Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Δεύτερη

Μετά από περίπου 8 ώρες αρκετά καλού ύπνου – κατά τη διάρκεια του οποίου ίδρωσα αφού συνειδητοποίησα πως στην Ισλανδία το καλοκαίρι λειτουργεί κανονικά η θέρμανση – κατεβήκαμε για να πάρουμε με τον άντρα μου το πρώτο μας πρωινό στην Ισλανδία. Το ξενοδοχείο παρείχε έναν πλούσιο μπουφέ στον οποίο θα ‘βρισκε κανείς από τοπικές ισλανδικές σπεσιαλιτέ (π.χ. παστό ή γλυκό ψάρι) μέχρι αγγλικό ή αμερικάνικο πρωινό. Ό,τι φάγαμε ήταν νόστιμο ενώ γρήγορα διαπιστώσαμε πως τα περισσότερα εδέσματα ήταν σαν σπιτικά φτιαγμένα, ελάχιστα ήταν συσκευασμένα από πριν. Ας πούμε το φυστικοβούτυρο φαινόταν φρεσκοφτιαγμένο με ολόκληρα κομμάτια φυστικιού μέσα του, ενώ το βούτυρο που δινόταν σε ατομικές συσκευασίες ήταν τοπικό, ισλανδικό. Μες τις επόμενες μέρες διαπιστώσαμε πολλάκις πως για το φαγητό στην Ισλανδία θα δώσεις κάτι παραπάνω αλλά σπάνια δε θ’ αξίζει τον κόπο.

Φύγαμε σχετικά νωρίς από το Hvolsvollur με κατεύθυνση το χωριό Vik, το νοτιότερο χωριό της χώρας. Πιο πριν όμως φύγαμε 40 λεπτά προς την αντίθετη κατεύθυνση, τον δρόμο για το Ρέικιαβικ. Φτάσαμε στην πόλη Selfoss ανυπομονώντας να δούμε τους περιβόητους καταρράκτες Selfoss για να διαπιστώσουμε αρκετά γρήγορα πως ναι μεν βρισκόμασταν στη σωστή πόλη αλλά οι καταρράκτες που είχαν το ίδιο όνομα βρίσκονταν στην άλλη μεριά της χώρας! Είχαμε κάνει ήδη αρκετά χιλιόμετρα και ειλικρινά νιώσαμε βλάκες για λίγο – ειδικά εγώ που τα είχα συνδυάσει έτσι στο μυαλό μου. Ο άντρας μου όμως ως πρακτικό ον δεν θέλησε να το συζητήσει πολύ. Κάναμε δυο κύκλους για να ρίξουμε μια ματιά στην περιβόητη πόλη Selfoss (δεν ξετρελαθήκαμε, ήταν απλά μια πόλη) και τραβήξαμε πια την κανονική μας πορεία η οποία απαιτούσε να διασχίσουμε όλη την νότια Ισλανδία. Περίπου 1,5 ώρα αργότερα αντικρίζαμε στα αριστερά μας έναν μικρό όμορφο καταρράκτη με λίγα νερά και πολύ κόσμο γύρω του.

Ο καταρράκτης Seljalandsfoss δεν είναι ο πιο εντυπωσιακός, αλλά μάλλον είναι ο πιο φωτογραφημένος καταρράκτης της χώρας. Ακριβώς γιατί βρίσκεται πάνω στον αυτοκινητόδρομο 1, τον τουριστικό-εμπορικό αυτοκινητόδρομο της Ισλανδίας, είναι εύκολος στην πρόσβαση του και τραβάει πολύ τα μάτια των τουριστών. Βέβαια οι καλά γνωρίζοντες θα σας πουν πως είναι μαγικό όχι τόσο να τον κοιτάτε και να τον φωτογραφίζετε αλλά κυρίως να τολμήσετε να πλησιάσετε και να περάσετε από το μονοπάτι που περνάει ακριβώς από πίσω του. Ναι, θα γίνεται εντελώς μούσκεμα – καλό είναι εδώ να φορέσετε ένα αδιάβροχο. Επίσης, προσοχή γιατί γλιστράει! Τι; Αν περάσαμε από πίσω του; Φυσικά και το κάναμε – πάντα περπατώντας με προσοχή μη φάμε καμιά τρελή βούτα – και μάλιστα τραβήξαμε και πολύ ωραίες φωτογραφίες! Βραχήκαμε λιγότερο από άλλους γιατί δεν κάτσαμε αιώνες από πίσω και γιατί στεκόμασταν σε λίγο πιο προστατευμένα από το νερό σημεία. Θα έλεγα πως πήραμε τη δροσίτσα μας, κάναμε λίγη ορειβασία και θαυμάσαμε ένα πολύ όμορφο φυσικό τοπίο.

Καμιά ώρα μετά απ’ αυτή τη στάση φτάναμε στον κεντρικό προορισμό μας γι’ αυτή τη μέρα, το χωριό Vik. Πρόκειται για μια μικρή επαρχιακή κοινότητα που έχει γίνει πολύ δημοφιλής εξαιτίας της αρκετά κοντινής απόστασης που έχει από το μεγαλύτερο παγόβουνο της χώρας, το Vatnajokull στο οποίο γίνονται και όλες οι τουριστικές δραστηριότητες αναφορικά με τα παγόβουνα (πεζοπορία πάνω στους πάγους, βαρκάδα στην παγωμένη λίμνη κλπ.). Αλλά γι’ αυτά θα σας μιλήσω αναλυτικά λίγο αργότερα.

Θα έλεγα ότι το πιο δημοφιλές και μάλλον το μοναδικό στο είδος του τουριστικό μαγαζί για καφέ, φαγητό και σούβενιρ είναι το Strondin (θα το δείτε πάνω στον αυτοκινητόδρομο στο δεξί σας χέρι, λίγο πριν βγείτε από το Vik). Κάναμε μια στάση εκεί για ένα ζεστό καφεδάκι – βλέπετε παρά τον ήλιο, το κρύο καλά κρατούσε – κι έπειτα κατευθυνθήκαμε προς τη διάσημη, μαύρη παραλία του Vik, της οποίας η άμμος παραμένει έτσι λόγω της λάβας που προήλθε από εκρήξεις των κοντινών ηφαιστείων. Φανταστείτε μια μεγάλη παραλία με μαύρη άμμο και τα δυνατά κύματα να ‘ρχονται με φόρα κατά πάνω σας! Ναι, αξίζει πολύ να προχωρήσετε κατά μήκος αυτής της παραλίας! Ίσως μάλιστα στο δρόμο σας να βρείτε και τα πτηνά puffins, τα πολύ δημοφιλή πουλιά της Ισλανδίας, με τα μαύρα φτερά και το πορτοκαλί ράμφος. Εμείς παρ’ όλο που είδαμε μόνο από μακριά ένα μικρό σμήνος από δαύτα, πιστέψαμε όσους μας είπαν πως από κοντά είναι όμορφα και πολύ χαριτωμένα!

Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες τόσο με φόντο την μαύρη αμμουδιά και τη θάλασσα, όσο και με κάτι εντυπωσιακά βράχια στα δεξιά της παραλίας, αποφασίσαμε να κάνουμε έναν γύρο και να δούμε όλο το χωριό. Η βόλτα ζήτημα να κράτησε μία ώρα αφού το χωριό είναι πραγματικά 4-5 τετράγωνα με τυπικές ισλανδικές μονοκατοικίες. Παρ’ όλα αυτά είναι καλά οργανωμένο με 2-3 τουριστικά μαγαζιά, κάποιους ξενώνες κι ένα μουσείο.

Μας είχε κόψει λόρδα οπότε επιστρέψαμε στο Strondin για το βασικό γεύμα της ημέρας, κάτι ανάμεσα σε μεσημεριανό κι απογευματινό. Δοκιμάσαμε για πρώτη φορά την περίφημη ισλανδική αρνίσια σούπα κι ένα επίσης ισλανδικό πιάτο με λιωμένη πατάτα, κρεμμύδι και ψάρι (παχύρρευστο σα κρέμα αλλά πολύ νόστιμο!). Ήταν αχνιστά κι εμείς συνειδητοποιήσαμε το παράλογο(;): Μες το κατακαλόκαιρο τρώγαμε πολύ ευχάριστα τα ζεστά φαγητά στην Ισλανδία!

Λίγο πριν φύγουμε από το Vik πήραμε τον δρόμο για την εκκλησία του χωριού, πάνω στο ύψωμα (αποκλείεται να την χάσετε αφού πρόκειται για το σήμα κατατεθέν της περιοχής!). Τεμπελιάσαμε και προτιμήσαμε ν’ ανεβούμε με το αμάξι και να παρκάρουμε στο ειδικά διαμορφωμένο parking το οποίο βρίσκεται ολόγυρα της μικρής εκκλησίας. Θαυμάσαμε τη θεσπέσια θέα, τόσο όλου το χωριού όσο και της θάλασσας – του Ατλαντικού Ωκεανού βασικά – που ανοιγόταν μπροστά μας. Ήταν νωρίς το απόγευμα και το νερό δημιουργούσε ωραίους χρωματισμούς έτσι όπως έφευγε κι επέστρεφε στην μαύρη αμμουδιά.

Φυσούσε παγωμένος αέρας κι αποφασίσαμε να μπούμε μες το αμάξι για να συνεχίσουμε να ρεμβάζουμε. Παράλληλα ανοίξαμε μια συσκευασία με γλυκά που είχαμε πάρει από ένα σούπερ-μάρκετ λίγο νωρίτερα. Δοκιμάσαμε ένα παραδοσιακό ισλανδικό γλυκό το οποίο είχε απ’ έξω σοκολάτα και με μια δαγκωνιά κομματιαζόταν και ξεχείλιζε λευκή κρέμα με κομματάκια λευκής καρύδας από μέσα του. Γενικά, όπως διαπιστώσαμε και μες τις επόμενες μέρες, οι Ισλανδοί την καρύδα την αγαπούν πολύ και τη χρησιμοποιούν πολύ και όχι μόνο στα φαγητά και τα γλυκά τους! Είχα την ευκαιρία σε εστιατόριο να πλύνω τα χέρια μου με σαπούνι καρύδας, σε ξενοδοχείο να λουστώ με σαμπουάν που είχε άρωμα καρύδας, στα σούπερ-μάρκετ να δω άπειρες συσκευασίες ολόκληρης και κομμένης καρύδας, φρέσκιας και κατεψυγμένης. Γενικά, πολλή καρύδα παιδιά!

Φύγαμε από το Vik και πλέον μπαίναμε στην ανατολική Ισλανδία, με κατεύθυνση τον παγετώνα Vatnajokull. Στο δρόμο ομολογώ πως κάναμε μια-δυο στάσεις για να φωτογραφίσω όμορφα τοπία (έτσι είναι άμα βρεις βολικό σύντροφο και συνοδοιπόρο!).

Περίπου 2 ώρες μετά στρίψαμε αριστερά στον δρόμο που οδηγούσε στο Skaftafell, την περιοχή στο νότιο κομμάτι του παγετώνα, στην οποία οργανώνονται οι εξορμήσεις για πορεία πάνω στους πάγους και υπάρχει και camping για διανυκτέρευση. Προσοχή, μην μπερδευτείτε! Εδώ έρχονται κυρίως όσοι θέλουν να πάνε πεζοπορία πάνω ή μέσα στους πάγους, με οργανωμένο γκρουπ και με ξεναγό. Τις περίφημες βαρκάδες γύρω από τα παγόβουνα δεν τις κάνετε εδώ αλλά στη γνωστή λίμνη Jökulsárlón, η οποία βρίσκεται βορειότερα και περίπου 50 λεπτά μακρύτερα με το αμάξι. Οπότε αν αποφασίσετε να επισκεφτείτε και τις δυο αυτές περιοχές (σας συστήνω ανεπιφύλακτα να το κάνετε) και οργανώσετε διαφορετικές δραστηριότητες στα δύο αυτά μέρη, καλό είναι να λάβετε υπόψιν και τη μεταξύ τους χιλιομετρική απόσταση. Εμείς προσωπικά ξέραμε πως θα τρώγαμε πολλές ώρες στη λίμνη με τα παγόβουνα και ουσιαστικά απ’ το Skaftafell ήμασταν περαστικοί. Έτσι καθίσαμε για καφέ κι ένα απογευματινό γλυκό στον εκθεσιακό χώρο της περιοχής όπου βρισκόταν κι ένα καλά οργανωμένο εστιατόριο.

Από τη μεγάλη τζαμαρία χαζεύαμε τους ορεινούς όγκους ολόγυρα μας και για ώρα βλέπαμε ανθρώπους να πηγαινοέρχονται από ένα μονοπάτι που ολοφάνερα κάπου οδηγούσε αλλά δεν ξέραμε πού. Ζήτησα από τον άντρα μου να πάρουμε αυτό το μονοπάτι, αλλά εκείνος επικαλέστηκε την αντικειμενική έλλειψη χρόνου που είχαμε κι αρνήθηκε. “Έλα μωρέ” του είπα, “πόση ώρα θα κάνουμε;”. Εκείνος επέμεινε πως μέχρι εκεί που βλέπαμε θέλαμε τουλάχιστον μία ώρα περπάτημα. Τον αμφισβήτησα με θάρρος λέγοντας του πως δεν ήταν παραπάνω από 20 λεπτά μέχρι τη στροφή του βουνού που βλέπαμε. Έβαλε τα γέλια και επέμεινε πως δεν το υπολόγιζα σωστά. “Βάζεις στοίχημα;” του είπα προκλητικά. “Αν μας πάρει κάτω από μισάωρο μέχρι εκεί, κέρδισα. Αν μας πάρει πάνω από τριάντα λεπτά κερδίζεις εσύ, οκέι;”. Μ’ εξίσου προκλητικό αλλά και παιχνιδιάρικο ύφος δέχτηκε την πρόκληση και ξεκινήσαμε.

Το μονοπάτι δεν ήταν τίποτα σπουδαίο. Απλά ένας δρομάκι ανάμεσα σε χορτάρια και πουρνάρια που μας επέτρεπε να χαζεύουμε το άγριο, ορεινό τοπίο. Ο άντρας μου στην αρχή χτυπιόταν πως δεν παίζει να κερδίσω το στοίχημα αλλά όσο πλησιάζαμε στο βράχο του βουνού που είχαμε βάλει σημάδι, τόσο απογοητευόταν. Το στοίχημα το κέρδισα μεγαλοπρεπώς αφού στον βράχο φτάσαμε σε λιγότερο από 25 λεπτά! Κι αφού του έριξα τρελή καζούρα για τους -τελικά- δικούς του κακούς χρονικούς υπολογισμούς, κοίταξα μπροστά στο μονοπάτι που συνεχιζόταν και συνειδητοποίησα πως τώρα ξεκινούσε το καλό! Ποιο ήταν αυτό; Μα ουσιαστικά, τώρα ξεκινούσε η πρώτη μας – έστω οπτική – επαφή με τα παγόβουνα. Μια μεγάλη περιοχή με άμμο και μικρές λίμνες και ποταμάκια ανοιγόταν μπροστά μας. Σαν μεγάλο ξέφωτο, σαν τεράστια έρημος, μόνο που εδώ έβλεπες παντού νερό. Και στο βάθος έβλεπες τον μεγάλο επιβλητικό παγετώνα να σε περιμένει να τον θαυμάσεις. Η περιοχή ως ένα σημείο είναι εύκολα προσπελάσιμη αλλά θα δείτε πως υπάρχουν πινακίδες που απαγορεύουν από ένα σημείο κι έπειτα την κοντινή επαφή με τον παγετώνα. Οι πάγοι λιώνουν, πέφτουν, μετακινούνται και βασικά πολλά άσχημα μπορούν να συμβούν. Σας προτείνω να φτάσετε με ασφάλεια στις όχθες της μεγάλης λίμνης του Skaftafell και να βγάλετε μερικές συγκλονιστικές και αλησμόνητες φωτογραφίες με το φυσικό τοπίο μπροστά σας. Πάρτε μια βαθιά ανάσα κι απολαύστε τόσο τα μικρά παγόβουνα που βρίσκονται μακριά, στο βάθος της λίμνης όσο και τον τεράστιο παγωμένο ορεινό όγκο που εκτείνεται χιλιόμετρα μακριά. Αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα τοπία που θα δείτε στην Ισλανδία, σας το υπόσχομαι!

Φύγαμε από την περιοχή Skaftafell γύρω στις 7 το απόγευμα, με κατεύθυνση το χωριό Djúpivogur, περίπου 3 ώρες μακριά. Γιατί διάλεξα ένα μέρος τόσο μακριά; Βασικά δεν το διάλεξα αλλά μάλλον μας διάλεξε αφού ήταν η πιο οικονομική και σχετικά κοντινή λύση διανυκτέρευσης ώστε να επισκεφτούμε τη λίμνη Jökulsárlón την επόμενη μέρα. Τελικά όπως αποδείχτηκε κι από τις υπόλοιπες διανυκτερεύσεις μας τις επόμενες μέρες, δεν υπήρξε χωριό ή πόλη στην Ισλανδία που να επισκεφτήκαμε και να μην είχε “κάτι”.

Περίπου 50 λεπτά μετά περνούσαμε από μια μικρή γέφυρα και μέσα σε 2 δευτερόλεπτα μείναμε άφωνοι με το θέαμα που είχαμε μπροστά μας. Η λίμνη Jökulsárlón, η γαλάζια λίμνη με τα παγόβουνα απλωνόταν με όλη της τη μεγαλοπρέπεια μπροστά μας. Εκείνη τη στιγμή σας ορκίζομαι πως κατάλαβα γιατί άξιζε το ταξίδι στην Ισλανδία! Ό,τι κι αν σας πω, αν δεν αντικρίσετε με τα ματάκια σας αυτό το τοπίο, δε θα με καταλάβετε και δε θα με πιστέψετε. Δεν είναι καθόλου υπερβολικοί όσοι θέλουν να πάνε στην Ισλανδία για να δουν τα παγόβουνα. Ο πρώτος και ο βασικός σκοπός σας στην Ισλανδία ΠΡΕΠΕΙ να είναι η επίσκεψη στη λίμνη Jökulsárlón. Πάρτε το αεροπλάνο και πάτε εκεί μόνο για να δείτε αυτό το υπέρ-θέαμα! ΤΕΛΟΣ!

Ο άντρας μου έκανε μια στάση και μ άφησε να βγάλω μερικές φωτογραφίες (οι οποίες φυσικά δείχνουν το 1/10 από αυτό που αξίζει να δείτε ζωντανά) αλλά παράλληλα μου είπε να μην υπερβάλλω με τις λήψεις καθώς την επόμενη ημέρα θα είχα όσο χρόνο ήθελα να τραβήξω εκατοντάδες φωτογραφίες με όλα όσα έβλεπα τριγύρω μου. Πράγματι έτσι κι έγινε.

Στο χωριό Djúpivogur φτάσαμε λίγο μετά τις 10 το βράδυ. Η ευγενική ιδιοκτήτρια του hostel στο οποίο είχαμε κάνει κράτηση μας άνοιξε την πόρτα και παρά την καθυστερημένη μας έλευση (την είχαμε ενημερώσει τηλεφωνικά πως θ’ αργήσουμε) μας καλωσόρισε. Μέσα σε λίγα λεπτά βρισκόμασταν στο μικρό αλλά καθαρό και ζεστό δωμάτιο μας. Νομίζω πρόλαβα να πω ένα σκέτο “καληνύχτα” στον άντρα μου πριν κλείσω τα μάτια μου και βυθιστώ σ’ έναν μακάριο ύπνο.

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα Δεύτερη

  1. ΜελαμψόςΤοξότης

    Καλά αυτό το φυστικοβούτυρο κάτι έχει προκαλέσει στους σιελογόνους μου αδένες…

    Υπέροχη περιγραφή, περιμένουμε την συνέχεια για να γνωρίσουμε την Ισλανδία μέσα από τα μάτια σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s