Πόνος: φίλος ή εχθρός;

Ο πόνος είναι μια σχεδόν καθημερινή πραγματικότητα στη ζωή κάθε έμβιου όντος. Ο άνθρωπος κόβει το δάχτυλο του και πονάει, ένα ζώο τραυματίζεται και υποφέρει από τις πληγές του, ακόμα και τα φυτά, όπως μου είχαν πει κάποτε, «πονάνε» -κόβοντας τα, παθαίνουν ένα είδος «σοκ» (έχω μάθει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα γύρω από τη «ψυχολογία» των φυτών, τα οποία ίσως και μοιραστώ κάποια άλλη στιγμή). Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι δεν υπάρχει κάτι που ν’ αναπνέει και να μην πονάει. Γιατί; Τι σημαίνει πόνος και γιατί είναι αναγκαίος για κάθε ζωντανό οργανισμό;

Από μαθήτρια θυμάμαι στα βιβλία της βιολογίας να διαβάζω ότι ο πόνος είναι απαραίτητος καθώς αποτελεί προειδοποίηση ότι κάτι δεν πάει «καλά» στον οργανισμό μας. Αν δεν υπήρχε ο πόνος, δε θα αντιλαμβανόμασταν κάποια ανισορροπία, δε θα μεταφέραμε την προσοχή μας κάπου αλλού και το «κακό» θα δούλευε υπογείως, λογικά μέχρι να προκαλέσει κάτι πολύ σοβαρό και πλέον εμφανές. Άρα, ο πόνος εδώ λειτουργεί προστατευτικά. Φθάνει σαν μήνυμα στον εγκέφαλο τ’ οποίο μας προκαλεί δυσφορία και η προσοχή μας πια επικεντρώνεται στο δυσάρεστο σωματικό «γεγονός» που βιώνουμε. Αλλά μήπως γι’ αυτό τελικά ο πόνος είναι και «φίλος»; Μήπως τελικά το χρέος κάθε φίλου είναι να μας ανοίγει τα μάτια, παρά την όποια δυσφορία θα μας δημιουργήσει; Συνέχεια ανάγνωσης «Πόνος: φίλος ή εχθρός;»

Μακάρια άγνοια ή επώδυνη επίγνωση;

Με αφορμή μια κουβέντα που είχα σήμερα, η οποία με προβλημάτισε αρκετά,  αποφάσισα να γράψω τις σκέψεις μου για το συγκεκριμένο ερώτημα/δίλημμα. Ξεκαθαρίζω ότι είναι απλά σκέψεις και προσωπικά συμπεράσματα και δεν έχω καμία αξίωση να ταυτιστεί κάποιος απόλυτα μαζί μου. Εξάλλου έχω καταλάβει ότι αρκεί με κάποιον λίγο να συμφωνείς και λίγο να διαφωνείς, για να υπάρξει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. Συνέχεια ανάγνωσης «Μακάρια άγνοια ή επώδυνη επίγνωση;»