Το παιδί σας φεύγει στο εξωτερικό για σπουδές ή δουλειά; Γονείς, μην αγχώνεστε!

Ήρθε η ώρα λοιπόν που το παιδί σας πρέπει να φύγει μακριά – εκτός της χώρας που γεννήθηκε και μεγάλωσε – για να σπουδάσει ή να δουλέψει. Όσα άρθρα και συμβουλές παρηγοριάς κι αν γραφτούν, το σίγουρο είναι ένα: Οι περισσότεροι γονείς φρικάρουν όταν πρέπει να αποχωριστούν το παιδί τους, ειδικά εάν αυτό ετοιμάζεται να μετακομίσει μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Όσο πλησιάζει ο αποχωρισμός, οι περισσότεροι γονείς εύλογα θα αναρωτιούνται εάν κάνουν καλά που αφήνουν το παιδί τους να φύγει. Παράλληλα, θ’ ανησυχούν για όσα θα έχει ν’ αντιμετωπίσει σε μια ξένη χώρα, χωρίς την υποστήριξη και τη βοήθεια των δικών του ανθρώπων.

Αγαπητοί γονείς, προκειμένου να παραμείνετε όντως ψύχραιμοι κι αισιόδοξοι θα πρέπει να θυμάστε: Στη θέση σας νωρίτερα βρέθηκαν πολλοί γονείς οι οποίοι είχαν ακριβώς τις ίδιες ανησυχίες μ’ εσάς. Επίσης, πολλά άλλα παιδιά πριν το δικό σας χρειάστηκε να φύγουν μακριά από το σπίτι και τη χώρα τους για να κυνηγήσουν το μέλλον τους. Όπως εκείνα τα παιδιά κατάφεραν να επιβιώσουν και να επιτύχουν αργά ή γρήγορα τους στόχους τους, έτσι θα τα καταφέρει και το δικό σας παιδί.

Αν παρ’ όλα αυτά δυσκολεύεστε αρκετά να διαχειριστείτε το στρες του αποχωρισμού ή θεωρείται πως το παιδί σας θα βιώσει προκλήσεις οι οποίες μπορούν να απειλήσουν την ψυχική του υγεία, να ξέρετε πως πάντα υπάρχουν λύσεις: Συνέχεια ανάγνωσης «Το παιδί σας φεύγει στο εξωτερικό για σπουδές ή δουλειά; Γονείς, μην αγχώνεστε!»

Advertisements

30 χρόνια, 20 χώρες

Τη σημερινή και φετινή ανάρτηση των γενεθλίων μου ξεκίνησα να τη γράφω μήνες πριν. Ήξερα πάρα πολύ καλά τι ήθελα ν’ αναρτήσω για τα 30α γενέθλια μου! Ούτε απολογισμούς ζωής, ούτε υποσχέσεις για νέα μεγαλόπνοα σχέδια. Αυτό για το οποίο θέλω να μιλήσω σήμερα είναι ένα και πολύ συγκεκριμένο: Τα ταξίδια μου. Πού πήγα στη μέχρι τώρα ζωή μου; Μέσα σε δυο γραμμές τι θα ανέφερα πως μου έμεινε στο μυαλό από κάθε χώρα; Για ποιο λόγο θα σας συνιστούσα να επισκεφτείτε την κάθε χώρα;

Με τα ταξίδια μου συμβαίνει συχνά ό,τι ακριβώς μου συμβαίνει με τα βιβλία και τις γευστικές απολαύσεις: Ποτέ δεν μου είναι αρκετά και πάντα πρέπει να ονειρευτώ τα επόμενα! Όμως, πάντα βαθιά μέσα μου έχω την επίγνωση πως όλα θέλουν μέτρο και φυσικά η αγάπη δεν έρχεται πάντα μέσα από την ποσότητα αλλά και μέσα από την ποιότητα. Γι’ αυτό λοιπόν κάνω αυτή την ανάρτηση σήμερα. Το παρόν άρθρο είναι πάνω απ’ όλα ένα άρθρο ευγνωμοσύνης. Είμαι ευγνώμων που πάτησα το πόδι μου σε όλα αυτά τα μέρη και δεν ξεχνώ ποτέ πως πολλοί και πολλές θα ήθελαν να ταξιδέψουν λίγο περισσότερο στη ζωή τους αλλά για διαφόρους λόγους δεν μπορούν να το κάνουν. Επειδή λοιπόν μπορεί και για ‘μένα να ‘ρθει εκείνη η μέρα που εξαιτίας κάποιου περισσότερου ή λιγότερο σοβαρού λόγου δε θα είμαι σε θέση να ταξιδέψω (τόσο πολύ), να σας πω πως ήδη νιώθω μια απέραντη χαρά για όλα τα παρακάτω μέρη που είδα, για τους ανθρώπους που συνάντησα, για τα φαγητά που δοκίμασα, για τις όμορφες φωτογραφίες που τράβηξα. Θέλω πολύ να προσθέσω κι άλλες χώρες στο scratch map μου, αλλά πλέον ξέρω πως όλα θέλουν τον χρόνο τους και τον τρόπο τους.

Αν θέλετε να μου δώσετε μια ευχή σήμερα, σας ζητώ να μου ευχηθείτε – πέρα από υγεία που σίγουρα χρειάζομαι – να κάνω πολλά ταξίδια, τόσο κυριολεκτικά, όσο και μεταφορικά. Ευχηθείτε μου ταξίδια που μπορώ να κάνω με αεροπλάνο, τρένο, λεωφορείο, ποδήλατο ή τα δυο μου πόδια και ταξίδια που μπορώ να κάνω με το μυαλό και την καρδιά μου. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως τα δεύτερα είναι εξίσου πολύτιμα με τα πρώτα!

Θ’ αναφερθώ στις 20 χώρες που επισκέφτηκα κατά χρονολογική σειρά (από το πρώτο έως και το πιο πρόσφατο μου ταξίδι). Σ’ αυτές τις χώρες ταξίδεψα τα τελευταία περίπου έντεκα χρόνια της ζωής μου, καθώς πριν τα 19,5 μου δεν είχα βγει ποτέ εκτός Ελλάδος. Οπότε με βάση κάποιους πρόχειρους υπολογισμούς από τότε που άρχισα να ταξιδεύω επισκέπτομαι 1,8 χώρες ανά έτος. Κάποιες χρονιές έκατσα εντελώς στα αυγά μου και κάποιες άλλες χρονιές τα πήγα πολύ καλύτερα! Για να δούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον!

Προς το παρόν όμως ας δούμε πώς τα πήγα έως και σήμερα: Συνέχεια ανάγνωσης «30 χρόνια, 20 χώρες»

Versatile Blogger Award: Τα βραβεία που μας φτιάχνουν το κέφι!

Πρέπει να το παραδεχθώ: Τα βραβεία είναι υπέροχα ειδικά εάν τα λαμβάνεις από ανθρώπους που εκτιμάς για το έργο τους ή ακόμη και τον χαρακτήρα τους! Έλαβα λοιπόν μία μπλογκό-βράβευση από ένα πολύ αγαπημένο μου μπλογκ, το stylerivegauche. Πρόκειται για μία όαση θετικής ενέργειας, τέχνης και κουλτούρας ενώ οι ιδιοκτήτριες και συγγραφείς του μπλογκ αυτού γράφουν με καταπληκτική όρεξη για όσα αγαπούν να ακούν, να διαβάζουν, να βλέπουν, γενικά να δοκιμάζουν.

Bluebell 33

Κι επειδή πάντα θέλω να τιμώ τους ανθρώπους που με στηρίζουν απαντώ με τη σειρά μου στις ερωτήσεις σχετικά με βιβλία που απάντησε και η sweet jane eyre, ενώ λίγο παρακάτω θα αναφερθώ σε 10 μπλογκς που ξεχωρίζω, προσπαθώντας επίτηδες να μην συμπεριλάβω μπλογκς που ήδη αναφέρθηκαν στο stylerivegauche, ώστε να πάει το βραβείο σε περισσότερα χέρια αγαπητών μπλόγκερς! Συνέχεια ανάγνωσης «Versatile Blogger Award: Τα βραβεία που μας φτιάχνουν το κέφι!»

Τι άκουσα το 2017;

Θα αποχαιρετήσω αυτόν τον χρόνο που πάει να φύγει, μουσικά. Κι επειδή δε θυμάμαι ακριβώς όλα τα τραγούδια και τις μουσικές που αγάπησα για πρώτη φορά ή απλά ξαναθυμήθηκα φέτος, θα χρησιμοποιήσω το timeline απ’ τον λογαριασμό μου στο Facebook και θα πάω από το πιο πρόσφατο στο πιο παλιό του 2017.

Γι’ άλλη μια φορά θα διαπιστώσετε ότι τα ακούσματα μου ποικίλλουν, σε βαθμό που ακόμη και φίλοι που με ξέρουν χρόνια σοκάρονται! Τι να κάνω; Αυτή είμαι και θα πρέπει να μ’ αγαπάτε με την τρέλα που κουβαλώ!

Δεκτά κάθε είδους σχόλια, προτάσεις κι αντιδράσεις! 😉 Σας εύχομαι ολόψυχα καλή Πρωτοχρονιά παρέα με πρόσωπα που αγαπάτε και σας αγαπούν!  Συνέχεια ανάγνωσης «Τι άκουσα το 2017;»

Χριστουγεννιάτικο παζάρι στο Leiden

Το σημερινό άρθρο μου δε θα έχει τόσα πολλά λόγια, μα θα έχει πολλές όμορφες χριστουγεννιάτικες εικόνες. Χθες το βράδυ λοιπόν επισκεφτήκαμε μια παρέα 6 ατόμων το χριστουγεννιάτικο παζάρι (στα ολλανδικά “kerstmarkt”) της γνωστής φοιτητούπολης Leiden, κοντά στο Άμστερνταμ.

Τα τελευταία χρόνια οι χριστουγεννιάτικες ολλανδικές αγορές της Ολλανδίας δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις αντίστοιχες γερμανικές ή ουγγρικές, τσέχικες ή άλλων χωρών. Ίσα-ίσα που πλέον οι Ολλανδοί προσφέρουν στα υπαίθρια χριστουγεννιάτικα παζάρια τους τόσο ολλανδικά προϊόντα όσο και σπεσιαλιτέ ή χαριτωμένα ρούχα κι αξεσουάρ άλλων χωρών, ενώ αποτελούν πόλο έλξης τόσο για τους ντόπιους όσο και για τους τουρίστες. Στη βόλτα που θα κάνουμε μαζί θα δείτε τι περίπου θα βρείτε σχεδόν σε κάθε χριστουγεννιάτικο παζάρι της Ολλανδίας. Συνέχεια ανάγνωσης «Χριστουγεννιάτικο παζάρι στο Leiden»

Είδα το stand-up comedy «Ανθολόγιο» του Δημήτρη Δημόπουλου στο Άμστερνταμ

Χθες το βράδυ παρακολούθησα για πρώτη φορά ζωντανά τον κωμικό Δημήτρη Δημόπουλο να παρουσιάζει τη δουλειά του. Η τελευταία παράσταση του έχει τίτλο “Ανθολόγιο” και μέσω αυτής ο ευφυής κωμικός μας διηγείται στιγμές που έχει περάσει τα τελευταία 20 χρόνια κατά τα οποία είναι ενεργός στον χώρο του stand-up comedy. Συνέχεια ανάγνωσης «Είδα το stand-up comedy «Ανθολόγιο» του Δημήτρη Δημόπουλου στο Άμστερνταμ»

Είδα το stand-up comedy του Γιώργου Χατζηπαύλου

Τις τελευταίες ημέρες ο Γιώργος Χατζηπαύλου γυρνάει διάφορες πόλεις της Ευρώπης παρουσιάζοντας το νέο stand-up show του ή αλλιώς κάνει “γιουροπίαν τουρ” όπως λέει ο ίδιος. Είχα τη μεγάλη χαρά και τύχη να τον παρακολουθήσω στο Comedy Café στο Άμστερνταμ και μπορώ να πω ότι ήταν πραγματικά σε μεγάλη φόρμα! Συνέχεια ανάγνωσης «Είδα το stand-up comedy του Γιώργου Χατζηπαύλου»

Ημέρα ανανέωσης και μια δωρεά μαλλιών!

Προχθές το πρωί επισκέφτηκα τον λατρεμένο μου κομμωτή (τον ίδιο που με χτένισε και στον γάμο μου) για να προχωρήσω σε μία ριζική αλλαγή look. Τον είχα ενημερώσει καιρό πριν πως τα πολύ μακριά μαλλιά μου ήθελαν κόψιμο και γενικότερο φρεσκάρισμα, ενώ του είχα εκφράσει τη θέληση μου να προχωρήσω σε δραστικό κόντεμα της κόμης μου, εάν κι εφόσον μπορούσα να δωρίσω τα κομμένα μαλλιά σε συλλόγους που φροντίζουν για την κατασκευή περουκών και τη δωρεά αυτών σε καρκινοπαθείς. Ο κομμωτής μου πρότεινε τον Σύλλογο Άλμα Ζωής
με τον οποίο συνεργάζεται στενά κι εγώ δεν είχα κανένα λόγο να διαφωνήσω. Το ραντεβού ορίστηκε κι εγώ πέρασα την πόρτα του κομμωτηρίου αποφασισμένη.

Ο κομμωτής μου – προφανώς για να είναι απολύτως σίγουρος – με ξανά-ρώτησε για το μήκος και για το αν προχωράμε κανονικά. Μου έδωσε να χτενίσω τα μαλλιά μου και μου τα έδεσε μ’ ένα λαστιχάκι. Υπολόγισε την κοτσίδα μου να φτάνει τουλάχιστον τα 20 εκατοστά και με ρώτησε: «Είναι εντάξει;». Χαμογέλασα και του είπα: «Κόψε». Και η κοτσίδα κόπηκε. Βαριά, πλούσια, ευχήθηκα να πάει σε καλή μεριά και να χρησιμοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο.

Συνέχεια είχε το γενικότερο φρεσκάριμα του μαλλιού. Μετά από περίπου 5 χρόνια που είχα αφήσει τα μαλλιά μου στο φυσικό τους χρώμα, αποφάσισα να τα βάψω και ν’ ανανεωθώ. Με στόχο να τα φτάσω κάποια στιγμή σ’ ένα φωτεινό μωβ (ναι, μωβ, το εννοώ!), προχώρησα σ’ ένα έντονο κόκκινο-δαμασκηνί. Ήθελα ν’ αποφύγω το ντεκαπάζ, οπότε διάλεξα τη σταδιακή αλλαγή από την απότομη και δραστική η οποία θα ταλαιπωρούσε σημαντικά τα μαλλιά μου. Τέλος, φιλάραμε τα μαλλιά στο νέο μήκος τους και το αποτέλεσμα κρίθηκε ως εξεχόντως ικανοποιητικό απ’ όλους όσους με αντίκρυσαν τις επόμενες ώρες. Τελικά αυτή την αλλαγή τη χρειαζόμουν!

Σας προτρέπω ολόψυχα να επιχειρήσετε να δωρίσετε τα μαλλιά σας (αν ειδικά έχετε παραμείνει στο φυσικό σας χρώμα) προκειμένου να νιώσετε θετικά τόσο για την προσφορά σας όσο και για την γενικότερη ανανέωση σας – για την οποία σίγουρα θα μιλάνε όλοι!

Γίναμε 5 χρονών!

Μεγαλώσαμε λίγο ακόμα, προχωρήσαμε, ωριμάσαμε αλλά και πάλι παιδιά μείναμε!

Σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτά τα 5 χρόνια κοινής πορείας. Μέσα από τις συζητήσεις μας, την ανταλλαγή απόψεων και σχολίων μ’ εσάς, νιώθω πως καθημερινά γνωρίζω και λίγο περισσότερο τον εαυτό μου και συνειδητοποιώ πολλά για τη ζωή μου – αυτή που πέρασε αλλά κι αυτή που έρχεται.

Εύχομαι τα 5 χρόνια να γίνουν 10 κι αν ακόμη μ’ αντέχετε, έχουμε συνέχεια! 😉

Σας αγαπώ και σας φιλώ πολύ!

Φανή

5 χρόνια στην Ολλανδία

Σαν σήμερα πριν 5 χρόνια πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου στην Ολλανδία. Ένα εικοσιτετράωρο μετά ανέβαζα το πρώτο άρθρο σ’ αυτό εδώ το blog (ναι, αύριο έχουμε και γενέθλια!). Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας και θα πω ότι κατάλαβα αλλά και ταυτόχρονα δεν κατάλαβα πως πέρασαν αυτά τα 5 χρόνια. Ήταν χρόνια γεμάτα, ουσιαστικά, με καλές αλλά και ζόρικες – απαραίτητες – στιγμές. Να πω όμως το πιο σημαντικό; Ήταν χρόνια που αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω θα ήθελα να τα ξανά ζήσω, αφού δεν μετανιώνω για τίποτα απ’ όσα επέλεξα να πράξω έως τώρα. Συνέχεια ανάγνωσης «5 χρόνια στην Ολλανδία»