Βλέποντας πρώτη φορά το “Περί ανέμων και υδάτων” λίγο πριν τα 30 μου

Η τηλεοπτική σειρά “Περί ανέμων και υδάτων” άρχισε να προβάλλεται το φθινόπωρο του 2000 και ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2003. Μετράτε πόσα χρόνια; Σωστά! Δεκαεπτά χρόνια πέρασαν από την προβολή του πρώτου επεισοδίου μίας εκ των πιο αγαπημένων και ιστορικών ελληνικών τηλεοπτικών σειρών του 21ου αιώνα.

Το 2000 ήμουν δώδεκα ετών και με κανέναν τρόπο δεν μπορούσα τότε να εκτιμήσω την αξία μιας τέτοιας σειράς. Έτσι – καλώς ή κακώς – δεν την παρακολούθησα ποτέ. Πλέον έχουμε 2017, εγώ πλησιάζω τα τριάντα, έχω μεταναστεύσει στο εξωτερικό και πλέον μπορώ πολύ καλύτερα να εκτιμήσω την αξία μιας τέτοιας σειράς, καθώς και την αξία κάθε τηλεοπτικής σειράς ή ταινίας που έχει άρωμα Ελλάδας!

Βέβαια, δεν είναι μόνο το άρωμα Ελλάδας που “αναδίδει” αυτή η σειρά και την κάνει υπέροχη στην παρακολούθηση της, αλλά και το γεγονός ότι είναι καλογυρισμένη, με φοβερή αισθητική και όμορφα πλάνα – τα οποία περιέχουν και εικόνες από μέρη εκτός Ελλάδος. Επίσης, οι ηθοποιοί κάνουν εξαιρετική δουλειά, ενώ οι διάλογοι μας μεταφέρουν στα λίγο πιο παλιά σύγχρονα χρόνια. Σε μια Ελλάδα που πλέον δεν συναντάς εύκολα, αλλά εγώ αρνούμαι να δεχτώ πως δεν υπάρχει. Υπάρχει ακόμα, αλλά κυρίως λόγω της κρίσης και της κακής ψυχολογικής κατάστασης αρκετών Ελλήνων, όσο πάει και συρρικνώνεται. Όμως, υπάρχει, πάντα θα υπάρχει γιατί αυτή η Ελλάδα που μας πρόσφεραν τότε η Κάκια Ιγερινού και η Ρέινα Εσκενάζυ είναι στο αίμα μας. Μακάρι μέσω του ελληνικού DNA και των ελληνικών ιστοριών να περάσει στις επόμενες γενιές Ελλήνων και να μην χαθεί ποτέ.

Μες τη σειρά παρελαύνουν όλα εκείνα τα φαινόμενα και τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά που συναντώνται στους Έλληνες: Η φασαρία, η γκρίνια που μπλέκει με τη χαρά, τα ισχυρά γονεϊκά και συχνά καταπιεστικά ένστικτα, το κουτσομπολιό μαζί με το αληθινό ανθρώπινο ενδιαφέρον, η ανάγκη να εορτάζεται η ζωή, ο ρομαντισμός, το φλερτ, η ανησυχία για το μέλλον αλλά και η απόλαυση του παρόντος. Τώρα θα ρωτήσει κάποιος: “Μόνο οι Έλληνες βιώνουμε όλα τα παραπάνω;”. Όχι, βέβαια. Υπάρχει όμως ένας ειδικός τρόπος για να βιώνουμε όλα τα παραπάνω, κι αυτός είναι ο καθαρά ελληνικός. Όπου κι αν ψάξουμε, ίσως βρούμε κάτι παρόμοιο αλλά ποτέ αυτό ακριβώς το ίδιο. Πρέπει κάποιος να γίνει Έλληνας κατά τη διάρκεια της ζωής του για να καταλάβει.

Κάθε μέρα βλέπω και 2-3 επεισόδια ειδικά όταν κάνω διάλειμμα από άλλες δουλειές και ασχολίες μου. Μου κρατάει υπέροχη συντροφιά με την σοκολάτα που θα πιω το πρωί λίγο αφότου ξυπνήσω. Το μεσημεράκι όταν θα τσιμπολογήσω κάτι και το βράδυ με νανουρίζει μέχρι να κοιμηθώ. Συνειδητοποιώ πόσο μεγάλη προίκα είναι αυτές του είδους οι τηλεοπτικές σειρές, όχι μόνο γιατί φύλαξαν μια ολόκληρη εποχή μέσα τους – σίγουρα πιο ξέγνοιαστη και πιο ανθρώπινη – αλλά κι επειδή ιερά τέρατα υποκριτικής όπως οι “αποχωρήσαντες” Θανάσης Βέγγος, Νίκος Γαροφάλλου, Ελένη Χατζηαργύρη έδωσαν ερμηνείες άξιες να τις θυμόμαστε για πάντα και να τις μελετάμε με θρησκευτική ευλάβεια. Βλέπετε ακόμη και η τηλεόραση με τα χίλια στραβά της μπορεί πότε-πότε να είναι δίαυλος πολιτισμού, πηγή διαμόρφωσης κουλτούρας και πομπός μετάδοσης ανθρώπινων ιστοριών και τελικά της ιστορίας ενός έθνους. Το γεγονός ότι πλέον αυτό δεν το έχουμε στο βαθμό και την ποιότητα που το είχαμε θα πρέπει να μας προβληματίζει αλλά και να μας κάνει ακόμη πιο προσεκτικούς. Κάποτε ήταν εύκολο να θυμόμαστε ποιοι είμαστε και δεν φοβόμασταν την αλλαγή που έρχεται. Σήμερα που επιβάλλεται ν’ αλλάξουμε τόσα πολλά γύρω μας και μέσα μας, το κράτημα από τις ρίζες μας είναι το μόνο μας αντίβαρο για να μην πέσουμε και τσακιστούμε κάτω απ’ την σκληρή κι απότομη τραμπάλα της ζωής.

Ουφ, τι μ’ έπιασε τώρα και τα γράφω όλα αυτά!; Για το “Περί ανέμων και υδάτων” δεν λέγαμε και για το πόσο μ’ αρέσει που λίγο πριν τριανταρίσω επιτέλους βλέπω ολόκληρη τη σειρά; Τι φοβερή αναλαμπή Θεέ μου να ψάξω να τη βρω και τελικά πόσο τυχερή νιώθω όταν ώρες-ώρες έρχονται στην επιφάνεια του συνειδητού μου εικόνες παράξενα θαμμένες στα βάθη της μακρόχρονης μνήμης μου. Λες και υπάρχουν χρόνια εκεί και περιμένουν να ξεπηδήσουν την κατάλληλη στιγμή! Έτσι η παρηγοριά μου για φέτος το καλοκαίρι που θα στερηθώ τις ελληνικές ομορφιές περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, θα είναι η παρακολούθηση όλων των επεισοδίων αυτής της σειράς. Πέρσι ήμουν στην Κέρκυρα, φέτος βλέπω τα καντούνια της μέσα από τον τηλεοπτικό φακό. Έστω κι έτσι, μέχρι εδώ στο Ρότερνταμ έχει μυρίσει θάλασσα, πεύκο και γλυκό τριαντάφυλλο που φτιάχνει η Δέσποινα Μπεμπεδέλη στη σειρά.

Καλό καλοκαίρι σε όσους και όσες διαβάζουν από Ελλάδα, αλλά κυρίως σ’ αυτούς και σ’ αυτές που είναι μακριά και νοσταλγούν το ελληνικό τοπίο και μερικούς ανθρώπους που άφησαν πίσω. Κι όσο δεν μπορώ τους ελληνικούς καύσωνες πλέον, για λίγο πεύκο και λίγα γαλανά νερά, θα σκότωνα!

Ώρα ν’ ακούσω αυτή την υπέροχη μελωδία που αποτέλεσε και τους τίτλους αρχής της αγαπημένης σειράς!

Advertisements

6 σκέψεις σχετικά με το “Βλέποντας πρώτη φορά το “Περί ανέμων και υδάτων” λίγο πριν τα 30 μου

  1. Ωραία ιδέα μου έδωσες τώρα. Παρακολουθώ κ γω παλιές σειρές γιατί δε βρίσκω κάτι της προκοπής να δω από τα καινούρια. Έχει γεμίσει η τηλεόραση αηδίες. Χαζές και καλά αστείες σειρές που συνήθως είναι ξένες και διασκευάζονται στα ελληνικά. Προκάτ!
    Μου λείπουν κάποια πιο κοινωνικά-αισθηματικά με ωραία σενάρια που έδειχνε παλαιότερα και όποτε τα παρακολουθώ καταλαβαίνω πόσο πιο ποιοτικά γυρίζονταν τότε, με γυρίσματα στο εξωτερικό αλλά και σε εξωτερικούς χώρους. Τελευταία βλέπω το «σαν γλυκό του κουταλιού». Υπέροχο.

    1. Καταλαβαίνω ακριβώς πως νιώθεις. Κι εγώ μια τέτοια φάση περνάω. Το «Σαν γλυκό του κουταλιού» το έβλεπα όταν προβαλλόταν πριν χρόνια στον Ant1. Ωραία σειρά αλλά κι ελαφρώς βαριά να την αντέξω ώρες-ώρες 🙂 Μου άρεσε πολύ η Τσανακλίδου όμως στον ρόλο που έπαιζε! 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s