Είδα το stand-up comedy του Γιώργου Χατζηπαύλου

Τις τελευταίες ημέρες ο Γιώργος Χατζηπαύλου γυρνάει διάφορες πόλεις της Ευρώπης παρουσιάζοντας το νέο stand-up show του ή αλλιώς κάνει “γιουροπίαν τουρ” όπως λέει ο ίδιος. Είχα τη μεγάλη χαρά και τύχη να τον παρακολουθήσω στο Comedy Café στο Άμστερνταμ και μπορώ να πω ότι ήταν πραγματικά σε μεγάλη φόρμα! Συνέχεια ανάγνωσης «Είδα το stand-up comedy του Γιώργου Χατζηπαύλου»

Advertisements

«Κατερίνα» του Γιώργου Νανούρη

Την προηγούμενη Παρασκευή παρακολούθησα στο θέατρο “Εγνατία” της Θεσσαλονίκης την παράσταση “Κατερίνα” με την Λένα Παπαληγούρα. Για όσους/ες δεν το γνωρίζουν πρόκειται για θεατρικό έργο το οποίο βασίστηκε πάνω στο “Το βιβλίο της Κατερίνας” του Αύγουστου Κορτώ. Πρόκειται για έναν θεατρικό μονόλογο τον οποίο σκηνοθέτησε ο Γιώργος Νανούρης, τόσο εκτός όσο κι εντός σκηνής. Παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον η ενεργητική παρουσία του σκηνοθέτη δίπλα ή πάνω στη σκηνή, καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Μ’ ΄έναν μικρό φακό ο Γιώργος Νανούρης καθοδηγεί, πλαισιώνει, ενισχύει και συντροφεύει την πρωταγωνίστρια του, από την αρχή ως το τέλος της ιστορίας που παρακολουθούμε. Συνέχεια ανάγνωσης ««Κατερίνα» του Γιώργου Νανούρη»

Ημέρα ανανέωσης και μια δωρεά μαλλιών!

Προχθές το πρωί επισκέφτηκα τον λατρεμένο μου κομμωτή (τον ίδιο που με χτένισε και στον γάμο μου) για να προχωρήσω σε μία ριζική αλλαγή look. Τον είχα ενημερώσει καιρό πριν πως τα πολύ μακριά μαλλιά μου ήθελαν κόψιμο και γενικότερο φρεσκάρισμα, ενώ του είχα εκφράσει τη θέληση μου να προχωρήσω σε δραστικό κόντεμα της κόμης μου, εάν κι εφόσον μπορούσα να δωρίσω τα κομμένα μαλλιά σε συλλόγους που φροντίζουν για την κατασκευή περουκών και τη δωρεά αυτών σε καρκινοπαθείς. Ο κομμωτής μου πρότεινε τον Σύλλογο Άλμα Ζωής
με τον οποίο συνεργάζεται στενά κι εγώ δεν είχα κανένα λόγο να διαφωνήσω. Το ραντεβού ορίστηκε κι εγώ πέρασα την πόρτα του κομμωτηρίου αποφασισμένη.

Ο κομμωτής μου – προφανώς για να είναι απολύτως σίγουρος – με ξανά-ρώτησε για το μήκος και για το αν προχωράμε κανονικά. Μου έδωσε να χτενίσω τα μαλλιά μου και μου τα έδεσε μ’ ένα λαστιχάκι. Υπολόγισε την κοτσίδα μου να φτάνει τουλάχιστον τα 20 εκατοστά και με ρώτησε: «Είναι εντάξει;». Χαμογέλασα και του είπα: «Κόψε». Και η κοτσίδα κόπηκε. Βαριά, πλούσια, ευχήθηκα να πάει σε καλή μεριά και να χρησιμοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο.

Συνέχεια είχε το γενικότερο φρεσκάριμα του μαλλιού. Μετά από περίπου 5 χρόνια που είχα αφήσει τα μαλλιά μου στο φυσικό τους χρώμα, αποφάσισα να τα βάψω και ν’ ανανεωθώ. Με στόχο να τα φτάσω κάποια στιγμή σ’ ένα φωτεινό μωβ (ναι, μωβ, το εννοώ!), προχώρησα σ’ ένα έντονο κόκκινο-δαμασκηνί. Ήθελα ν’ αποφύγω το ντεκαπάζ, οπότε διάλεξα τη σταδιακή αλλαγή από την απότομη και δραστική η οποία θα ταλαιπωρούσε σημαντικά τα μαλλιά μου. Τέλος, φιλάραμε τα μαλλιά στο νέο μήκος τους και το αποτέλεσμα κρίθηκε ως εξεχόντως ικανοποιητικό απ’ όλους όσους με αντίκρυσαν τις επόμενες ώρες. Τελικά αυτή την αλλαγή τη χρειαζόμουν!

Σας προτρέπω ολόψυχα να επιχειρήσετε να δωρίσετε τα μαλλιά σας (αν ειδικά έχετε παραμείνει στο φυσικό σας χρώμα) προκειμένου να νιώσετε θετικά τόσο για την προσφορά σας όσο και για την γενικότερη ανανέωση σας – για την οποία σίγουρα θα μιλάνε όλοι!

Και που λέτε, παντρεύτηκα…

Το τελευταίο διάστημα η λέξη “πνίγομαι” δεν ήταν αρκετή ως απάντηση σε ερωτήσεις τύπου “Τι κάνεις;”, “Πώς περνάς;”. Ήταν απλά μια απάντηση που δεν ανέφερε αλλά προσωπικά θεωρούσα ότι περιείχε λεπτομέρειες που ο εκάστοτε συνομιλητής μου έπρεπε να μαντέψει ή να υποθέσει.

Πέρα από δουλειά, σπουδές, διαβάσματα και διάφορα έκτακτα που όλο και προέκυπταν είχα να οργανώσω κι έναν γάμο. Τον θρησκευτικό μου γάμο στη Θεσσαλονίκη. Κι αν για δυο μελλόνυμφους η οργάνωση ενός γάμου απαιτεί κάποιον κόπο και καλή οργάνωση, δεν ξέρετε σε τι διαδικασία μπαίνουν δυο Έλληνες μετανάστες προκειμένου να παντρευτούν με τον “γνωστό τρόπο” στην Ελλάδα.

Εδώ να σημειώσω πως το συγκεκριμένο άρθρο δεν αποσκοπεί στο να δώσει κατευθυντήριες γραμμές σε μέλλοντες γαμπρούς και μέλλουσες νύφες. Το θέμα οργάνωσης ενός γάμου έχει αναλυθεί τόσο πολύ σε περιοδικά, άρθρα στο ίντερνετ μέχρι και βιβλία, που δε θα τολμούσα να μπω στη διαδικασία να δώσω κατευθυντήριες για ένα χιλιοειπωμένο θέμα που την ίδια στιγμή μοιάζει να είναι ανεξάντλητο (οι λόγοι πολλοί αλλά δεν είναι τώρα ώρα για τέτοιες αναλύσεις).

Ο ρόλος του παρόντος άρθρου είναι μια απλή καταγραφή της δικιάς μου εμπειρίας. Μέσα από τα δικά μου βιώματα ελπίζω να δώσω χρήσιμες πληροφορίες – περισσότερο ή λιγότερο ξανά διατυπωμένες – και να συνδράμω έστω και στο ελάχιστο στη διαμόρφωση ενός γαμήλιου πλάνου δράσης με άμεσα και επιτυχή αποτελέσματα. Ως πρακτικός άνθρωπος που βαριέται γρήγορα γράφω ένα σύντομο αλλά περιεκτικό άρθρο για έναν γάμο που τα είχε όλα αλλά ταυτόχρονα ήταν λιτός, χωρίς υπερβολές. Όσοι και όσες είστε της δικής μου συνομοταξίας, παρακαλώ συνεχίστε το διάβασμα και η ώρα η καλή! Οι υπόλοιποι που δεν ετοιμάζεστε για ο,τιδήποτε γαμήλιο ή έχετε ζήσει ήδη τις γαμήλιες εμπειρίες σας, ελπίζω ν’ απολαύσετε εξίσου τα παρακάτω ακόμη κι αν δεν σας αφορούν άμεσα. Και φυσικά κάθε σχόλιο είναι δεκτό και θέλω να πιστεύω χρήσιμο για μελλόνυμφους και μη. Συνέχεια ανάγνωσης «Και που λέτε, παντρεύτηκα…»

Δοκιμάζοντας ιστιοπλοΐα για πρώτη φορά

Πριν λίγες ημέρες πήγα για πρώτη φορά για ιστιοπλοΐα στη ζωή μου. Προφανώς δεν ήμουν μόνη μου αλλά με μερικούς αγαπημένους συναδέλφους και μ’ έναν εκπαιδευτή-συνοδό που μας έκανε παρέα στο σκάφος και φρόντισε όλα να πάνε καλά.

Ξεκινήσαμε μεσημεράκι από την παραλία της Καλαμαριάς και ανοιχτήκαμε στον Θερμαϊκό Κόλπο. Ο ενθουσιασμός μου μεγάλος καθώς μια νέα εμπειρία μόλις άρχιζε και ήθελα ν’ απολαύσω κάθε της στιγμή. Μου δινόταν η ευκαιρία να νιώσω λίγο ανέμελα, ν’ αδειάσω το κεφάλι μου από αρνητικές σκέψεις, να μάθω καινούρια πράγματα για ένα ολυμπιακό άθλημα και να έρθω σε άμεση επαφή με ουρανό και θάλασσα ενώ βρίσκομαι μέσα σε μια κατασκευή που επιπλέει στο νερό!

Εν ολίγοις θα σας πω τι έμαθα και τι συγκράτησα από την όλη εμπειρία: Συνέχεια ανάγνωσης «Δοκιμάζοντας ιστιοπλοΐα για πρώτη φορά»

Μάνα θα πάω στο Hollywood

Αυτές τις μέρες στο θέατρο “Κολοσσαίον” της Θεσσαλονίκης παίζεται μια υπέροχη μουσική κωμωδία, το τελευταίο έργο της Δήμητρας Παπαδοπούλου “Μάνα θα πάω στο Hollywood”. Είχα τη μεγάλη χαρά και τύχη να παρακολουθήσω τη χθεσινή απογευματινή παράσταση και δηλώνω ενθουσιασμένη!

Το έργο μας λαμβάνει χώρα στην Αθήνα του σήμερα, στην οδό Φυλής, σε μια περιοχή που διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές μοίρες και ζωές συναντιούνται. Βασικοί πρωταγωνιστές είναι δυο φίλοι ηθοποιοί οι οποίοι έχουν μείνει άνεργοι και απογοητευμένοι από τις καλλιτεχνικές ευκαιρίες που (δεν) δίδονται πλέον στην Ελλάδα ονειρεύονται να μεταναστεύσουν στην Αμερική και να κυνηγήσουν μια λαμπρή καριέρα εκεί. Χρειάζονται όμως χρήματα και… μέχρι να τα βρουν θα ζήσουν διάφορα ευτράπελα με μια γειτόνισσα κομουνίστρια και πρώην ιερόδουλη, έναν φωνακλά γείτονα με βίαιες κι εθνικιστικές τάσεις, έναν Αφρικανό μετανάστη που θέλει να ζήσει στην Ελλάδα χωρίς να νιώθει κυνηγημένος, τρεις μουσικούς που ψάχνουν το ιδανικό μουσικό πρόγραμμα που θα τους καθιερώσει επαγγελματικά. Συνέχεια ανάγνωσης «Μάνα θα πάω στο Hollywood»

Bar – restaurant «Le Nord» στο Ρότερνταμ


Πάνω απ’ τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό του Ρότερνταμ (Rotterdam Centraal) σε απόσταση 500 μέτρων βρίσκεται το μικρό γαλλικό bar-restaurant “Le Nord”. Θα το βρείτε εύκολα, σε μια διασταύρωση που “φιλοξενεί” κι άλλα εστιατόρια και καφετέριες.

Αν είναι χειμώνας, θα επιλέξετε σίγουρα να καθίσετε μέσα. Σας προτείνω να κάνετε κράτηση γιατί είναι δύσκολο να βρείτε τραπέζι για φαγητό στο μικρό πατάρι του μαγαζιού. Αν θέλετε απλά να πιείτε το ποτό σας τότε σίγουρα θα βολευτείτε κάπου στο bar του κάτω ορόφου. Όμως σας προειδοποιώ: Το μαγαζί θεωρείτε ψαγμένο στέκι και συχνά θα το βρείτε ασφυκτικά γεμάτο, οπότε ενδέχεται κάποιες φορές να μην σταθείτε και τόσο τυχεροί και απλά ν’ αποχωρήσετε για κάπου αλλού. Συνέχεια ανάγνωσης «Bar – restaurant «Le Nord» στο Ρότερνταμ»

Νερά της Κύπρου, της Συρίας και της Αιγύπτου

Αυτή την υπέροχη θεατρική παράσταση η οποία αποτελεί πραγματικά μια σπουδή στην Καβαφική ποίηση παρακολουθήσαμε χθες στο Άμστερνταμ, στο “Podium Mozaiek Theatre”. Τα παιδιά από το Θεατρικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου της Κύπρου υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του καθηγητή Μιχάλη Πιερή, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και μας συγκίνησαν αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του θεατρικού δρώμενου.

Τριάντα-δύο ποιήματα δραματοποιήθηκαν για τη δημιουργία αυτής της παράστασης. Ποιήματα από τη νεαρή, την πιο ώριμη ηλικία του Καβάφη. Άλλα ιστορικά, άλλα φιλοσοφικά, άλλα ερωτικά. Όλα παιγμένα με την ίδια ένταση, την ίδια καλαισθησία, την ίδια αγάπη για την ελληνικότητα απ’ όπου κι αν προέρχεται, απ’ όπου κι αν γεννιέται ή ταξιδεύει. Συνέχεια ανάγνωσης «Νερά της Κύπρου, της Συρίας και της Αιγύπτου»

“Ψύλλοι στα αυτιά” στο ΚΘΒΕ

img_20170107_235031

Το πολύ γνωστό έργο του Ζωρζ Φεντώ ανέβηκε μες το 2016 απ’ το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη. Πρόκειται για μια γρήγορη φάρσα που γράφτηκε το 1907 και αφορά το διαχρονικό θέμα των συζυγικών σχέσεων, της απιστίας και της ανθρώπινης φύσης πάνω στον έρωτα, το φλερτ, την ερωτική διεκδίκηση.

Σαν γενικό συμπέρασμα, θα πω πως πρόκειται για μια αξιοπρόσεκτη παράσταση, πολύ καλά δουλεμένη. Η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή, με σωστό ρυθμό, οι ηθοποιοί είναι ένας κι ένας, τα σκηνικά είναι υπέροχα. Γενικά από άποψη παραγωγής και στησίματος της παράστασης έγινε πολύ καλή δουλειά.

img_20170108_003434

Αυτό που δε μ’ ενθουσίασε είναι το ίδιο το έργο νομίζω. Παρ’ όλο που ο Φεντώ θεωρείται μετρ στο είδος της συζυγικής-ερωτικής φαρσοκωμωδίας, το “Ψύλλοι στα αυτιά” παραμένει – για ‘μένα – μια εύκολη, αρκετά επίπεδη και χωρίς εκρήξεις κωμωδία. Δεν ξέρω βέβαια αν παίζει ρόλο το γεγονός πως μιλάμε για ένα έργο που γράφτηκε πριν από 100 και βάλε χρόνια, οπότε αναγκαστικά πολλά πράγματα λέγονταν και λαμβάνονταν διαφορετικά μέσω της τέχνης τότε, ενώ μια ερωτική κωμωδία του τότε όφειλε να ‘ναι πολύ πιο αθώα σε σχέση με μία του σήμερα. Δεν ξέρω αν φταίω κι εγώ που πάντα σε μια θεατρική μεταφορά ενός κλασσικού έργου ψάχνω να βρω πινελιές νεοτερισμού. Η τελική μου αίσθηση θα παραμείνει ως έχει: Όσο κι αν η μετάφραση του σπουδαίου Μίνωα Βολανάκη είναι εκπληκτικά προσαρμοσμένη στο σήμερα και στα ελληνικά δεδομένα, το έργο δεν έχει πάντα σωστή κωμική ένταση, ενώ δε λείπουν οι διάφορες σεναριακές διευκολύνσεις που χαλάνε τελικά την πλοκή.

Θα τολμήσω να πω πως η συγκεκριμένη θεατρική μεταφορά “χαρίζει” στο έργο και δεν “αφαιρεί” απ’ αυτό, όπως συμβαίνει δυστυχώς σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Με άλλα λόγια η σκηνοθεσία και οι υποκριτικές ικανότητες των ηθοποιών μοιάζουν να είναι ανώτερες από το ίδιο το έργο. Απ’ αυτή την άποψη αξίζει όλοι οι θεατρόφιλοι – κατοικούντες και περαστικοί από τη Θεσσαλονίκη – να δείτε αυτή την παράσταση, καθώς θεωρώ πως δύσκολα θα δείτε αρτιότερη μεταφορά του πολύ διάσημου έργου του Φεντώ.

Η συναυλία των Γιάννη Αγγελάκα & 100°C στο Ρότερνταμ

img_20161127_223712

Η συναυλία που περίμεναν όλοι οι Έλληνες και τίμησαν όπως έπρεπε έλαβε μέρος στα τέλη Νοεμβρίου στο Maasilo του Ρότερνταμ. Το Maasilo μοιάζει με πρώην εργοτάξιο το οποίο ανακαινίστηκε καταλλήλως για να γίνει εντέλει ένας καταπληκτικός χώρος εκδηλώσεων. Η όλη “αναρχική” ατμόσφαιρα του χώρου ταίριαζε στο ύφος του Γιάννη Αγγελάκα και της μπάντας του 100°C, όπως τελικά αποδείχθηκε. Συνέχεια ανάγνωσης «Η συναυλία των Γιάννη Αγγελάκα & 100°C στο Ρότερνταμ»