5 χρόνια στην Ολλανδία

Σαν σήμερα πριν 5 χρόνια πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου στην Ολλανδία. Ένα εικοσιτετράωρο μετά ανέβαζα το πρώτο άρθρο σ’ αυτό εδώ το blog (ναι, αύριο έχουμε και γενέθλια!). Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας και θα πω ότι κατάλαβα αλλά και ταυτόχρονα δεν κατάλαβα πως πέρασαν αυτά τα 5 χρόνια. Ήταν χρόνια γεμάτα, ουσιαστικά, με καλές αλλά και ζόρικες – απαραίτητες – στιγμές. Να πω όμως το πιο σημαντικό; Ήταν χρόνια που αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω θα ήθελα να τα ξανά ζήσω, αφού δεν μετανιώνω για τίποτα απ’ όσα επέλεξα να πράξω έως τώρα.

Η Ολλανδία μου πρόσφερε πολλά αυτά τα χρόνια. Όχι φυσικά μόνο η Ολλανδία σαν χώρα, αλλά κι ό,τι την συμπεριλαμβάνει/συνοδεύει. Τα τελευταία 5 χρόνια σπούδασα στο Μάαστριχτ, βελτίωσα θεαματικά τα αγγλικά μου, απέκτησα γνώσεις που ίσως να μην είχα αποκτήσει αν επέλεγα να πάω να σπουδάσω αλλού, μετακόμισα στο Ρότερνταμ, είδα τον εαυτό μου να γνωρίζει νέους επαγγελματικούς ορίζοντες και να μαθαίνει πολλά τόσο σχετικά με όσα αγαπάω αλλά κι όσα έμαθα ν’ αγαπώ στην πορεία της διαδρομής μου εδώ. Γνώρισα ανθρώπους που γίνανε μεγάλο και σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, γύρισα λιβάδια και ποτάμια μέχρι που έμαθα να μην ανέχομαι τίποτα λιγότερο από υπερβολικό πράσινο ολόγυρα μου, έφαγα σπεσιαλιτέ απ’ όλο τον κόσμο, έμαθα πολλά για διάφορες άλλες κουλτούρες και πολιτισμούς. Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που κυνήγησα αλλά και μου ήρθαν ήταν τα ταξίδια. Τόσο ως φοιτήτρια με τα πενιχρά οικονομικά μου όσο και αργότερα σαν εργαζόμενη και μόνιμη κάτοικος έκανα με τον σύντροφο και συνοδοιπόρο μου ταξίδια που πάντα ονειρευόμουν αλλά μάλλον δίσταζα να ευχηθώ, μη και δεν βγουν αληθινά.

Φυσικά αυτά τα 5 χρόνια δεν ήταν εντελώς ρόδινα. Είχα περιπέτειες με την υγεία μου. Πέρασα κατά διαστήματα δυσκολίες τόσο σε προσωπικό, όσο σ’ επαγγελματικό και σε κοινωνικό επίπεδο. Οι καθημερινές δυσκολίες που ενδεχομένως ν’ αντιμετώπιζα και στην Ελλάδα ήρθαν και συνδυάστηκαν και αθροίστηκαν με τις προκλήσεις που είχα ν’ αντιμετωπίσω ως μετανάστρια. Κι όμως ούτε ο κακός καιρός, ούτε η πρόκληση της εκμάθησης μιας δύσκολης και μάλλον κακόηχης γλώσσας, ούτε η ενοχλητική κουλτούρα ορισμένων Ολλανδών δεν στάθηκε ικανή να μου χαλάσει τη διάθεση για πολύ καιρό. Ναι, μ’ έχουν ενοχλήσει και ακόμη μ’ ενοχλούν πολλά στη ζωή εδώ αλλά ακόμα δεν μ’ έχουν απογοητεύσει εντελώς. Έχω ακόμη δύναμη κι όρεξη να προχωρήσω μπροστά, σ’ ένα περιβάλλον που προσπαθώ φιλότιμα να νιώσω σπίτι μου μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο. Ενώ γράφω αυτές τις γραμμές σκέφτομαι πως δε θέλω να φύγω από εδώ. Ακόμα κι όταν σκέφτομαι πόσο πολύ μου λείπει ο ελληνικός καιρός, τα βουνά μας τα απίστευτα, τα πεύκα μας, το ελληνικό φαγητό που μπορώ να το βρω παντού 24 ώρες το 24ωρο, το κέφι, και η ανάγκη κάποιων ανθρώπων για έντονη επικοινωνία και καλή παρέα. Ακόμη κι όταν σκέφτομαι πως χάνω τα καλύτερα χρόνια του αδερφού μου, πως βλέπω τους φίλους και τις φίλες σε γάμους και σε καμιά εκδρομή κανονισμένη καιρό πριν. Ακόμη κι όταν σκέφτομαι πως δεν μου κάθεται καλά η ιδέα το μελλοντικό παιδί μου να μεγαλώσει μακριά από την Ελλάδα.

Κάτι τελευταίο: Δε θ’ άλλαζα με τίποτα τα 5 τελευταία χρόνια της ζωής μου γιατί μέσα σ’ αυτά κατάφερα να μάθω πολλά, τόσο για ‘μένα την ίδια όσο και γενικά για τους ανθρώπους. Σκέφτομαι πως αν το 2012 δεν είχα την έντονη ανάγκη να φύγω και να ζήσω κάτι εντελώς διαφορετικό, τώρα δε θα είχα γνωρίσει όλα αυτά που βίωσα και κατάλαβα ερχόμενη σ’ ένα ξένο περιβάλλον, άγνωστη μεταξύ αγνώστων, αλλά αποφασισμένη να την βρω την άκρη. Η ταλαιπωρία, η μοναξιά, η απώλεια απολαύσεων και ευκολιών που για χρόνια θεωρούσα δεδομένες έφερε μια συνειδητοποίηση και μια ωριμότητα (βαριά κουβέντα, αλλά την τολμώ) τις οποίες με κανένα άλλο τρόπο δε θα είχα αποκτήσει αν είχα παραμείνει πίσω στην Ελλάδα. Ναι, θα είχα μάθει κάτι άλλο, θα ήμουν κάπως αλλιώς, αλλά δε θα ήμουν όπως είμαι τώρα. Δεν ξέρω πως θα ήταν εκείνη, η άλλη η Φανή που δε θα είχε φύγει, μα ξέρω πως είναι αυτή εδώ που έφυγε. Ίσως να ήθελα και μ’ εκείνη να κάνω παρέα, όμως αν με ρωτάτε, αυτήν εδώ που σας γράφει τώρα και να μου το ζητούσαν δε θα την άλλαζα. Μαζί φτάσαμε μέχρι εδώ κι αφού ήδη έχουμε πάει κάμποσο μακριά, είναι κρίμα να σκέφτομαι πως με οποιαδήποτε άλλη εκδοχή της θα τα πήγαινα καλύτερα. Η θεά Τύχη τα έφερε να είμαστε εδώ τώρα και την ευχαριστώ, αφού αυτή κάτι ξέρει περισσότερο από εμάς. Είναι που πιστεύω ακράδαντα πως δεν υπάρχει καμιά απλή σύμπτωση μέσα στο τυχαίο και μ’ αυτή την πεποίθηση επιδιώκω συχνά να νιώθω μια σχεδόν αγαθή ευγνωμοσύνη για όσα ήρθαν, αλλά και για όσα θ’ αργήσουν ή μάλλον δε θα ‘ρθουν ποτέ.

Advertisements

6 σκέψεις σχετικά με το “5 χρόνια στην Ολλανδία

  1. Φανή πάντα μου αρέσει να διαβάζω τις ιστορίες σου για τη ζωή στην Ολλανδία, μιας και μένει και ο αδερφός μου εκεί και τη νιώθω λίιιγο πιο κοντά μου σα χώρα!
    Συγχαρητήρια και για τα 5 χρόνια του μπλογκ σου. Νομίζω ότι η επιμονή σου απέδωσε καρπούς και χάρισε και σε μας τους υπόλοιπους όμορφες ιστορίες!
    Ελπίζω να κάνεις ακόμα πολλά ταξίδια και να απολαύσεις όμορφες εμπειρίες!

    Φιλιά από τη φθινοπωρινή Ελλάδα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s