Thessaloniki for beginners!

Thessaloniki is my hometown and one of my favorite cities in the world. Today I am writing this post for visitors that have never been to Thessaloniki before. There are various posts out there to read but I hope you will find useful also this one. Let me know in the comments if you need more – specific – information about the city’s life. Συνέχεια ανάγνωσης «Thessaloniki for beginners!»

Λιβαδειά, Δελφοί, Αράχοβα, Δίστομο σε ένα Σαββατοκύριακο

Ομολογουμένως είχα καιρό να πάω εκδρομούλα κι έκατσε ευτυχώς το προηγούμενο Σαββατοκύριακο να της κάνω τις βόλτες μου! Μπορεί η περίοδος που διανύω να είναι γεμάτη υποχρεώσεις που δεν σηκώνουν πολλή αναβολή, αλλά καμιά φορά πρέπει έστω για δυο μέρες ν’ αφήσουμε όλες τις έγνοιες στην άκρη και να περνάμε ουσιαστικό χρόνο με αγαπημένους φίλους. Έτσι μαζευτήκαμε 4 νεαρές γυναίκες και με βάση μας τη Λιβαδειά, την όμορφη πόλη του νομού Βοιωτίας, γυρίσαμε μερικά πολύ ενδιαφέροντα μέρη.

Στη Λιβαδειά είχα βρεθεί πριν περίπου ένα χρόνο πάλι για να δω δυο αγαπημένες φίλες που ως αναπληρώτριες δασκάλες τα τελευταία χρόνια κινούνται κυρίως σε σχολεία της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου. Από τότε η Λιβαδειά μου είχε κάνει πολύ θετική εντύπωση για τη φυσική ομορφιά της, τους ευγενικούς κατοίκους της και τα νόστιμα φαγητά της. Η θετική μου άποψη επιβεβαιώθηκε και φέτος κατά την επίσκεψη μου. Η Λιβαδειά είναι ένας μη δημοφιλής προορισμός για πολλούς αλλά σας λέω πως για ένα Σαββατοκύριακο αξίζει να την επισκεφτείτε! Τρένα για Λιβαδειά φεύγουν καθημερινά, δυο φορές τη μέρα, τόσο από Αθήνα όσο κι από Θεσσαλονίκη, οπότε σίγουρα θα βρείτε κάποιο δρομολόγιο που να σας βολεύει. Συνέχεια ανάγνωσης «Λιβαδειά, Δελφοί, Αράχοβα, Δίστομο σε ένα Σαββατοκύριακο»

Βόλτες στο χριστουγεννιάτικο Βερολίνο

img_20161216_210929

Στα μέσα Δεκέμβρη αποφασίσαμε με τον άντρα μου και δυο ακόμα φίλους να πάμε ένα τριήμερο στο Βερολίνο. Ο καιρός ήταν σχετικά καλός (εννοούμε πάντα πως δεν έβρεχε!), το κλίμα ήταν γιορτινό (ένεκα των Χριστουγέννων που πλησίαζαν) και όλοι είχαμε διάθεση να ξεφύγουμε απ’ την καθημερινότητα και να δούμε ένα καινούριο μέρος. Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε το ταξίδι Ρότερνταμ – Βερολίνο με αμάξι και δεν το μετανιώσαμε καθόλου. Ήταν περίπου 7 ώρες ταξίδι (σύνολο 14 ώρες με την επιστροφή) αλλά πέρασαν τόσο ευχάριστα που κανένας μας δεν διαμαρτυρήθηκε. Ειλικρινά δε θα μας ενοχλούσε αν έπρεπε να ταξιδέψουμε και λίγο παραπάνω!

Φτάσαμε Παρασκευή απόγευμα στο Βερολίνο κι αμέσως ψάξαμε να βρούμε το διαμέρισμα που είχαμε κάνει κράτηση (μέσω airbnb) κοντά στην περιοχή του – ομολογουμένως ακριβού – εμπορικού κέντρου KaDeWe (πλησιέστερη στάση μετρό Wittenbergplatz). Αφήσαμε γρήγορα τα πράγματα μας στο σπίτι και φορώντας γάντια, κασκόλ, σκουφιά βρήκαμε να γνωρίσουμε το Βερολίνο.

img_20161216_230057Το Βερολίνο παραμονές Χριστουγέννων είναι πανέμορφο, στολισμένο παντού, γεμάτο χριστουγεννιάτικες αγορές. Αξίζει να πάτε σε όλες μία-μία και να δοκιμάσετε τα τοπικά γερμανικά προϊόντα (λουκάνικα, μπύρες, γλυκά) αλλά και να πάρετε γεύση από διαφορετικές κουζίνες και να ψωνίσετε τα χριστουγεννιάτικα δωράκια σας. Ακόμη πολλά σουβενίρ θα τα βρείτε αρκετά πιο οικονομικά σε πάγκους αγορών παρά σε αντίστοιχα τουριστικά μαγαζιά, οπότε ρίξτε μια ματιά και στα αναμνηστικά δωράκια που σας προτείνουν.

Φυσικά θα φυλάξετε χρόνο για να δείτε και μερικά από τα τα highlights της πόλης του Βερολίνου – τα οποία είναι όμορφα και δημοφιλή όλες τις ημέρες του έτους. Ας δούμε λίγο αναλυτικότερα που αξίζει να σεργιανίσετε και τι πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε έστω και μία φορά. Συνέχεια ανάγνωσης «Βόλτες στο χριστουγεννιάτικο Βερολίνο»

Πόλη του Μεξικού: Ημέρα Όγδοη

Το 8ο και τελευταίο μέρος της περιπλάνησης μου στην πρωτεύουσα του Μεξικό.

20150704_105513

Ξημέρωνε ημέρα Σάββατο και είχαμε κανονίσει το τελευταίο μας εικοσιτετράωρο στο Μεξικό να πάμε στο αρκετά γνωστό και γραφικό Xochimilco, ένα νότιο προάστιο της Πόλης του Μεξικού στ’ οποίο δεν πας με συγκοινωνία για κανένα λόγο, καταρχάς λόγω απόστασης και δεύτερον για λόγους ασφαλείας (because you never know). Πολύς κόσμος θέλει να το επισκεφτεί οπότε ταξιδιωτικά πρακτορεία στην τουριστική ζώνη της πόλης οργανώνουν ημερήσιες εκδρομές προς αυτή την περιοχή.

Κλείσαμε πάλι ξεναγό με την “Majestic Tours(αφού αυτούς ξέραμε, αυτούς εμπιστευόμασταν) και όσο περιμέναμε το όχημα που θα ‘ρχοταν να μας παραλάβει ένας από τους υπεύθυνους του γραφείου – τι κρίμα που δε θυμάμαι πια τ’ όνομα του! – άρχισε να μας λέει γουστόζικα πράγματα για τον Μεξικάνικο λαό και τις συνήθειες του. Μεταξύ άλλων μας είπε τα εξής: ‘Τέσσερα πράγματα λένε οι Μεξικάνοι σε καθημερινή βάση: “Θα σε πληρώσω αύριο”, “Συγνώμη που καθυστέρησα αλλά είχε κίνηση στους δρόμους”, “Είμαι παντρεμένος/η αλλά σύντομα θα έχω πάρει διαζύγιο” και “Αυτό είναι το τελευταίο μας ποτό. Μετά γυρνάμε σπίτια μας”. Μην πιστέψετε κανέναν στο Μεξικό που θα σας πει κάτι απ’ τα παραπάνω’ μας διευκρίνισε ενώ εμείς είχαμε λυθεί στα γέλια. Την ίδια στιγμή φυσικά συνειδητοποιούσαμε πως δεν είναι οι Μεξικανοί οι μόνοι που λένε αυτά τα τέσσερα ψέμματα! Συνέχεια ανάγνωσης «Πόλη του Μεξικού: Ημέρα Όγδοη»

Σκιάθος: Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα

img_20160913_110803

Μια κολλητή φίλη παντρεύτηκε στο Πήλιο σχεδόν πριν ένα μήνα. Αυτός ήταν ένας λόγος να προσπαθήσω να συνδυάσω τον γάμο στο βουνό των Κενταύρων με διακοπές σε κάποια κοντινή όμορφη τοποθεσία. Τις παραλίες του Πηλίου πρότεινε ο άντρας μου αλλά εγώ νησί ορεγόμουν. Από χρόνια ήθελα να βρεθώ στις Βόρειες Σποράδες κι όλο κάτι τύχαινε, όλο κάποιος άλλος ταξιδιωτικός προορισμός μεσολαβούσε. Τελικά η ευχή μου έγινε πραγματικότητα όταν είδαμε πως πριν τον γάμο μας έπαιρνε να βρεθούμε για 3 μέρες στη Σκιάθο.

Ξεκινήσαμε από Θεσσαλονίκη για Βόλο, κι απ’ το λιμάνι του Βόλου πήραμε το πλοίο για το νησί. Κι εκεί η μαγεία ξεκίνησε! Φτάσαμε βράδυ, ύστερα από δυόμιση ώρες θαλάσσια πορεία με το καράβι και οι πρώτες μας εικόνες ήταν από τη σαγηνευτική, βραδινή πόλη της Σκιάθου. Η όρεξη μου για βόλτες στα δρομάκια της μόλις είχε κάνει την εμφάνιση της όμως έπρεπε να την κρατήσω ως το επόμενο πρωί που με γεμάτες μπαταρίες θα βγαίναμε να γνωρίσουμε τις ομορφιές αυτού του υπέροχου τόπου. Συνέχεια ανάγνωσης «Σκιάθος: Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα»

Κέρκυρα: Η κόμησσα του Ιονίου

img_20160908_124907

Δεν ξέρω γιατί κι εγώ και πολλοί άλλοι Θεσσαλονικείς θεωρούσαμε πάντα την Κέρκυρα ένα από τα πιο must νησιά για να επισκεφτούμε και μια, και δυο και τρεις φορές μέσα σε μερικά χρόνια. Ειλικρινά, δεν έχω πολλούς γνωστούς και φίλους συντοπίτες που θα πουν πως έχουν πάει μόνο μια φορά ή δεν έχουν πάει καθόλου στην Κέρκυρα. Τα σχετικά οικονομικά ακτοπλοϊκά; Η εύκολη πρόσβαση μέσω πλοίου από Ηγουμενίτσα; Η λογική απόσταση με αυτοκίνητο από Θεσσαλονίκη προς Ηγουμενίτσα; Ή ίσως και η αδιαμφισβήτητη γοητεία της ίδιας της Κέρκυρας την κάνει εδώ και χρόνια έναν από τους κλασσικά δημοφιλείς προορισμούς όχι μόνο του Ιουνίου αλλά και όλης της Ελλάδος; Δεν μπορώ να ξέρω, μα κι εγώ φέτος επισκέφτηκα την Κέρκυρα για τρίτη φορά στη ζωή μου αν μετράω σωστά. Η τελευταία φορά ήταν σχεδόν πριν 10 χρόνια, στις τελευταίες καλοκαιρινές διακοπές που πήγα με τους γονείς μου αν θυμάμαι καλά. Είχαν μείνει στη μνήμη μου, πολύ αχνά, κάποιες εμπειρίες και κάποιες λεπτομέρειες από τότε, αλλά γενικά δε θυμόμουν τρελά τι έκανα πριν δέκα χρόνια στο νησί.

img_20160908_113608

Όταν ο άντρας μου πρότεινε σαν πρώτο καλοκαιρινό προορισμό για φέτος την Κέρκυρα, αρχικά δυσανασχέτησα. Σκεφτόμουν πως δεν πείραζε που δε θυμόμουν πια πολλά απ’ το νησί, σωστά; Μήπως να πηγαίναμε κάπου που δεν είχαμε ξανά πάει ούτε εκείνος, ούτε εγώ; (Εκείνος είχε ξανά-πάει πριν τέσσερα καλοκαίρια). Επέμενε για διαφόρους λόγους, μερικοί απ’ αυτούς ήταν και λίγο πιο προσωπικοί κι αφορούσαν κάτι γελοία λογοπαίγνια που είχαμε τόσα χρόνια σαν ζευγάρι και μεταξύ άλλων είχαμε ως σημείο αναφοράς την Κέρκυρα (μεγάλη ιστορία όχι τόσο για να την καταλάβετε, αλλά κυρίως για να σας τη γράψω εδώ). Το σκέφτηκα, το ξανά-σκέφτηκα. Θα έγραφα ένα νέο, ενδιαφέρον άρθρο για το blog, συλλογιόμουν. Έπειτα τι κακό θα μου ‘κανε να ξανά έβλεπα τοπία, θάλασσες και περιοχές που είχα ξεχάσει; Είπα το τελικό ναι και τα υπόλοιπα ήταν απλά λεπτομέρειες. Συνέχεια ανάγνωσης «Κέρκυρα: Η κόμησσα του Ιονίου»

Durbuy: Η μικρότερη πόλη του κόσμου

IMG_20160807_125250Μέσα στον Αύγουστο βρέθηκα στο Βέλγιο, στην περιοχή Ferrieres (υπάγεται στην περιφέρεια της Λιέγης) για έναν γάμο φιλικού ζευγαριού, ενός Έλληνα και μιας Ολλανδέζας. Ο γάμος ήταν παραμυθένιος, έγινε σ’ ένα κάστρο και λεπτομέρειες αυτού λέω να μοιραστώ μαζί σας σε κάποιο άλλο άρθρο μου! Σήμερα θα σας μιλήσω για την “ανακάλυψη” που είχα την τύχη να κάνω ενώ περνούσα ένα ανέμελο Σαββατοκύριακο στις Ferrieres: Ο αδερφός του γαμπρού και η γυναίκα του είχαν έρθει διαβασμένοι στο γάμο και σε μια συζήτηση μου είπαν πως λίγα χιλιόμετρα μακριά υπήρχε αυτό το μέρος που πολλοί αποκαλούσαν “η μικρότερη πόλη στον κόσμο”. Το πιο ωραίο; Είχαν σκοπό να πάνε μια βόλτα προς τα εκεί, να το δουν από κοντά και τότε εγώ εντελώς αυθόρμητα – και σιγά μην έχανα την ευκαιρία για βόλτα – ζήτησα να πάω μαζί τους.

Ο ενθουσιασμός μου στο δρόμο δεν περιγραφόταν. Πάλι μέσα από συζητήσεις έμαθα πως το Durbuy” στο οποίο κατευθυνόμασταν με κανένα τρόπο δε θα μπορούσε να θεωρηθεί πόλη με τα σημερινά δεδομένα. Ο τίτλος δόθηκε αιώνες πριν λόγω της σημαντικότητας της περιοχής για εμπορικούς και οικονομικούς λόγους, κι από τότε παρέμεινε ο τίτλος της πόλης δίπλα απ’ τ’ όνομα της. Κι έτσι κάπως οι Βέλγοι απέκτησαν την μικρότερη πόλη του κόσμου! Συνέχεια ανάγνωσης «Durbuy: Η μικρότερη πόλη του κόσμου»

Βαρκελώνη: Η πόλη της Μεσογείου που δεν κοιμάται ποτέ

20160706_162343

Βρέθηκα στη Βαρκελώνη αμέσως μετά το Μαρόκο και λίγο πριν επιστρέψω στην Ολλανδία. Η γνωριμία μου μ’ αυτή την πόλη μετράει 10 χρόνια καθώς λίγο πριν κλείσω τα 20 μου έκανα το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό επισκεπτόμενη τρεις πόλεις της Ισπανίας παρέα με αγαπημένες φίλες. Ο σύντροφος μου δεν είχε επισκεφτεί ποτέ την Ισπανία και μια και τα αεροπορικά εισιτήρια ήταν αρκετά οικονομικά και είχαμε λίγες μέρες άδειας ακόμα, σκεφτήκαμε να πατήσουμε το πόδι μας και λιγάκι στην Ιβηρική Χερσόνησο!

20160706_163055Προσγειωθήκαμε μεσημεράκι, ο ήλιος έκαιγε και όσο πλησιάζαμε στο κέντρο η αίσθηση της υγρασίας γινόταν όλο και πιο έντονη πάνω μας. Για να φτάσουμε κοντά στον τόπο διαμονής μας πήραμε ένα λεωφορείο που η αποκλειστική δουλειά του είναι να πηγαινοφέρνει από και προς το κέντρο ανθρώπους που έρχονται ή φεύγουν απ’ το αεροδρόμιο της Βαρκελώνης (αν ψάξετε στο google σίγουρα θα είναι απ ‘τις πρώτες επιλογές μετακίνησης σας).

Κατεβήκαμε απ’ το λεωφορείο στην Placa de la Universitat (Πλατεία του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης) και προχωρήσαμε με τις βαλίτσες μας προς την Passeig de Gracia (απίθανη λεωφόρος με πολλά να δει και κάνει κανείς!) για να φτάσουμε στο σπίτι που είχαμε νοικιάσει. Με το που αφήσαμε τα πράγματα μας και πήραμε μια ανάσα βγήκαμε να εξερευνήσουμε την πόλη. Θα σας δώσω μια ιδέα για το τι κάναμε και τι καταφέραμε να δούμε τις επόμενες 4 μέρες ώστε αν ποτέ βρεθείτε στην πανέμορφη αυτή πόλη να ‘χετε μια ιδέα προς τα πού και πώς να κινηθείτε. Συνέχεια ανάγνωσης «Βαρκελώνη: Η πόλη της Μεσογείου που δεν κοιμάται ποτέ»

Καζαμπλάνκα: Εκεί που η Δύση συναντάει την Ανατολή

20160704_141440

Δυο ημέρες πριν αποχωρήσω οριστικά για το Μαρόκο βρέθηκα στην Καζαμπλάνκα, στο βορειοδυτικό κομμάτι της χώρας. Η πρώτη μου διαπίστωση με το που πάτησα το ποδαράκι μου στο σιδηροδρομικό σταθμό κι άρχισα να κόβω βόλτες στα στενά της πόλης ήταν πως η θρυλική ταινία της δεκαετίας του ’40 που πήρε τ’ όνομα της πόλης δεν είχε ούτε ένα πλάνο που να παραπέμπει στην πραγματική Καζαμπλάνκα. Έτσι παρά το γνωστό όνομα της, η πόλη παρέμενε παντελώς άγνωστη για ‘μένα και γι’ αυτό έπρεπε να βάλω τα δυνατά μου να τη γνωρίσω καλύτερα.

20160703_171422Οι ντόπιοι την αποκαλούν “Casa” και τη θεωρούν την πόλη με τα πιο ευρωπαϊκά στάνταρ τόσο στην αρχιτεκτονική, όσο και στις συγκοινωνίες, το εμπόριο, το λιμάνι, το αεροδρόμιο. Ας μην ξεχνάμε πως μιλάμε για τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας η οποία ανέκαθεν ήταν σημαντικό λιμάνι και πέρασμα τόσο στην Αφρική όσο και στον Ατλαντικό, άρα μοιραία μοιάζει περισσότερο με πόλη της Δύσης παρά της Ανατολής.

Αν η παραπάνω περιγραφή σας έκανε να πιστεύετε πως δεν αξίζει να δείτε μια πόλη που δε διαθέτει το παραδοσιακό στοιχείο του Μαρόκου, σας ζητώ να το ξανά-σκεφτείτε. Μπορεί να μη μιλάμε για μια γραφική πόλη, αλλά μιλάμε σίγουρα για μια ενδιαφέρουσα πόλη με πολλά να δει και να κάνει κανείς. Ποια είναι αυτά; Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε. Συνέχεια ανάγνωσης «Καζαμπλάνκα: Εκεί που η Δύση συναντάει την Ανατολή»

Ραμπάτ: Η χαμηλών τόνων πρωτεύουσα του Μαρόκου

20160701_180752

20160701_125222Στο Ραμπάτ φτάσαμε μεσημέρι Παρασκευής μετά από ένα καλό, δυναμωτικό γεύμα στο Venezia Ice στο σταθμό των τρένων του Φεζ (αν σας δοθεί η ευκαιρία δοκιμάστε το club sandwich ή τη φρουτοσαλάτα τους και θα με θυμηθείτε). Κλασσικά με “petit taxi” φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας τ’ οποίο βρισκόταν πολύ κοντά σε πολλά σημαντικά αξιοθέατα της πόλης. Μπήκαμε στο δωμάτιο μας, τακτοποιηθήκαμε και γρήγορα βγήκαμε για βόλτα στην πόλη, να προλάβουμε να δούμε πράγματα πριν νυχτώσει.

20160701_182227Η Παλιά Μεδίνα του Ραμπάτ ήταν μερικές εκατοντάδες βήματα μακριά. Καταμεσήμερο, ώρα πλήρους αιχμής και καλά-καλά δε μπορούσαμε να περπατήσουμε απ’ τον κόσμο που βλέπαμε. Η συγκεκριμένη Μεδίνα ήταν πολύ διαφορετική απ’ όλες τις άλλες που είχαμε δει ως τώρα: εντός των τειχών απλωνόταν σαν μια μεγάλη αγορά που έφτανε μέχρι το μοντέρνο κέντρο της πόλης με τα ψηλά κτίρια και τις φαρδιές λεωφόρους με τα τραμ, τα λεωφορεία, τα ακριβά αμάξια. Πρώτη φορά που περπατούσαμε μέσα σε Μεδίνα και δε μας σταμάτησε ούτε ένας άνθρωπος για να μας πουλήσει κάτι, να μας κάνει παζάρια. Οι πωλητές εκεί έμοιαζαν αυτάρκεις, μάλλον δεν είχαν μάθει να κυνηγάνε τουρίστες καθώς δεν πρέπει να ήταν και πολλοί αυτό που ερχόντουσαν προς το Ραμπάτ για τουρισμό. Έτσι το εμπόριο και η κάθε λογής συναλλαγές βασίζονται στους ντόπιους, στο εσωτερικό εμπόριο και όχι στην “ελεημοσύνη” των ξένων. Έτσι όσο στην αρχή μας παραξένεψε τ’ ότι κοιτούσαμε ανενόχλητοι βιτρίνες χωρίς κάποιον να μας απευθύνει το λόγο, τόσο στην πορεία μας άρεσε γιατί απολαμβάναμε τη βόλτα μας χωρίς παρεμβάσεις. Συνέχεια ανάγνωσης «Ραμπάτ: Η χαμηλών τόνων πρωτεύουσα του Μαρόκου»