Καζαμπλάνκα: Εκεί που η Δύση συναντάει την Ανατολή

20160704_141440

Δυο ημέρες πριν αποχωρήσω οριστικά για το Μαρόκο βρέθηκα στην Καζαμπλάνκα, στο βορειοδυτικό κομμάτι της χώρας. Η πρώτη μου διαπίστωση με το που πάτησα το ποδαράκι μου στο σιδηροδρομικό σταθμό κι άρχισα να κόβω βόλτες στα στενά της πόλης ήταν πως η θρυλική ταινία της δεκαετίας του ’40 που πήρε τ’ όνομα της πόλης δεν είχε ούτε ένα πλάνο που να παραπέμπει στην πραγματική Καζαμπλάνκα. Έτσι παρά το γνωστό όνομα της, η πόλη παρέμενε παντελώς άγνωστη για ‘μένα και γι’ αυτό έπρεπε να βάλω τα δυνατά μου να τη γνωρίσω καλύτερα.

20160703_171422Οι ντόπιοι την αποκαλούν “Casa” και τη θεωρούν την πόλη με τα πιο ευρωπαϊκά στάνταρ τόσο στην αρχιτεκτονική, όσο και στις συγκοινωνίες, το εμπόριο, το λιμάνι, το αεροδρόμιο. Ας μην ξεχνάμε πως μιλάμε για τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας η οποία ανέκαθεν ήταν σημαντικό λιμάνι και πέρασμα τόσο στην Αφρική όσο και στον Ατλαντικό, άρα μοιραία μοιάζει περισσότερο με πόλη της Δύσης παρά της Ανατολής.

Αν η παραπάνω περιγραφή σας έκανε να πιστεύετε πως δεν αξίζει να δείτε μια πόλη που δε διαθέτει το παραδοσιακό στοιχείο του Μαρόκου, σας ζητώ να το ξανά-σκεφτείτε. Μπορεί να μη μιλάμε για μια γραφική πόλη, αλλά μιλάμε σίγουρα για μια ενδιαφέρουσα πόλη με πολλά να δει και να κάνει κανείς. Ποια είναι αυτά; Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε. Continue reading «Καζαμπλάνκα: Εκεί που η Δύση συναντάει την Ανατολή»

10 συχνές ερωτήσεις που μου κάνουν Έλληνες που θέλουν να μεταναστεύσουν στην Ολλανδία

20150405_160118

Τα τελευταία χρόνια που ζω στην Ολλανδία ουκ ολίγες φορές έχουν επικοινωνήσει μαζί μου Έλληνες που κατά κύριο λόγο κατοικούν στην Ελλάδα αλλά σκέφτονται να ‘ρθουν για “μια καλύτερη ζωή” στην Ολλανδία. Ξεκινούν – οι περισσότεροι χωρίς να με γνωρίζουν – να μου κάνουν από γενικές μέχρι πάρα πολύ ειδικές ερωτήσεις κι απ’ τη μεριά μου -παρ’ όλο που είναι τρομερά δύσκολο να “συμβουλεύω” για σημαντικά ζητήματα, άγνωστους σ’ εμένα ανθρώπους – προσπαθώ όπως κι όσους μπορώ, να τους βοηθήσω. Επειδή όμως μοιραία έχει τύχει ν’ απαντήσω ξανά και ξανά στα ίδια, αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο με τις πιο συχνές ερωτήσεις που έχω δεχθεί κι εγώ αλλά και πολλοί άλλοι Έλληνες που ζουν στην Ολλανδία ώστε να γλιτώσω χρόνο κι ενέργεια τόσο σ’ αυτούς που ρωτούν όσο και σ’ αυτούς που πρέπει να βρουν το χρόνο και τη διάθεση ν’ απαντήσουν (πιστέψτε με, είναι αφάνταστα κουραστικό για χρόνια να λες τα ίδια και τα ίδια). Ελπίζω λοιπόν μ’ αυτό το άρθρο να βοηθήσω κάπως τις συζητήσεις μεταξύ επίδοξων μεταναστών και Ελλήνων που ήδη ζουν στην Ολλανδία να γίνουν πιο ουσιαστικές. Continue reading «10 συχνές ερωτήσεις που μου κάνουν Έλληνες που θέλουν να μεταναστεύσουν στην Ολλανδία»

Ραμπάτ: Η χαμηλών τόνων πρωτεύουσα του Μαρόκου

20160701_180752

20160701_125222Στο Ραμπάτ φτάσαμε μεσημέρι Παρασκευής μετά από ένα καλό, δυναμωτικό γεύμα στο Venezia Ice στο σταθμό των τρένων του Φεζ (αν σας δοθεί η ευκαιρία δοκιμάστε το club sandwich ή τη φρουτοσαλάτα τους και θα με θυμηθείτε). Κλασσικά με “petit taxi” φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας τ’ οποίο βρισκόταν πολύ κοντά σε πολλά σημαντικά αξιοθέατα της πόλης. Μπήκαμε στο δωμάτιο μας, τακτοποιηθήκαμε και γρήγορα βγήκαμε για βόλτα στην πόλη, να προλάβουμε να δούμε πράγματα πριν νυχτώσει.

20160701_182227Η Παλιά Μεδίνα του Ραμπάτ ήταν μερικές εκατοντάδες βήματα μακριά. Καταμεσήμερο, ώρα πλήρους αιχμής και καλά-καλά δε μπορούσαμε να περπατήσουμε απ’ τον κόσμο που βλέπαμε. Η συγκεκριμένη Μεδίνα ήταν πολύ διαφορετική απ’ όλες τις άλλες που είχαμε δει ως τώρα: εντός των τειχών απλωνόταν σαν μια μεγάλη αγορά που έφτανε μέχρι το μοντέρνο κέντρο της πόλης με τα ψηλά κτίρια και τις φαρδιές λεωφόρους με τα τραμ, τα λεωφορεία, τα ακριβά αμάξια. Πρώτη φορά που περπατούσαμε μέσα σε Μεδίνα και δε μας σταμάτησε ούτε ένας άνθρωπος για να μας πουλήσει κάτι, να μας κάνει παζάρια. Οι πωλητές εκεί έμοιαζαν αυτάρκεις, μάλλον δεν είχαν μάθει να κυνηγάνε τουρίστες καθώς δεν πρέπει να ήταν και πολλοί αυτό που ερχόντουσαν προς το Ραμπάτ για τουρισμό. Έτσι το εμπόριο και η κάθε λογής συναλλαγές βασίζονται στους ντόπιους, στο εσωτερικό εμπόριο και όχι στην “ελεημοσύνη” των ξένων. Έτσι όσο στην αρχή μας παραξένεψε τ’ ότι κοιτούσαμε ανενόχλητοι βιτρίνες χωρίς κάποιον να μας απευθύνει το λόγο, τόσο στην πορεία μας άρεσε γιατί απολαμβάναμε τη βόλτα μας χωρίς παρεμβάσεις. Continue reading «Ραμπάτ: Η χαμηλών τόνων πρωτεύουσα του Μαρόκου»

Οι τηλεοπτικές σειρές που παρακολουθώ το 2016

photo by lexology.com
photo by lexology.com

Ποιες τηλεοπτικές σειρές ξεκίνησα πριν χρόνια να παρακολουθώ κι εξακολουθώ μέχρι σήμερα; Ορίστε η λίστα μου και οι λόγοι που συνεχίζω ακάθεκτη την παρακολούθηση τους… Continue reading «Οι τηλεοπτικές σειρές που παρακολουθώ το 2016»

«Η αγάπη» από τον Λεό Μπουσκάλια

IMG_20160731_135408

Ο Ιούλιος βγαίνει κι εγώ τελείωσα ένα βιβλίο που πιλάτευα εδώ και καιρό – και δεν καθόμουν κάπου, κάπως ήρεμα να το απολαύσω και να το τελειώσω.

Ο Λεό Μπουσκάλια δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις: Ο συγγραφέας του πασίγνωστου “Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις” αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο ταξίδι της προσωπικής του ολοκλήρωσης κι αυτοπραγμάτωσης καθώς και στη διάδοση του μηνύματος της δύναμης της αγάπης. Αποτέλεσμα αυτού του διαρκούς αγώνα αφιερωμένου στη συζήτηση, στη βίωση και στο μοίρασμα της αγάπης αποτελεί το βιβλίο του “Η αγάπη”, το οποίο πρωτο-κυκλοφόρησε το 1972. Continue reading ««Η αγάπη» από τον Λεό Μπουσκάλια»

Φεζ: Στην παλιότερη Μεδίνα του Μαρόκου

20160630_153847

Η Φεζ ήταν η τρίτη κατά σειρά πόλη που είδα στο Μαρόκο. Βρίσκεται στο βόρειο 20160629_143136Μαρόκο περίπου οκτώ ώρες μακριά με το τρένο απ’ το Μαρακές και περίπου τρεις ώρες μακριά απ’ την πρωτεύουσα, το Ραμπάτ. Νωρίς το μεσημέρι ξεκινήσαμε με το τρένο από Μαρακές και φτάσαμε στη Φεζ όταν πια είχε πέσει πίσσα σκοτάδι. Η αλήθεια είναι πως τη διαδρομή δεν την πολύ-καταλάβαμε καθώς αρχικά παρακολουθήσαμε με τον σύντροφο μου την ταινία “Καζαμπλάνκα” στο lap-top μου, ενώ μετά τα μισά της διαδρομής ένας πολύ ενδιαφέρον νεαρός συνεπιβάτης μας, ο οποίος μάλλον ήθελε να εξασκήσει τ’ αγγλικά του, μας έπιασε την κουβέντα για το ποιοι είμαστε και τι κάνουμε εδώ και καταλήξαμε να έχουμε πολύωρη συζήτηση εφ’ όλης της ύλης.

20160630_194122Κατεβαίνοντας αργά το βράδυ στον πολύ όμορφο σιδηροδρομικό σταθμό της Φεζ, πήραμε κλασσικά ένα “petit taxi” απ’ αυτά που είχαν σταθμεύσει μπροστά στην είσοδο και κατευθυνθήκαμε προς τη παλιά Μεδίνα της πόλης. Ο οδηγός παρ’ όλο που δε μιλούσε γρι αγγλικά προσπάθησε στα γαλλικά να μας εξηγήσει πως από ‘κει που θα μας αφήσει, θα πάμε εύκολα στο ξενοδοχείο. Μας είπε πως θα μας αφήσει στη “Μπλε Πύλη” κι από ‘κει πως θα ερχόταν κάποιος απ’ το ξενοδοχείο να μας παραλάβει καθώς κανένα αμάξι δε μπορούσε να μπει πέρα απ’ τα τείχη της Μεδίνα. Κι όντως φτάνοντας στην Μπλε Πύλη κάλεσε στο τηλέφωνο τον υπεύθυνο του Riad που είχαμε κλείσει και λίγα λεπτά μετά ένας ψιλόλιγνος άντρας μ’ ένα αστραφτερό χαμόγελο ήρθε και μας οδήγησε στον ξενώνα μας. Continue reading «Φεζ: Στην παλιότερη Μεδίνα του Μαρόκου»

Μαρακές: Μες της πόλης το χαμάμ

20160626_185008

Φτάσαμε στο Μαρακές γύρω στις 4 το απόγευμα παίρνοντας το λεωφορείο από το Αγκαντίρ στις 12:45 το μεσημέρι. Η πρώτη εικόνα που έχω απ’ το Μαρακές είναι η πύλη του σιδηροδρομικού σταθμού (ο οποίος βρίσκεται ακριβώς δίπλα με τον σταθμό των λεωφορείων). Νομίζω είναι χαλαρά ο πιο όμορφος σταθμός τρένων που έχω δει στη ζωή μου αλλά και για να λέμε του στραβού το δίκιο πολύ ωραίο σιδηροδρομικό σταθμό είχε και η πόλη Φεζ καθώς και η πρωτεύουσα της χώρας, Ραμπάτ.

20160629_133020

Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες, πήραμε ένα “petit taxi” και δώσαμε στον οδηγό τη διεύθυνση του ξενοδοχείου μας. Είχαμε κλείσει ένα riad, δηλαδή έναν παραδοσιακό Μαροκινό ξενώνα, πολύ δημοφιλές είδος διαμονής για τουρίστες (λόγω υψηλής αισθητικής, καλής βαθμολογίας στα διάφορα websites και φτηνού κόστους διαμονής). Το ταξί μας έφερε μες την παλιά Μεδίνα αλλά σταμάτησε σ’ έναν κεντρικό δρόμο καθώς δε μπορούσε να περάσει απ’ τα στενά τα οποία θα οδηγούσαν στον ξενώνα μας. Έτσι κατεβάσαμε τις βαλίτσες μας απ’ το ταξί και αφού ήρθαμε σε μια κόντρα με τον ταξιτζή για την κούρσα – ο οποίος ήθελε να μας τη χρεώσει τριπλή, πράγμα ιδιαιτέρως σύνηθες στο Μαρόκο – προχωρήσαμε απ’ τον κεντρικό δρόμο μες σ’ ένα στενό. Εκεί ένας νεαρός που άκουσε που θέλουμε να πάμε καθώς διαφωνούσαμε με τον ταξιτζή (στο Μαρόκο είναι πανταχού παρόντες αυτοί οι νεαροί) μας είπε πως θα μας δείξει το δρόμο για τον ξενώνα κι ευτυχώς δηλαδή που προπορεύτηκε μπροστά μας, γιατί μες τις στοές και τα καλντερίμια, παρ’ όλο που ήταν τρία λεπτά απόσταση, εμείς ίσως θα ψάχναμε για μια ώρα. 20160626_183937Φτάνοντας στην πόρτα, χτυπήσαμε το κουδούνι για να μας ανοίξουν, ενώ ο άντρας μου έδωσε στον πιτσιρικά μερικά νομίσματα γι’ αυτή την τρίλεπτη συνοδεία (γιατί όλα κοστίζουν κάτι στο Μαρόκο). Σύντομα μας άνοιξαν και μπήκαμε μες σ’ έναν υπέροχο χώρο, σ’ ένα τρίπατο Μαροκινό “παλάτι” με υπέροχη διακόσμηση κι αέρα εξωτικό. Η υπεύθυνη του ξενώνα Γαλλικής καταγωγής, η οποία έμενε πάνω από τριάντα χρόνια στη χώρα, μας υποδέχτηκε με πράσινο τσάι μέντας και γλυκό κέικ πασπαλισμένο με ινδική καρύδα. Μαζί της καθίσαμε στο σαλονάκι του φουαγιέ και τα είπαμε για λίγο – για τη ζωή της, για το τι μας φέρνει στο Μαρόκο, ενώ μας έδωσε πολύ καλές οδηγίες για την πόλη, τα εστιατόρια, τον τρόπο ζωής των ανθρώπων του Μαρακές καθώς και κατευθύνσεις για κάποια μέρη και μουσεία που θέλαμε να επισκεφτούμε. Γρήγορα ανεβήκαμε μαζί της στο δωμάτιο μας για ν’ αφήσουμε τα πράγματα και να πάρουμε μιαν ανάσα. Έπειτα βγήκαμε έξω στην μεγάλη, πολύβουη πόλη. Continue reading «Μαρακές: Μες της πόλης το χαμάμ»

Αγκαντίρ: Βουτιά στον Ατλαντικό

20160624_172103Παρέα με τον σύντροφο μου φτάσαμε στο Αγκαντίρ ένα απόγευμα Παρασκευής στα τέλη Ιουνίου. Μετά από μια πεντάωρη πτήση απ’ το Άμστερνταμ και μια ενδιάμεση στάση του αεροπλάνου στο Μαρακές για να κατεβούν περίπου τα 2/3 των επιβατών, περίπου τριάντα άτομα προσγειωθήκαμε στο επιβατικό αεροδρόμιο της πόλης περίπου 20 χιλιόμετρα μακριά απ’ το τουριστικό κομμάτι της. Αφού περάσαμε τον έλεγχο διαβατηρίων του αεροδρομίου και ως Έλληνες υπήκοοι πήραμε τη σφραγίδα μας (δε χρειαζόμασταν βίζα για την είσοδο μας στο Μαρόκο), προχωρήσαμε προς την έξοδο του αεροδρομίου. Εκεί πήραμε ένα απ’ τα λευκά ταξί τα οποία σε κάθε πόλη μεταφέρουν τον κόσμο από και προς το αεροδρόμιο και η ταρίφα τους όπως μάθαμε εκείνο το βράδυ αλλά επιβεβαιώσαμε κι αργότερα είναι γύρω στα 250 dirham (δηλαδή γύρω στα 25 ευρώ).

20160625_101848

Τις πρώτες εμπειρίες και εικόνες απ’ το Μαρόκο δε θα της ξεχάσω ποτέ όπως και κανένας δεν ξεχνάει – λένε -τον πρώτο έρωτα της ζωής του. Στο δρόμο για το Αγκαντίρ κοιτούσα έξω απ’ το παράθυρο κι έβλεπα τοπία που μόνο σε ταινίες είχα ξανά αντικρίσει. Βλέπετε ήταν η πρώτη μου φορά στην Αφρική, η πρώτη μου σε αραβικό και μουσουλμανικό κράτος και η πρώτη που έβλεπα τέτοιο ερημικό τοπίο μπροστά μου. Πολλές πρωτιές μαζί και ο εγκέφαλος μου λειτουργούσε στο μέγιστο προκειμένου ν’ αφομοιώσει όλες τις νέες εικόνες και πληροφορίες. Continue reading «Αγκαντίρ: Βουτιά στον Ατλαντικό»

Ήταν ωραία στο Μαρόκο…

20160701_120959

Η φετινή χρονιά μου επιφύλασσε ένα ακόμη μοναδικό ταξίδι τ’ οποίο δε λογάριαζα να κάνω σύντομα. Πριν καλά-καλά το καταλάβω βρέθηκα παρέα με τον άντρα μου να γυρνάω το μισό Μαρόκο και ν’ ανακαλύπτω έναν καινούριο κόσμο, πολύ διαφορετικό απ’ ότι είχα γνωρίσει ως τώρα στη ζωή μου.

Γι’ ακόμη μια φορά θα πω πως πρέπει ν’ αφήσουμε τη ζωή να μας πάει εκεί που εκείνη ξέρει καλύτερα. Έτσι εκεί που κοιτούσα εισιτήρια κι ετοιμαζόμουν να κλείσω ταξίδι για Νότιο Αφρική όπου θα μας φιλοξενούσε ένας φίλος που εδώ και καιρό μένει στην Πρετόρια, διάφοροι ανατρεπτικοί παράγοντες βγήκαν στην επιφάνεια κάνοντας με να καταλάβω πως μάλλον η χρονική στιγμή δεν ήταν η κατάλληλη για ένα τόσο μακρινό ταξίδι. Έτσι εκεί που κοιτούσα τις εναλλακτικές μου, κοιτώντας τον παγκόσμιο χάρτη(!) ρώτησα τον άντρα μου αν ήθελε να πάμε στο Μαρόκο. Τα υπόλοιπα οργανώθηκαν σχετικά γρήγορα κι αρκετά εύκολα. Continue reading «Ήταν ωραία στο Μαρόκο…»

Τέσσερις ταινίες για τον Ιούλιο

photo by moviepilot.com
photo by moviepilot.com

Ο προηγούμενος μήνας ήταν ας πούμε μήνας χαλάρωσης και αποσυμπίεσης από τις υποχρεώσεις μιας αρκετά απαιτητικής χρονιάς. Έτσι, μου δόθηκε επιτέλους η ευκαιρία να δω πολλές ταινίες που “πιλάτευα” εδώ και καιρό, να διαβάσω βιβλία, να κάνω με παραπάνω άνεση τις βόλτες μου εδώ κι εκεί, αλλά για την ώρα ας μείνουμε στις ταινίες που είδα: Τέσσερις ταινίες με κάνανε μες τον Ιούνιο να περάσω καλά είτε στην αίθουσα του σινεμά είτε στον καναπέ του σπιτιού μου ή του σπιτιού κάποιου φίλου.

Όπου και να βρίσκεστε, είτε δροσίζεστε με κλιματιστικό είτε σκεπάζεστε με κουβερτούλα, πάντα μπορείτε να βρείτε χρόνο για ενδιαφέρουσες ταινίες, όπως οι παρακάτω.

Καλό μήνα σε όλους και σε όλες! Φιλιά από το πολύ ζεστό Μαρόκο! Continue reading «Τέσσερις ταινίες για τον Ιούλιο»