Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Δεύτερη

Μετά από περίπου 8 ώρες αρκετά καλού ύπνου – κατά τη διάρκεια του οποίου ίδρωσα αφού συνειδητοποίησα πως στην Ισλανδία το καλοκαίρι λειτουργεί κανονικά η θέρμανση – κατεβήκαμε για να πάρουμε με τον άντρα μου το πρώτο μας πρωινό στην Ισλανδία. Το ξενοδοχείο παρείχε έναν πλούσιο μπουφέ στον οποίο θα ‘βρισκε κανείς από τοπικές ισλανδικές σπεσιαλιτέ (π.χ. παστό ή γλυκό ψάρι) μέχρι αγγλικό ή αμερικάνικο πρωινό. Ό,τι φάγαμε ήταν νόστιμο ενώ γρήγορα διαπιστώσαμε πως τα περισσότερα εδέσματα ήταν σαν σπιτικά φτιαγμένα, ελάχιστα ήταν συσκευασμένα από πριν. Ας πούμε το φυστικοβούτυρο φαινόταν φρεσκοφτιαγμένο με ολόκληρα κομμάτια φυστικιού μέσα του, ενώ το βούτυρο που δινόταν σε ατομικές συσκευασίες ήταν τοπικό, ισλανδικό. Μες τις επόμενες μέρες διαπιστώσαμε πολλάκις πως για το φαγητό στην Ισλανδία θα δώσεις κάτι παραπάνω αλλά σπάνια δε θ’ αξίζει τον κόπο.

Φύγαμε σχετικά νωρίς από το Hvolsvollur με κατεύθυνση το χωριό Vik, το νοτιότερο χωριό της χώρας. Πιο πριν όμως φύγαμε 40 λεπτά προς την αντίθετη κατεύθυνση, τον δρόμο για το Ρέικιαβικ. Φτάσαμε στην πόλη Selfoss ανυπομονώντας να δούμε τους περιβόητους καταρράκτες Selfoss για να διαπιστώσουμε αρκετά γρήγορα πως ναι μεν βρισκόμασταν στη σωστή πόλη αλλά οι καταρράκτες που είχαν το ίδιο όνομα βρίσκονταν στην άλλη μεριά της χώρας! Είχαμε κάνει ήδη αρκετά χιλιόμετρα και ειλικρινά νιώσαμε βλάκες για λίγο – ειδικά εγώ που τα είχα συνδυάσει έτσι στο μυαλό μου. Ο άντρας μου όμως ως πρακτικό ον δεν θέλησε να το συζητήσει πολύ. Κάναμε δυο κύκλους για να ρίξουμε μια ματιά στην περιβόητη πόλη Selfoss (δεν ξετρελαθήκαμε, ήταν απλά μια πόλη) και τραβήξαμε πια την κανονική μας πορεία η οποία απαιτούσε να διασχίσουμε όλη την νότια Ισλανδία. Περίπου 1,5 ώρα αργότερα αντικρίζαμε στα αριστερά μας έναν μικρό όμορφο καταρράκτη με λίγα νερά και πολύ κόσμο γύρω του.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Δεύτερη»

Ταινία μικρού μήκους: «The present»

Αυτό το φιλμάκι μ’ αιφνιδίασε! Αλήθεια, ξεκινώντας την παρακολούθηση του δεν πίστευα ότι θα ήταν τόσο ενδιαφέρον, ούτε ότι θα είχε αυτή την μεγάλη ανατροπή στο τέλος. Στην αρχή δεν καταλάβαινα πού το πήγαινε σεναριακά αλλά τελικά με κράτησε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και μου δημιούργησε χαρά αλλά και συγκίνηση. Νομίζω αξίζει ν’ αναφέρω πως το φινάλε μου θύμισε την ελληνική ταινία μικρού μήκους «Pet shop«.

Το βίντεο έχει τόσο αγγλικούς όσο κι ελληνικούς υπότιτλους αν και νομίζω πως θα το παρακολουθήσετε ευχάριστα και χωρίς αυτούς. Δείτε το μέχρι το τέλος!

Canal Parade 2017 στο Άμστερνταμ

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στην Ολλανδία, ξέρω πως το πρώτο Σάββατο του Αυγούστου κάθε χρονιάς είναι ημέρα μεγάλης γιορτής για το Άμστερνταμ. Πολλοί και πολλές από εσάς θα έχετε πολλάκις ακούσει πως η ολλανδική πρωτεύουσα είναι ίσως η πιο gay friendly πόλη του κόσμου, έτσι; Ε, όλα αυτά δεν είναι μόνο λόγια και φήμες, καθώς αν βρεθείτε αρχές Αυγούστου προς βόρεια Ολλανδία μεριά, θα δείτε τι ακριβώς σημαίνει “γιορτή της διαφορετικότητας”. Συνέχεια ανάγνωσης «Canal Parade 2017 στο Άμστερνταμ»

Ταινία μικρού μήκους: «In a heartbeat»

Ένα αγόρι που δεν έχει αποδεχθεί πως είναι ομοφυλόφυλο νιώθει την καρδιά του να χτυπάει δυνατά για ένα άλλο αγόρι. Προσπαθεί ν’ αγνοήσει το καρδιοχτύπι του όμως αυτό θ’ αποδειχτεί πιο δυνατό κι επίμονο απ’ αυτόν και θα τον προδώσει. Πώς θ’ αντιδράσει το άλλο αγόρι; Τι θα συμβεί όταν όλοι καταλάβουν ότι μπορεί να υπάρξει έρωτας ανάμεσα σε δυο άτομα του ίδιου φύλου; Οι πρωταγωνιστές μας θα φοβηθούν, θα κάνουν πίσω ή θα είναι ειλικρινείς με τους εαυτούς τους και μεταξύ τους;

Ένα υπέροχο φιλμάκι για έναν όμορφο, αθώο έρωτα ανάμεσα σε δυο εφήβους. Κάποιοι λένε πως ο έρωτας είναι επιλογή, κάποιοι άλλοι λένε πως δεν μπορείς να πας κόντρα στην καρδιά σου και σ’ αυτό που είσαι. Αυτή η ιστορία μας δείχνει πως από πολύ νωρίς τα πράγματα διαμορφώνονται για όλους και όλες μας. Δεν οφελεί να πηγαίνουμε κόντρα σε κάτι που ήδη μας συμβαίνει και ειδικά σε κάτι που μπορεί να μας κάνει αληθινά ευτυχισμένους.

Ταινίες Αυγούστου: Λίγο απ’ όλα

photo by in2life

Τελευταίος μήνας του καλοκαιριού! (Αυτό μερικοί/ες δε θέλετε ούτε να το ακούτε, ε; Αλλά τι να γίνει; Ο καιρός περνάει σαν νεράκι και η ζωή θα φέρει κι άλλα όμορφα!).

Ο Αύγουστος με βρίσκει στο σπίτι μου στην Ολλανδία να ξεκουράζομαι, ν’ αναδιοργανώνω τη ζωή μου και το χειμερινό πρόγραμμα μου. Βέβαια δεν το παρακάνω γιατί υπάρχει και ο Σεπτέμβριος για την ολοκληρωμένη καταγραφή νέων στόχων. Φυσικά δεν ξεχνώ πως είμαστε ακόμα σε περίοδο διακοπών και πρέπει λίγο ακόμα ν’ απολαύσουμε τις καλές θερμοκρασίες, τον όμορφο ήλιο (όταν μας κάνει την τιμή να λάμπει), το ανάλαφρο ντύσιμο και την ευχάριστη διάθεση που έχουν οι περισσότεροι/ες όταν βγαίνουν βόλτα έξω. Ελπίζω να περάσετε όμορφα κι αυτό τον μήνα, είτε είστε κοντά στη φύση, είτε στην πόλη ν’ απολαμβάνετε τις μέρες και τις νύχτες που έχουν κάπως αδειάσει οι δρόμοι και μπορείτε να κυκλοφορείτε σαν άνθρωποι.

Όπου κι αν βρεθείτε ελπίζω οι νέες προτάσεις μου για ταινίες να σας κρατήσουν καλή συντροφιά. Καλές θερινές προβολές! Καλό μήνα! Συνέχεια ανάγνωσης «Ταινίες Αυγούστου: Λίγο απ’ όλα»

Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα πρώτη

Ήταν Σάββατο, μέσα Ιουλίου, νωρίς το απόγευμα όταν προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο Keflavik της Ισλανδίας. Η πτήση μας από Άμστερνταμ διήρκεσε 3 ώρες και η αλήθεια είναι πως δεν καταλάβαμε καλά-καλά πότε φτάσαμε.

Βγαίνοντας με τον άντρα μου από το αεροπλάνο της Icelandair κατευθυνθήκαμε προς την αίθουσα παραλαβής αποσκευών. Εγώ είχα ήδη αρχίσει να φωτογραφίζω κάποιες όμορφες εικόνες που μ’ ενημέρωναν πως είχα φτάσει στη χώρα των θαυμάτων. Το σχετικά μικρό μέγεθος του καλά εξοπλισμένου αεροδρομίου συνέβαλε στο να καταλάβω ένα πράγμα για την Ισλανδία: Πώς είναι μικρή και θαυματουργή χώρα! Και αυτή μου την υπόθεση την επιβεβαίωσα πολλάκις τις επόμενες μέρες που έκοβα βόλτα σχεδόν σε όλη την Ισλανδία.

Μετά τις αποσκευές σειρά παραλαβής είχε το νοικιασμένο αμάξι που μας περίμενε έξω από το αεροδρόμιο. Είχαμε κανονίσει να ξεκινήσουμε μ’ αμάξι από το αεροδρόμιο, προκειμένου να φύγουμε κατευθείαν για τις βόλτες μας και μέρες μετά να το παραδώσουμε πάλι σε χώρο του αεροδρομίου, περίπου δυο ώρες πριν απ’ την πτήση επιστροφής μας.

Μέσα σε 20 λεπτά είχαμε τα κλειδιά και τα χαρτιά του “νέου οχήματος” μας και κατευθυνθήκαμε στον τομέα του πάρκινγκ που μας υποδείξανε. Μετά από ένα γρήγορο έλεγχο ότι όλα ήταν εντάξει με το αμάξι και κάποιες αναγκαστικές φωτογραφίες με την αρχική κατάσταση του αυτοκινήτου τη στιγμή που το παραλάβαμε, ξεκινήσαμε τις διακοπές μας. Στόχος αυτού του ταξιδιού; Ο γύρος της Ισλανδίας, μέσες-άκρες τουλάχιστον. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα πρώτη»

Βλέποντας πρώτη φορά το “Περί ανέμων και υδάτων” λίγο πριν τα 30 μου

Η τηλεοπτική σειρά “Περί ανέμων και υδάτων” άρχισε να προβάλλεται το φθινόπωρο του 2000 και ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2003. Μετράτε πόσα χρόνια; Σωστά! Δεκαεπτά χρόνια πέρασαν από την προβολή του πρώτου επεισοδίου μίας εκ των πιο αγαπημένων και ιστορικών ελληνικών τηλεοπτικών σειρών του 21ου αιώνα.

Το 2000 ήμουν δώδεκα ετών και με κανέναν τρόπο δεν μπορούσα τότε να εκτιμήσω την αξία μιας τέτοιας σειράς. Έτσι – καλώς ή κακώς – δεν την παρακολούθησα ποτέ. Πλέον έχουμε 2017, εγώ πλησιάζω τα τριάντα, έχω μεταναστεύσει στο εξωτερικό και πλέον μπορώ πολύ καλύτερα να εκτιμήσω την αξία μιας τέτοιας σειράς, καθώς και την αξία κάθε τηλεοπτικής σειράς ή ταινίας που έχει άρωμα Ελλάδας! Συνέχεια ανάγνωσης «Βλέποντας πρώτη φορά το “Περί ανέμων και υδάτων” λίγο πριν τα 30 μου»

Hjartasteinn (Hearthstone)

photo by Milliyet

Στην πτήση μου προς Ισλανδία θέλησα να δω μια ταινία. Μπροστά στις θέσεις του αεροπλάνου υπήρχε μια μικρή οθόνη με πολλές ταινίες, διαφόρων ειδών, για να διαλέξουμε. Για να μπω στο πνεύμα της χώρας που με περίμενε να την ανακαλύψω, διάλεξα μια ισλανδική ταινία με πολύ καλές κριτικές και μ’ ενδιαφέρουσα – απ’ όσο διάβαζα – πλοκή. Συνέχεια ανάγνωσης «Hjartasteinn (Hearthstone)»

Και που λέτε, παντρεύτηκα…

Το τελευταίο διάστημα η λέξη “πνίγομαι” δεν ήταν αρκετή ως απάντηση σε ερωτήσεις τύπου “Τι κάνεις;”, “Πώς περνάς;”. Ήταν απλά μια απάντηση που δεν ανέφερε αλλά προσωπικά θεωρούσα ότι περιείχε λεπτομέρειες που ο εκάστοτε συνομιλητής μου έπρεπε να μαντέψει ή να υποθέσει.

Πέρα από δουλειά, σπουδές, διαβάσματα και διάφορα έκτακτα που όλο και προέκυπταν είχα να οργανώσω κι έναν γάμο. Τον θρησκευτικό μου γάμο στη Θεσσαλονίκη. Κι αν για δυο μελλόνυμφους η οργάνωση ενός γάμου απαιτεί κάποιον κόπο και καλή οργάνωση, δεν ξέρετε σε τι διαδικασία μπαίνουν δυο Έλληνες μετανάστες προκειμένου να παντρευτούν με τον “γνωστό τρόπο” στην Ελλάδα.

Εδώ να σημειώσω πως το συγκεκριμένο άρθρο δεν αποσκοπεί στο να δώσει κατευθυντήριες γραμμές σε μέλλοντες γαμπρούς και μέλλουσες νύφες. Το θέμα οργάνωσης ενός γάμου έχει αναλυθεί τόσο πολύ σε περιοδικά, άρθρα στο ίντερνετ μέχρι και βιβλία, που δε θα τολμούσα να μπω στη διαδικασία να δώσω κατευθυντήριες για ένα χιλιοειπωμένο θέμα που την ίδια στιγμή μοιάζει να είναι ανεξάντλητο (οι λόγοι πολλοί αλλά δεν είναι τώρα ώρα για τέτοιες αναλύσεις).

Ο ρόλος του παρόντος άρθρου είναι μια απλή καταγραφή της δικιάς μου εμπειρίας. Μέσα από τα δικά μου βιώματα ελπίζω να δώσω χρήσιμες πληροφορίες – περισσότερο ή λιγότερο ξανά διατυπωμένες – και να συνδράμω έστω και στο ελάχιστο στη διαμόρφωση ενός γαμήλιου πλάνου δράσης με άμεσα και επιτυχή αποτελέσματα. Ως πρακτικός άνθρωπος που βαριέται γρήγορα γράφω ένα σύντομο αλλά περιεκτικό άρθρο για έναν γάμο που τα είχε όλα αλλά ταυτόχρονα ήταν λιτός, χωρίς υπερβολές. Όσοι και όσες είστε της δικής μου συνομοταξίας, παρακαλώ συνεχίστε το διάβασμα και η ώρα η καλή! Οι υπόλοιποι που δεν ετοιμάζεστε για ο,τιδήποτε γαμήλιο ή έχετε ζήσει ήδη τις γαμήλιες εμπειρίες σας, ελπίζω ν’ απολαύσετε εξίσου τα παρακάτω ακόμη κι αν δεν σας αφορούν άμεσα. Και φυσικά κάθε σχόλιο είναι δεκτό και θέλω να πιστεύω χρήσιμο για μελλόνυμφους και μη. Συνέχεια ανάγνωσης «Και που λέτε, παντρεύτηκα…»

«Γυναίκες Τρελαμένες 2» της Maitena

Δεν έχω διαβάσει ούτε το νούμερο 1 ούτε τα υπόλοιπα μέρη που κυκλοφόρησαν μετά απ’ αυτό. Τυχαία έπεσε το συγκεκριμένο κόμικ στα χέρια μου πριν μερικές εβδομάδες – όταν έξω από ένα βιβλιοπωλείο ψαχούλευα τα βιβλία της προσφοράς – και με το που βρέθηκε μπροστά μου, είπα πως θα το αγόραζα σίγουρα! Τα σκίτσα της Μαϊτένα τα είχε πάρει το μάτι μου χρόνια πριν, εδώ κι εκεί, αλλά πρώτη φορά που τελείωσα μια σειρά από μικρές έξυπνες graphic ιστοριούλες της. Συνέχεια ανάγνωσης ««Γυναίκες Τρελαμένες 2» της Maitena»