Ταινία μικρού μήκους: «The present»

Αυτό το φιλμάκι μ’ αιφνιδίασε! Αλήθεια, ξεκινώντας την παρακολούθηση του δεν πίστευα ότι θα ήταν τόσο ενδιαφέρον, ούτε ότι θα είχε αυτή την μεγάλη ανατροπή στο τέλος. Στην αρχή δεν καταλάβαινα πού το πήγαινε σεναριακά αλλά τελικά με κράτησε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και μου δημιούργησε χαρά αλλά και συγκίνηση. Νομίζω αξίζει ν’ αναφέρω πως το φινάλε μου θύμισε την ελληνική ταινία μικρού μήκους «Pet shop«.

Το βίντεο έχει τόσο αγγλικούς όσο κι ελληνικούς υπότιτλους αν και νομίζω πως θα το παρακολουθήσετε ευχάριστα και χωρίς αυτούς. Δείτε το μέχρι το τέλος!

Ταινία μικρού μήκους: «In a heartbeat»

Ένα αγόρι που δεν έχει αποδεχθεί πως είναι ομοφυλόφυλο νιώθει την καρδιά του να χτυπάει δυνατά για ένα άλλο αγόρι. Προσπαθεί ν’ αγνοήσει το καρδιοχτύπι του όμως αυτό θ’ αποδειχτεί πιο δυνατό κι επίμονο απ’ αυτόν και θα τον προδώσει. Πώς θ’ αντιδράσει το άλλο αγόρι; Τι θα συμβεί όταν όλοι καταλάβουν ότι μπορεί να υπάρξει έρωτας ανάμεσα σε δυο άτομα του ίδιου φύλου; Οι πρωταγωνιστές μας θα φοβηθούν, θα κάνουν πίσω ή θα είναι ειλικρινείς με τους εαυτούς τους και μεταξύ τους;

Ένα υπέροχο φιλμάκι για έναν όμορφο, αθώο έρωτα ανάμεσα σε δυο εφήβους. Κάποιοι λένε πως ο έρωτας είναι επιλογή, κάποιοι άλλοι λένε πως δεν μπορείς να πας κόντρα στην καρδιά σου και σ’ αυτό που είσαι. Αυτή η ιστορία μας δείχνει πως από πολύ νωρίς τα πράγματα διαμορφώνονται για όλους και όλες μας. Δεν οφελεί να πηγαίνουμε κόντρα σε κάτι που ήδη μας συμβαίνει και ειδικά σε κάτι που μπορεί να μας κάνει αληθινά ευτυχισμένους.

Ταινία μικρού μήκους: «Life is a bitch»

Γίνεται μια ταινία να μιλάει για τον έρωτα αλλά και την ερωτική απογοήτευση; Την αγάπη αλλά και την έλλειψη αυτής; Το ερωτικό πλησίασμα αλλά και την απομάκρυνση; Τη γελοιότητα αλλά και τη σοβαρότητα του χωρισμού;

Γίνεται όλα αυτά να συμπεριλαμβάνονται σε 95 σκηνές και να περνάνε μπροστά από τα μάτια μας σε 5 λεπτά;

Γίνεται αν βλέπουμε μια ταινία του François Jaros.

Απολαύστε το υπέροχο αυτό φιλμάκι!

Ταινία μικρού μήκους: «Father And Daughter»

Το συγκεκριμένο φιλμ μικρού μήκους βραβεύτηκε με Όσκαρ το 2000. Μιλάει για τη σχέση πατέρα-κόρης. Την ύπαρξη αλλά και την έλλειψη της.

Ένας πατέρας φεύγει με μια βάρκα και μια κόρη τον αποχαιρετάει στην ακτή. Η κόρη φεύγει κι επιστρέφει την επόμενη μέρα στην ακτή να περιμένει τον πατέρα της. Ο πατέρας δεν επιστρέφει οπότε η κόρη θα ξανά έρθει την επόμενη και μετά την επόμενη μέρα για να τον περιμένει. Τα χρόνια περνάνε, το κοριτσάκι μεγαλώνει. Γίνεται κοπέλα, μετά γυναίκα. Κάθε μέρα παίρνει το ποδήλατο της κι επιστρέφει στην ακτή να περιμένει τον πατέρα της που δε φαίνεται πως θα επιστρέψει. Στο τέλος η γριούλα με το σαράβαλο ποδηλατάκι της θα επιστρέψει στην ακτή και θα βρει τη βάρκα με την οποία έφυγε ο πατέρας της. Αν η βάρκα είναι εδώ ο πατέρας της πού βρίσκεται; Δε θα επιστρέψει;

Ένα υπέροχο φιλμ ολλανδικής παραγωγής για το άρρηκτο δέσιμο πατέρα-κόρης. Τα ολλανδικά τοπία εναλλάσσονται και η ολλανδική ύπαιθρος μέσα από τα υπέροχα σχέδια παρουσιάζεται σε όλο της το μεγαλείο. Στο επίκεντρο μια σχέση αγάπης, μια σχέση απελπισμένη, μια σχέση που άντεξε μια ολόκληρη ζωή και μάλλον θ’ αντέξει πολύ περισσότερο. Δείτε το φιλμάκι κι αν δεν συγκινηθείτε να μου τρυπήσετε τη μύτη!

Ταινία μικρού μήκους: «Piper»

Στα φετινά βραβεία Όσκαρ, το βραβείο για την καλύτερη ταινία μικρού μήκους πήρε η «Piper» της Pixar. Η Piper είναι ένα μικρό θαλασσοπούλι που ακόμα περιμένει από τη μαμά του να το ταΐσει. Κλεισμένο ακόμη στη φωλιά του δεν πλησιάζει τη θάλασσα, δεν έχει εξοικειωθεί με τον βυθό και τα θαυμάσια πλάσματα της αμμουδιάς, της παραλίας αλλά και το υπόλοιπο κοπάδι από θαλασσοπούλια. Κάποια στιγμή η μαμά αποφασίζει πως ήρθε η ώρα για την Piper να κάνει την πρώτη προσπάθεια για τροφή εντελώς μόνη της. Θα τα καταφέρει το θαλασσοπούλι μας; Θα μπορέσει να νικήσει το φόβο του; Θα πάρει το δρόμο για την ενηλικίωση του; Ένα πανέμορφο φιλμάκι, μια καταπληκτική ιστορία για το κόψιμο του ομφάλιου λώρου, το άνοιγμα των νεότερων γενεών στη ζωή και το θάρρος που χρειαζόμαστε για να γίνουμε αληθινά ανεξάρτητοι και δυνατοί. Όλα τα όντα αυτού του πλανήτη.

Ντοκιμαντέρ «4,1 miles» της Δάφνης Ματζιαράκη

Στις φετινές υποψηφιότητες των Όσκαρ οι Έλληνες δημιουργοί φαίνεται να έχουν την τιμητική τους! Στα ονόματα των υποψηφίων για να κερδίσουν ένα Χρυσό Αγαλματίδιο δεν φιγουράρουν μόνο τα ονόματα των Λάνθιμου-Φιλίππου για το ομολογουμένως πρωτότυπο σενάριο της ταινίας «Αστακός» αλλά και το όνομα της Δάφνης Ματζιαράκη για το μίνι ντοκιμαντέρ της «4,1 miles».

Το ντοκιμαντέρ της Ελληνίδας φοιτήτριας δημοσιογραφίας μιλάει για την ανθρωπιστική κρίση που έφερε ο πόλεμος της Συρίας και την οποία αντιλήφθηκαν πλήρως οι κάτοικοι της Λέσβου καθώς και πολλοί άλλοι νησιώτες του Αιγαίου. Στα 20 λεπτά που διαρκεί το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ παρακολουθούμε τη ζωή του Κυριάκου Παπαδόπουλου, ενός λιμενικού που κυριολεκτικά δαμάζει εδώ και χρόνια τα κύματα με το σκάφος του και με το προσωπικό που τον ακολουθεί πιστά παντού, προκειμένου να σώσει όσες περισσότερες ανθρώπινες ζωές είναι δυνατόν. Η κάμερα καταγράφει τη ζωή του στο νησί, τις μέρες και τις νύχτες του στη θάλασσα, την τρομακτική δυσκολία που ενέχει η διάσωση ανθρώπων που δεν ξέρουν κολύμπι απ’ τα αγριεμένα νερά, τα θλιμμένα μάτια του στο τέλος κάθε κουραστικής ημέρας τα οποία δυσκολεύονται να κρύψουν την αγωνία για το τι μπορούν ν’ αντικρύσουν το επόμενο και το μεθεπόμενο πρωινό.

Ένα ντοκιμαντέρ που κόβει την ανάσα, που είναι ικανό να διδάξει ανθρωπισμό, λεβεντιά, καλοσύνη, αλτρουϊσμό. Είτε η κυρία Ματζιαράκη κερδίσει το φετινό Όσκαρ, είτε όχι, η δουλειά της είναι ένα κόσμημα το οποίο αξίζει και ΠΡΕΠΕΙ να το παρακολουθήσουν όλοι!

Βίντεο: «Why do we feel nostalgia?»

Νιώθετε συχνά νοσταλγία για ένα αγαπημένο μέρος, γι’ ανθρώπους που δεν βλέπετε συχνά, για τον τόπο που μεγαλώσατε; Στο συγκεκριμένο βιντεάκι εξηγείται το συναίσθημα της νοσταλγίας και δίδεται τόσο η αρνητική όσο και η θετική σημασία αυτού του πολύ οικείου σε όλους μας ψυχονοητικού φαινομένου.

Η νοσταλγία δεν είναι κάτι που μας χωρίζει, είναι κάτι που μας ενώνει. Όλοι αγαπάμε, όλοι μελαγχολούμε, όλοι θλιβόμαστε, όλοι καλούμαστε να προσαρμοστούμε σ’ αυτά που έχουμε τώρα. Η νοσταλγία δεν είναι λόγος και συναίσθημα βαθιάς αέναης λύπης, αλλά μπορεί να είναι και λόγος γλυκιάς εσωτερικής γαλήνης και χαράς. Τα πάντα γύρω μας μπορούν να μας θυμίσουν ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε. Αρκεί να ζούμε την κάθε μας στιγμή ουσιαστικά, με βούληση και διάθεση να χτίσουμε νέες μοναδικές εμπειρίες ακριβώς εδώ που βρισκόμαστε.

Τα τραγούδια με τα οποία έφαγα κόλλημα το 2016

Ήρθε η ώρα να μοιραστώ κι εγώ μαζί σας τραγούδια τα οποία μου κράτησαν συντροφιά πολλάκις μες το έτος που όπου να ‘ναι μας αφήνει. Είναι τραγούδια τα οποία δεν κυκλοφόρησαν απαραίτητα πρόσφατα αλλά ίσως εγώ να άργησα να τ’ ανακαλύψω ή ακόμη ενδέχεται να τα ξέθαψα και να βάλθηκα να τα ξανά-θυμηθώ. Anyway, ελπίζω ένα ή περισσότερα απ’ αυτά να τα βρείτε ενδιαφέροντα.

Δε θα φτιάξω λίστα γιατί δεν έχω ιδέα πόσα τελικά είναι κι επίσης δε θέλω να τα βάλω κατά σειρά αρεσκείας αφού για διαφορετικούς λόγους μ’ αρέσουν όλα. Αυτό που μπορώ να σας πω είναι πως θα τα πάρω με αντίστροφη χρονολογική σειρά (από το πιο πρόσφατο μέχρι το πιο μακρινό) συμβουλευόμενη το timeline του λογαριασμού μου στο Facebook. Έτοιμοι; Συνέχεια ανάγνωσης «Τα τραγούδια με τα οποία έφαγα κόλλημα το 2016»

Η συναυλία των Γιάννη Αγγελάκα & 100°C στο Ρότερνταμ

img_20161127_223712

Η συναυλία που περίμεναν όλοι οι Έλληνες και τίμησαν όπως έπρεπε έλαβε μέρος στα τέλη Νοεμβρίου στο Maasilo του Ρότερνταμ. Το Maasilo μοιάζει με πρώην εργοτάξιο το οποίο ανακαινίστηκε καταλλήλως για να γίνει εντέλει ένας καταπληκτικός χώρος εκδηλώσεων. Η όλη “αναρχική” ατμόσφαιρα του χώρου ταίριαζε στο ύφος του Γιάννη Αγγελάκα και της μπάντας του 100°C, όπως τελικά αποδείχθηκε. Συνέχεια ανάγνωσης «Η συναυλία των Γιάννη Αγγελάκα & 100°C στο Ρότερνταμ»

Βίντεο: «Are You Lost In The World Like Me» από Moby & The Void Pacific Choir

Κυκλοφόρησε πριν λίγα εικοσιτετράωρα και ήδη το έχουν παρακολουθήσει εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Το νέο τραγούδι του Moby «ντύνει» ένα εκπληκτικό βίντεο μέσα απ’ το οποίο αναδεικνύεται ένα απ’ τα σοβαρότερα και πιο πολυσυζητημένα θέματα των τελευταίων δεκαετιών: η ανθρώπινη απομόνωση και η συστηματική απευαισθητοποίηση μας απ’ οτιδήποτε αληθινά σημαντικό. Έχουν γίνει άπειρες προσπάθειες από πάμπολλους καλλιτέχνες προκειμένου να συζητηθεί εκτενώς το συγκεκριμένο ζήτημα τ’ οποίο ναι μεν απασχολεί τον μέσο άνθρωπο, αλλά δεν ξέρουμε πόσο στ’ αλήθεια τον κινητοποιεί γι’ αλλαγή του τρόπου ζωής του.

Δείτε το μέχρι το τέλος. Το τραγούδι είναι υπέροχο, με ωραία φωνητικά και το βίντεο είναι γρήγορο, ωμό και ουσιαστικό. Στ’ αλήθεια θα σας αφυπνίσει!