«Χόλιγουντ» του Τσαρλς Μπουκόβσκι

Πριν λίγο τελείωσα – μετά από καιρό που το πιλάτευα – το χρονολογικά τελευταίο μυθιστόρημα του Μπουκόβσκι το οποίο έχει τίτλο “Χόλιγουντ”. Πρόκειται γι’ άλλο ένα αυτοβιογραφικό έργο του μεγάλου συγγραφέα το οποίο είναι αυτοτελές αλλά και συγκεντρωτικό της όλης πορείας του. Όπως και στα προηγούμενα έργα του έτσι και σ’ αυτό τα πράγματα είναι απλά: Τον Μπουκόβσκι είτε τον αγαπάς γι’ αυτό που είναι και καταλήγεις να τον θεωρείς κάτι σαν “θρησκεία”, είτε σου την σπάει και δεν τον αντέχεις, οπότε θεωρείς και τα έργα του μη σπουδαία. Εγώ εδώ και χρόνια ανήκω στην πρώτη κατηγορία, σ’ αυτούς που εκτιμούν πολύ τα ανθρώπινα (καλλιτεχνικά) ίχνη που άφησε ο Μπουκόβσκι περνώντας τον 20ο αιώνα από τον – ούτως ή άλλως – μάταιο τούτο κόσμο. Συνέχεια ανάγνωσης ««Χόλιγουντ» του Τσαρλς Μπουκόβσκι»

Παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου: Βιβλιοπροτάσεις στην αγγλική γλώσσα

Η 2η Απριλίου έχει οριστεί εδώ και χρόνια ως Παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου. Σε πολλές χώρες του κόσμου γίνονται εκδηλώσεις κάθε χρόνο για τα παιδικά βιβλία και ιδιαίτερα για τον μεγάλο παραμυθά του δυτικού κόσμου, τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ο οποίος γεννήθηκε την 2η Απριλίου. Φέτος η Ρωσία ήταν η χώρα που έφτιαξε την αφίσα της Διεθνής Οργάνωσης και ο Sergey Makhotin, ποιητής και συγγραφέας παιδικών βιβλίων την συνόδεψε με το παρακάτω κείμενο: Συνέχεια ανάγνωσης «Παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου: Βιβλιοπροτάσεις στην αγγλική γλώσσα»

2 Βιβλιο-προτάσεις για μικρά και μεγάλα παιδιά!

img_20170214_121811

img_20170214_131206

Το τελευταίο διάστημα βοηθάει η δουλειά μου και σχεδόν κάθε εβδομάδα θα πάρω στα χέρια μου παιδικά βιβλιαράκια τα οποία διαβάζουν μικροί μου φίλοι και μαζί τους φυσικά τα διαβάζω κι εγώ! Έτσι σήμερα έχω άλλες δυο ξεχωριστές προτάσεις για παιδικό βιβλίο. Θα σας μιλήσω για ένα ελληνικό κι ένα αγγλικό.

Συνέχεια ανάγνωσης «2 Βιβλιο-προτάσεις για μικρά και μεγάλα παιδιά!»

Διαβάζοντας «Το καράβι της γιορτής» της Έλενας Αρτζανίδου και «Τα τρία μικρά λυκάκια» του Ευγένιου Τριβιζά

img_20170129_145744

Το τελευταίο διάστημα η ζωή μου επιφύλαξε να βρεθώ σ’ έναν νέο επαγγελματικό χώρο στον οποίο κατά κύριο λόγο δουλεύω με παιδιά. Η χαρά μου για την νέα αυτή εμπειρία είναι μεγάλη και τα οφέλη που αποκομίζω σαν επαγγελματίας αλλά κυρίως σαν άνθρωπος είναι τεράστια. Αυτό που συνειδητοποιώ κάθε μέρα όλο και περισσότερο είναι πως τα παιδιά μπορούν να σου ξανά μάθουν τη ζωή απ’ την αρχή ή μπορούν να σου θυμίσουν πράγματα που δυστυχώς ξέχασες με την πάροδο των ετών και το πέρασμα από τον “παιδικό κόσμο” στον “κόσμο των μεγάλων”.

Ένας πιο έμμεσος τρόπος να θυμηθεί κανείς όσα ποτέ δεν έπρεπε να είχε ξεχάσει είναι μέσω του διαβάσματος παιδικών βιβλίων. Ευχαριστώ ιδιαίτερα έναν εκπληκτικό συνάδελφο που μου έδωσε την ευκαιρία να διαβάσω νέους Έλληνες συγγραφείς που ασχολούνται με όρεξη κι αγάπη με το παιδικό βιβλίο αλλά και γιατί μου δάνεισε ένα πολύ γνωστό βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά. Πάντα ήθελα να διαβάσω έργα του σπουδαίου αυτού συγγραφέα κι επιτέλους ήρθε η ώρα! Συνέχεια ανάγνωσης «Διαβάζοντας «Το καράβι της γιορτής» της Έλενας Αρτζανίδου και «Τα τρία μικρά λυκάκια» του Ευγένιου Τριβιζά»

“Η Ρίνα η Αστερίνα δεν έχει μυστικά από τη μαμά» της Ελένης Δασκαλάκη

Μέσα από μια ανάρτηση του shape.gr είχα την ευκαιρία να διαβάσω το νέο παιδικό παραμύθι της αγαπημένης blogger Ελένης (myfortysomethingworld) το οποίο έχει σαν θέμα την παιδική σεξουαλική παρενόχληση. Εδώ και καιρό διάβαζα αναρτήσεις της Ελένης για τη δημιουργία του βιβλίου και για κάποιες εκδηλώσεις ενημέρωσης κι ευαισθητοποίησης για την παιδική κακοποίηση στις οποίες συμμετείχε. Τελικά διάβασα και το βιβλιαράκι της και θέλω πολύ να μιλήσω γι’ αυτό!

Η Ελένη γράφει ένα παραμύθι έξυπνο, γεμάτο όμορφες εικόνες του βυθού της θάλασσας. Ξεκινάει την ιστορία της φροντίζοντας να εξάψει τη φαντασία του παιδιού ώστε μετά έχοντας κερδίσει τη συνολική του προσοχή, να μπορέσει να του μιλήσει για το σοβαρό θέμα του βιβλίου. Το παιδί πρέπει ομαλά να καταλάβει πως έχει η κατάσταση, πως αντιλαμβάνεται η μικρή ηρωίδα η Ρίνα τον κόσμο και τι ακριβώς της συμβαίνει με απρόβλεπτο τρόπο. Το παιδί καλείται μες την ομορφιά του παραμυθιού ν’ αντιληφθεί το αρνητικό στοιχείο, να το απομονώσει από την υπόλοιπη ιστορία και να μπορεί ξεκάθαρα να πει γιατί η εμπειρία της Ρίνας θα μπορούσε να ‘ναι κακή για το οποιοδήποτε παιδί.

%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%81

Το παραμυθάκι αυτό είναι θησαυρός για τους γονείς που ανησυχούν ή φοβούνται και δεν ξέρουν πως να μιλήσουν στο παιδί τους για την σεξουαλική παρενόχληση. Η Ελένη δωρίζει στους γονείς τον τρόπο και τα λόγια να να ξεκινήσουν τη συζήτηση ενός σημαντικού και πολύ σοβαρού θέματος.

Η ιστορία της Ρίνας, της Αστερίνας έχει ήδη αναδημοσιευτεί από αρκετά blogs οπότε παρακάτω την αναδημοσιεύω κι εγώ, μαντεύοντας πως θα συμφωνήσει και η Ελένη με αυτή μου την πρωτοβουλία.

Αν ακόμη δεν ξέρετε πως να μιλήσετε στα παιδιά σας για τις επιτρεπτές και τις μη επιτρεπτές σχέσεις τους με τους ενήλικες, τώρα έχετε έναν οδηγό για να το κάνετε: Το παραμύθι της Ελένης! Συνέχεια ανάγνωσης «“Η Ρίνα η Αστερίνα δεν έχει μυστικά από τη μαμά» της Ελένης Δασκαλάκη»

«Ζητείται ανίκανος άνδρας για σοβαρή σχέση» της Gaby Hauptman

img_20161230_150513

Το συγκεκριμένο βιβλίο ήθελα να το διαβάσω από τότε που πήγαινα Λύκειο αλλά δεν τα είχα καταφέρει μέχρι και σήμερα. Ο λόγος; Μα πολύ απλά, δεν μπορούσα να το βρω πουθενά! Την πρώτη φορά που έπεσε στα χέρια μου και διάβασα την περίληψη στο οπισθόφυλλο του ήταν ένα απόγευμα που είχα επισκεφτεί μια συμμαθήτρια και καλή μου φίλη. Το συγκεκριμένο βιβλίο το είχε η μητέρα της σ’ ένα τραπεζάκι και μου είπε πως το διάβαζε. Όταν την ρώτησα αν το έβρισκε καλό μου απάντησε καταφατικά. Παίρνοντας το στα χέρια μου τη ρώτησα αν μπορούσα να το δανειστώ όταν θα τελείωνε μαζί του. Προς μεγάλη απογοήτευση μου είπε πως το συγκεκριμένο βιβλίο έπρεπε να το επιστρέψει άμεσα σε μια φίλη που επίσης της το είχε δανείσει. Δεν τόλμησα να επιμείνω να δανειστώ ένα βιβλίο μιας γυναίκας που δεν γνώριζα κι έτσι έθεσα έναν άλλο στόχο: Να το βρω σε οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο και να το αγοράσω. Πόσο δύσκολο θα ήταν;

Τελικά η ζωή έδειξε πως θα ήταν πολύ δύσκολο να το βρω και να το διαβάσω, πολύ περισσότερο απ’ όσο φανταζόμουν. Το βιβλίο εμφανιζόταν για χρόνια εξαντλημένο σε όσα βιβλιοπωλεία και να το αναζήτησα. Ο εκδοτικός οίκος που το είχε μεταφράσει από τα γερμανικά στα ελληνικά δε φαίνεται να είχε αποθέματα ώστε να εφοδιάσει τα βιβλιοπωλεία. Κάποτε ένας βιβλιοπώλης με λυπήθηκε (ή παίζει να τον είχα πρήξει υπερβολικά και ν’ αγανάκτησε) και μου είπε πως θα το παραγγείλει, θα φάει τον τόπο να μου το βρει. Δυο εβδομάδες μετά και τζίφος, μου είπε πως δεν φαινόταν να υπάρχει πουθενά. Μου πρότεινε να ψάξω σε δανειστικές βιβλιοθήκες μήπως και το βρω μεταχειρισμένο κι έστω το διαβάσω. Έψαξα σε μια, σε δυο, σε τρεις δημοτικές βιβλιοθήκες αλλά γρήγορα η όρεξη μου κόπηκε. Κρέμασα ένα post-it στον πίνακα ανακοινώσεων του εφηβικού μου δωματίου ώστε να θυμάμαι πάντα πως λεγόταν το βιβλίο-απωθημένο της ζωής μου, μήπως και κάποτε το έβρισκα και το αγόραζα (Λες και ξεχνιόταν ο τίτλος του ο οποίος έκανε όλους τους υπαλλήλους βιβλιοπωλείων να γελάνε με μια νεαρή έφηβη – εμένα – αναρωτόμενοι πιθανότατα τι δουλειά έχει ένα μικρό κορίτσι να θέλει να διαβάσει ένα βιβλίο με τέτοιο τίτλο!). Περίπου δέκα χρόνια μετά από το πουθενά και τελείως ανέλπιστα – έτσι άλλωστε δεν γίνονται όλα τα θαύματα; – το βρήκα μπροστά μου στα μεταχειρισμένα της Πρωτοπορίας και χρειάστηκε ν’ ανοιγοκλείσω δυο-τρεις φορές τα μάτια μου για να σιγουρευτώ πως η όραση μου δεν τα είχε παίξει τελείως! Όταν συνειδητοποίησα την αλήθεια, πως το είχα μπροστά μου, ήταν αυτό, το βιβλίο-απωθημένο, κρατήθηκα για να μην αρχίσω να χοροπηδάω μες το βιβλιοπωλείο και τρομάξω τους ανυποψίαστους ανθρώπους τριγύρω μου (το να μη γίνω ρεζίλι έχει πάψει σε μεγάλο βαθμό να με απασχολεί εδώ και χρόνια!). Τελειώνοντας λοιπόν αυτή την μεγαλούτσικη εισαγωγή θέλω να πω ένα μεγάλο “ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ” στο σύμπαν που ώθησε έναν άνθρωπο που είχε αυτό το βιβλίο – εδώ και χρόνια μαντεύω στη βιβλιοθήκη του – να σκεφτεί πως δεν το χρειάζεται πια και τελικά να το δώσει στα μεταχειρισμένα της Πρωτοπορίας. Όποιος ή όποια και να είσαι, να είσαι πάντα καλά! Ξέρω πως λογικά δε θα βρεθούμε ποτέ, αλλά σου στέλνω όλη μου τη θετική ενέργεια με το πάθος του 17χρονου εαυτού μου, γεμάτη ευγνωμοσύνη και αγάπη. Δεν πειράζει που δεν ξέρω τίποτα για ‘σένα, μ’ έκανες ευτυχισμένη κι ας μην το ‘ξερες κι ας μην το μάθεις ποτέ. Θα κρατήσω το βιβλίο σου όσο ζω μαζί με τις ενδιαφέρουσες υπογραμμίσεις σου από κίτρινο φωσφορίζοντα μαρκαδόρο! Συνέχεια ανάγνωσης ««Ζητείται ανίκανος άνδρας για σοβαρή σχέση» της Gaby Hauptman»

«Μικρό χρονικό τρέλας” του Αύγουστου Κορτώ

img_20161227_222837

Απόψε τελείωσα το τελευταίο βιβλίο που εξέδωσε ο Αύγουστος Κορτώ με τίτλο “Μικρό χρονικό τρέλας” και νιώθω γι’ ακόμη μια φορά ενθουσιασμένη που διάβασα ένα τόσο καλό, ουσιαστικό, συγκινητικό, ανθρώπινο βιβλίο. Το συγκεκριμένο βιβλίο δε φτάνει στα επίπεδα αριστουργηματικότητας του “Το βιβλίο της Κατερίνας” και νομίζω πως δύσκολα ο Κορτώ θα μπορέσει να ξεπεράσει τον εαυτό του μετά το βιβλίο που έγραψε για τη μάνα του. Παρ όλα αυτά το “Μικρό χρονικό τρέλας” είναι ένα μικρό αριστούργημα στην κατηγορία του και σίγουρα είναι ένα από τα καλύτερα αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Συνέχεια ανάγνωσης ««Μικρό χρονικό τρέλας” του Αύγουστου Κορτώ»

«Αφροδίτη & Αλέξανδρος» του Μάριου Κουτσουρίδη

img_20161221_174558

Τις τελευταίες μέρες καταπιάστηκα να τελειώσω το λογοτεχνικό βιβλίο ενός καλού μου φίλου. Τον Μάριο Κουτσουρίδη τον γνώρισα πριν χρόνια μετά από ένα σωρό περίεργες συμπτώσεις και είχα την τύχη ουκ ολίγες φορές να συνομιλήσω μαζί του για διάφορα θέματα γύρω απ’ τη ζωή, το θάνατο, την καλλιτεχνική δημιουργία, τη φιλοσοφία, την ψυχολογία, τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν έμαθα πριν περίπου 2 χρόνια πως έγραφε κάποιο βιβλίο το οποίο και είχε σκοπό να εκδώσει του είπα πως ανυπομονούσα να το πάρω ολοκληρωμένο στα χέρια μου. Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και λίγο πριν την έκδοση είχα τη μεγάλη χαρά και τιμή να διαβάσω κάποια αποσπάσματα. Η ανάγκη και η περιέργεια μου να διαβάσω κάθε σελίδα εντάθηκαν και να που ήρθε τελικά η μέρα να το πάρω στα χέρια μου και να το ξεκοκαλίσω στην κυριολεξία. Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω πως το βιβλίο μου άρεσε αλλά κατά την υποκειμενική μου άποψη κάποια δεδομένα θα ήταν προτιμότερο να παραλείπονταν, να διέφεραν ή να ήταν αλλιώτικα δοσμένα. Θα εξηγήσω παρακάτω τα υπέρ και τα κατά που εντόπισα.

Υπόθεση:

Το ερωτικό μυθιστόρημα του Μάριου Κουτσουρίδη αποτελείται από 491 σελίδες και μιλά για τον έρωτα δυο νέων παιδιών, του Αλέξανδρου και της Αφροδίτης. Οι δυο νέοι αποτελούν τα μοναχοπαίδια δυο φιλικών οικογενειών τα οποία κάποτε είχαν γνωριστεί ως παιδιά σ’ ένα ταξίδι και χρόνια αργότερα θα συναντηθούν και πάλι. Ο έρωτας τους θα είναι κεραυνοβόλος, σφοδρός και καταιγιστικός και μέσα σε λίγες μέρες θ’ αποφασίσουν ν’ αλλάξουν όλη τους τη ζωή για να είναι μαζί. Στις σελίδες παρακολουθούμε βήμα-βήμα το χτίσιμο αυτής της ερωτικής σχέσης, τα όνειρα των παιδιών για ένα κοινό μέλλον και τις προσπάθειες τους να πείσουν τον κοινωνικό τους περίγυρο πως είναι γεννημένοι για να είναι μαζί. Συνέχεια ανάγνωσης ««Αφροδίτη & Αλέξανδρος» του Μάριου Κουτσουρίδη»

“Λεσβία” του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

img_20161011_125927

Μόλις τελείωσα αυτή την όμορφη, αρκετά ρεαλιστική νουβέλα του Βαγγέλη Ραπτόπουλου με βασικό θέμα τον έρωτα δυο φοιτητριών στην Αθήνα της δεκαετίας του ’90. Ο μεγάλος έρωτας και το πρωτόγνωρο πάθος των δυο κοριτσιών συνδυάζεται με μια σειρά από παράλληλες ιστορίες με ήρωες που εμπλέκονται μοναδικά στις ζωές τους. Τραγικό μα και μοιραίο γεγονός που δίδεται λεπτομερειακά και αναλύεται σφαιρικά απ’ τον συγγραφέα είναι ο ξαφνικός βιασμός της μιας από τις δυο βασικές ηρωίδες, της Μελίνας, από έναν χούλιγκαν, ένα βράδυ σ’ ένα πάρκο. Συνέχεια ανάγνωσης «“Λεσβία” του Βαγγέλη Ραπτόπουλου»

«Έθιμα Ταφής» της Hannah Kent

img_20160927_143602

Μετά από κόπους και βάσανα και λίγη πίεση στον εαυτό μου, ολοκλήρωσα το πολυσυζητημένο βιβλίο “Έθιμα Ταφής”. Ο Σεπτέμβριος ήταν μήνας διακοπών και πολλών υποχρεώσεων κι έτσι δε θα ήταν υπερβολή να πω πως έψαχνα με το τουφέκι λίγο χρόνο χωρίς αντιπερισπασμούς, προκειμένου να τελειώσω ένα βιβλίο 400+ σελίδων. Τελικά ένα εξάωρο ταξίδι με τρένο στα σύνορα Ολλανδίας και πίσω, την ίδια μέρα, και λίγες ώρες διαβάσματος στον καναπέ του σπιτιού μου μια μέρα που ένιωθα αρρωστούλα με βοήθησαν να ολοκληρώσω αυτό το υπέροχο βιβλίο.

Το “Έθιμα Ταφής” είναι πραγματικά καλό βιβλίο. Όχι σαν αυτά τα best sellers των τελευταίων ετών που δεν καταλαβαίνεις γιατί όλοι έχουν φαγωθεί να τα παινεύουν. Είναι καλογραμμένο, με απλή αλλά όχι απλοϊκή αφήγηση και περιέχει χαρακτήρες οι οποίοι έχουν αναπτυχθεί σε βάθος. Βεβαίως, το θέμα της ιστορίας είναι αρκετά δύσκολο και δυσάρεστο ως προς τη διαχείριση του από τους αναγνώστες. Οι τελευταίες μέρες ενός ανθρώπου πριν τον θάνατο του, εξ ακοής και μόνο δεν προδιαθέτουν κάποιον για ένα συναρπαστικό, ψυχαγωγικό ανάγνωσμα. Τελικά χρειάζεται να διαβάσει κανείς το βιβλίο για να δει πως δίπλα στη σκιά του θανάτου χωράνε να καθίσουν ηλιαχτίδες από ανθρώπινες ιστορίες αγάπης, χαράς, έρωτα, ελπίδας και πόνου που εξαγνίζει. Συνέχεια ανάγνωσης ««Έθιμα Ταφής» της Hannah Kent»