Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Δεύτερη

Μετά από περίπου 8 ώρες αρκετά καλού ύπνου – κατά τη διάρκεια του οποίου ίδρωσα αφού συνειδητοποίησα πως στην Ισλανδία το καλοκαίρι λειτουργεί κανονικά η θέρμανση – κατεβήκαμε για να πάρουμε με τον άντρα μου το πρώτο μας πρωινό στην Ισλανδία. Το ξενοδοχείο παρείχε έναν πλούσιο μπουφέ στον οποίο θα ‘βρισκε κανείς από τοπικές ισλανδικές σπεσιαλιτέ (π.χ. παστό ή γλυκό ψάρι) μέχρι αγγλικό ή αμερικάνικο πρωινό. Ό,τι φάγαμε ήταν νόστιμο ενώ γρήγορα διαπιστώσαμε πως τα περισσότερα εδέσματα ήταν σαν σπιτικά φτιαγμένα, ελάχιστα ήταν συσκευασμένα από πριν. Ας πούμε το φυστικοβούτυρο φαινόταν φρεσκοφτιαγμένο με ολόκληρα κομμάτια φυστικιού μέσα του, ενώ το βούτυρο που δινόταν σε ατομικές συσκευασίες ήταν τοπικό, ισλανδικό. Μες τις επόμενες μέρες διαπιστώσαμε πολλάκις πως για το φαγητό στην Ισλανδία θα δώσεις κάτι παραπάνω αλλά σπάνια δε θ’ αξίζει τον κόπο.

Φύγαμε σχετικά νωρίς από το Hvolsvollur με κατεύθυνση το χωριό Vik, το νοτιότερο χωριό της χώρας. Πιο πριν όμως φύγαμε 40 λεπτά προς την αντίθετη κατεύθυνση, τον δρόμο για το Ρέικιαβικ. Φτάσαμε στην πόλη Selfoss ανυπομονώντας να δούμε τους περιβόητους καταρράκτες Selfoss για να διαπιστώσουμε αρκετά γρήγορα πως ναι μεν βρισκόμασταν στη σωστή πόλη αλλά οι καταρράκτες που είχαν το ίδιο όνομα βρίσκονταν στην άλλη μεριά της χώρας! Είχαμε κάνει ήδη αρκετά χιλιόμετρα και ειλικρινά νιώσαμε βλάκες για λίγο – ειδικά εγώ που τα είχα συνδυάσει έτσι στο μυαλό μου. Ο άντρας μου όμως ως πρακτικό ον δεν θέλησε να το συζητήσει πολύ. Κάναμε δυο κύκλους για να ρίξουμε μια ματιά στην περιβόητη πόλη Selfoss (δεν ξετρελαθήκαμε, ήταν απλά μια πόλη) και τραβήξαμε πια την κανονική μας πορεία η οποία απαιτούσε να διασχίσουμε όλη την νότια Ισλανδία. Περίπου 1,5 ώρα αργότερα αντικρίζαμε στα αριστερά μας έναν μικρό όμορφο καταρράκτη με λίγα νερά και πολύ κόσμο γύρω του.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Δεύτερη»

Canal Parade 2017 στο Άμστερνταμ

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στην Ολλανδία, ξέρω πως το πρώτο Σάββατο του Αυγούστου κάθε χρονιάς είναι ημέρα μεγάλης γιορτής για το Άμστερνταμ. Πολλοί και πολλές από εσάς θα έχετε πολλάκις ακούσει πως η ολλανδική πρωτεύουσα είναι ίσως η πιο gay friendly πόλη του κόσμου, έτσι; Ε, όλα αυτά δεν είναι μόνο λόγια και φήμες, καθώς αν βρεθείτε αρχές Αυγούστου προς βόρεια Ολλανδία μεριά, θα δείτε τι ακριβώς σημαίνει “γιορτή της διαφορετικότητας”. Συνέχεια ανάγνωσης «Canal Parade 2017 στο Άμστερνταμ»

Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα πρώτη

Ήταν Σάββατο, μέσα Ιουλίου, νωρίς το απόγευμα όταν προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο Keflavik της Ισλανδίας. Η πτήση μας από Άμστερνταμ διήρκεσε 3 ώρες και η αλήθεια είναι πως δεν καταλάβαμε καλά-καλά πότε φτάσαμε.

Βγαίνοντας με τον άντρα μου από το αεροπλάνο της Icelandair κατευθυνθήκαμε προς την αίθουσα παραλαβής αποσκευών. Εγώ είχα ήδη αρχίσει να φωτογραφίζω κάποιες όμορφες εικόνες που μ’ ενημέρωναν πως είχα φτάσει στη χώρα των θαυμάτων. Το σχετικά μικρό μέγεθος του καλά εξοπλισμένου αεροδρομίου συνέβαλε στο να καταλάβω ένα πράγμα για την Ισλανδία: Πώς είναι μικρή και θαυματουργή χώρα! Και αυτή μου την υπόθεση την επιβεβαίωσα πολλάκις τις επόμενες μέρες που έκοβα βόλτα σχεδόν σε όλη την Ισλανδία.

Μετά τις αποσκευές σειρά παραλαβής είχε το νοικιασμένο αμάξι που μας περίμενε έξω από το αεροδρόμιο. Είχαμε κανονίσει να ξεκινήσουμε μ’ αμάξι από το αεροδρόμιο, προκειμένου να φύγουμε κατευθείαν για τις βόλτες μας και μέρες μετά να το παραδώσουμε πάλι σε χώρο του αεροδρομίου, περίπου δυο ώρες πριν απ’ την πτήση επιστροφής μας.

Μέσα σε 20 λεπτά είχαμε τα κλειδιά και τα χαρτιά του “νέου οχήματος” μας και κατευθυνθήκαμε στον τομέα του πάρκινγκ που μας υποδείξανε. Μετά από ένα γρήγορο έλεγχο ότι όλα ήταν εντάξει με το αμάξι και κάποιες αναγκαστικές φωτογραφίες με την αρχική κατάσταση του αυτοκινήτου τη στιγμή που το παραλάβαμε, ξεκινήσαμε τις διακοπές μας. Στόχος αυτού του ταξιδιού; Ο γύρος της Ισλανδίας, μέσες-άκρες τουλάχιστον. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα πρώτη»

Thessaloniki for beginners!

Thessaloniki is my hometown and one of my favorite cities in the world. Today I am writing this post for visitors that have never been to Thessaloniki before. There are various posts out there to read but I hope you will find useful also this one. Let me know in the comments if you need more – specific – information about the city’s life. Συνέχεια ανάγνωσης «Thessaloniki for beginners!»

Λιβαδειά, Δελφοί, Αράχοβα, Δίστομο σε ένα Σαββατοκύριακο

Ομολογουμένως είχα καιρό να πάω εκδρομούλα κι έκατσε ευτυχώς το προηγούμενο Σαββατοκύριακο να της κάνω τις βόλτες μου! Μπορεί η περίοδος που διανύω να είναι γεμάτη υποχρεώσεις που δεν σηκώνουν πολλή αναβολή, αλλά καμιά φορά πρέπει έστω για δυο μέρες ν’ αφήσουμε όλες τις έγνοιες στην άκρη και να περνάμε ουσιαστικό χρόνο με αγαπημένους φίλους. Έτσι μαζευτήκαμε 4 νεαρές γυναίκες και με βάση μας τη Λιβαδειά, την όμορφη πόλη του νομού Βοιωτίας, γυρίσαμε μερικά πολύ ενδιαφέροντα μέρη.

Στη Λιβαδειά είχα βρεθεί πριν περίπου ένα χρόνο πάλι για να δω δυο αγαπημένες φίλες που ως αναπληρώτριες δασκάλες τα τελευταία χρόνια κινούνται κυρίως σε σχολεία της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου. Από τότε η Λιβαδειά μου είχε κάνει πολύ θετική εντύπωση για τη φυσική ομορφιά της, τους ευγενικούς κατοίκους της και τα νόστιμα φαγητά της. Η θετική μου άποψη επιβεβαιώθηκε και φέτος κατά την επίσκεψη μου. Η Λιβαδειά είναι ένας μη δημοφιλής προορισμός για πολλούς αλλά σας λέω πως για ένα Σαββατοκύριακο αξίζει να την επισκεφτείτε! Τρένα για Λιβαδειά φεύγουν καθημερινά, δυο φορές τη μέρα, τόσο από Αθήνα όσο κι από Θεσσαλονίκη, οπότε σίγουρα θα βρείτε κάποιο δρομολόγιο που να σας βολεύει. Συνέχεια ανάγνωσης «Λιβαδειά, Δελφοί, Αράχοβα, Δίστομο σε ένα Σαββατοκύριακο»

Βόλτες στο χριστουγεννιάτικο Βερολίνο

img_20161216_210929

Στα μέσα Δεκέμβρη αποφασίσαμε με τον άντρα μου και δυο ακόμα φίλους να πάμε ένα τριήμερο στο Βερολίνο. Ο καιρός ήταν σχετικά καλός (εννοούμε πάντα πως δεν έβρεχε!), το κλίμα ήταν γιορτινό (ένεκα των Χριστουγέννων που πλησίαζαν) και όλοι είχαμε διάθεση να ξεφύγουμε απ’ την καθημερινότητα και να δούμε ένα καινούριο μέρος. Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε το ταξίδι Ρότερνταμ – Βερολίνο με αμάξι και δεν το μετανιώσαμε καθόλου. Ήταν περίπου 7 ώρες ταξίδι (σύνολο 14 ώρες με την επιστροφή) αλλά πέρασαν τόσο ευχάριστα που κανένας μας δεν διαμαρτυρήθηκε. Ειλικρινά δε θα μας ενοχλούσε αν έπρεπε να ταξιδέψουμε και λίγο παραπάνω!

Φτάσαμε Παρασκευή απόγευμα στο Βερολίνο κι αμέσως ψάξαμε να βρούμε το διαμέρισμα που είχαμε κάνει κράτηση (μέσω airbnb) κοντά στην περιοχή του – ομολογουμένως ακριβού – εμπορικού κέντρου KaDeWe (πλησιέστερη στάση μετρό Wittenbergplatz). Αφήσαμε γρήγορα τα πράγματα μας στο σπίτι και φορώντας γάντια, κασκόλ, σκουφιά βρήκαμε να γνωρίσουμε το Βερολίνο.

img_20161216_230057Το Βερολίνο παραμονές Χριστουγέννων είναι πανέμορφο, στολισμένο παντού, γεμάτο χριστουγεννιάτικες αγορές. Αξίζει να πάτε σε όλες μία-μία και να δοκιμάσετε τα τοπικά γερμανικά προϊόντα (λουκάνικα, μπύρες, γλυκά) αλλά και να πάρετε γεύση από διαφορετικές κουζίνες και να ψωνίσετε τα χριστουγεννιάτικα δωράκια σας. Ακόμη πολλά σουβενίρ θα τα βρείτε αρκετά πιο οικονομικά σε πάγκους αγορών παρά σε αντίστοιχα τουριστικά μαγαζιά, οπότε ρίξτε μια ματιά και στα αναμνηστικά δωράκια που σας προτείνουν.

Φυσικά θα φυλάξετε χρόνο για να δείτε και μερικά από τα τα highlights της πόλης του Βερολίνου – τα οποία είναι όμορφα και δημοφιλή όλες τις ημέρες του έτους. Ας δούμε λίγο αναλυτικότερα που αξίζει να σεργιανίσετε και τι πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε έστω και μία φορά. Συνέχεια ανάγνωσης «Βόλτες στο χριστουγεννιάτικο Βερολίνο»

Πόλη του Μεξικού: Ημέρα Όγδοη

Το 8ο και τελευταίο μέρος της περιπλάνησης μου στην πρωτεύουσα του Μεξικό.

20150704_105513

Ξημέρωνε ημέρα Σάββατο και είχαμε κανονίσει το τελευταίο μας εικοσιτετράωρο στο Μεξικό να πάμε στο αρκετά γνωστό και γραφικό Xochimilco, ένα νότιο προάστιο της Πόλης του Μεξικού στ’ οποίο δεν πας με συγκοινωνία για κανένα λόγο, καταρχάς λόγω απόστασης και δεύτερον για λόγους ασφαλείας (because you never know). Πολύς κόσμος θέλει να το επισκεφτεί οπότε ταξιδιωτικά πρακτορεία στην τουριστική ζώνη της πόλης οργανώνουν ημερήσιες εκδρομές προς αυτή την περιοχή.

Κλείσαμε πάλι ξεναγό με την “Majestic Tours(αφού αυτούς ξέραμε, αυτούς εμπιστευόμασταν) και όσο περιμέναμε το όχημα που θα ‘ρχοταν να μας παραλάβει ένας από τους υπεύθυνους του γραφείου – τι κρίμα που δε θυμάμαι πια τ’ όνομα του! – άρχισε να μας λέει γουστόζικα πράγματα για τον Μεξικάνικο λαό και τις συνήθειες του. Μεταξύ άλλων μας είπε τα εξής: ‘Τέσσερα πράγματα λένε οι Μεξικάνοι σε καθημερινή βάση: “Θα σε πληρώσω αύριο”, “Συγνώμη που καθυστέρησα αλλά είχε κίνηση στους δρόμους”, “Είμαι παντρεμένος/η αλλά σύντομα θα έχω πάρει διαζύγιο” και “Αυτό είναι το τελευταίο μας ποτό. Μετά γυρνάμε σπίτια μας”. Μην πιστέψετε κανέναν στο Μεξικό που θα σας πει κάτι απ’ τα παραπάνω’ μας διευκρίνισε ενώ εμείς είχαμε λυθεί στα γέλια. Την ίδια στιγμή φυσικά συνειδητοποιούσαμε πως δεν είναι οι Μεξικανοί οι μόνοι που λένε αυτά τα τέσσερα ψέμματα! Συνέχεια ανάγνωσης «Πόλη του Μεξικού: Ημέρα Όγδοη»

Σκιάθος: Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα

img_20160913_110803

Μια κολλητή φίλη παντρεύτηκε στο Πήλιο σχεδόν πριν ένα μήνα. Αυτός ήταν ένας λόγος να προσπαθήσω να συνδυάσω τον γάμο στο βουνό των Κενταύρων με διακοπές σε κάποια κοντινή όμορφη τοποθεσία. Τις παραλίες του Πηλίου πρότεινε ο άντρας μου αλλά εγώ νησί ορεγόμουν. Από χρόνια ήθελα να βρεθώ στις Βόρειες Σποράδες κι όλο κάτι τύχαινε, όλο κάποιος άλλος ταξιδιωτικός προορισμός μεσολαβούσε. Τελικά η ευχή μου έγινε πραγματικότητα όταν είδαμε πως πριν τον γάμο μας έπαιρνε να βρεθούμε για 3 μέρες στη Σκιάθο.

Ξεκινήσαμε από Θεσσαλονίκη για Βόλο, κι απ’ το λιμάνι του Βόλου πήραμε το πλοίο για το νησί. Κι εκεί η μαγεία ξεκίνησε! Φτάσαμε βράδυ, ύστερα από δυόμιση ώρες θαλάσσια πορεία με το καράβι και οι πρώτες μας εικόνες ήταν από τη σαγηνευτική, βραδινή πόλη της Σκιάθου. Η όρεξη μου για βόλτες στα δρομάκια της μόλις είχε κάνει την εμφάνιση της όμως έπρεπε να την κρατήσω ως το επόμενο πρωί που με γεμάτες μπαταρίες θα βγαίναμε να γνωρίσουμε τις ομορφιές αυτού του υπέροχου τόπου. Συνέχεια ανάγνωσης «Σκιάθος: Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα»

Κέρκυρα: Η κόμησσα του Ιονίου

img_20160908_124907

Δεν ξέρω γιατί κι εγώ και πολλοί άλλοι Θεσσαλονικείς θεωρούσαμε πάντα την Κέρκυρα ένα από τα πιο must νησιά για να επισκεφτούμε και μια, και δυο και τρεις φορές μέσα σε μερικά χρόνια. Ειλικρινά, δεν έχω πολλούς γνωστούς και φίλους συντοπίτες που θα πουν πως έχουν πάει μόνο μια φορά ή δεν έχουν πάει καθόλου στην Κέρκυρα. Τα σχετικά οικονομικά ακτοπλοϊκά; Η εύκολη πρόσβαση μέσω πλοίου από Ηγουμενίτσα; Η λογική απόσταση με αυτοκίνητο από Θεσσαλονίκη προς Ηγουμενίτσα; Ή ίσως και η αδιαμφισβήτητη γοητεία της ίδιας της Κέρκυρας την κάνει εδώ και χρόνια έναν από τους κλασσικά δημοφιλείς προορισμούς όχι μόνο του Ιουνίου αλλά και όλης της Ελλάδος; Δεν μπορώ να ξέρω, μα κι εγώ φέτος επισκέφτηκα την Κέρκυρα για τρίτη φορά στη ζωή μου αν μετράω σωστά. Η τελευταία φορά ήταν σχεδόν πριν 10 χρόνια, στις τελευταίες καλοκαιρινές διακοπές που πήγα με τους γονείς μου αν θυμάμαι καλά. Είχαν μείνει στη μνήμη μου, πολύ αχνά, κάποιες εμπειρίες και κάποιες λεπτομέρειες από τότε, αλλά γενικά δε θυμόμουν τρελά τι έκανα πριν δέκα χρόνια στο νησί.

img_20160908_113608

Όταν ο άντρας μου πρότεινε σαν πρώτο καλοκαιρινό προορισμό για φέτος την Κέρκυρα, αρχικά δυσανασχέτησα. Σκεφτόμουν πως δεν πείραζε που δε θυμόμουν πια πολλά απ’ το νησί, σωστά; Μήπως να πηγαίναμε κάπου που δεν είχαμε ξανά πάει ούτε εκείνος, ούτε εγώ; (Εκείνος είχε ξανά-πάει πριν τέσσερα καλοκαίρια). Επέμενε για διαφόρους λόγους, μερικοί απ’ αυτούς ήταν και λίγο πιο προσωπικοί κι αφορούσαν κάτι γελοία λογοπαίγνια που είχαμε τόσα χρόνια σαν ζευγάρι και μεταξύ άλλων είχαμε ως σημείο αναφοράς την Κέρκυρα (μεγάλη ιστορία όχι τόσο για να την καταλάβετε, αλλά κυρίως για να σας τη γράψω εδώ). Το σκέφτηκα, το ξανά-σκέφτηκα. Θα έγραφα ένα νέο, ενδιαφέρον άρθρο για το blog, συλλογιόμουν. Έπειτα τι κακό θα μου ‘κανε να ξανά έβλεπα τοπία, θάλασσες και περιοχές που είχα ξεχάσει; Είπα το τελικό ναι και τα υπόλοιπα ήταν απλά λεπτομέρειες. Συνέχεια ανάγνωσης «Κέρκυρα: Η κόμησσα του Ιονίου»

Durbuy: Η μικρότερη πόλη του κόσμου

IMG_20160807_125250Μέσα στον Αύγουστο βρέθηκα στο Βέλγιο, στην περιοχή Ferrieres (υπάγεται στην περιφέρεια της Λιέγης) για έναν γάμο φιλικού ζευγαριού, ενός Έλληνα και μιας Ολλανδέζας. Ο γάμος ήταν παραμυθένιος, έγινε σ’ ένα κάστρο και λεπτομέρειες αυτού λέω να μοιραστώ μαζί σας σε κάποιο άλλο άρθρο μου! Σήμερα θα σας μιλήσω για την “ανακάλυψη” που είχα την τύχη να κάνω ενώ περνούσα ένα ανέμελο Σαββατοκύριακο στις Ferrieres: Ο αδερφός του γαμπρού και η γυναίκα του είχαν έρθει διαβασμένοι στο γάμο και σε μια συζήτηση μου είπαν πως λίγα χιλιόμετρα μακριά υπήρχε αυτό το μέρος που πολλοί αποκαλούσαν “η μικρότερη πόλη στον κόσμο”. Το πιο ωραίο; Είχαν σκοπό να πάνε μια βόλτα προς τα εκεί, να το δουν από κοντά και τότε εγώ εντελώς αυθόρμητα – και σιγά μην έχανα την ευκαιρία για βόλτα – ζήτησα να πάω μαζί τους.

Ο ενθουσιασμός μου στο δρόμο δεν περιγραφόταν. Πάλι μέσα από συζητήσεις έμαθα πως το Durbuy” στο οποίο κατευθυνόμασταν με κανένα τρόπο δε θα μπορούσε να θεωρηθεί πόλη με τα σημερινά δεδομένα. Ο τίτλος δόθηκε αιώνες πριν λόγω της σημαντικότητας της περιοχής για εμπορικούς και οικονομικούς λόγους, κι από τότε παρέμεινε ο τίτλος της πόλης δίπλα απ’ τ’ όνομα της. Κι έτσι κάπως οι Βέλγοι απέκτησαν την μικρότερη πόλη του κόσμου! Συνέχεια ανάγνωσης «Durbuy: Η μικρότερη πόλη του κόσμου»