30 χρόνια, 20 χώρες

Τη σημερινή και φετινή ανάρτηση των γενεθλίων μου ξεκίνησα να τη γράφω μήνες πριν. Ήξερα πάρα πολύ καλά τι ήθελα ν’ αναρτήσω για τα 30α γενέθλια μου! Ούτε απολογισμούς ζωής, ούτε υποσχέσεις για νέα μεγαλόπνοα σχέδια. Αυτό για το οποίο θέλω να μιλήσω σήμερα είναι ένα και πολύ συγκεκριμένο: Τα ταξίδια μου. Πού πήγα στη μέχρι τώρα ζωή μου; Μέσα σε δυο γραμμές τι θα ανέφερα πως μου έμεινε στο μυαλό από κάθε χώρα; Για ποιο λόγο θα σας συνιστούσα να επισκεφτείτε την κάθε χώρα;

Με τα ταξίδια μου συμβαίνει συχνά ό,τι ακριβώς μου συμβαίνει με τα βιβλία και τις γευστικές απολαύσεις: Ποτέ δεν μου είναι αρκετά και πάντα πρέπει να ονειρευτώ τα επόμενα! Όμως, πάντα βαθιά μέσα μου έχω την επίγνωση πως όλα θέλουν μέτρο και φυσικά η αγάπη δεν έρχεται πάντα μέσα από την ποσότητα αλλά και μέσα από την ποιότητα. Γι’ αυτό λοιπόν κάνω αυτή την ανάρτηση σήμερα. Το παρόν άρθρο είναι πάνω απ’ όλα ένα άρθρο ευγνωμοσύνης. Είμαι ευγνώμων που πάτησα το πόδι μου σε όλα αυτά τα μέρη και δεν ξεχνώ ποτέ πως πολλοί και πολλές θα ήθελαν να ταξιδέψουν λίγο περισσότερο στη ζωή τους αλλά για διαφόρους λόγους δεν μπορούν να το κάνουν. Επειδή λοιπόν μπορεί και για ‘μένα να ‘ρθει εκείνη η μέρα που εξαιτίας κάποιου περισσότερου ή λιγότερο σοβαρού λόγου δε θα είμαι σε θέση να ταξιδέψω (τόσο πολύ), να σας πω πως ήδη νιώθω μια απέραντη χαρά για όλα τα παρακάτω μέρη που είδα, για τους ανθρώπους που συνάντησα, για τα φαγητά που δοκίμασα, για τις όμορφες φωτογραφίες που τράβηξα. Θέλω πολύ να προσθέσω κι άλλες χώρες στο scratch map μου, αλλά πλέον ξέρω πως όλα θέλουν τον χρόνο τους και τον τρόπο τους.

Αν θέλετε να μου δώσετε μια ευχή σήμερα, σας ζητώ να μου ευχηθείτε – πέρα από υγεία που σίγουρα χρειάζομαι – να κάνω πολλά ταξίδια, τόσο κυριολεκτικά, όσο και μεταφορικά. Ευχηθείτε μου ταξίδια που μπορώ να κάνω με αεροπλάνο, τρένο, λεωφορείο, ποδήλατο ή τα δυο μου πόδια και ταξίδια που μπορώ να κάνω με το μυαλό και την καρδιά μου. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως τα δεύτερα είναι εξίσου πολύτιμα με τα πρώτα!

Θ’ αναφερθώ στις 20 χώρες που επισκέφτηκα κατά χρονολογική σειρά (από το πρώτο έως και το πιο πρόσφατο μου ταξίδι). Σ’ αυτές τις χώρες ταξίδεψα τα τελευταία περίπου έντεκα χρόνια της ζωής μου, καθώς πριν τα 19,5 μου δεν είχα βγει ποτέ εκτός Ελλάδος. Οπότε με βάση κάποιους πρόχειρους υπολογισμούς από τότε που άρχισα να ταξιδεύω επισκέπτομαι 1,8 χώρες ανά έτος. Κάποιες χρονιές έκατσα εντελώς στα αυγά μου και κάποιες άλλες χρονιές τα πήγα πολύ καλύτερα! Για να δούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον!

Προς το παρόν όμως ας δούμε πώς τα πήγα έως και σήμερα: Συνέχεια ανάγνωσης «30 χρόνια, 20 χώρες»

Advertisements

Καθολικό Πάσχα στην μαγική Πράγα

Το φετινό καθολικό Πάσχα είπαμε 5 φίλοι να πάμε για ένα τετραήμερο στην Πράγα. Κάτι τα φθηνά τα εισιτήρια, κάτι οι μαζεμένες αργίες, κάτι που ο καιρός είχε αρχίσει να φτιάχνει, δεν το σκεφτήκαμε πολύ και κλείσαμε άμεσα και διαμονή. Στην πορεία ο ένας μας την έκανε γι’ αλλού (ας όψεται ο έρωτας!) όμως και πάλι οι υπόλοιποι δεν πτοηθήκαμε: Θα πηγαίναμε Πράγα και θα περνούσαμε όσο το δυνατόν καλύτερα!

Εδώ να πω πως είχα ακούσει πολύ καλά λόγια για την πρωτεύουσα της Τσεχίας, αλλά ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα ένιωθα τέτοιο θαυμασμό εξερευνώντας αυτή την υπέροχη πόλη! Μπορώ εύκολα να πω πως η Πράγα πλέον ανήκει στις πιο αγαπημένες μου ευρωπαϊκές πρωτεύουσες κι ευχαρίστως ξανά πεταγόμουν κάποτε εάν βόλευαν και το επέτρεπαν οι συνθήκες. Συνέχεια ανάγνωσης «Καθολικό Πάσχα στην μαγική Πράγα»

Σαββατοκύριακο στο συνοριακό Άαχεν

Το περασμένο Σαββατοκύριακο είπαμε με τον άντρα μου να πάμε μέχρι τη Γερμανία και συγκεκριμένα λίγο μετά τα σύνορα Ολλανδίας-Γερμανίας, στο Άαχεν. Εκεί θα συναντούσαμε μια κουμπάρα μας που θα μας φιλοξενούσε και θα μας ξεναγούσε στα γύρω μέρη. Συνέχεια ανάγνωσης «Σαββατοκύριακο στο συνοριακό Άαχεν»

Μια βόλτα στο Άμστερνταμ

Μουσική υπόκρουση για το άρθρο: “Lost in Amsterdam” από Parov Stelar

Είναι αλήθεια ότι στην περίπτωση που κάποιος θελήσει να επισκεφτεί την Ολλανδία, λογικά θα ξεκινήσει ή θα τελειώσει με το Άμστερνταμ ή τέλος πάντων θα επικεντρωθεί σ’ αυτό. Είναι απολύτως κατανοητό: Μιλάμε για μια από τις πιο διάσημες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και καλώς ή κακώς όλοι όταν σκέφτονται την Ολλανδία, κυρίως το Άμστερνταμ έχουν στο μυαλό τους.

Τώρα θα μου πείτε: Το Άμστερνταμ δεν είναι όλη η Ολλανδία. Ναι, σαφώς όπως και Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα ή το Παρίσι δεν είναι όλη η Γαλλία. Καμία αντίρρηση, αλλά δεν μπορούμε να αρνηθούμε στον εκάστοτε τουρίστα να αρχίσει από το πιο αντιπροσωπευτικό μέρος κάθε χώρας, σωστά; Και όπως και να το κάνουμε – σχεδόν – πάντα η αντιπροσωπευτική περιοχή κάθε χώρας είναι η πρωτεύουσα της.

Σεβόμενη λοιπόν την επιθυμία πολλών φίλων που έρχονται Ολλανδία να δουν κυρίως το Άμστερνταμ (και μετά ό,τι άλλο προλαβαίνουν) γράφω ένα απλό, κατατοπιστικό άρθρο για το τι μπορεί να κάνει κανείς στο Άμστερνταμ αν έχει κυρίως λίγο χρόνο στη διάθεση του (αν έχει πολύ μπορεί κάλλιστα – με τα πόδια ακόμη – να γνωρίσει όλη την πόλη). Παρ’ όλο που ζω στο Ρότερνταμ, έχω επισκεφτεί δεκάδες φορές την ολλανδική πρωτεύουσα και σήμερα λέω να σας πάω την κλασσική πια βόλτα που κάνω όταν αναλαμβάνω να ξεναγήσω αγαπημένα πρόσωπα από Ελλάδα. Συνήθως αυτή η βόλτα παίρνει τη μορφή ημερήσιας εκδρομής (ξεκινάμε από το πρωί το περπάτημα και αποχαιρετάμε το Άμστερνταμ το βραδάκι) οπότε έχετε στο μυαλό σας πως πάνω-κάτω όσα αναφέρω στη συνέχεια μπορείτε να τα κάνετε εκτός απροόπτου εντός μίας – λίγο απαιτητικής – ημέρας. Όσοι φυσικά έχετε περισσότερο χρόνο μπορείτε όλα να τα δείτε πιο χαλαρά, να κάνετε πολλές στάσεις και να απολαύσετε διαφορετικά το σεργιάνι σας.

Ξεκινάμε λοιπόν να κάνουμε μια ημερήσια βόλτα στο Άμστερνταμ. Έτοιμοι; Φύγαμε! Συνέχεια ανάγνωσης «Μια βόλτα στο Άμστερνταμ»

Εκδρομή στο ανεξάρτητο Μεσολόγγι

Την περασμένη άνοιξη είχα τη χαρά να κάνω την πρώτη μου επίσκεψη στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Έλεγα από τότε να στρωθώ να γράψω ένα ωραίο άρθρο για την εξόρμηση μου στο Μεσολόγγι και στα γύρω μέρη, αλλά η ζωή και οι καταιγιστικοί ρυθμοί της φέρνανε συνεχώς άλλες προτεραιότητες κι άλλα άρθρα μπροστά. Κάλλιο αργά όμως παρά ποτέ. Ώρα να σας πω γι’ αυτό το όμορφο, σύντομο ταξίδι μου που πάντα θα θυμάμαι με γλυκιά νοσταλγία.

Ήταν μια Παρασκευή του Μάη όταν ξεκινήσαμε με μία αγαπημένη φίλη να επισκεφτούμε μια παλιά συμφοιτήτρια της στο Μεσολόγγι. Ήθελε χρόνια να πάει, αλλά όλο κάτι προέκυπτε, όλο δεν το αποφάσιζε. Χρειάστηκε σε μια συζήτηση μας να πω δυο-τρεις φορές “Ρε συ πάμε κάπου” για να προτείνει εκείνη το Μεσολόγγι και τη φίλη που θα μας φιλοξενούσε. Το μόνο που έμενε να δούμε ήταν αν η φίλη θα δεχόταν να της φορτωθεί μια καλόβολη μεν αλλά παντελώς άγνωστη της κοπέλα δε. Κι αφού πήραμε και το τελικό εντάξει, ορίσαμε ημερομηνία ταξιδιού. Συνέχεια ανάγνωσης «Εκδρομή στο ανεξάρτητο Μεσολόγγι»

Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα όγδοη και τελευταία

Την τελευταία μας μέρα στο Ρέικιαβικ προσπαθήσαμε να γυρίσουμε και δούμε όσα είχαμε αφήσει να μας ξεφύγουν ή δεν προλαβαίναμε να δούμε τις δυο προηγούμενες μέρες. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα όγδοη και τελευταία»

Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα έβδομη

Την επόμενη μέρα κοιμηθήκαμε λίγο παραπάνω καθ’ ότι ήμασταν πτώματα από το road trip όλων των προηγούμενων ημερών. Με θυμάμαι αγουροξυπνημένη στο κρεβάτι να τσεκάρω στο διαδίκτυο τα highlights του Ρέικιαβικ τα οποία δεν έπρεπε με τίποτα να χάσουμε. Είχα μια ιδέα για το πού θα πηγαίναμε αλλά ήθελα τελευταία στιγμή να είμαι σίγουρη ότι τίποτα αξιοσημείωτο δεν θα μου ξέφευγε τις επόμενες 48 ώρες. Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε με τις επιλογές μου αλλά τουλάχιστον ελπίζω να περάσετε καλά με όσα θα σας δείξω στο παρόν post και στο επόμενο που θα είναι λογικά το τελευταίο σε ό,τι αφορά την Ισλανδία. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα έβδομη»

Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα πέμπτη και έκτη

Ημέρα πέμπτη

Σχετικά νωρίς το άλλο πρωί σηκωθήκαμε για να μαζέψουμε τα λιγοστά πράγματα που είχαμε βγάλει έξω από τις βαλίτσες μας για να φύγουμε μια ώρα αρχύτερα για τον επόμενο προορισμό μας. Φάγαμε για πρωινό τα wraps που είχαμε ψωνίσει το περασμένο βράδυ από το σούπερ-μάρκετ και είπαμε αντίο στο όμορφο σπιτάκι που μας φιλοξένησε για ένα βράδυ. Αυτό το μικρό ξυλόσπιτο μες τα χωράφια θα το θυμάμαι πάντα με μια γλυκιά νοσταλγία.

Η μέρα που ξεκινούσε προμηνυόταν κάμποσο κουραστική αφού είχαμε σχεδόν 8 ώρες οδήγηση μέχρι να φτάσουμε στην επόμενη πόλη, στη βορειοδυτική Ισλανδία. Όταν κανόνιζα τα ανά ημέρα μέρη που θα βλέπαμε κατά τον γύρο της Ισλανδίας διάβασα κάπου πως πέρα από τα πιο “τουριστικά” κομμάτια της Ισλανδίας τα οποία τα βλέπουν λίγο-πολύ όλοι όταν επισκέπτονται τη χώρα, αξίζει να δώσουμε και μια ευκαιρία στα δυτικά παράλια της χώρας. Έτσι κοιτώντας τον χάρτη σκέφτηκα πως μια κάμποσο γνωστή κωμόπολη στα δυτικά που ενδεχομένως θα είχε ενδιαφέρον να επισκεφτούμε ήταν η Isafjordur. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα πέμπτη και έκτη»

Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα τέταρτη

Το επόμενο πρωί αναχωρήσαμε για την πόλη Εγκίλσταδιρ με σκοπό να φάμε πρωινό πριν συνεχίσουμε την πορεία μας. Φτάνοντας στον κεντρικό δρόμο που διέσχιζε την πόλη κοιτάζαμε ολόγυρα για κάποιο μέρος που θα σέρβιρε πρωινό και θα μας γέμιζε το μάτι ως καλό τοπικό μαγαζί. Δυστυχώς, τζίφος! Ο άντρας μου άρχισε να κόβει βόλτες με το αμάξι, πάνω-κάτω, μήπως και μας διέφευγε κάτι, μήπως υπήρχε κάτι “κρυμμένο”.

Για περίπου 20 λεπτά στριφογυρίζαμε τα κεντρικά σημεία της πόλης συνειδητοποιώντας πως μάλλον θ’ αγοράζαμε σνακ από ένα τοπικό σούπερ-μάρκετ και θα φεύγαμε, αφού δεν βρίσκαμε κάποιο αξιόλογο μέρος για να ξοδέψουμε χρόνο. Ώσπου ο άντρας μου το είδε! Ακριβώς δίπλα σ’ ένα αγρόκτημα, με άλογα, αγελάδες και διάφορα πουλερικά εδώ κι εκεί, υπήρχε ένα πανέμορφο μαγαζί, το Fjóshornid», το οποίο υποσχόταν πως σέρβιρε τοπικά, φρέσκα προϊόντα της φάρμας, από τις 11 το πρωί ως αργά το απόγευμα. Η ιδιοκτήτρια που βρισκόταν μέσα και συγύριζε μας ενημέρωσε πως σε λίγο θα άνοιγε, αν θέλαμε να περιμένουμε (είχαμε έρθει λίγο νωρίτερα) κι εμείς γεμάτη περιέργεια αλλά και πείνα, αποφασίσαμε να περιμένουμε για να εξερευνήσουμε το αιφνίδιο εύρημα μας! Και δεν το μετανιώσαμε!

Φάγαμε πεντανόστιμα bagels – ζυμωμένα και ψημένα εκείνο το πρωί – με διάφορα συνοδευτικά, ενώ ήπιαμε ζεστά ροφήματα. Φυσικά δε θα μπορούσαμε στο τέλος παρά να δοκιμάσουμε τα σπιτικά γλυκά που σέρβιρε το μαγαζί. Για πρωινό είχαμε πάει, αλλά αυτό ήταν γεύμα κανονικό. Θα κάναμε ώρες μέχρι να ξανά φάμε! Χαλάλι όμως, η ζωή ήταν γι’ άλλη μια φορά ωραία, το μαγαζί πολύ ζεστό προς τους επισκέπτες, το καλό φαγητό βάλσαμο εκείνη τη στιγμή. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα τέταρτη»

Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Τρίτη

Ξυπνήσαμε σχετικά νωρίς το άλλο πρωί. Στην κουζίνα του hostel μας περίμεναν βάφλες (προσφορά της ιδιοκτήτριας του hostel) μαζί με μαρμελάδα. Ετοιμάσαμε γι’ ακόμη μια φορά τα πράγματα μας – δεν είχαμε βγάλει και πολλά έξω από τις βαλίτσες – κι αφού φάγαμε τις βάφλες στο πόδι, κατεβήκαμε στον κάτω όροφο να παραδώσουμε τα κλειδιά του δωματίου μας. Η ιδιοκτήτρια έμεινε άφωνη όταν μας είδε να βάζουμε τις βαλίτσες στο αμάξι. “Μα καλά, τελευταίοι ήρθατε χθες το βράδυ και πρώτοι φεύγετε σήμερα το πρωί;” είπε χαμογελώντας και μάλλον μαντεύοντας ήδη με ποιους είχε να κάνει. “Έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε και να δούμε” της είπα επιβεβαιώνοντας τις υποψίες της. Την ευχαριστήσαμε για τις βάφλες και μας ευχήθηκε καλό δρόμο.

“Πάμε μια βόλτα στο χωριό;” ρώτησα τον άντρα μου. “Τι θες να δεις;” αναρωτήθηκε εκείνος αφού αυτό δεν ήταν μες το πρόγραμμα μας. “Να δω λίγο την περιοχή. Αφού διανυκτερεύσαμε εδώ, δε θες να ξέρεις τι σόι πράγμα είναι αυτό το Djúpivogur;”. Ο ήλιος έλαμπε αλλά το κρύο ήταν τσουχτερό. Ο άντρας μου πρότεινε να δούμε το χωριό με το αμάξι. Κοίταξα προς τον κατηφορικό δρόμο που έβγαζε στη θάλασσα. Τον παρακάλεσα να πάμε μέχρι το τέλος του δρόμου με τα πόδια και μετά αν κρυώναμε, θα μπαίναμε στο αμάξι. Μου έκανε το χατίρι και πήραμε την κατηφόρα, παρατηρώντας τα όμορφα σπίτια που βλέπαμε δεξιά κι αριστερά μας. Ο δρόμος από το hostel έβγαζε ουσιαστικά στο λιμάνι της περιοχής – το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τα μεγάλα άσχημα λιμάνια άλλων χωρών. Χαζέψαμε το τοπίο που γι’ άλλη μια φορά μας έπαιρνε τα μυαλά και βγήκαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες. Φορούσα φούτερ μπλούζα και απολάμβανα τη βόλτα αλλά ο άντρας μου δεν αισθανόταν καλά με την υγρασία που ένιωθε και ζήτησε να γυρίσουμε πίσω. Μπήκαμε στο αμάξι και αποφασίσαμε να κάνουμε τον γύρο του χωριού.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Τρίτη»