Δοκιμάζοντας ιστιοπλοΐα για πρώτη φορά

Πριν λίγες ημέρες πήγα για πρώτη φορά για ιστιοπλοΐα στη ζωή μου. Προφανώς δεν ήμουν μόνη μου αλλά με μερικούς αγαπημένους συναδέλφους και μ’ έναν εκπαιδευτή-συνοδό που μας έκανε παρέα στο σκάφος και φρόντισε όλα να πάνε καλά.

Ξεκινήσαμε μεσημεράκι από την παραλία της Καλαμαριάς και ανοιχτήκαμε στον Θερμαϊκό Κόλπο. Ο ενθουσιασμός μου μεγάλος καθώς μια νέα εμπειρία μόλις άρχιζε και ήθελα ν’ απολαύσω κάθε της στιγμή. Μου δινόταν η ευκαιρία να νιώσω λίγο ανέμελα, ν’ αδειάσω το κεφάλι μου από αρνητικές σκέψεις, να μάθω καινούρια πράγματα για ένα ολυμπιακό άθλημα και να έρθω σε άμεση επαφή με ουρανό και θάλασσα ενώ βρίσκομαι μέσα σε μια κατασκευή που επιπλέει στο νερό!

Εν ολίγοις θα σας πω τι έμαθα και τι συγκράτησα από την όλη εμπειρία: Συνέχεια ανάγνωσης «Δοκιμάζοντας ιστιοπλοΐα για πρώτη φορά»

Κι έγινα 29 χρονών: Το να μεγαλώνουμε είναι προνόμιο

Πέρσι ακριβώς τέτοια μέρα έπαθα ίσως την μεγαλύτερη κρίση ηλικίας στη μέχρι τώρα ζωή μου. Έκλεινα τα 28 και όπως δήλωνα σε φίλους και γνωστούς ένιωθα ήδη 30 (εννοώντας πως ένιωθα ήδη πολύ γριά). Τι κι αν οι περισσότεροι γύρω μου προσπάθησαν – εις μάτην φυσικά – να μου εξηγήσουν πως είμαι πολύ μικρή για να παθαίνω κρίσεις ηλικίας και πόσο μάλιστα όταν ήμουν 28 και όχι 30! Με θυμάμαι με τρεμάμενη φωνή να τους λέω πως φτάνω στο τέλος της τρίτης δεκαετίας της ζωής μου και νιώθω πως ενώ δεν καθόμουν χαλαρή για χρόνια, ενώ πάντα ήμουν δημιουργική και παραγωγική και νιώθω πως έχω κάνει πράγματα στη μέχρι τώρα ζωή μου, εντούτοις δεν ήμουν καθόλου σίγουρη αν στα 30 μου (εκεί το κόλλημα όμως!) είχα καταφέρει όλα όσα θα ‘θελα μέχρι αυτή την ηλικία.

Νομίζω πως καθοριστικό ρόλο στο παραλήρημα μου έπαιξε και η καραμπινάτη καθυστέρηση της περιόδου μου (πρώτη φορά τόσες πολλές μέρες καθυστέρηση) η οποία με οδήγησε να πιστεύω πως μάλλον έμεινα έγκυος χωρίς να το καλο-καταλάβω ούτε εγώ αλλά ούτε ο δύσμοιρος ο άντρας μου (ο οποίος για δυο-τρεις μέρες υπέστη τις υστερίες μου) και άρα πραγματικά η ζωή μου όπως την ήξερα μέχρι τότε θα λάμβανε πολύ σύντομα τέλος. Θα ήμουν πια μια τριαντάχρονη γριά που είχε μείνει και κατά λάθος έγκυος! Συνέχεια ανάγνωσης «Κι έγινα 29 χρονών: Το να μεγαλώνουμε είναι προνόμιο»

Νερά της Κύπρου, της Συρίας και της Αιγύπτου

Αυτή την υπέροχη θεατρική παράσταση η οποία αποτελεί πραγματικά μια σπουδή στην Καβαφική ποίηση παρακολουθήσαμε χθες στο Άμστερνταμ, στο “Podium Mozaiek Theatre”. Τα παιδιά από το Θεατρικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου της Κύπρου υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του καθηγητή Μιχάλη Πιερή, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και μας συγκίνησαν αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του θεατρικού δρώμενου.

Τριάντα-δύο ποιήματα δραματοποιήθηκαν για τη δημιουργία αυτής της παράστασης. Ποιήματα από τη νεαρή, την πιο ώριμη ηλικία του Καβάφη. Άλλα ιστορικά, άλλα φιλοσοφικά, άλλα ερωτικά. Όλα παιγμένα με την ίδια ένταση, την ίδια καλαισθησία, την ίδια αγάπη για την ελληνικότητα απ’ όπου κι αν προέρχεται, απ’ όπου κι αν γεννιέται ή ταξιδεύει. Συνέχεια ανάγνωσης «Νερά της Κύπρου, της Συρίας και της Αιγύπτου»

800.000 επισκέψεις στο blog!

Αξιώθηκα τελικά να το ζήσω κι αυτό. Το blog μου έφτασε να ζήσει, να μακροημερεύσει και να συμπληρώσει τις 800.000 επισκέψεις! Τι ωραίο, στρογγυλό νουμεράκι είναι αυτό! Τη χαρά μου βέβαια τη φαντάζεστε, δε χρειάζεται να σας την περιγράψω!

Θέλω γι ακόμη μια φορά να σας ευχαριστήσω για την κοινή μας πορεία εδώ, για τη στήριξη σας, τα όμορφα κι ενδιαφέροντα σχόλια σας, την αγάπη σας προς τα εμένα κι ας μην ξέρετε ακόμα πάρα πολλά για ‘μένα!

Καλή πορεία στους φίλους και φίλες bloggers. Εδώ να είμαστε, να έχουμε την υγεία μας και να τα λέμε!

Σας φιλώ όλους πολύ,

Φανή

Υ.Γ. Τα λέμε πάλι με ανάλογο post μόλις αγγίξουμε το 1 εκατομμύριο επισκέψεις 😉

Τι μου λείπει από την Ολλανδία όταν μένω Ελλάδα

20150405_161612

Πολλοί Έλληνες μετανάστες του εξωτερικού έχουμε γράψει κατά καιρούς άρθρα για το τι μας λείπει από την Ελλάδα τώρα που δε ζούμε σ’ αυτήν. Νοσταλγούμε την πατρίδα, μελαγχολούμε με τη σκέψη πως άμεσα δε θα γυρίσουμε πίσω και μέσω του γραπτού λόγου προσπαθούμε να γίνουμε ένα με όσους πιστεύουμε πως πάνω-κάτω νιώθουν παρόμοια μ’ εμάς.

Απ’ την άλλη οι περισσότεροι από εμάς έχουμε σίγουρα παρατηρήσει τη φοβερή ταύτιση απόψεων που παρουσιάζουμε οι Έλληνες μεταξύ μας, όταν δεν θέλουμε να πούμε καλά αλλά δυσάρεστα πράγματα για την Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα όταν θέλουμε να μιλήσουμε για τα “στραβά” της αξιομνημόνευτης κατά τα άλλα πατρίδας μας, συχνά γινόμαστε ιδιαίτερα περιγραφικοί κι ανεξάντλητοι ως προς τους καυστικούς σχολιασμούς μας.

Τους τελευταίους μήνες έχω μετακομίσει στην Ελλάδα για ένα επαγγελματικό ζήτημα, αλλά σύντομα θα επιστρέψω στο “σπίτι” μου, στην Ολλανδία (Ομολογουμένως πολύ ενδιαφέρουσα η επιλογή των λέξεων στις τελευταίες προτάσεις μου!). Γυρνώντας πίσω στην Ελλάδα μετά από κάποια χρόνια ξενιτιάς, δε μπορώ – ως κλασσική Ελληνίδα – παρά να παραμερίσω τη μεγάλη χαρά μου που τρώω πάλι το φαγητό της μαμάκας μου – το οποίο ξεχειλίζει αρώματα και γεύση από τα πεντανόστιμα ελληνικά υλικά που χρησιμοποιεί – για να γκρινιάζω για όλες τις μικρές δυσάρεστες λεπτομέρειες που εντοπίζω στην Ελλάδα και δύσκολα συναντώ στην Ολλανδία. Αυτό το άρθρο είναι σκέτη πρόκληση γιατί μέσα σε λίγες γραμμές προσπαθώ ν‘ αναφερθώ σε πολλά που βλέπω ως απολύτως θετικά στην Ολλανδία και τολμώ μάλιστα να πω πως μου λείπουν τώρα που – έστω και προσωρινά – έχω επιστρέψει στην Ελλάδα. Συνέχεια ανάγνωσης «Τι μου λείπει από την Ολλανδία όταν μένω Ελλάδα»

4 χρόνια «Της Φανής της φάνηκε ωραίο!»

20150813_003254

Σαν σήμερα πριν 4 χρόνια ανέβασα το πρώτο μου άρθρο σ’ αυτό εδώ το blog αναφέροντας πως επιτέλους είναι η ώρα ν’ αρχίσω να εκθέτω τις σκέψεις μου, τις εμπειρίες μου και τον τρόπο γραφής μου σ’ όσους θα έμπαιναν στη διαδικασία να με παρακολουθούν σ’ αυτή τη μικρή γωνιά του διαδικτύου.

4 χρόνια μετά και πολλά έχουν αλλάξει στη ζωή μου, στο προφίλ και το στυλ αυτού εδώ του blog, ενώ χαίρομαι που κάθε χρόνο συνομιλώ – με αφορμή αυτό το blog και όχι μόνο – με όλο και περισσότερο κόσμο. Χαίρομαι τόσο πολύ που μεγαλώνει αυτή η παρέα!

Σας ευχαριστώ πολύ που βρίσκεστε εδώ, που προχωράμε μαζί, που μοιραζόμαστε γνώμες, ιδέες κι εμπειρίες. Εύχομαι πολλά ακόμη χρόνια καλής και δημιουργικής επικοινωνίας για όλους τους φίλους και φίλες bloggers που με αγάπη και πάθος συνεχίζουν ν’ ανεβάζουν μοναδικά άρθρα στα εμπνευσμένα bloggoσπίτα τους!

Καλή συνέχεια σε όλους μας λοιπόν!

Καλή, παραγωγική χρονιά στο blog μου!

Την αγάπη μου και τα φιλιά μου σας στέλνω!

Φανή

10 συχνές ερωτήσεις που μου κάνουν Έλληνες που θέλουν να μεταναστεύσουν στην Ολλανδία

20150405_160118

Τα τελευταία χρόνια που ζω στην Ολλανδία ουκ ολίγες φορές έχουν επικοινωνήσει μαζί μου Έλληνες που κατά κύριο λόγο κατοικούν στην Ελλάδα αλλά σκέφτονται να ‘ρθουν για “μια καλύτερη ζωή” στην Ολλανδία. Ξεκινούν – οι περισσότεροι χωρίς να με γνωρίζουν – να μου κάνουν από γενικές μέχρι πάρα πολύ ειδικές ερωτήσεις κι απ’ τη μεριά μου -παρ’ όλο που είναι τρομερά δύσκολο να “συμβουλεύω” για σημαντικά ζητήματα, άγνωστους σ’ εμένα ανθρώπους – προσπαθώ όπως κι όσους μπορώ, να τους βοηθήσω. Επειδή όμως μοιραία έχει τύχει ν’ απαντήσω ξανά και ξανά στα ίδια, αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο με τις πιο συχνές ερωτήσεις που έχω δεχθεί κι εγώ αλλά και πολλοί άλλοι Έλληνες που ζουν στην Ολλανδία ώστε να γλιτώσω χρόνο κι ενέργεια τόσο σ’ αυτούς που ρωτούν όσο και σ’ αυτούς που πρέπει να βρουν το χρόνο και τη διάθεση ν’ απαντήσουν (πιστέψτε με, είναι αφάνταστα κουραστικό για χρόνια να λες τα ίδια και τα ίδια). Ελπίζω λοιπόν μ’ αυτό το άρθρο να βοηθήσω κάπως τις συζητήσεις μεταξύ επίδοξων μεταναστών και Ελλήνων που ήδη ζουν στην Ολλανδία να γίνουν πιο ουσιαστικές. Συνέχεια ανάγνωσης «10 συχνές ερωτήσεις που μου κάνουν Έλληνες που θέλουν να μεταναστεύσουν στην Ολλανδία»

Το ερωτηματολόγιο του Προυστ και οι απαντήσεις μου

IMG-20150123-WA0000

Οι περισσότεροι και περισσότερες από εσάς λογικά θα το ‘χετε πάρει είδηση αυτό το ερωτηματολόγιο. Τα τελευταία χρόνια κυκλοφορεί πολύ, σε διάφορα sites, ενώ θεωρώ πολύ πιθανό να ‘χετε διαβάσει τις απαντήσεις διαφόρων διασήμων στην αντίστοιχη στήλη της Lifo. Εν το μεταξύ μέχρι πρόσφατα πίστευα πως ο Προυστ είχε γράψει και υποβάλλει αυτές τις ερωτήσεις σε κάποιους, αλλά πρόσφατα διάβασα πως αυτό δεν είναι ακριβές και ίσως μάλιστα συνέβη το αντίστροφο: Ο Προυστ κλήθηκε ν’ απαντήσει στις εν λόγω ερωτήσεις. Όπως και να ‘χει βρήκα στο “acanthusτις παρακάτω ερωτήσεις (τις οποίες απαντάει και ο ίδιος ο Προυστ) και θέλησα να τις απαντήσω με τη σειρά μου κι εγώ. Στη συνέχεια σκέφτηκα ότι καιρό έχουμε ν’ απαντήσουμε σε προσωπικές ερωτήσεις εδώ στην μπλογκόσφαιρα, οπότε ευκαιρία να προ(σ)καλέσω μερικά απ’ τα αγαπημένα μου blogs ν’ απαντήσουν σ’ ανάλογη ανάρτηση. Περιμένω με πολλή αγωνία κι ενδιαφέρον τις απαντήσεις σας! Πάμε όμως πρώτα να διαβάσουμε τις δικές μου… Συνέχεια ανάγνωσης «Το ερωτηματολόγιο του Προυστ και οι απαντήσεις μου»

Το πράσινο που αγαπώ στο Ρότερνταμ

20160505_150759

Γεια σας, τι μου κάνετε;!;! Έχω χαθεί τον τελευταίο καιρό, το ξέρω, αλλά δε φταίω εγώ. Η άνοιξη στην Ολλανδία φταίει που είναι πανέμορφη, ξεσηκωτική και πλήρως απορρυθμιστική. Ως γεννημένο παιδί της άνοιξης και κορίτσι του Μάη, σχεδόν κάθε χρόνο της μέχρι τώρα ζωής μου ένιωθα εκεί κατά τον Απρίλιο μια αναστάτωση, σαν να ξαναγεννιόμουν ακόμη μια χρονιά και οι πρώτες μυρωδιές που είχα ήταν των λουλουδιών, των δέντρων και της θάλασσας. Στην Ολλανδία όλο αυτό το φαινόμενο έγινε απλά χειρότερο. Θες επειδή δεν υπάρχουν εποχές, υπάρχουν μόνο απότομες μεταβολές θερμοκρασίας; Θες επειδή όλη η χώρα είναι καταπράσινη λόγω του βρέξε-βρέξε όλο το χρόνο οπότε την άνοιξη παραείναι κούκλα ανθισμένη; Δεν ξέρω τι φταίει πάντως μόλις πιάνουμε έστω 20 βαθμούς Κελσίου ξαμολιόμαστε έξω σαν τρελοί να λιαστούμε στα πάρκα, να βρεθούμε με φίλους μας, να ψήσουμε, να κάνουμε πικ-νικ, να ρουφήξουμε βιταμίνη D, να παίξουμε μπουγέλο (το έκανα μόλις χθες!). Συνέχεια ανάγνωσης «Το πράσινο που αγαπώ στο Ρότερνταμ»

Απάντηση στο Book Tag της Φωτεινής

20160428_194548

Μπαίνω στον πειρασμό ν’ απαντήσω στο πολύ ενδιαφέρον και πρωτότυπο book tag της Φωτεινής κι ελπίζω ν’ ακολουθήσουν κι άλλοι φίλοι bloggers, καθώς ανυπομονώ να διαβάσω τις απαντήσεις πολλών! Συνέχεια ανάγνωσης «Απάντηση στο Book Tag της Φωτεινής»