Λιβαδειά, Δελφοί, Αράχοβα, Δίστομο σε ένα Σαββατοκύριακο

Ομολογουμένως είχα καιρό να πάω εκδρομούλα κι έκατσε ευτυχώς το προηγούμενο Σαββατοκύριακο να της κάνω τις βόλτες μου! Μπορεί η περίοδος που διανύω να είναι γεμάτη υποχρεώσεις που δεν σηκώνουν πολλή αναβολή, αλλά καμιά φορά πρέπει έστω για δυο μέρες ν’ αφήσουμε όλες τις έγνοιες στην άκρη και να περνάμε ουσιαστικό χρόνο με αγαπημένους φίλους. Έτσι μαζευτήκαμε 4 νεαρές γυναίκες και με βάση μας τη Λιβαδειά, την όμορφη πόλη του νομού Βοιωτίας, γυρίσαμε μερικά πολύ ενδιαφέροντα μέρη.

Στη Λιβαδειά είχα βρεθεί πριν περίπου ένα χρόνο πάλι για να δω δυο αγαπημένες φίλες που ως αναπληρώτριες δασκάλες τα τελευταία χρόνια κινούνται κυρίως σε σχολεία της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου. Από τότε η Λιβαδειά μου είχε κάνει πολύ θετική εντύπωση για τη φυσική ομορφιά της, τους ευγενικούς κατοίκους της και τα νόστιμα φαγητά της. Η θετική μου άποψη επιβεβαιώθηκε και φέτος κατά την επίσκεψη μου. Η Λιβαδειά είναι ένας μη δημοφιλής προορισμός για πολλούς αλλά σας λέω πως για ένα Σαββατοκύριακο αξίζει να την επισκεφτείτε! Τρένα για Λιβαδειά φεύγουν καθημερινά, δυο φορές τη μέρα, τόσο από Αθήνα όσο κι από Θεσσαλονίκη, οπότε σίγουρα θα βρείτε κάποιο δρομολόγιο που να σας βολεύει. Συνέχεια ανάγνωσης «Λιβαδειά, Δελφοί, Αράχοβα, Δίστομο σε ένα Σαββατοκύριακο»

What do I miss from Holland when I spend time in Greece

This post was first published in iamgreek.nl

Many of us – Greek immigrants that live far from Greece – write from time to time posts about what we miss from Greece since we don’t live there anymore. We may feel nostalgia and maybe sadness because of the thought we won’t go back (yet) and some of us choose to write and “become one” with other people who feel similarly to us.

On the other hand most of us may have noticed the high rate of agreement that Greeks share between us especially when we want to refer to negative things about Greece. More specifically when we want to talk about non-cool stuff from our beloved homeland, we may become really descriptive and talkative and full of cranky comments.

During our last months I moved back to Greece for some business reasons but soon I will be back “home”, Netherlands (I think I chose some really interesting words to form my last phrases!). Coming back to Greece after some years of living abroad gives me the great chance to make some interesting comments! As a typical Greek I can skip quickly my obvious happiness that has – also – to do with the fact that I am eating my mum’s delicious food – which is full of aromas and unique taste of the qualitative Greek products that she buys – and start complaining about all these small annoying things that I notice in Greece and I almost never experience in the Netherlands. This post is a total challenge because in a few lines I will try to refer to many facts I experience in the Netherlands and consider them as absolutely positive. I dare to say that I miss a lot of these small but important details of everyday life now that I am back in Greece. Συνέχεια ανάγνωσης «What do I miss from Holland when I spend time in Greece»

800.000 επισκέψεις στο blog!

Αξιώθηκα τελικά να το ζήσω κι αυτό. Το blog μου έφτασε να ζήσει, να μακροημερεύσει και να συμπληρώσει τις 800.000 επισκέψεις! Τι ωραίο, στρογγυλό νουμεράκι είναι αυτό! Τη χαρά μου βέβαια τη φαντάζεστε, δε χρειάζεται να σας την περιγράψω!

Θέλω γι ακόμη μια φορά να σας ευχαριστήσω για την κοινή μας πορεία εδώ, για τη στήριξη σας, τα όμορφα κι ενδιαφέροντα σχόλια σας, την αγάπη σας προς τα εμένα κι ας μην ξέρετε ακόμα πάρα πολλά για ‘μένα!

Καλή πορεία στους φίλους και φίλες bloggers. Εδώ να είμαστε, να έχουμε την υγεία μας και να τα λέμε!

Σας φιλώ όλους πολύ,

Φανή

Υ.Γ. Τα λέμε πάλι με ανάλογο post μόλις αγγίξουμε το 1 εκατομμύριο επισκέψεις 😉

Ταινία μικρού μήκους: «Father And Daughter»

Το συγκεκριμένο φιλμ μικρού μήκους βραβεύτηκε με Όσκαρ το 2000. Μιλάει για τη σχέση πατέρα-κόρης. Την ύπαρξη αλλά και την έλλειψη της.

Ένας πατέρας φεύγει με μια βάρκα και μια κόρη τον αποχαιρετάει στην ακτή. Η κόρη φεύγει κι επιστρέφει την επόμενη μέρα στην ακτή να περιμένει τον πατέρα της. Ο πατέρας δεν επιστρέφει οπότε η κόρη θα ξανά έρθει την επόμενη και μετά την επόμενη μέρα για να τον περιμένει. Τα χρόνια περνάνε, το κοριτσάκι μεγαλώνει. Γίνεται κοπέλα, μετά γυναίκα. Κάθε μέρα παίρνει το ποδήλατο της κι επιστρέφει στην ακτή να περιμένει τον πατέρα της που δε φαίνεται πως θα επιστρέψει. Στο τέλος η γριούλα με το σαράβαλο ποδηλατάκι της θα επιστρέψει στην ακτή και θα βρει τη βάρκα με την οποία έφυγε ο πατέρας της. Αν η βάρκα είναι εδώ ο πατέρας της πού βρίσκεται; Δε θα επιστρέψει;

Ένα υπέροχο φιλμ ολλανδικής παραγωγής για το άρρηκτο δέσιμο πατέρα-κόρης. Τα ολλανδικά τοπία εναλλάσσονται και η ολλανδική ύπαιθρος μέσα από τα υπέροχα σχέδια παρουσιάζεται σε όλο της το μεγαλείο. Στο επίκεντρο μια σχέση αγάπης, μια σχέση απελπισμένη, μια σχέση που άντεξε μια ολόκληρη ζωή και μάλλον θ’ αντέξει πολύ περισσότερο. Δείτε το φιλμάκι κι αν δεν συγκινηθείτε να μου τρυπήσετε τη μύτη!

Ταινία μικρού μήκους: «Piper»

Στα φετινά βραβεία Όσκαρ, το βραβείο για την καλύτερη ταινία μικρού μήκους πήρε η «Piper» της Pixar. Η Piper είναι ένα μικρό θαλασσοπούλι που ακόμα περιμένει από τη μαμά του να το ταΐσει. Κλεισμένο ακόμη στη φωλιά του δεν πλησιάζει τη θάλασσα, δεν έχει εξοικειωθεί με τον βυθό και τα θαυμάσια πλάσματα της αμμουδιάς, της παραλίας αλλά και το υπόλοιπο κοπάδι από θαλασσοπούλια. Κάποια στιγμή η μαμά αποφασίζει πως ήρθε η ώρα για την Piper να κάνει την πρώτη προσπάθεια για τροφή εντελώς μόνη της. Θα τα καταφέρει το θαλασσοπούλι μας; Θα μπορέσει να νικήσει το φόβο του; Θα πάρει το δρόμο για την ενηλικίωση του; Ένα πανέμορφο φιλμάκι, μια καταπληκτική ιστορία για το κόψιμο του ομφάλιου λώρου, το άνοιγμα των νεότερων γενεών στη ζωή και το θάρρος που χρειαζόμαστε για να γίνουμε αληθινά ανεξάρτητοι και δυνατοί. Όλα τα όντα αυτού του πλανήτη.

Τι μου λείπει από την Ολλανδία όταν μένω Ελλάδα

20150405_161612

Πολλοί Έλληνες μετανάστες του εξωτερικού έχουμε γράψει κατά καιρούς άρθρα για το τι μας λείπει από την Ελλάδα τώρα που δε ζούμε σ’ αυτήν. Νοσταλγούμε την πατρίδα, μελαγχολούμε με τη σκέψη πως άμεσα δε θα γυρίσουμε πίσω και μέσω του γραπτού λόγου προσπαθούμε να γίνουμε ένα με όσους πιστεύουμε πως πάνω-κάτω νιώθουν παρόμοια μ’ εμάς.

Απ’ την άλλη οι περισσότεροι από εμάς έχουμε σίγουρα παρατηρήσει τη φοβερή ταύτιση απόψεων που παρουσιάζουμε οι Έλληνες μεταξύ μας, όταν δεν θέλουμε να πούμε καλά αλλά δυσάρεστα πράγματα για την Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα όταν θέλουμε να μιλήσουμε για τα “στραβά” της αξιομνημόνευτης κατά τα άλλα πατρίδας μας, συχνά γινόμαστε ιδιαίτερα περιγραφικοί κι ανεξάντλητοι ως προς τους καυστικούς σχολιασμούς μας.

Τους τελευταίους μήνες έχω μετακομίσει στην Ελλάδα για ένα επαγγελματικό ζήτημα, αλλά σύντομα θα επιστρέψω στο “σπίτι” μου, στην Ολλανδία (Ομολογουμένως πολύ ενδιαφέρουσα η επιλογή των λέξεων στις τελευταίες προτάσεις μου!). Γυρνώντας πίσω στην Ελλάδα μετά από κάποια χρόνια ξενιτιάς, δε μπορώ – ως κλασσική Ελληνίδα – παρά να παραμερίσω τη μεγάλη χαρά μου που τρώω πάλι το φαγητό της μαμάκας μου – το οποίο ξεχειλίζει αρώματα και γεύση από τα πεντανόστιμα ελληνικά υλικά που χρησιμοποιεί – για να γκρινιάζω για όλες τις μικρές δυσάρεστες λεπτομέρειες που εντοπίζω στην Ελλάδα και δύσκολα συναντώ στην Ολλανδία. Αυτό το άρθρο είναι σκέτη πρόκληση γιατί μέσα σε λίγες γραμμές προσπαθώ ν‘ αναφερθώ σε πολλά που βλέπω ως απολύτως θετικά στην Ολλανδία και τολμώ μάλιστα να πω πως μου λείπουν τώρα που – έστω και προσωρινά – έχω επιστρέψει στην Ελλάδα. Συνέχεια ανάγνωσης «Τι μου λείπει από την Ολλανδία όταν μένω Ελλάδα»

2 Βιβλιο-προτάσεις για μικρά και μεγάλα παιδιά!

img_20170214_121811

img_20170214_131206

Το τελευταίο διάστημα βοηθάει η δουλειά μου και σχεδόν κάθε εβδομάδα θα πάρω στα χέρια μου παιδικά βιβλιαράκια τα οποία διαβάζουν μικροί μου φίλοι και μαζί τους φυσικά τα διαβάζω κι εγώ! Έτσι σήμερα έχω άλλες δυο ξεχωριστές προτάσεις για παιδικό βιβλίο. Θα σας μιλήσω για ένα ελληνικό κι ένα αγγλικό.

Συνέχεια ανάγνωσης «2 Βιβλιο-προτάσεις για μικρά και μεγάλα παιδιά!»

Ντοκιμαντέρ «4,1 miles» της Δάφνης Ματζιαράκη

Στις φετινές υποψηφιότητες των Όσκαρ οι Έλληνες δημιουργοί φαίνεται να έχουν την τιμητική τους! Στα ονόματα των υποψηφίων για να κερδίσουν ένα Χρυσό Αγαλματίδιο δεν φιγουράρουν μόνο τα ονόματα των Λάνθιμου-Φιλίππου για το ομολογουμένως πρωτότυπο σενάριο της ταινίας «Αστακός» αλλά και το όνομα της Δάφνης Ματζιαράκη για το μίνι ντοκιμαντέρ της «4,1 miles».

Το ντοκιμαντέρ της Ελληνίδας φοιτήτριας δημοσιογραφίας μιλάει για την ανθρωπιστική κρίση που έφερε ο πόλεμος της Συρίας και την οποία αντιλήφθηκαν πλήρως οι κάτοικοι της Λέσβου καθώς και πολλοί άλλοι νησιώτες του Αιγαίου. Στα 20 λεπτά που διαρκεί το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ παρακολουθούμε τη ζωή του Κυριάκου Παπαδόπουλου, ενός λιμενικού που κυριολεκτικά δαμάζει εδώ και χρόνια τα κύματα με το σκάφος του και με το προσωπικό που τον ακολουθεί πιστά παντού, προκειμένου να σώσει όσες περισσότερες ανθρώπινες ζωές είναι δυνατόν. Η κάμερα καταγράφει τη ζωή του στο νησί, τις μέρες και τις νύχτες του στη θάλασσα, την τρομακτική δυσκολία που ενέχει η διάσωση ανθρώπων που δεν ξέρουν κολύμπι απ’ τα αγριεμένα νερά, τα θλιμμένα μάτια του στο τέλος κάθε κουραστικής ημέρας τα οποία δυσκολεύονται να κρύψουν την αγωνία για το τι μπορούν ν’ αντικρύσουν το επόμενο και το μεθεπόμενο πρωινό.

Ένα ντοκιμαντέρ που κόβει την ανάσα, που είναι ικανό να διδάξει ανθρωπισμό, λεβεντιά, καλοσύνη, αλτρουϊσμό. Είτε η κυρία Ματζιαράκη κερδίσει το φετινό Όσκαρ, είτε όχι, η δουλειά της είναι ένα κόσμημα το οποίο αξίζει και ΠΡΕΠΕΙ να το παρακολουθήσουν όλοι!

Ταινίες Φεβρουαρίου

photo by iNotos
photo by iNotos

Καλό μήνα σε όλους σας! Αυτό τον μήνα επιστρέφω δριμύτερη με τέσσερις νέες προτάσεις για ταινίες. Προσπάθησα γι’ ακόμη μια φορά να προτείνω ταινίες οι οποίες είναι αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους – αλλά όλες ιδιαίτερα αξιόλογες – κι ελπίζω να το κατάφερα. Κλασσικά περιμένω τα πολύτιμα σχόλια σας. Είδατε κάποια/ες απ’ αυτές τις ταινίες; Σας άρεσαν; Και φυσικά περιμένω και δικές σας προτάσεις! Σας φιλώ όλους πολύ! Συνέχεια ανάγνωσης «Ταινίες Φεβρουαρίου»

Διαβάζοντας «Το καράβι της γιορτής» της Έλενας Αρτζανίδου και «Τα τρία μικρά λυκάκια» του Ευγένιου Τριβιζά

img_20170129_145744

Το τελευταίο διάστημα η ζωή μου επιφύλαξε να βρεθώ σ’ έναν νέο επαγγελματικό χώρο στον οποίο κατά κύριο λόγο δουλεύω με παιδιά. Η χαρά μου για την νέα αυτή εμπειρία είναι μεγάλη και τα οφέλη που αποκομίζω σαν επαγγελματίας αλλά κυρίως σαν άνθρωπος είναι τεράστια. Αυτό που συνειδητοποιώ κάθε μέρα όλο και περισσότερο είναι πως τα παιδιά μπορούν να σου ξανά μάθουν τη ζωή απ’ την αρχή ή μπορούν να σου θυμίσουν πράγματα που δυστυχώς ξέχασες με την πάροδο των ετών και το πέρασμα από τον “παιδικό κόσμο” στον “κόσμο των μεγάλων”.

Ένας πιο έμμεσος τρόπος να θυμηθεί κανείς όσα ποτέ δεν έπρεπε να είχε ξεχάσει είναι μέσω του διαβάσματος παιδικών βιβλίων. Ευχαριστώ ιδιαίτερα έναν εκπληκτικό συνάδελφο που μου έδωσε την ευκαιρία να διαβάσω νέους Έλληνες συγγραφείς που ασχολούνται με όρεξη κι αγάπη με το παιδικό βιβλίο αλλά και γιατί μου δάνεισε ένα πολύ γνωστό βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά. Πάντα ήθελα να διαβάσω έργα του σπουδαίου αυτού συγγραφέα κι επιτέλους ήρθε η ώρα! Συνέχεια ανάγνωσης «Διαβάζοντας «Το καράβι της γιορτής» της Έλενας Αρτζανίδου και «Τα τρία μικρά λυκάκια» του Ευγένιου Τριβιζά»