Είδα το stand-up comedy του Γιώργου Χατζηπαύλου

Τις τελευταίες ημέρες ο Γιώργος Χατζηπαύλου γυρνάει διάφορες πόλεις της Ευρώπης παρουσιάζοντας το νέο stand-up show του ή αλλιώς κάνει “γιουροπίαν τουρ” όπως λέει ο ίδιος. Είχα τη μεγάλη χαρά και τύχη να τον παρακολουθήσω στο Comedy Café στο Άμστερνταμ και μπορώ να πω ότι ήταν πραγματικά σε μεγάλη φόρμα! Συνέχεια ανάγνωσης «Είδα το stand-up comedy του Γιώργου Χατζηπαύλου»

Advertisements

Ημέρα ανανέωσης και μια δωρεά μαλλιών!

Προχθές το πρωί επισκέφτηκα τον λατρεμένο μου κομμωτή (τον ίδιο που με χτένισε και στον γάμο μου) για να προχωρήσω σε μία ριζική αλλαγή look. Τον είχα ενημερώσει καιρό πριν πως τα πολύ μακριά μαλλιά μου ήθελαν κόψιμο και γενικότερο φρεσκάρισμα, ενώ του είχα εκφράσει τη θέληση μου να προχωρήσω σε δραστικό κόντεμα της κόμης μου, εάν κι εφόσον μπορούσα να δωρίσω τα κομμένα μαλλιά σε συλλόγους που φροντίζουν για την κατασκευή περουκών και τη δωρεά αυτών σε καρκινοπαθείς. Ο κομμωτής μου πρότεινε τον Σύλλογο Άλμα Ζωής
με τον οποίο συνεργάζεται στενά κι εγώ δεν είχα κανένα λόγο να διαφωνήσω. Το ραντεβού ορίστηκε κι εγώ πέρασα την πόρτα του κομμωτηρίου αποφασισμένη.

Ο κομμωτής μου – προφανώς για να είναι απολύτως σίγουρος – με ξανά-ρώτησε για το μήκος και για το αν προχωράμε κανονικά. Μου έδωσε να χτενίσω τα μαλλιά μου και μου τα έδεσε μ’ ένα λαστιχάκι. Υπολόγισε την κοτσίδα μου να φτάνει τουλάχιστον τα 20 εκατοστά και με ρώτησε: «Είναι εντάξει;». Χαμογέλασα και του είπα: «Κόψε». Και η κοτσίδα κόπηκε. Βαριά, πλούσια, ευχήθηκα να πάει σε καλή μεριά και να χρησιμοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο.

Συνέχεια είχε το γενικότερο φρεσκάριμα του μαλλιού. Μετά από περίπου 5 χρόνια που είχα αφήσει τα μαλλιά μου στο φυσικό τους χρώμα, αποφάσισα να τα βάψω και ν’ ανανεωθώ. Με στόχο να τα φτάσω κάποια στιγμή σ’ ένα φωτεινό μωβ (ναι, μωβ, το εννοώ!), προχώρησα σ’ ένα έντονο κόκκινο-δαμασκηνί. Ήθελα ν’ αποφύγω το ντεκαπάζ, οπότε διάλεξα τη σταδιακή αλλαγή από την απότομη και δραστική η οποία θα ταλαιπωρούσε σημαντικά τα μαλλιά μου. Τέλος, φιλάραμε τα μαλλιά στο νέο μήκος τους και το αποτέλεσμα κρίθηκε ως εξεχόντως ικανοποιητικό απ’ όλους όσους με αντίκρυσαν τις επόμενες ώρες. Τελικά αυτή την αλλαγή τη χρειαζόμουν!

Σας προτρέπω ολόψυχα να επιχειρήσετε να δωρίσετε τα μαλλιά σας (αν ειδικά έχετε παραμείνει στο φυσικό σας χρώμα) προκειμένου να νιώσετε θετικά τόσο για την προσφορά σας όσο και για την γενικότερη ανανέωση σας – για την οποία σίγουρα θα μιλάνε όλοι!

Γίναμε 5 χρονών!

Μεγαλώσαμε λίγο ακόμα, προχωρήσαμε, ωριμάσαμε αλλά και πάλι παιδιά μείναμε!

Σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτά τα 5 χρόνια κοινής πορείας. Μέσα από τις συζητήσεις μας, την ανταλλαγή απόψεων και σχολίων μ’ εσάς, νιώθω πως καθημερινά γνωρίζω και λίγο περισσότερο τον εαυτό μου και συνειδητοποιώ πολλά για τη ζωή μου – αυτή που πέρασε αλλά κι αυτή που έρχεται.

Εύχομαι τα 5 χρόνια να γίνουν 10 κι αν ακόμη μ’ αντέχετε, έχουμε συνέχεια! 😉

Σας αγαπώ και σας φιλώ πολύ!

Φανή

5 χρόνια στην Ολλανδία

Σαν σήμερα πριν 5 χρόνια πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου στην Ολλανδία. Ένα εικοσιτετράωρο μετά ανέβαζα το πρώτο άρθρο σ’ αυτό εδώ το blog (ναι, αύριο έχουμε και γενέθλια!). Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας και θα πω ότι κατάλαβα αλλά και ταυτόχρονα δεν κατάλαβα πως πέρασαν αυτά τα 5 χρόνια. Ήταν χρόνια γεμάτα, ουσιαστικά, με καλές αλλά και ζόρικες – απαραίτητες – στιγμές. Να πω όμως το πιο σημαντικό; Ήταν χρόνια που αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω θα ήθελα να τα ξανά ζήσω, αφού δεν μετανιώνω για τίποτα απ’ όσα επέλεξα να πράξω έως τώρα. Συνέχεια ανάγνωσης «5 χρόνια στην Ολλανδία»

Canal Parade 2017 στο Άμστερνταμ

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στην Ολλανδία, ξέρω πως το πρώτο Σάββατο του Αυγούστου κάθε χρονιάς είναι ημέρα μεγάλης γιορτής για το Άμστερνταμ. Πολλοί και πολλές από εσάς θα έχετε πολλάκις ακούσει πως η ολλανδική πρωτεύουσα είναι ίσως η πιο gay friendly πόλη του κόσμου, έτσι; Ε, όλα αυτά δεν είναι μόνο λόγια και φήμες, καθώς αν βρεθείτε αρχές Αυγούστου προς βόρεια Ολλανδία μεριά, θα δείτε τι ακριβώς σημαίνει “γιορτή της διαφορετικότητας”. Συνέχεια ανάγνωσης «Canal Parade 2017 στο Άμστερνταμ»

Και που λέτε, παντρεύτηκα…

Το τελευταίο διάστημα η λέξη “πνίγομαι” δεν ήταν αρκετή ως απάντηση σε ερωτήσεις τύπου “Τι κάνεις;”, “Πώς περνάς;”. Ήταν απλά μια απάντηση που δεν ανέφερε αλλά προσωπικά θεωρούσα ότι περιείχε λεπτομέρειες που ο εκάστοτε συνομιλητής μου έπρεπε να μαντέψει ή να υποθέσει.

Πέρα από δουλειά, σπουδές, διαβάσματα και διάφορα έκτακτα που όλο και προέκυπταν είχα να οργανώσω κι έναν γάμο. Τον θρησκευτικό μου γάμο στη Θεσσαλονίκη. Κι αν για δυο μελλόνυμφους η οργάνωση ενός γάμου απαιτεί κάποιον κόπο και καλή οργάνωση, δεν ξέρετε σε τι διαδικασία μπαίνουν δυο Έλληνες μετανάστες προκειμένου να παντρευτούν με τον “γνωστό τρόπο” στην Ελλάδα.

Εδώ να σημειώσω πως το συγκεκριμένο άρθρο δεν αποσκοπεί στο να δώσει κατευθυντήριες γραμμές σε μέλλοντες γαμπρούς και μέλλουσες νύφες. Το θέμα οργάνωσης ενός γάμου έχει αναλυθεί τόσο πολύ σε περιοδικά, άρθρα στο ίντερνετ μέχρι και βιβλία, που δε θα τολμούσα να μπω στη διαδικασία να δώσω κατευθυντήριες για ένα χιλιοειπωμένο θέμα που την ίδια στιγμή μοιάζει να είναι ανεξάντλητο (οι λόγοι πολλοί αλλά δεν είναι τώρα ώρα για τέτοιες αναλύσεις).

Ο ρόλος του παρόντος άρθρου είναι μια απλή καταγραφή της δικιάς μου εμπειρίας. Μέσα από τα δικά μου βιώματα ελπίζω να δώσω χρήσιμες πληροφορίες – περισσότερο ή λιγότερο ξανά διατυπωμένες – και να συνδράμω έστω και στο ελάχιστο στη διαμόρφωση ενός γαμήλιου πλάνου δράσης με άμεσα και επιτυχή αποτελέσματα. Ως πρακτικός άνθρωπος που βαριέται γρήγορα γράφω ένα σύντομο αλλά περιεκτικό άρθρο για έναν γάμο που τα είχε όλα αλλά ταυτόχρονα ήταν λιτός, χωρίς υπερβολές. Όσοι και όσες είστε της δικής μου συνομοταξίας, παρακαλώ συνεχίστε το διάβασμα και η ώρα η καλή! Οι υπόλοιποι που δεν ετοιμάζεστε για ο,τιδήποτε γαμήλιο ή έχετε ζήσει ήδη τις γαμήλιες εμπειρίες σας, ελπίζω ν’ απολαύσετε εξίσου τα παρακάτω ακόμη κι αν δεν σας αφορούν άμεσα. Και φυσικά κάθε σχόλιο είναι δεκτό και θέλω να πιστεύω χρήσιμο για μελλόνυμφους και μη. Συνέχεια ανάγνωσης «Και που λέτε, παντρεύτηκα…»

Δοκιμάζοντας ιστιοπλοΐα για πρώτη φορά

Πριν λίγες ημέρες πήγα για πρώτη φορά για ιστιοπλοΐα στη ζωή μου. Προφανώς δεν ήμουν μόνη μου αλλά με μερικούς αγαπημένους συναδέλφους και μ’ έναν εκπαιδευτή-συνοδό που μας έκανε παρέα στο σκάφος και φρόντισε όλα να πάνε καλά.

Ξεκινήσαμε μεσημεράκι από την παραλία της Καλαμαριάς και ανοιχτήκαμε στον Θερμαϊκό Κόλπο. Ο ενθουσιασμός μου μεγάλος καθώς μια νέα εμπειρία μόλις άρχιζε και ήθελα ν’ απολαύσω κάθε της στιγμή. Μου δινόταν η ευκαιρία να νιώσω λίγο ανέμελα, ν’ αδειάσω το κεφάλι μου από αρνητικές σκέψεις, να μάθω καινούρια πράγματα για ένα ολυμπιακό άθλημα και να έρθω σε άμεση επαφή με ουρανό και θάλασσα ενώ βρίσκομαι μέσα σε μια κατασκευή που επιπλέει στο νερό!

Εν ολίγοις θα σας πω τι έμαθα και τι συγκράτησα από την όλη εμπειρία: Συνέχεια ανάγνωσης «Δοκιμάζοντας ιστιοπλοΐα για πρώτη φορά»

Κι έγινα 29 χρονών: Το να μεγαλώνουμε είναι προνόμιο

Πέρσι ακριβώς τέτοια μέρα έπαθα ίσως την μεγαλύτερη κρίση ηλικίας στη μέχρι τώρα ζωή μου. Έκλεινα τα 28 και όπως δήλωνα σε φίλους και γνωστούς ένιωθα ήδη 30 (εννοώντας πως ένιωθα ήδη πολύ γριά). Τι κι αν οι περισσότεροι γύρω μου προσπάθησαν – εις μάτην φυσικά – να μου εξηγήσουν πως είμαι πολύ μικρή για να παθαίνω κρίσεις ηλικίας και πόσο μάλιστα όταν ήμουν 28 και όχι 30! Με θυμάμαι με τρεμάμενη φωνή να τους λέω πως φτάνω στο τέλος της τρίτης δεκαετίας της ζωής μου και νιώθω πως ενώ δεν καθόμουν χαλαρή για χρόνια, ενώ πάντα ήμουν δημιουργική και παραγωγική και νιώθω πως έχω κάνει πράγματα στη μέχρι τώρα ζωή μου, εντούτοις δεν ήμουν καθόλου σίγουρη αν στα 30 μου (εκεί το κόλλημα όμως!) είχα καταφέρει όλα όσα θα ‘θελα μέχρι αυτή την ηλικία.

Νομίζω πως καθοριστικό ρόλο στο παραλήρημα μου έπαιξε και η καραμπινάτη καθυστέρηση της περιόδου μου (πρώτη φορά τόσες πολλές μέρες καθυστέρηση) η οποία με οδήγησε να πιστεύω πως μάλλον έμεινα έγκυος χωρίς να το καλο-καταλάβω ούτε εγώ αλλά ούτε ο δύσμοιρος ο άντρας μου (ο οποίος για δυο-τρεις μέρες υπέστη τις υστερίες μου) και άρα πραγματικά η ζωή μου όπως την ήξερα μέχρι τότε θα λάμβανε πολύ σύντομα τέλος. Θα ήμουν πια μια τριαντάχρονη γριά που είχε μείνει και κατά λάθος έγκυος! Συνέχεια ανάγνωσης «Κι έγινα 29 χρονών: Το να μεγαλώνουμε είναι προνόμιο»

Νερά της Κύπρου, της Συρίας και της Αιγύπτου

Αυτή την υπέροχη θεατρική παράσταση η οποία αποτελεί πραγματικά μια σπουδή στην Καβαφική ποίηση παρακολουθήσαμε χθες στο Άμστερνταμ, στο “Podium Mozaiek Theatre”. Τα παιδιά από το Θεατρικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου της Κύπρου υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του καθηγητή Μιχάλη Πιερή, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και μας συγκίνησαν αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του θεατρικού δρώμενου.

Τριάντα-δύο ποιήματα δραματοποιήθηκαν για τη δημιουργία αυτής της παράστασης. Ποιήματα από τη νεαρή, την πιο ώριμη ηλικία του Καβάφη. Άλλα ιστορικά, άλλα φιλοσοφικά, άλλα ερωτικά. Όλα παιγμένα με την ίδια ένταση, την ίδια καλαισθησία, την ίδια αγάπη για την ελληνικότητα απ’ όπου κι αν προέρχεται, απ’ όπου κι αν γεννιέται ή ταξιδεύει. Συνέχεια ανάγνωσης «Νερά της Κύπρου, της Συρίας και της Αιγύπτου»

800.000 επισκέψεις στο blog!

Αξιώθηκα τελικά να το ζήσω κι αυτό. Το blog μου έφτασε να ζήσει, να μακροημερεύσει και να συμπληρώσει τις 800.000 επισκέψεις! Τι ωραίο, στρογγυλό νουμεράκι είναι αυτό! Τη χαρά μου βέβαια τη φαντάζεστε, δε χρειάζεται να σας την περιγράψω!

Θέλω γι ακόμη μια φορά να σας ευχαριστήσω για την κοινή μας πορεία εδώ, για τη στήριξη σας, τα όμορφα κι ενδιαφέροντα σχόλια σας, την αγάπη σας προς τα εμένα κι ας μην ξέρετε ακόμα πάρα πολλά για ‘μένα!

Καλή πορεία στους φίλους και φίλες bloggers. Εδώ να είμαστε, να έχουμε την υγεία μας και να τα λέμε!

Σας φιλώ όλους πολύ,

Φανή

Υ.Γ. Τα λέμε πάλι με ανάλογο post μόλις αγγίξουμε το 1 εκατομμύριο επισκέψεις 😉