Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη στο ΚΘΒΕ

Πριν λίγες μέρες παρακολούθησα στον πρώτο όροφο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών τη θεατρική μεταφορά του έργου της Έμιλυ Μπροντέ “Ανεμοδαρμένα Ύψη”. Έχοντας διαβάσει πρόσφατα το βιβλίο της Μπροντέ το οποίο μ’ έβαλε σε πολλές σκέψεις και μου δημιούργησε έντονα συναισθήματα, θέλησα αγωνιωδώς να δω και την μεταφορά του έργου στο θεατρικό σανίδι, ελπίζοντας να μην απογοητευτώ.

Μπήκαμε στη μεγάλη αίθουσα κι η παράσταση ξεκίνησε στην ώρα της. Στη σκηνή ακούστηκαν δυο μουρμουρητά, δυο ανθρώπινες φωνές που θέλουν να σμίξουν εδώ και χρόνια αλλά δεν το καταφέρνουν. Κι έπειτα οι ήρωες όλου του έργου, εκεί, πάνω στη σκηνή, να τραγουδούν, να μπλέκουν τις φωνές τους. Και η παράσταση ξεκίνησε. Συνέχεια ανάγνωσης «Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη στο ΚΘΒΕ»

Advertisements

«Σίρλεϋ Βαλεντάιν» με την Ελένη Καστάνη

Την Πέμπτη το βράδυ παρακολούθησα στο θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης τον θεατρικό μονόλογο της Σίρλεϋ Βαλεντάιν με την Ελένη Καστάνη να ενσαρκώνει τον διάσημο αυτό ρόλο. Η μετάφραση ήταν του Αλέξανδρου Ρήγα και η σκηνοθεσία της Πέμη Ζούνη. Συνέχεια ανάγνωσης ««Σίρλεϋ Βαλεντάιν» με την Ελένη Καστάνη»

Ταινίες Νοεμβρίου: Συγκίνηση και φιλοσοφικά ερωτήματα

photo by MarkMeets

Το τελευταίο διάστημα ασχολούμαι με 100 διαφορετικά πράγματα οπότε μάλλον γι’ αυτό βλέπω ταινίες που η μία δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με την άλλη. Η ποικιλία καλά κρατεί στη ζωή μου και σας ορκίζομαι πως διψάω για λίγη ρουτίνα (η οποία μάλλον θ’ αργήσει να μ’ επισκεφτεί). Σας προτείνω σήμερα τέσσερις ταινίες που θα καταφέρουν να σας συγκινήσουν, να σας προβληματίσουν και ενδεχομένως να σας κάνουν να μελαγχολήσετε γλυκά (ας μην ξεχνιόμαστε, βαδίζουμε ολοταχώς προς τον χειμώνα, οπότε η μελαγχολία ως συναίσθημα αρμόζει στην περίοδο που διανύουμε).

Να έχετε όλοι έναν καλό, δημιουργικό μήνα! Σκεπαστείτε με κουβερτούλες και δείτε ταινίες! Αν όχι τώρα, τότε πότε; Συνέχεια ανάγνωσης «Ταινίες Νοεμβρίου: Συγκίνηση και φιλοσοφικά ερωτήματα»

Het Griekse Huis in Rotterdam: A new beginning, an open invitation to all

This post was first published in iamgreek.nl

I am writing this post to share some wonderful news! There is a big important step that some Greeks are taking in Rotterdam. If you are into new, interesting activities and opportunities related to Greek culture, keep reading this post. Συνέχεια ανάγνωσης «Het Griekse Huis in Rotterdam: A new beginning, an open invitation to all»

Ταινία μικρού μήκους «Sweet Cocoon»

Μια κάμπια προσπαθεί απελπισμένα να χωρέσει σ’ ένα κουκούλι. Είναι μεγάλη, μακριά, παχουλή και το κουκούλι είναι μικρό για την ίδια. Ιδρώνει, κουράζεται και καμιά απ’ τις προσπάθειες της δεν είναι επιτυχημένη. Μέχρι που δυο φίλοι της σκαθάρια βλέπουν το βάσανο της και σκαρφίζονται έναν τρόπο να τη βοηθήσουν. Η κάμπια μπαίνει μες το κουκούλι και το κουκούλι κλείνει επιτέλους. Θ’ ανοίξει όταν πια είναι ώρα, όταν η κάμπια μας έχει μεταμορφωθεί. Τα δυο σκαθάρια μας θα δουν τη φίλη τους να έχει μεταμορφωθεί σε μια υπέροχη πεταλούδα με μεγάλα, λαμπερά φτερά. Την κοιτάνε και δεν μπορούν να το πιστέψουν. Νιώθουν τόση χαρά για ‘κείνη. Κι αυτή όμως ευτυχισμένη ανοίγει τα φτερά της και πετά. Ώσπου η ζωή θα φέρει ένα απρόσμενο γεγονός…

Είναι ένα φιλμάκι πολύ διαφορετικό σε σχέση με όσα έχω ανεβάσει ως τώρα. Είναι όμορφο, ευαίσθητο, κωμικό αλλά είναι και  βαθιά ειρωνικό, μάλλον σκληρό. Το τέλος του φιλμ μας βάζει σε σκέψεις για το αν πρέπει ν’ ανυπομονούμε από κάμπιες να γίνουμε πεταλούδες ή αν πρέπει ν’ αποδεχθούμε ότι όσα κι αν στοχεύουμε, θα πρέπει τον πρώτο λόγο πάντα να τον δίνουμε στην ίδια τη ζωή.

Έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Εσείς πάλι τι νομίζετε;

Είδα το stand-up comedy του Γιώργου Χατζηπαύλου

Τις τελευταίες ημέρες ο Γιώργος Χατζηπαύλου γυρνάει διάφορες πόλεις της Ευρώπης παρουσιάζοντας το νέο stand-up show του ή αλλιώς κάνει “γιουροπίαν τουρ” όπως λέει ο ίδιος. Είχα τη μεγάλη χαρά και τύχη να τον παρακολουθήσω στο Comedy Café στο Άμστερνταμ και μπορώ να πω ότι ήταν πραγματικά σε μεγάλη φόρμα! Συνέχεια ανάγνωσης «Είδα το stand-up comedy του Γιώργου Χατζηπαύλου»

Ταινίες Οκτωβρίου: Μυστήριο, Συγκίνηση & Ανθρώπινες Σχέσεις

Ο φετινός Οκτώβρης με βρίσκει σ’ εσωστρεφή διάθεση. Θέλω να βλέπω ρεαλιστικές ταινίες, οι οποίες κάτι έχουν να μου πουν, πέρα από το να μου δείξουν. Βλέπετε σε περιόδους πολλών υποχρεώσεων και πλήρους πνευματικής διέγερσης νιώθω πως χρειάζομαι “υλικό” για να ξεχαστώ, να πάρω το μυαλό μου αλλού, σε διαφορετικές καταστάσεις και σε ζωές άλλων ανθρώπων. Ελπίζω μ’ αυτές τις ταινίες να έχετε κι εσείς το ίδιο αποτέλεσμα – εάν κι εφόσον το επιθυμείτε βεβαίως!

Σας εύχομαι έναν όμορφο Οκτώβρη, γεμάτο με ουσιαστικές ημέρες και όσο το δυνατόν περισσότερη καλοκαιρία! Ο ήλιος που βλέπω έξω απ’ το παράθυρο μου με κάνει να ελπίζω! Συνέχεια ανάγνωσης «Ταινίες Οκτωβρίου: Μυστήριο, Συγκίνηση & Ανθρώπινες Σχέσεις»

«Κατερίνα» του Γιώργου Νανούρη

Την προηγούμενη Παρασκευή παρακολούθησα στο θέατρο “Εγνατία” της Θεσσαλονίκης την παράσταση “Κατερίνα” με την Λένα Παπαληγούρα. Για όσους/ες δεν το γνωρίζουν πρόκειται για θεατρικό έργο το οποίο βασίστηκε πάνω στο “Το βιβλίο της Κατερίνας” του Αύγουστου Κορτώ. Πρόκειται για έναν θεατρικό μονόλογο τον οποίο σκηνοθέτησε ο Γιώργος Νανούρης, τόσο εκτός όσο κι εντός σκηνής. Παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον η ενεργητική παρουσία του σκηνοθέτη δίπλα ή πάνω στη σκηνή, καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Μ’ ΄έναν μικρό φακό ο Γιώργος Νανούρης καθοδηγεί, πλαισιώνει, ενισχύει και συντροφεύει την πρωταγωνίστρια του, από την αρχή ως το τέλος της ιστορίας που παρακολουθούμε. Συνέχεια ανάγνωσης ««Κατερίνα» του Γιώργου Νανούρη»

Ημέρα ανανέωσης και μια δωρεά μαλλιών!

Προχθές το πρωί επισκέφτηκα τον λατρεμένο μου κομμωτή (τον ίδιο που με χτένισε και στον γάμο μου) για να προχωρήσω σε μία ριζική αλλαγή look. Τον είχα ενημερώσει καιρό πριν πως τα πολύ μακριά μαλλιά μου ήθελαν κόψιμο και γενικότερο φρεσκάρισμα, ενώ του είχα εκφράσει τη θέληση μου να προχωρήσω σε δραστικό κόντεμα της κόμης μου, εάν κι εφόσον μπορούσα να δωρίσω τα κομμένα μαλλιά σε συλλόγους που φροντίζουν για την κατασκευή περουκών και τη δωρεά αυτών σε καρκινοπαθείς. Ο κομμωτής μου πρότεινε τον Σύλλογο Άλμα Ζωής
με τον οποίο συνεργάζεται στενά κι εγώ δεν είχα κανένα λόγο να διαφωνήσω. Το ραντεβού ορίστηκε κι εγώ πέρασα την πόρτα του κομμωτηρίου αποφασισμένη.

Ο κομμωτής μου – προφανώς για να είναι απολύτως σίγουρος – με ξανά-ρώτησε για το μήκος και για το αν προχωράμε κανονικά. Μου έδωσε να χτενίσω τα μαλλιά μου και μου τα έδεσε μ’ ένα λαστιχάκι. Υπολόγισε την κοτσίδα μου να φτάνει τουλάχιστον τα 20 εκατοστά και με ρώτησε: «Είναι εντάξει;». Χαμογέλασα και του είπα: «Κόψε». Και η κοτσίδα κόπηκε. Βαριά, πλούσια, ευχήθηκα να πάει σε καλή μεριά και να χρησιμοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο.

Συνέχεια είχε το γενικότερο φρεσκάριμα του μαλλιού. Μετά από περίπου 5 χρόνια που είχα αφήσει τα μαλλιά μου στο φυσικό τους χρώμα, αποφάσισα να τα βάψω και ν’ ανανεωθώ. Με στόχο να τα φτάσω κάποια στιγμή σ’ ένα φωτεινό μωβ (ναι, μωβ, το εννοώ!), προχώρησα σ’ ένα έντονο κόκκινο-δαμασκηνί. Ήθελα ν’ αποφύγω το ντεκαπάζ, οπότε διάλεξα τη σταδιακή αλλαγή από την απότομη και δραστική η οποία θα ταλαιπωρούσε σημαντικά τα μαλλιά μου. Τέλος, φιλάραμε τα μαλλιά στο νέο μήκος τους και το αποτέλεσμα κρίθηκε ως εξεχόντως ικανοποιητικό απ’ όλους όσους με αντίκρυσαν τις επόμενες ώρες. Τελικά αυτή την αλλαγή τη χρειαζόμουν!

Σας προτρέπω ολόψυχα να επιχειρήσετε να δωρίσετε τα μαλλιά σας (αν ειδικά έχετε παραμείνει στο φυσικό σας χρώμα) προκειμένου να νιώσετε θετικά τόσο για την προσφορά σας όσο και για την γενικότερη ανανέωση σας – για την οποία σίγουρα θα μιλάνε όλοι!

Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Τρίτη

Ξυπνήσαμε σχετικά νωρίς το άλλο πρωί. Στην κουζίνα του hostel μας περίμεναν βάφλες (προσφορά της ιδιοκτήτριας του hostel) μαζί με μαρμελάδα. Ετοιμάσαμε γι’ ακόμη μια φορά τα πράγματα μας – δεν είχαμε βγάλει και πολλά έξω από τις βαλίτσες – κι αφού φάγαμε τις βάφλες στο πόδι, κατεβήκαμε στον κάτω όροφο να παραδώσουμε τα κλειδιά του δωματίου μας. Η ιδιοκτήτρια έμεινε άφωνη όταν μας είδε να βάζουμε τις βαλίτσες στο αμάξι. “Μα καλά, τελευταίοι ήρθατε χθες το βράδυ και πρώτοι φεύγετε σήμερα το πρωί;” είπε χαμογελώντας και μάλλον μαντεύοντας ήδη με ποιους είχε να κάνει. “Έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε και να δούμε” της είπα επιβεβαιώνοντας τις υποψίες της. Την ευχαριστήσαμε για τις βάφλες και μας ευχήθηκε καλό δρόμο.

“Πάμε μια βόλτα στο χωριό;” ρώτησα τον άντρα μου. “Τι θες να δεις;” αναρωτήθηκε εκείνος αφού αυτό δεν ήταν μες το πρόγραμμα μας. “Να δω λίγο την περιοχή. Αφού διανυκτερεύσαμε εδώ, δε θες να ξέρεις τι σόι πράγμα είναι αυτό το Djúpivogur;”. Ο ήλιος έλαμπε αλλά το κρύο ήταν τσουχτερό. Ο άντρας μου πρότεινε να δούμε το χωριό με το αμάξι. Κοίταξα προς τον κατηφορικό δρόμο που έβγαζε στη θάλασσα. Τον παρακάλεσα να πάμε μέχρι το τέλος του δρόμου με τα πόδια και μετά αν κρυώναμε, θα μπαίναμε στο αμάξι. Μου έκανε το χατίρι και πήραμε την κατηφόρα, παρατηρώντας τα όμορφα σπίτια που βλέπαμε δεξιά κι αριστερά μας. Ο δρόμος από το hostel έβγαζε ουσιαστικά στο λιμάνι της περιοχής – το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τα μεγάλα άσχημα λιμάνια άλλων χωρών. Χαζέψαμε το τοπίο που γι’ άλλη μια φορά μας έπαιρνε τα μυαλά και βγήκαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες. Φορούσα φούτερ μπλούζα και απολάμβανα τη βόλτα αλλά ο άντρας μου δεν αισθανόταν καλά με την υγρασία που ένιωθε και ζήτησε να γυρίσουμε πίσω. Μπήκαμε στο αμάξι και αποφασίσαμε να κάνουμε τον γύρο του χωριού.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Τρίτη»