Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα πρώτη

Ήταν Σάββατο, μέσα Ιουλίου, νωρίς το απόγευμα όταν προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο Keflavik της Ισλανδίας. Η πτήση μας από Άμστερνταμ διήρκεσε 3 ώρες και η αλήθεια είναι πως δεν καταλάβαμε καλά-καλά πότε φτάσαμε.

Βγαίνοντας με τον άντρα μου από το αεροπλάνο της Icelandair κατευθυνθήκαμε προς την αίθουσα παραλαβής αποσκευών. Εγώ είχα ήδη αρχίσει να φωτογραφίζω κάποιες όμορφες εικόνες που μ’ ενημέρωναν πως είχα φτάσει στη χώρα των θαυμάτων. Το σχετικά μικρό μέγεθος του καλά εξοπλισμένου αεροδρομίου συνέβαλε στο να καταλάβω ένα πράγμα για την Ισλανδία: Πώς είναι μικρή και θαυματουργή χώρα! Και αυτή μου την υπόθεση την επιβεβαίωσα πολλάκις τις επόμενες μέρες που έκοβα βόλτα σχεδόν σε όλη την Ισλανδία.

Μετά τις αποσκευές σειρά παραλαβής είχε το νοικιασμένο αμάξι που μας περίμενε έξω από το αεροδρόμιο. Είχαμε κανονίσει να ξεκινήσουμε μ’ αμάξι από το αεροδρόμιο, προκειμένου να φύγουμε κατευθείαν για τις βόλτες μας και μέρες μετά να το παραδώσουμε πάλι σε χώρο του αεροδρομίου, περίπου δυο ώρες πριν απ’ την πτήση επιστροφής μας.

Μέσα σε 20 λεπτά είχαμε τα κλειδιά και τα χαρτιά του “νέου οχήματος” μας και κατευθυνθήκαμε στον τομέα του πάρκινγκ που μας υποδείξανε. Μετά από ένα γρήγορο έλεγχο ότι όλα ήταν εντάξει με το αμάξι και κάποιες αναγκαστικές φωτογραφίες με την αρχική κατάσταση του αυτοκινήτου τη στιγμή που το παραλάβαμε, ξεκινήσαμε τις διακοπές μας. Στόχος αυτού του ταξιδιού; Ο γύρος της Ισλανδίας, μέσες-άκρες τουλάχιστον.

Φύγαμε από την περιοχή του αεροδρομίου και στο GPS μας είχαμε βάλει την περιοχή Geysir στην Κεντρική Ισλανδία. Η πρώτη στάση μας θα ήταν στους πίδακες ζεστού νερού και ατμού, σ’ αυτές τις εντυπωσιακές πηγές που μυρίζουν έντονα θειάφι, αχνίζουν, πετούν νερό. Ο άντρας μου είχε δει τέτοιους πίδακες νερού και ατμού κάπου στην Βόρεια Ελλάδα μου είπε, αλλά εγώ δεν είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο και ήθελα πολύ.

Οδηγώντας για να φτάσουμε εκεί (από το αεροδρόμιο θέλαμε περίπου 2 ώρες με βάση τις οδηγίες του GPS) είχαμε την ευκαιρία να κοιτάξουμε για πρώτη φορά – έστω και πίσω από τα κλειστά τζάμια – την Ισλανδία. Και οι πρώτες εικόνες φανέρωναν την σεληνιακή Ισλανδία που περίμενα να δω. Είχα διαβάσει παλιότερα σ’ ένα σχετικό άρθρο πως πολλές φορές η Ισλανδία δίνει την αίσθηση στον ταξιδιώτη πως είναι μια χώρα από άλλο πλανήτη, ίσως ένας άλλος δορυφόρος της Γης, όπως η Σελήνη. Τα πολύ ιδιαίτερα, άγρια πετρώματα της, τα απέραντα τοπία έρημων, απάτητων εκτάσεων και η γενικότερη ατμόσφαιρα της θα σας βοηθήσουν πολύ να νιώσετε έτσι.

Στα Geyser φτάσαμε λίγο μετά τις 7 το απόγευμα και ήδη καταλάβαινα – και μάλλον ευχαριστούσα – τις φίλες που μας είχαν προειδοποιήσει να πάρουμε μπουφάν στην Ισλανδία. Οκέι, το κρύο δεν ήταν ασήκωτο, αλλά εκείνη την ώρα ψιλόβρεχε και το αεράκι που φυσούσε ήταν πράγματι κρύο. Υπολογίζω το θερμόμετρο να έφτανε 10-11 βαθμούς Κελσίου, όχι παραπάνω. Εγώ για πρώτη φορά εκείνη τη μέρα φόρεσα τη μαύρη ζακετούλα μου (την οποία δεν είχα χρειαστεί για μήνες) περισσότερο γιατί δεν άντεχα την ιδέα πως Ιούλιο μήνα θα κατέληγα να φοράω το χειμωνιάτικο μπουφάν μου! Φυσικά, μια χαρά το φόρεσα και το ευχαριστήθηκα πολλές από τις επόμενες μέρες!

Το πάρκο Geysir είναι μια περιφραγμένη περιοχή με μία κύρια είσοδο. Δεν είναι δυνατόν να την χάσετε, εφόσον πλησιάζετε, γιατί πέρα από τις αναρίθμητες ταμπέλες – λίγο πριν στον αυτοκινητόδρομο, αλλά και τριγύρω στα διάφορα τουριστικά μαγαζιά – θα συνειδητοποιήσετε πως είστε στο σωστό μέρος απλά μυρίζοντας το ατελείωτο θειάφι στον αέρα. Φυσικά όσο πλησιάζετε η μυρωδιά θα γίνεται και πιο έντονη!

Μπήκαμε απ’ την κεντρική είσοδο και προχωρήσαμε το πλακόστρωτο μονοπάτι ενώ δεξιά και αριστερά βλέπαμε κι εγώ φωτογράφιζα τις ατελείωτες πηγές αχνιστού νερού που ανέβλυζαν ατμό και θειάφι. Στόχος βέβαια ήταν το μεγάλο Geysir, το The Great Geyser” όπως λένε μερικοί, το οποίο φουσκώνει κάθε λίγα λεπτά, αποκτά ένα γαλάζιο κι έπειτα βαθύ μπλε χρώμα και τελικά εκρήγνυται εντυπωσιακά στον αέρα κάνοντας έναν εκκωφαντικό θόρυβο. Εντάξει, αυτό όσο κι αν σας το περιγράφω θα πρέπει να το δείτε. Δεν πίστευα ότι ήταν τίποτα από δαύτο αλλά όπως φαίνεται, γελάστηκα. Το είδα με τα ίδια μου τα μάτια, είπα ένα “Ουάου” μέσα από την καρδιά μου και κάθισα αρκετά λεπτά εκεί για να δω αυτό το υπέροχο φυσικό φαινόμενο μία και δυο και τρεις φορές. Τράβηξα βίντεο, πολλές φωτογραφίες και παρατήρησα πως το “Great Geyser” κάθε φορά μας έδινε διαφορετικό αποτέλεσμα. Άλλοτε άφριζε κι εκτινασσόταν δυο φορές απανωτά, άλλοτε μία φορά κι αυτή φαντασμαγορική. Άλλοτε ήθελε 2-3 λεπτά για να “βράσει” κι άλλοτε σχεδόν 5 λεπτά για ν’ αρχίσει να παίρνει μπόι. Κάθε φορά όμως το αγαπούσες για τη μοναδικότητα, το μέγεθος και το ύψος του, το ζεστό νερό που πετούσε κι έβρεχε τα πάντα γύρω του. Αριστούργημα, χωρίς υπερβολές!

Φύγαμε από την περιοχή του Geysir και κατευθυνθήκαμε με το αμάξι μας προς τον καταρράκτη Gullfoss, την δεύτερη στάση μας για ‘κείνη τη μέρα. Σε λιγότερο από 10 λεπτά ήμασταν εκεί, παρκάραμε μπροστά από ένα ακόμα μαγαζί με τουριστικά είδη κι εστιατόριο και βγήκαμε από το αυτοκίνητο προσπαθώντας ν’ αγνοήσουμε τη βροχή που είχε κάπως πυκνώσει. “Δεν παίρνω ομπρέλα” είπα στον άντρα μου, “Θέλω να ‘χω ελεύθερα χέρια για να βγάζω φωτογραφίες. Ας ελπίσουμε πως δε θα δυναμώσει”. Πήραμε το πέτρινο μονοπάτι που θα μας έβγαζε στον μεγάλο καταρράκτη και οι άνθρωποι που μα προσπερνούσαν επιστρέφοντας απ’ αυτόν, φορούσαν αντιανεμικά μπουφάν, σκουφιά ή κουκούλες. Εμείς πραγματικά φορούσαμε δυο ελαφριές στρώσεις υφάσματος και για λίγο αναρωτηθήκαμε αν εμείς είμαστε οι τρελοί ή αυτοί υπερβολικοί. Εν το μεταξύ ο αέρας ήταν αρκετά δυνατός κι εγώ είχα αρχίσει ν’ ανησυχώ. Βέβαια, κατά τη διάρκεια παραμονής μου στην Ισλανδία κατάλαβα πως πάρκο καταρρακτών χωρίς δυνατό αέρα δεν γίνεται. Είναι αναγκαίο φυσικό “κακό” του όλου φαινομένου!

Είτε δείτε από πολύ κοντά τον καταρράκτη Gullfoss, είτε από λίγο πιο ψηλά, από τα ειδικά διαμορφωμένα μπαλκόνια, θα γοητευτείτε από το μέγεθος και την ομορφιά του. Ορμητικός, με μπλε νερά και γύρω του υπέροχο πράσινο χορτάρι. Εκτιμήστε τα έντονα χρώματα που βλέπετε γύρω σας γιατί δύσκολα θα τα ξανά-πετύχετε στην υπόλοιπη Ισλανδία και δη γύρω απ’ άλλους καταρράκτες της που θα συναντήσετε. Αλλά προσοχή, αν πλησιάσετε πολύ κοντά, λάβετε υπόψιν σας ότι καταρράκτες τέτοιου μεγέθους “πιτσιλάνε” έντονα και σε μια ακτίνα αρκετών μέτρων καταβρέχουν τα πάντα. Δεν ήταν τυχαίο που αρκετοί επισκέπτες τον πλησίαζαν δειλά, ακόμη κι αν φορούσαν χοντρά αδιάβροχα. Αν φυσικά έχετε εύκαιρη μια δεύτερη αλλαξιά ρούχα, τότε τολμήστε να πάτε αρκετά κοντά. Αν και μεταξύ μας, σχεδόν πάντα τις καλύτερες φωτογραφίες τις βγάζετε από απόσταση και καλό ύψος. Αλλά αυτό ήδη το γνωρίζετε, σωστά;

Ήταν περασμένες 8 και το φως είχε ελαφρώς μειωθεί. Είχαμε πεινάσει κάπως και έπρεπε σύντομα να βάλουμε κάτι στο στόμα μας. Το καλό ήταν ότι η Μητέρα Φύση με είχε ακούσει και είχε πάρει τη βροχούλα μακριά. Ευτυχώς, για λίγο θα περπατούσαμε πιο ανέμελα. “Δεν τρώμε εδώ, δίπλα στον καταρράκτη;” με ρώτησε ο άντρας μου. Πριν προλάβω να δεχθώ, είδα το εστιατόριο απέναντι μας να κλείνει φώτα κι έναν άνθρωπο μέσα από τη τζαμαρία να μαζεύει καρέκλες. “Κάτι μου λέει πως αργήσαμε” είπα τελικά στον άντρα μου. Όντως φτάσαμε στην πόρτα και μια γλυκιά κοπέλα μας ενημέρωσε πως το ωράριο τους ήταν ως τις 8 το βράδυ. Άλλη μια αναλαμπή εκείνη τη στιγμή: Τα τουριστικά μέρη είναι ανοιχτά συγκεκριμένες ώρες και φαγητό δεν σερβίρουν παντού μέχρι αργά. Αυτά μας έλεγαν ξανά και ξανά οι φίλες που αρχές καλοκαιριού είχαν πατήσει πρώτες το πόδι τους στην Ισλανδία και πλέον κάτι ξέρανε παραπάνω. Εντάξει λοιπόν, από εδώ και πέρα θα ξέραμε και θα προσέχαμε.

“Πάμε να δούμε μήπως πίσω στο Geysir φανούμε τυχεροί” είπε ο άντρας μου κι εγώ δεν είχα λόγο να διαφωνήσω αφού δεν είχαμε τίποτα να χάσουμε – πέρα από χρόνο φυσικά. Δέκα λεπτά μετά η ίδια διαπίστωση: Κλειστά όλα εκεί τριγύρω. “Έπρεπε να είχαμε φάει κάτι νωρίτερα” είπε ο άντρας μου ξέροντας φυσικά πως εκ των υστέρων δεν χρειαζόταν να αυτο-μαστιγωνόμαστε. Εξάλλου ήμασταν καινούριοι στην περιοχή, μόλις λίγων ωρών! “Φεύγουμε” του είπα. “Θα σταματήσουμε στον δρόμο, όπου βρούμε. Δεν γίνεται μέχρι το ξενοδοχείο να μη βρούμε κάτι ανοιχτό”. Μ’ αυτή την ελπίδα πήραμε τον δρόμο για τον οικισμό που θα κάναμε την πρώτη μας διανυκτέρευση.

Τελικά δε χρειάστηκε να πάμε παραπάνω από 20 χιλιόμετρα μακριά από το Geysir και σε μια κυκλική στροφή του δρόμου – κυριολεκτικά στη μέση του πουθενά – πετύχαμε στ’ αριστερά μας ένα μεγάλο νεοκλασσικό κτίριο που έμοιαζε πολύ με εστιατόριο. “Αυτό δεν είναι…;” πήγε να ρωτήσει ο άντρας μου κι εγώ ακαριαία είπα: “Έτσι φαίνεται, στρίψε!”. Και δοξασμένοι να ‘ναι οι άδειοι ισλανδικοί δρόμοι, στρίψαμε αμέσως και παρκάραμε λίγα δευτερόλεπτα μετά μπροστά από το εστιατόριο Kaffi Mika”. Ναι, σίγουρα σερβίρανε φαγητό εδώ! Τέλος πάντων, κάτι θα τρωγόταν εκεί μέσα και με την πείνα που μας έζωνε, θα το τρώγαμε με πολλή όρεξη. “Κάνε να μην κλείνει σύντομα” μουρμούριζα κι ο άντρας μου ήδη προχωρούσε προς την πόρτα. Ένας νεαρός, ξανθός Ισλανδός ο οποίος μιλούσε υπέροχα αγγλικά μας καλωσόρισε. Το μαγαζί γεμάτο, οι μυρωδιές έντονες. “Τι σκατά! Αποκλείεται να κλείνει τώρα στα κοντά!” σκεφτόμουν. Το παλικάρι μας ενημέρωσε πως ήταν γεμάτοι αυτή τη στιγμή αλλά αν περιμέναμε 5 λεπτά θα μας τακτοποιούσε. “Επιτέλους, να ‘σαι καλά παλικάρι μου!” είπα από μέσα μου. Και μόλις απομακρύνθηκε από κοντά μας για να εξυπηρετήσει κάποιους άλλους πελάτες είπα με ανακούφιση στον άντρα μου: “Απίστευτο; Θα φάμε! Και νόμιζα πως θα πηγαίναμε νηστικοί για ύπνο απόψε!”.

Πολύ σύντομα καθόμασταν στο όμορφο τραπεζάκι και ρίχναμε μια ματιά στο μενού της ημέρας. Το μαγαζί είχε ιταλική κουζίνα και γι’ αυτό ο κατάλογος διέθετε ποικιλία σε μακαρονάδες και πίτσες. Υπήρχαν και μερικά πιάτα πιο συνηθισμένα και διεθνή π.χ. μπριζόλα με πατάτες, αλλά είπα να δοκιμάσουμε πίτσες αφού και όλοι γύρω μας αυτές τιμούσαν! Δε θα σας πούμε ψέμματα, η πρώτη κιόλα μας εντύπωση από έναν κατάλογο εστιατορίου στην Ισλανδία μας επιβεβαίωνε αυτό που ήδη γνωρίζαμε. Η Ισλανδία είναι ακριβή, παίδες! Αν τα υπολογίζω σωστά μία από τις πιο ακριβές ευρωπαϊκές χώρες, οπότε για να φάτε ακόμη και κάτι απλό, θα πρέπει να δώσετε κάποια χρήματα.

Οι πίτσες ήταν πεντανόστιμες και “σπιτικές”, της ώρας. Υπέροχη ζύμη, ωραία σάλτσα, ωραία υλικά και άφθονα. “Χαλάλι τα χρήματα που δώσαμε!” λέγαμε και ξανά λέγαμε με τον άντρα μου αφού πραγματικά άξιζε ο κόπος, η πείνα και η αναμονή γι’ αυτές τις πίτσες! Και αν κρίνω απ’ όσα έζησα τις υπόλοιπες μέρες το πιστεύω και θέλω κι εσείς να το θυμάστε: Το φαγητό στην Ισλανδία, θα σας αρέσει σίγουρα! Πρέπει να ‘στε πολύ δύσκολοι στη διατροφή σας ώστε να μην ξετρελαθείτε με τον τρόπο που μαγειρεύουν τόσο τα παραδοσιακά όσο και τα διεθνή φαγητά με τα κυρίως ντόπια υλικά που χρησιμοποιούν!

Την επόμενη φορά που κοίταξα το ρολόι μου η ώρα έλεγε περασμένες 9 και υπολογίζοντας τον χρόνο που είχαμε, ενημέρωσα τον άντρα μου πως καλύτερα θα ήταν να πηγαίναμε. Είχαμε πάρει δυνάμεις, είχαμε ανανεώσει την ενέργεια μας. Ήταν ώρα για την πρώτη μας διανυκτέρευση επί ισλανδικού εδάφους.

Περίπου μία ώρα μετά μπαίναμε στο ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει, στον οικισμό Hvolsvollur της νότιας Ισλανδίας. Ανυπομονούσαμε επιτέλους να ξαπλώσουμε!

Advertisements

10 σκέψεις σχετικά με το “Ο γύρος της Ισλανδίας: Ημέρα πρώτη

  1. Πολύ πολύ μου άρεσε η α΄ ξενάγηση αν και λίγο ανησύχησα αν θα βρίσκατε ανοιχτό εστιατόριο, βλέπεις όταν η ίδια πεινάω πρέπει να φάω κάτι γρήγορα αλλιώς έχω λιποθυμικές τάσεις!
    Τώρα please μην αργήσεις τη συνέχεια! 😉

    ΑΦιλάκιααααααααααααα ανεμοδαρμένα! 🙂

    1. Χαίρομαι τόσο πολύ που σου άρεσε! 🙂 Θα προσπαθήσω ν’ ανεβάσω και τα υπόλοιπα σχετικά άρθρα όσο πιο σύντομα γίνεται. Αφιλάκια συννεφιασμένα αλλά ευτυχώς όχι κρύα! 😉

      1. ΜελαμψοςΤοξότης

        Ναι το κατάφερες!!! Και δεν τον κατάφερες με την πίτσα αν και επεξες βρωμικα ξεροντας οτι θα με δελεάσει. Αντιθετως το καταφερες με την περιγραφή και τις εικόνες που μας παράθεσες.

      2. Κοίτα η αλήθεια είναι πως είχα εναποθέσει πολλές ελπίδες στην πίτσα! 😉 Αλλά πραγματικά χαίρομαι που βρήκες ενδιαφέρουσα όλη την περιγραφή. Οι υπόλοιπες μέρες ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρουσες! 🙂

  2. ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ τα τοπία σου Φανή μου και ακόμα καλύτερη η περιγραφή! Όπως έγραψε και η Στεφανία αγχώθηκα κι εγώ αν θα τρώγατε ή όχι, ήταν λες και μας πήρες μαζί σου 🙂 🙂 Ανυπομονούμε για το Β’ Μέρος!!! Με τόση ζέστη θα μας δροσίσει!!!

    Φιλιά πολλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s