Είδα το stand-up comedy του Γιώργου Χατζηπαύλου

Τις τελευταίες ημέρες ο Γιώργος Χατζηπαύλου γυρνάει διάφορες πόλεις της Ευρώπης παρουσιάζοντας το νέο stand-up show του ή αλλιώς κάνει “γιουροπίαν τουρ” όπως λέει ο ίδιος. Είχα τη μεγάλη χαρά και τύχη να τον παρακολουθήσω στο Comedy Café στο Άμστερνταμ και μπορώ να πω ότι ήταν πραγματικά σε μεγάλη φόρμα! Συνέχεια ανάγνωσης «Είδα το stand-up comedy του Γιώργου Χατζηπαύλου»

Advertisements

Ταινίες Οκτωβρίου: Μυστήριο, Συγκίνηση & Ανθρώπινες Σχέσεις

Ο φετινός Οκτώβρης με βρίσκει σ’ εσωστρεφή διάθεση. Θέλω να βλέπω ρεαλιστικές ταινίες, οι οποίες κάτι έχουν να μου πουν, πέρα από το να μου δείξουν. Βλέπετε σε περιόδους πολλών υποχρεώσεων και πλήρους πνευματικής διέγερσης νιώθω πως χρειάζομαι “υλικό” για να ξεχαστώ, να πάρω το μυαλό μου αλλού, σε διαφορετικές καταστάσεις και σε ζωές άλλων ανθρώπων. Ελπίζω μ’ αυτές τις ταινίες να έχετε κι εσείς το ίδιο αποτέλεσμα – εάν κι εφόσον το επιθυμείτε βεβαίως!

Σας εύχομαι έναν όμορφο Οκτώβρη, γεμάτο με ουσιαστικές ημέρες και όσο το δυνατόν περισσότερη καλοκαιρία! Ο ήλιος που βλέπω έξω απ’ το παράθυρο μου με κάνει να ελπίζω! Συνέχεια ανάγνωσης «Ταινίες Οκτωβρίου: Μυστήριο, Συγκίνηση & Ανθρώπινες Σχέσεις»

«Κατερίνα» του Γιώργου Νανούρη

Την προηγούμενη Παρασκευή παρακολούθησα στο θέατρο “Εγνατία” της Θεσσαλονίκης την παράσταση “Κατερίνα” με την Λένα Παπαληγούρα. Για όσους/ες δεν το γνωρίζουν πρόκειται για θεατρικό έργο το οποίο βασίστηκε πάνω στο “Το βιβλίο της Κατερίνας” του Αύγουστου Κορτώ. Πρόκειται για έναν θεατρικό μονόλογο τον οποίο σκηνοθέτησε ο Γιώργος Νανούρης, τόσο εκτός όσο κι εντός σκηνής. Παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον η ενεργητική παρουσία του σκηνοθέτη δίπλα ή πάνω στη σκηνή, καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Μ’ ΄έναν μικρό φακό ο Γιώργος Νανούρης καθοδηγεί, πλαισιώνει, ενισχύει και συντροφεύει την πρωταγωνίστρια του, από την αρχή ως το τέλος της ιστορίας που παρακολουθούμε. Συνέχεια ανάγνωσης ««Κατερίνα» του Γιώργου Νανούρη»

Ημέρα ανανέωσης και μια δωρεά μαλλιών!

Προχθές το πρωί επισκέφτηκα τον λατρεμένο μου κομμωτή (τον ίδιο που με χτένισε και στον γάμο μου) για να προχωρήσω σε μία ριζική αλλαγή look. Τον είχα ενημερώσει καιρό πριν πως τα πολύ μακριά μαλλιά μου ήθελαν κόψιμο και γενικότερο φρεσκάρισμα, ενώ του είχα εκφράσει τη θέληση μου να προχωρήσω σε δραστικό κόντεμα της κόμης μου, εάν κι εφόσον μπορούσα να δωρίσω τα κομμένα μαλλιά σε συλλόγους που φροντίζουν για την κατασκευή περουκών και τη δωρεά αυτών σε καρκινοπαθείς. Ο κομμωτής μου πρότεινε τον Σύλλογο Άλμα Ζωής
με τον οποίο συνεργάζεται στενά κι εγώ δεν είχα κανένα λόγο να διαφωνήσω. Το ραντεβού ορίστηκε κι εγώ πέρασα την πόρτα του κομμωτηρίου αποφασισμένη.

Ο κομμωτής μου – προφανώς για να είναι απολύτως σίγουρος – με ξανά-ρώτησε για το μήκος και για το αν προχωράμε κανονικά. Μου έδωσε να χτενίσω τα μαλλιά μου και μου τα έδεσε μ’ ένα λαστιχάκι. Υπολόγισε την κοτσίδα μου να φτάνει τουλάχιστον τα 20 εκατοστά και με ρώτησε: «Είναι εντάξει;». Χαμογέλασα και του είπα: «Κόψε». Και η κοτσίδα κόπηκε. Βαριά, πλούσια, ευχήθηκα να πάει σε καλή μεριά και να χρησιμοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο.

Συνέχεια είχε το γενικότερο φρεσκάριμα του μαλλιού. Μετά από περίπου 5 χρόνια που είχα αφήσει τα μαλλιά μου στο φυσικό τους χρώμα, αποφάσισα να τα βάψω και ν’ ανανεωθώ. Με στόχο να τα φτάσω κάποια στιγμή σ’ ένα φωτεινό μωβ (ναι, μωβ, το εννοώ!), προχώρησα σ’ ένα έντονο κόκκινο-δαμασκηνί. Ήθελα ν’ αποφύγω το ντεκαπάζ, οπότε διάλεξα τη σταδιακή αλλαγή από την απότομη και δραστική η οποία θα ταλαιπωρούσε σημαντικά τα μαλλιά μου. Τέλος, φιλάραμε τα μαλλιά στο νέο μήκος τους και το αποτέλεσμα κρίθηκε ως εξεχόντως ικανοποιητικό απ’ όλους όσους με αντίκρυσαν τις επόμενες ώρες. Τελικά αυτή την αλλαγή τη χρειαζόμουν!

Σας προτρέπω ολόψυχα να επιχειρήσετε να δωρίσετε τα μαλλιά σας (αν ειδικά έχετε παραμείνει στο φυσικό σας χρώμα) προκειμένου να νιώσετε θετικά τόσο για την προσφορά σας όσο και για την γενικότερη ανανέωση σας – για την οποία σίγουρα θα μιλάνε όλοι!

Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Τρίτη

Ξυπνήσαμε σχετικά νωρίς το άλλο πρωί. Στην κουζίνα του hostel μας περίμεναν βάφλες (προσφορά της ιδιοκτήτριας του hostel) μαζί με μαρμελάδα. Ετοιμάσαμε γι’ ακόμη μια φορά τα πράγματα μας – δεν είχαμε βγάλει και πολλά έξω από τις βαλίτσες – κι αφού φάγαμε τις βάφλες στο πόδι, κατεβήκαμε στον κάτω όροφο να παραδώσουμε τα κλειδιά του δωματίου μας. Η ιδιοκτήτρια έμεινε άφωνη όταν μας είδε να βάζουμε τις βαλίτσες στο αμάξι. “Μα καλά, τελευταίοι ήρθατε χθες το βράδυ και πρώτοι φεύγετε σήμερα το πρωί;” είπε χαμογελώντας και μάλλον μαντεύοντας ήδη με ποιους είχε να κάνει. “Έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε και να δούμε” της είπα επιβεβαιώνοντας τις υποψίες της. Την ευχαριστήσαμε για τις βάφλες και μας ευχήθηκε καλό δρόμο.

“Πάμε μια βόλτα στο χωριό;” ρώτησα τον άντρα μου. “Τι θες να δεις;” αναρωτήθηκε εκείνος αφού αυτό δεν ήταν μες το πρόγραμμα μας. “Να δω λίγο την περιοχή. Αφού διανυκτερεύσαμε εδώ, δε θες να ξέρεις τι σόι πράγμα είναι αυτό το Djúpivogur;”. Ο ήλιος έλαμπε αλλά το κρύο ήταν τσουχτερό. Ο άντρας μου πρότεινε να δούμε το χωριό με το αμάξι. Κοίταξα προς τον κατηφορικό δρόμο που έβγαζε στη θάλασσα. Τον παρακάλεσα να πάμε μέχρι το τέλος του δρόμου με τα πόδια και μετά αν κρυώναμε, θα μπαίναμε στο αμάξι. Μου έκανε το χατίρι και πήραμε την κατηφόρα, παρατηρώντας τα όμορφα σπίτια που βλέπαμε δεξιά κι αριστερά μας. Ο δρόμος από το hostel έβγαζε ουσιαστικά στο λιμάνι της περιοχής – το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τα μεγάλα άσχημα λιμάνια άλλων χωρών. Χαζέψαμε το τοπίο που γι’ άλλη μια φορά μας έπαιρνε τα μυαλά και βγήκαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες. Φορούσα φούτερ μπλούζα και απολάμβανα τη βόλτα αλλά ο άντρας μου δεν αισθανόταν καλά με την υγρασία που ένιωθε και ζήτησε να γυρίσουμε πίσω. Μπήκαμε στο αμάξι και αποφασίσαμε να κάνουμε τον γύρο του χωριού.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Τρίτη»

«Σιλό» του Hugh Howey

Επιτέλους τελείωσα αυτό το βιβλίο των 568 σελίδων κι έχω να πω πολλά γι’ αυτό! Ομολογώ πως το διάβασα πολύ αργά – δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που χρειάστηκα τόσον καιρό να ολοκληρώσω ένα βιβλίο, αλλά τελικά το ευχαριστήθηκα πολύ!

Μου το πρότεινε μια παιδική φίλη όταν βρεθήκαμε ένα βράδυ για ποτό. Μου είπε πως κάποτε είχε μπει στο ταξί ενός βιβλιοφάγου οδηγού και μιλώντας για βιβλία της πρότεινε αυτό, λέγοντας της πως δε θα θέλει να το αφήσει από τα χέρια της. Εκείνη ως άλλη γνωστή βιβλιοφάγος το έψαξε και το αγόρασε περισσότερο για να δει αν ο ταξιτζής είχε γούστο και της τα είχε πει καλά. Μ’ ενθουσιασμό μου είπε πως αν τον ξανά πετύχει ποτέ και μπει στο ταξί του θα έχει σίγουρα πολλά να του πει! Και μετά απ’ αυτή την ιστορία ζήτησα να δανειστώ το περιβόητο βιβλίο και να δω περί τίνος πρόκειται. Συνέχεια ανάγνωσης ««Σιλό» του Hugh Howey»

Ταινίες Σεπτεμβρίου: Τέσσερις ταινίες δράσης

photo by Creteplus

Γεια και χαρά σας! Ο Σεπτέμβρης είναι θεωρώ για τους/τις περισσότερους/ες από εμάς μήνας δράσης, αλλαγής, έναρξης. Έτσι τον καλωσορίζω προτείνοντας σας ταινίες δράσης που παρακολούθησα με ευχαρίστηση. Αν και τη συγκεκριμένη κατηγορία ταινιών δεν την προτιμώ συχνά, εντούτοις δεν μπορώ να πω πως κατά διαστήματα δεν απολαμβάνω αξιόλογες ταινίες του είδους, σαν αυτές που αναφέρω παρακάτω. Ελπίζω πραγματικά να σας αρέσουν!

Καλό μήνα να ‘χετε!

Τα φιλιά μου,

Φανή Συνέχεια ανάγνωσης «Ταινίες Σεπτεμβρίου: Τέσσερις ταινίες δράσης»

Γίναμε 5 χρονών!

Μεγαλώσαμε λίγο ακόμα, προχωρήσαμε, ωριμάσαμε αλλά και πάλι παιδιά μείναμε!

Σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτά τα 5 χρόνια κοινής πορείας. Μέσα από τις συζητήσεις μας, την ανταλλαγή απόψεων και σχολίων μ’ εσάς, νιώθω πως καθημερινά γνωρίζω και λίγο περισσότερο τον εαυτό μου και συνειδητοποιώ πολλά για τη ζωή μου – αυτή που πέρασε αλλά κι αυτή που έρχεται.

Εύχομαι τα 5 χρόνια να γίνουν 10 κι αν ακόμη μ’ αντέχετε, έχουμε συνέχεια! 😉

Σας αγαπώ και σας φιλώ πολύ!

Φανή

5 χρόνια στην Ολλανδία

Σαν σήμερα πριν 5 χρόνια πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου στην Ολλανδία. Ένα εικοσιτετράωρο μετά ανέβαζα το πρώτο άρθρο σ’ αυτό εδώ το blog (ναι, αύριο έχουμε και γενέθλια!). Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας και θα πω ότι κατάλαβα αλλά και ταυτόχρονα δεν κατάλαβα πως πέρασαν αυτά τα 5 χρόνια. Ήταν χρόνια γεμάτα, ουσιαστικά, με καλές αλλά και ζόρικες – απαραίτητες – στιγμές. Να πω όμως το πιο σημαντικό; Ήταν χρόνια που αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω θα ήθελα να τα ξανά ζήσω, αφού δεν μετανιώνω για τίποτα απ’ όσα επέλεξα να πράξω έως τώρα. Συνέχεια ανάγνωσης «5 χρόνια στην Ολλανδία»

Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Δεύτερη

Μετά από περίπου 8 ώρες αρκετά καλού ύπνου – κατά τη διάρκεια του οποίου ίδρωσα αφού συνειδητοποίησα πως στην Ισλανδία το καλοκαίρι λειτουργεί κανονικά η θέρμανση – κατεβήκαμε για να πάρουμε με τον άντρα μου το πρώτο μας πρωινό στην Ισλανδία. Το ξενοδοχείο παρείχε έναν πλούσιο μπουφέ στον οποίο θα ‘βρισκε κανείς από τοπικές ισλανδικές σπεσιαλιτέ (π.χ. παστό ή γλυκό ψάρι) μέχρι αγγλικό ή αμερικάνικο πρωινό. Ό,τι φάγαμε ήταν νόστιμο ενώ γρήγορα διαπιστώσαμε πως τα περισσότερα εδέσματα ήταν σαν σπιτικά φτιαγμένα, ελάχιστα ήταν συσκευασμένα από πριν. Ας πούμε το φυστικοβούτυρο φαινόταν φρεσκοφτιαγμένο με ολόκληρα κομμάτια φυστικιού μέσα του, ενώ το βούτυρο που δινόταν σε ατομικές συσκευασίες ήταν τοπικό, ισλανδικό. Μες τις επόμενες μέρες διαπιστώσαμε πολλάκις πως για το φαγητό στην Ισλανδία θα δώσεις κάτι παραπάνω αλλά σπάνια δε θ’ αξίζει τον κόπο.

Φύγαμε σχετικά νωρίς από το Hvolsvollur με κατεύθυνση το χωριό Vik, το νοτιότερο χωριό της χώρας. Πιο πριν όμως φύγαμε 40 λεπτά προς την αντίθετη κατεύθυνση, τον δρόμο για το Ρέικιαβικ. Φτάσαμε στην πόλη Selfoss ανυπομονώντας να δούμε τους περιβόητους καταρράκτες Selfoss για να διαπιστώσουμε αρκετά γρήγορα πως ναι μεν βρισκόμασταν στη σωστή πόλη αλλά οι καταρράκτες που είχαν το ίδιο όνομα βρίσκονταν στην άλλη μεριά της χώρας! Είχαμε κάνει ήδη αρκετά χιλιόμετρα και ειλικρινά νιώσαμε βλάκες για λίγο – ειδικά εγώ που τα είχα συνδυάσει έτσι στο μυαλό μου. Ο άντρας μου όμως ως πρακτικό ον δεν θέλησε να το συζητήσει πολύ. Κάναμε δυο κύκλους για να ρίξουμε μια ματιά στην περιβόητη πόλη Selfoss (δεν ξετρελαθήκαμε, ήταν απλά μια πόλη) και τραβήξαμε πια την κανονική μας πορεία η οποία απαιτούσε να διασχίσουμε όλη την νότια Ισλανδία. Περίπου 1,5 ώρα αργότερα αντικρίζαμε στα αριστερά μας έναν μικρό όμορφο καταρράκτη με λίγα νερά και πολύ κόσμο γύρω του.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Δεύτερη»