Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα έβδομη

Την επόμενη μέρα κοιμηθήκαμε λίγο παραπάνω καθ’ ότι ήμασταν πτώματα από το road trip όλων των προηγούμενων ημερών. Με θυμάμαι αγουροξυπνημένη στο κρεβάτι να τσεκάρω στο διαδίκτυο τα highlights του Ρέικιαβικ τα οποία δεν έπρεπε με τίποτα να χάσουμε. Είχα μια ιδέα για το πού θα πηγαίναμε αλλά ήθελα τελευταία στιγμή να είμαι σίγουρη ότι τίποτα αξιοσημείωτο δεν θα μου ξέφευγε τις επόμενες 48 ώρες. Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε με τις επιλογές μου αλλά τουλάχιστον ελπίζω να περάσετε καλά με όσα θα σας δείξω στο παρόν post και στο επόμενο που θα είναι λογικά το τελευταίο σε ό,τι αφορά την Ισλανδία. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα έβδομη»

Advertisements

Ταινία μικρού μήκους «Fallin’ Floyd»

Μια πανέμορφη ταινία βγαλμένη απ’ τη ζωή. Μιλάει για τον άνθρωπο και τις φάσεις που θα περάσει στη ζωή του: Η δημιουργία, η επιτυχία, η καταξίωση, η αγάπη αλλά και η αεργία, η αποτυχία, η μοναξιά είναι κομμάτια μιας συνεχούς διαδικασίας, της πορείας της ζωής μας. Χαρά και θλίψη μοιάζουν να είναι πιασμένες χέρι-χέρι και σπάνια αφήνουν η μία την άλλη. Κι αν στη χαρά όλοι νιώθουμε πως κάτι γίνεται σωστά, τι ακριβώς κάνουμε στην περίπτωση που η θλίψη θα ‘ρθει με σκοπό να θρονιαστεί γύρω μας, πάνω μας, μέσα μας; Η θλίψη είναι εχθρός ή φίλος; Έρχεται για να μας καταστρέψει ή για να μας δείξει ότι εμείς με τις πράξεις μας την καλέσαμε;

«Το μαύρο σκυλί» όπως αποκαλούσε την κατάθλιψη η Τσόρτσιλ είναι κάτι που μπορεί να έρθει να μας βρει ανά πάσα στιγμή και να μας κάνει να πιστέψουμε ότι ήρθε για να μείνει, ίσως και για πάντα. Αν δεν πιστέψουμε πως έτσι όπως ήρθε, έτσι και θα φύγει, δε θα μπορέσουμε ποτέ να την δούμε στις πραγματικές της διαστάσεις. Δεν πρέπει να τα βάλουμε μαζί της, πρέπει να την καταλάβουμε, να συνειδητοποιήσουμε τους λόγους της επίσκεψης της και της παρατεταμένης παραμονής της στη ζωή μας. Μόνο τότε θα ‘ρθει η μέρα που εκείνη θ’ αποφασίσει ότι η επίσκεψη έγινε αρμένικη και ότι καιρός είναι σιγά-σιγά να του δίνει.

Η τελευταία σκηνή είναι απλά υπέροχη σ’ αυτό το φιλμάκι: Ο ήρωας μας ετοιμάζεται να κεράσει παγωτό στην κατάθλιψη – σημάδι ότι την αναγνωρίζει και δεν τον τρομάζει πια – κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή η κατάθλιψη εξαφανίζεται. Κάπως έτσι συμβαίνουν και τα πράγματα στην αληθινή ζωή.

«Ο συμβολαιογράφος» του Νίκου Βασιλειάδη

Μόλις τελείωσα αυτό το μικρό αλλά πολύ καλογραμμένο διήγημα του εκπαιδευτικού Νίκου Βασιλειάδη. Έχοντας δει βίντεο με αποσπάσματα από την παλιότερη ομώνυμη παράσταση “Ο συμβολαιογράφος” με την Υρώ Μανέ στον ρόλο της “Ερασμίας” και ξέροντας λίγο-πολύ την υπόθεση του έργου, ήμουν πολύ περίεργη να διαβάσω το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε αυτός ο διασκευασμένος θεατρικός μονόλογος. Συνέχεια ανάγνωσης ««Ο συμβολαιογράφος» του Νίκου Βασιλειάδη»

Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα πέμπτη και έκτη

Ημέρα πέμπτη

Σχετικά νωρίς το άλλο πρωί σηκωθήκαμε για να μαζέψουμε τα λιγοστά πράγματα που είχαμε βγάλει έξω από τις βαλίτσες μας για να φύγουμε μια ώρα αρχύτερα για τον επόμενο προορισμό μας. Φάγαμε για πρωινό τα wraps που είχαμε ψωνίσει το περασμένο βράδυ από το σούπερ-μάρκετ και είπαμε αντίο στο όμορφο σπιτάκι που μας φιλοξένησε για ένα βράδυ. Αυτό το μικρό ξυλόσπιτο μες τα χωράφια θα το θυμάμαι πάντα με μια γλυκιά νοσταλγία.

Η μέρα που ξεκινούσε προμηνυόταν κάμποσο κουραστική αφού είχαμε σχεδόν 8 ώρες οδήγηση μέχρι να φτάσουμε στην επόμενη πόλη, στη βορειοδυτική Ισλανδία. Όταν κανόνιζα τα ανά ημέρα μέρη που θα βλέπαμε κατά τον γύρο της Ισλανδίας διάβασα κάπου πως πέρα από τα πιο “τουριστικά” κομμάτια της Ισλανδίας τα οποία τα βλέπουν λίγο-πολύ όλοι όταν επισκέπτονται τη χώρα, αξίζει να δώσουμε και μια ευκαιρία στα δυτικά παράλια της χώρας. Έτσι κοιτώντας τον χάρτη σκέφτηκα πως μια κάμποσο γνωστή κωμόπολη στα δυτικά που ενδεχομένως θα είχε ενδιαφέρον να επισκεφτούμε ήταν η Isafjordur. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα πέμπτη και έκτη»

«Το ατελείωτο ταξίδι της αγάπης» της Σαν Σα

Μόλις τελείωσα αυτό το ιδιαίτερο, γεμάτο λυρισμό βιβλίο και συνειδητοποίησα πως δεν είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω γύρω από την κινέζικη κουλτούρα και ιστορία, όμως είναι σίγουρα το πρώτο που διαβάζω από Κινέζα συγγραφέα. Η Σαν Σα (Shan Sa) είναι μια μοντέρνα Κινέζα η οποία πριν χρόνια μετακόμισε στη Γαλλία για σπουδές, έμαθε πολύ καλά τα γαλλικά κι από τότε γράφει μυθιστορήματα τα οποία μεταφράζονται σε πολλές γλώσσες. Συνέχεια ανάγνωσης ««Το ατελείωτο ταξίδι της αγάπης» της Σαν Σα»

Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα τέταρτη

Το επόμενο πρωί αναχωρήσαμε για την πόλη Εγκίλσταδιρ με σκοπό να φάμε πρωινό πριν συνεχίσουμε την πορεία μας. Φτάνοντας στον κεντρικό δρόμο που διέσχιζε την πόλη κοιτάζαμε ολόγυρα για κάποιο μέρος που θα σέρβιρε πρωινό και θα μας γέμιζε το μάτι ως καλό τοπικό μαγαζί. Δυστυχώς, τζίφος! Ο άντρας μου άρχισε να κόβει βόλτες με το αμάξι, πάνω-κάτω, μήπως και μας διέφευγε κάτι, μήπως υπήρχε κάτι “κρυμμένο”.

Για περίπου 20 λεπτά στριφογυρίζαμε τα κεντρικά σημεία της πόλης συνειδητοποιώντας πως μάλλον θ’ αγοράζαμε σνακ από ένα τοπικό σούπερ-μάρκετ και θα φεύγαμε, αφού δεν βρίσκαμε κάποιο αξιόλογο μέρος για να ξοδέψουμε χρόνο. Ώσπου ο άντρας μου το είδε! Ακριβώς δίπλα σ’ ένα αγρόκτημα, με άλογα, αγελάδες και διάφορα πουλερικά εδώ κι εκεί, υπήρχε ένα πανέμορφο μαγαζί, το Fjóshornid», το οποίο υποσχόταν πως σέρβιρε τοπικά, φρέσκα προϊόντα της φάρμας, από τις 11 το πρωί ως αργά το απόγευμα. Η ιδιοκτήτρια που βρισκόταν μέσα και συγύριζε μας ενημέρωσε πως σε λίγο θα άνοιγε, αν θέλαμε να περιμένουμε (είχαμε έρθει λίγο νωρίτερα) κι εμείς γεμάτη περιέργεια αλλά και πείνα, αποφασίσαμε να περιμένουμε για να εξερευνήσουμε το αιφνίδιο εύρημα μας! Και δεν το μετανιώσαμε!

Φάγαμε πεντανόστιμα bagels – ζυμωμένα και ψημένα εκείνο το πρωί – με διάφορα συνοδευτικά, ενώ ήπιαμε ζεστά ροφήματα. Φυσικά δε θα μπορούσαμε στο τέλος παρά να δοκιμάσουμε τα σπιτικά γλυκά που σέρβιρε το μαγαζί. Για πρωινό είχαμε πάει, αλλά αυτό ήταν γεύμα κανονικό. Θα κάναμε ώρες μέχρι να ξανά φάμε! Χαλάλι όμως, η ζωή ήταν γι’ άλλη μια φορά ωραία, το μαγαζί πολύ ζεστό προς τους επισκέπτες, το καλό φαγητό βάλσαμο εκείνη τη στιγμή. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα τέταρτη»

Είδα το stand-up comedy «Ανθολόγιο» του Δημήτρη Δημόπουλου στο Άμστερνταμ

Χθες το βράδυ παρακολούθησα για πρώτη φορά ζωντανά τον κωμικό Δημήτρη Δημόπουλο να παρουσιάζει τη δουλειά του. Η τελευταία παράσταση του έχει τίτλο “Ανθολόγιο” και μέσω αυτής ο ευφυής κωμικός μας διηγείται στιγμές που έχει περάσει τα τελευταία 20 χρόνια κατά τα οποία είναι ενεργός στον χώρο του stand-up comedy. Συνέχεια ανάγνωσης «Είδα το stand-up comedy «Ανθολόγιο» του Δημήτρη Δημόπουλου στο Άμστερνταμ»

Ταινίες Δεκεμβρίου: Περισσότερες ταινίες δράσης

photo by The Telegraph

Σε απόλυτη δράση, βλέπω ταινίες δράσης! Έτσι θα περιέγραφα λίγο-πολύ αυτή την περίοδο της ζωής μου. Βλέπετε πλησιάζουμε προς την εκπνοή άλλης μιας χρονιάς και πολλά πρέπει να τακτοποιηθούν πριν υποδεχθώ τον νέο χρόνο όπως του πρέπει! Οπότε δουλειά, διάβασμα και χαρά μέχρι το φινάλε κι αυτού του έτους που ελπίζω να με βρει λίγο πιο χαλαρή κι ανέμελη.

Ελπίζω παρά τις όποιες υποχρεώσεις και δυσκολίες μπορεί να έχετε στην καθημερινότητα σας, να νιώθετε κάπου βαθιά μέσα σας τη γλυκιά προσμονή πριν τα Χριστούγεννα. Σε όλους δεν προκύπτει την ίδια στιγμή αυτό το συναίσθημα, αλλά όταν έρθει “γλυκαίνει” ακόμη και τα πιο δύσκολα παιδιά!

Καλό μήνα να έχετε! Παραγωγικό αλλά και εορταστικό! Συνέχεια ανάγνωσης «Ταινίες Δεκεμβρίου: Περισσότερες ταινίες δράσης»

Σπιτικός τραχανάς στο άψε-σβήσε!

Ώρα ν’ ανεβάσω άλλη μια εύκολη συνταγή. Πρώτη φορά έκανα τραχανά αλλά νομίζω ότι τον πέτυχα! Βεβαίως, βοήθησε το γεγονός ότι είχα καλή πρώτη ύλη: ένα σακουλάκι μετσοβίτικο γλυκό τραχανά που μου δώρισε ο φιλότιμος ξενοδόχος που μας φιλοξένησε το καλοκαίρι! Να γιατί αγαπάω αυτά τα ωραία μέρη της Πίνδου και τους ανθρώπους εκεί! Συνέχεια ανάγνωσης «Σπιτικός τραχανάς στο άψε-σβήσε!»

«Για μια μοναδική φιλία» της Έλεν Έξλεϋ

Το τόσο δα αυτό βιβλιαράκι μου το χάρισε μια αγαπημένη φίλη και πλέον κουμπάρα μου για να μου υπενθυμίζει πως μάλλον δεν είμαστε τυχαία τόσα χρόνια φίλες! Τόσο η αφιέρωση της όσο και όσα διάβασα με μία ανάσα στο εσωτερικό του, με συγκίνησαν αλλά και μου ξανά θύμισαν πως κανένας μας δεν θα πάει πολύ μακριά χωρίς φίλους σ’ αυτή τη ζωή. Συνέχεια ανάγνωσης ««Για μια μοναδική φιλία» της Έλεν Έξλεϋ»