Δοκιμάζοντας ιστιοπλοΐα για πρώτη φορά

Πριν λίγες ημέρες πήγα για πρώτη φορά για ιστιοπλοΐα στη ζωή μου. Προφανώς δεν ήμουν μόνη μου αλλά με μερικούς αγαπημένους συναδέλφους και μ’ έναν εκπαιδευτή-συνοδό που μας έκανε παρέα στο σκάφος και φρόντισε όλα να πάνε καλά.

Ξεκινήσαμε μεσημεράκι από την παραλία της Καλαμαριάς και ανοιχτήκαμε στον Θερμαϊκό Κόλπο. Ο ενθουσιασμός μου μεγάλος καθώς μια νέα εμπειρία μόλις άρχιζε και ήθελα ν’ απολαύσω κάθε της στιγμή. Μου δινόταν η ευκαιρία να νιώσω λίγο ανέμελα, ν’ αδειάσω το κεφάλι μου από αρνητικές σκέψεις, να μάθω καινούρια πράγματα για ένα ολυμπιακό άθλημα και να έρθω σε άμεση επαφή με ουρανό και θάλασσα ενώ βρίσκομαι μέσα σε μια κατασκευή που επιπλέει στο νερό!

Εν ολίγοις θα σας πω τι έμαθα και τι συγκράτησα από την όλη εμπειρία: Συνέχεια ανάγνωσης «Δοκιμάζοντας ιστιοπλοΐα για πρώτη φορά»

Μάνα θα πάω στο Hollywood

Αυτές τις μέρες στο θέατρο “Κολοσσαίον” της Θεσσαλονίκης παίζεται μια υπέροχη μουσική κωμωδία, το τελευταίο έργο της Δήμητρας Παπαδοπούλου “Μάνα θα πάω στο Hollywood”. Είχα τη μεγάλη χαρά και τύχη να παρακολουθήσω τη χθεσινή απογευματινή παράσταση και δηλώνω ενθουσιασμένη!

Το έργο μας λαμβάνει χώρα στην Αθήνα του σήμερα, στην οδό Φυλής, σε μια περιοχή που διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές μοίρες και ζωές συναντιούνται. Βασικοί πρωταγωνιστές είναι δυο φίλοι ηθοποιοί οι οποίοι έχουν μείνει άνεργοι και απογοητευμένοι από τις καλλιτεχνικές ευκαιρίες που (δεν) δίδονται πλέον στην Ελλάδα ονειρεύονται να μεταναστεύσουν στην Αμερική και να κυνηγήσουν μια λαμπρή καριέρα εκεί. Χρειάζονται όμως χρήματα και… μέχρι να τα βρουν θα ζήσουν διάφορα ευτράπελα με μια γειτόνισσα κομουνίστρια και πρώην ιερόδουλη, έναν φωνακλά γείτονα με βίαιες κι εθνικιστικές τάσεις, έναν Αφρικανό μετανάστη που θέλει να ζήσει στην Ελλάδα χωρίς να νιώθει κυνηγημένος, τρεις μουσικούς που ψάχνουν το ιδανικό μουσικό πρόγραμμα που θα τους καθιερώσει επαγγελματικά. Συνέχεια ανάγνωσης «Μάνα θα πάω στο Hollywood»

Bar – restaurant «Le Nord» στο Ρότερνταμ


Πάνω απ’ τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό του Ρότερνταμ (Rotterdam Centraal) σε απόσταση 500 μέτρων βρίσκεται το μικρό γαλλικό bar-restaurant “Le Nord”. Θα το βρείτε εύκολα, σε μια διασταύρωση που “φιλοξενεί” κι άλλα εστιατόρια και καφετέριες.

Αν είναι χειμώνας, θα επιλέξετε σίγουρα να καθίσετε μέσα. Σας προτείνω να κάνετε κράτηση γιατί είναι δύσκολο να βρείτε τραπέζι για φαγητό στο μικρό πατάρι του μαγαζιού. Αν θέλετε απλά να πιείτε το ποτό σας τότε σίγουρα θα βολευτείτε κάπου στο bar του κάτω ορόφου. Όμως σας προειδοποιώ: Το μαγαζί θεωρείτε ψαγμένο στέκι και συχνά θα το βρείτε ασφυκτικά γεμάτο, οπότε ενδέχεται κάποιες φορές να μην σταθείτε και τόσο τυχεροί και απλά ν’ αποχωρήσετε για κάπου αλλού. Συνέχεια ανάγνωσης «Bar – restaurant «Le Nord» στο Ρότερνταμ»

Νερά της Κύπρου, της Συρίας και της Αιγύπτου

Αυτή την υπέροχη θεατρική παράσταση η οποία αποτελεί πραγματικά μια σπουδή στην Καβαφική ποίηση παρακολουθήσαμε χθες στο Άμστερνταμ, στο “Podium Mozaiek Theatre”. Τα παιδιά από το Θεατρικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου της Κύπρου υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του καθηγητή Μιχάλη Πιερή, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και μας συγκίνησαν αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του θεατρικού δρώμενου.

Τριάντα-δύο ποιήματα δραματοποιήθηκαν για τη δημιουργία αυτής της παράστασης. Ποιήματα από τη νεαρή, την πιο ώριμη ηλικία του Καβάφη. Άλλα ιστορικά, άλλα φιλοσοφικά, άλλα ερωτικά. Όλα παιγμένα με την ίδια ένταση, την ίδια καλαισθησία, την ίδια αγάπη για την ελληνικότητα απ’ όπου κι αν προέρχεται, απ’ όπου κι αν γεννιέται ή ταξιδεύει. Συνέχεια ανάγνωσης «Νερά της Κύπρου, της Συρίας και της Αιγύπτου»

“Ψύλλοι στα αυτιά” στο ΚΘΒΕ

img_20170107_235031

Το πολύ γνωστό έργο του Ζωρζ Φεντώ ανέβηκε μες το 2016 απ’ το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη. Πρόκειται για μια γρήγορη φάρσα που γράφτηκε το 1907 και αφορά το διαχρονικό θέμα των συζυγικών σχέσεων, της απιστίας και της ανθρώπινης φύσης πάνω στον έρωτα, το φλερτ, την ερωτική διεκδίκηση.

Σαν γενικό συμπέρασμα, θα πω πως πρόκειται για μια αξιοπρόσεκτη παράσταση, πολύ καλά δουλεμένη. Η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή, με σωστό ρυθμό, οι ηθοποιοί είναι ένας κι ένας, τα σκηνικά είναι υπέροχα. Γενικά από άποψη παραγωγής και στησίματος της παράστασης έγινε πολύ καλή δουλειά.

img_20170108_003434

Αυτό που δε μ’ ενθουσίασε είναι το ίδιο το έργο νομίζω. Παρ’ όλο που ο Φεντώ θεωρείται μετρ στο είδος της συζυγικής-ερωτικής φαρσοκωμωδίας, το “Ψύλλοι στα αυτιά” παραμένει – για ‘μένα – μια εύκολη, αρκετά επίπεδη και χωρίς εκρήξεις κωμωδία. Δεν ξέρω βέβαια αν παίζει ρόλο το γεγονός πως μιλάμε για ένα έργο που γράφτηκε πριν από 100 και βάλε χρόνια, οπότε αναγκαστικά πολλά πράγματα λέγονταν και λαμβάνονταν διαφορετικά μέσω της τέχνης τότε, ενώ μια ερωτική κωμωδία του τότε όφειλε να ‘ναι πολύ πιο αθώα σε σχέση με μία του σήμερα. Δεν ξέρω αν φταίω κι εγώ που πάντα σε μια θεατρική μεταφορά ενός κλασσικού έργου ψάχνω να βρω πινελιές νεοτερισμού. Η τελική μου αίσθηση θα παραμείνει ως έχει: Όσο κι αν η μετάφραση του σπουδαίου Μίνωα Βολανάκη είναι εκπληκτικά προσαρμοσμένη στο σήμερα και στα ελληνικά δεδομένα, το έργο δεν έχει πάντα σωστή κωμική ένταση, ενώ δε λείπουν οι διάφορες σεναριακές διευκολύνσεις που χαλάνε τελικά την πλοκή.

Θα τολμήσω να πω πως η συγκεκριμένη θεατρική μεταφορά “χαρίζει” στο έργο και δεν “αφαιρεί” απ’ αυτό, όπως συμβαίνει δυστυχώς σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Με άλλα λόγια η σκηνοθεσία και οι υποκριτικές ικανότητες των ηθοποιών μοιάζουν να είναι ανώτερες από το ίδιο το έργο. Απ’ αυτή την άποψη αξίζει όλοι οι θεατρόφιλοι – κατοικούντες και περαστικοί από τη Θεσσαλονίκη – να δείτε αυτή την παράσταση, καθώς θεωρώ πως δύσκολα θα δείτε αρτιότερη μεταφορά του πολύ διάσημου έργου του Φεντώ.

Η συναυλία των Γιάννη Αγγελάκα & 100°C στο Ρότερνταμ

img_20161127_223712

Η συναυλία που περίμεναν όλοι οι Έλληνες και τίμησαν όπως έπρεπε έλαβε μέρος στα τέλη Νοεμβρίου στο Maasilo του Ρότερνταμ. Το Maasilo μοιάζει με πρώην εργοτάξιο το οποίο ανακαινίστηκε καταλλήλως για να γίνει εντέλει ένας καταπληκτικός χώρος εκδηλώσεων. Η όλη “αναρχική” ατμόσφαιρα του χώρου ταίριαζε στο ύφος του Γιάννη Αγγελάκα και της μπάντας του 100°C, όπως τελικά αποδείχθηκε. Συνέχεια ανάγνωσης «Η συναυλία των Γιάννη Αγγελάκα & 100°C στο Ρότερνταμ»

Ανακύκλωση κεριών: Φτάξτε νέα κεριά απ’ τα παλιά λιωμένα

img_20161017_125333

Τα κεριά σας έλιωσαν κι ετοιμάζεστε να πετάξετε το λιωμένο κερί; Μην το κάνετε, αφού μπορείτε να τα ξανά-φτιάξετε απ’ την αρχή! Πώς; Δείτε παρακάτω την πολύ εύκολη διαδικασία την οποία κι εγώ πρόσφατα έμαθα. Συνέχεια ανάγνωσης «Ανακύκλωση κεριών: Φτάξτε νέα κεριά απ’ τα παλιά λιωμένα»

Το πράσινο που αγαπώ στο Ρότερνταμ

20160505_150759

Γεια σας, τι μου κάνετε;!;! Έχω χαθεί τον τελευταίο καιρό, το ξέρω, αλλά δε φταίω εγώ. Η άνοιξη στην Ολλανδία φταίει που είναι πανέμορφη, ξεσηκωτική και πλήρως απορρυθμιστική. Ως γεννημένο παιδί της άνοιξης και κορίτσι του Μάη, σχεδόν κάθε χρόνο της μέχρι τώρα ζωής μου ένιωθα εκεί κατά τον Απρίλιο μια αναστάτωση, σαν να ξαναγεννιόμουν ακόμη μια χρονιά και οι πρώτες μυρωδιές που είχα ήταν των λουλουδιών, των δέντρων και της θάλασσας. Στην Ολλανδία όλο αυτό το φαινόμενο έγινε απλά χειρότερο. Θες επειδή δεν υπάρχουν εποχές, υπάρχουν μόνο απότομες μεταβολές θερμοκρασίας; Θες επειδή όλη η χώρα είναι καταπράσινη λόγω του βρέξε-βρέξε όλο το χρόνο οπότε την άνοιξη παραείναι κούκλα ανθισμένη; Δεν ξέρω τι φταίει πάντως μόλις πιάνουμε έστω 20 βαθμούς Κελσίου ξαμολιόμαστε έξω σαν τρελοί να λιαστούμε στα πάρκα, να βρεθούμε με φίλους μας, να ψήσουμε, να κάνουμε πικ-νικ, να ρουφήξουμε βιταμίνη D, να παίξουμε μπουγέλο (το έκανα μόλις χθες!). Συνέχεια ανάγνωσης «Το πράσινο που αγαπώ στο Ρότερνταμ»

NY Times By The Book Tag (Απάντηση στη Τζο)

20160328_160059

Καιρό είχα ν’ απαντήσω σ’ ένα Book Tag κι επειδή τα λατρεύω (δε φαίνεται καθόλου!) θ’ απαντήσω στο πρόσφατο book tag που ανέβασε η Τζο του » Cherrybookish’s blog«, εδώ (Γεια σου Τζο με τα ψαγμένα tags σου!). Συνέχεια ανάγνωσης «NY Times By The Book Tag (Απάντηση στη Τζο)»

Wattpad: Το διαδικτυακό μέρος συνάντησης των αυριανών μεγάλων συγγραφέων

photo by mayracuevas.com
photo by mayracuevas.com

Το Wattpad το έμαθα πολύ-πολύ πρόσφατα όταν η Μαριάνα από το blog “Ιστορίες Συγγραφικής Τρέλας” ανέβασε άρθρο με τίτλο “Wattpad: Ένα κοινωνικό δίκτυο για συγγραφείς” στο οποίο ουσιαστικά μας σύστηνε και μας παρουσίαζε καταπληκτικά τον κόσμο του Wattpad. Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο της Μαριάνας εδώ.

Τι είναι όμως το Wattpad;
Είναι μια υπέροχη διαδικτυακή ιστοσελίδα προορισμένη να ενώσει όσους αγαπούν τη συγγραφή και την ανάγνωση. Είναι το κοινωνικό δίκτυο που ικανοποιεί δυο ανάγκες ταυτόχρονα: τη δημοσίευση λογοτεχνικών ιστοριών απ’ όσους διαθέτουν συγγραφικές ανησυχίες και την ανάγνωση ιστοριών άλλων χιλιάδων (wannabe) συγγραφέων από κάθε γωνιά του πλανήτη. Το πιο υπέροχο απ’ όλα; Είναι δωρεάν και άμεσα προσβάσιμο από και σε όποιον δέχεται και σέβεται τους κανόνες μιας τεράστιας διαδικτυακής κοινότητας που μοιράζεται την αγάπη της για ιστορίες. Συνέχεια ανάγνωσης «Wattpad: Το διαδικτυακό μέρος συνάντησης των αυριανών μεγάλων συγγραφέων»