«Χόλιγουντ» του Τσαρλς Μπουκόβσκι

Πριν λίγο τελείωσα – μετά από καιρό που το πιλάτευα – το χρονολογικά τελευταίο μυθιστόρημα του Μπουκόβσκι το οποίο έχει τίτλο “Χόλιγουντ”. Πρόκειται γι’ άλλο ένα αυτοβιογραφικό έργο του μεγάλου συγγραφέα το οποίο είναι αυτοτελές αλλά και συγκεντρωτικό της όλης πορείας του. Όπως και στα προηγούμενα έργα του έτσι και σ’ αυτό τα πράγματα είναι απλά: Τον Μπουκόβσκι είτε τον αγαπάς γι’ αυτό που είναι και καταλήγεις να τον θεωρείς κάτι σαν “θρησκεία”, είτε σου την σπάει και δεν τον αντέχεις, οπότε θεωρείς και τα έργα του μη σπουδαία. Εγώ εδώ και χρόνια ανήκω στην πρώτη κατηγορία, σ’ αυτούς που εκτιμούν πολύ τα ανθρώπινα (καλλιτεχνικά) ίχνη που άφησε ο Μπουκόβσκι περνώντας τον 20ο αιώνα από τον – ούτως ή άλλως – μάταιο τούτο κόσμο.

Το “Χόλιγουντ” είναι ένα παραμυθάκι για μεγάλα παιδιά. Όχι ότι είναι δυσνόητο και δεν μπορεί να διαβαστεί για παράδειγμα από εφήβους, αλλά θα το καταλάβουν καλύτερα άνθρωποι κάποιας ηλικίας που πρόλαβαν να φάνε καλά τα μούτρα τους σε ορισμένες περιστάσεις, να γλεντήσουν με την ψυχή τους αλλά και να απομυθοποιήσουν ανθρώπους και στιγμές “καταξίωσης”. Ο Μπουκόβσκι μιλάει – όπως υπονοείται κι από τον τίτλο – για τον κόσμο του Χόλιγουντ και δεν μας απογοητεύει ούτε σ’ αυτό το βιβλίο του. Ο Μπουκόβσκι δεν ήταν ποτέ γλείφτης και υπηρέτης ξένων συμφερόντων, αντίθετα υπηρετούσε πάντα με μεγάλη αφοσίωση την καύλα του και – κατά τη δική του άποψη σίγουρα – αυτό το πλήρωνε συχνά-πυκνά ακριβά στη ζωή του. Έτσι δεν τον ενδιέφερε να πει καλά λόγια για τη βιομηχανία κινηματογράφου της Αμερικής, αλλά τον ένοιαζε περισσότερο να καταθέσει τη μαρτυρία του για όσα είδε και θεωρούσε σημαντικά να καταγράψει ώστε να τα έχουν υπόψιν τους οι τωρινοί αλλά και οι μελλοντικοί σταρς της μεγάλης οθόνης. Πάνω απ’ όλα όμως θέλησε να δώσει ένα πραγματικό ντοκουμέντο στον κόσμο για την πλαστή, την γυαλισμένη από φθηνή χρυσόσκονη κατάσταση που επικρατεί πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τα γυρίσματα μιας ταινίας του αμερικανικού σινεμά.

Το τελευταίο μυθιστόρημα του Μπουκόβσκι θα μπορούσε να ήταν μια φαντασίωση, το όνειρο ενός γέρου συγγραφέα που στη δύση της ζωής του θα ήθελε να γράψει κάτι “δυνατό” για να τον θυμούνται όλοι. Κι όμως ο Μπουκόβσκι φαίνεται να συντηρεί την ανθρωπιά και τη συγκρατημένη ματαιοδοξία του ως το τέλος. Πιάνει ένα ιδιαίτερο, μάλλον δύσκολο θέμα και γράφει ένα έντιμο μυθιστόρημα. Μιλάει για αληθινά περιστατικά και οι καλά γνωρίζοντες παραδέχονται πως όσα αναφέρει αντιστοιχούν σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα – κι ας χρησιμοποιούνται ψευδώνυμα για να προστατευτεί η φήμη των υπαρκτών προσώπων. Ας μην ξεχνάμε ποτέ πως ο Μπουκόβσκι ήταν πολύ ειλικρινής αλλά δεν επεδίωκε να κάνει κουτσομπολιό, δεν πίστευε στα σκάνδαλα. Ήταν τόσο πλούσια η ζωή του σε ακρότητες και συνταρακτικά γεγονότα ώστε ώρες-ώρες σίγουρα θα κοιτούσε τους ανθρώπους – που νόμιζαν πως είχαν ενδιαφέρουσα ζωή – ως ζώα σε ζωολογικό κήπο. Αχ και να ήξεραν τα καημένα πως εδώ ήταν πάρκο και δεν ήταν το πραγματικό δάσος!

Ένα ακόμη σπουδαίο γνώρισμα της προσωπικότητας του ήταν τ’ ότι δεν σεβόταν ανθρώπους που του υποδείκνυαν κάποιοι άλλοι να σεβαστεί. Ήταν αρκετά αυτόφωτος, πολύ ταλαιπωρημένος και πάντα της πιάτσας για να κάτσει να φάει το παραμύθι των “καλών φίλων” που όσο τους στήριζε, τόσο θα τον στήριζαν. Εξάλλου ο Μπουκόβσκι, ως φύσει αντισυστημικός άνθρωπος, πάντα κατέληγε να συνομιλεί με ημίτρελους καλλιτέχνες, με μεθυσμένους και βαριά άρρωστους ανθρώπους, με άτομα που κουβαλούσαν απελπισία και βρίσκονταν σε ψυχολογικά αδιέξοδα. Το σίγουρο είναι πως στο τέλος αναγνώριζε μες το πλήθος τους οραματιστές, τους ανθρώπους που αληθινά αγαπούσαν κάτι με πάθος κι αφοσίωση και τελικά μάλλον μόνο γι’ αυτούς τους ανθρώπους μπορούσε να νιώσει κάποια έλξη.

Σας προτείνω να διαβάσετε με χίλια το βιβλίο αν είστε άνθρωποι που μοιράζεστε μια δική μου βασική πεποίθηση: Αν ανήκετε σ’ αυτούς που πιστεύουν πως αυτό που κάποιοι βλέπουν ως “περιθώριο”, εσείς το βλέπετε ως την αρχή της πραγματικής ζωής. Μόνο με αυτή τη βαθιά πίστη θα αγαπήσετε τον Μπουκόβσκι όπως τον αγαπώ εγώ!

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “«Χόλιγουντ» του Τσαρλς Μπουκόβσκι

  1. Ευχές καρδιάς Φανή μου! ❤
    Ο Μπουκόφσκι είναι απ΄ τους αγαπημένους μου συγγραφείς και το χιούμορ του, μου ταιριάζει και ας τον βρίσκουν κυνικό! 😛
    Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο αυτό και ευχαριστώ για την εξαιρετική παρουσίαση του! 😉
    ΑΦιλάκια απ΄την ανοιξιάτικη Ελλάδα! 🙂

    1. Στεφανία μου εύχομαι να απολαμβάνεις τη φετινή πασχαλινή περίοδο!
      Ο Μπουκόφσκι είναι θεούλης γιατί μπόρεσε να αποτυπώσει στο χαρτί τη δύσκολη, μη λαμπερή Αμερική που πολλοί δε θέλανε να δούνε, ενώ ήταν κι εξαιρετικός ψυχογράφος (ως σύμβουλος ψυχικής υγείας θα ήταν νομίζω κορυφή!)
      Αφιλάκια από την ακόμη κρύα αλλά παντού ανθισμένη Ολλανδία! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s