«Αφροδίτη & Αλέξανδρος» του Μάριου Κουτσουρίδη

img_20161221_174558

Τις τελευταίες μέρες καταπιάστηκα να τελειώσω το λογοτεχνικό βιβλίο ενός καλού μου φίλου. Τον Μάριο Κουτσουρίδη τον γνώρισα πριν χρόνια μετά από ένα σωρό περίεργες συμπτώσεις και είχα την τύχη ουκ ολίγες φορές να συνομιλήσω μαζί του για διάφορα θέματα γύρω απ’ τη ζωή, το θάνατο, την καλλιτεχνική δημιουργία, τη φιλοσοφία, την ψυχολογία, τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν έμαθα πριν περίπου 2 χρόνια πως έγραφε κάποιο βιβλίο το οποίο και είχε σκοπό να εκδώσει του είπα πως ανυπομονούσα να το πάρω ολοκληρωμένο στα χέρια μου. Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και λίγο πριν την έκδοση είχα τη μεγάλη χαρά και τιμή να διαβάσω κάποια αποσπάσματα. Η ανάγκη και η περιέργεια μου να διαβάσω κάθε σελίδα εντάθηκαν και να που ήρθε τελικά η μέρα να το πάρω στα χέρια μου και να το ξεκοκαλίσω στην κυριολεξία. Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω πως το βιβλίο μου άρεσε αλλά κατά την υποκειμενική μου άποψη κάποια δεδομένα θα ήταν προτιμότερο να παραλείπονταν, να διέφεραν ή να ήταν αλλιώτικα δοσμένα. Θα εξηγήσω παρακάτω τα υπέρ και τα κατά που εντόπισα.

Υπόθεση:

Το ερωτικό μυθιστόρημα του Μάριου Κουτσουρίδη αποτελείται από 491 σελίδες και μιλά για τον έρωτα δυο νέων παιδιών, του Αλέξανδρου και της Αφροδίτης. Οι δυο νέοι αποτελούν τα μοναχοπαίδια δυο φιλικών οικογενειών τα οποία κάποτε είχαν γνωριστεί ως παιδιά σ’ ένα ταξίδι και χρόνια αργότερα θα συναντηθούν και πάλι. Ο έρωτας τους θα είναι κεραυνοβόλος, σφοδρός και καταιγιστικός και μέσα σε λίγες μέρες θ’ αποφασίσουν ν’ αλλάξουν όλη τους τη ζωή για να είναι μαζί. Στις σελίδες παρακολουθούμε βήμα-βήμα το χτίσιμο αυτής της ερωτικής σχέσης, τα όνειρα των παιδιών για ένα κοινό μέλλον και τις προσπάθειες τους να πείσουν τον κοινωνικό τους περίγυρο πως είναι γεννημένοι για να είναι μαζί.

Τα θετικά

– Ωραίες περιγραφές, σωστά ελληνικά

Αναμφίβολα ο Κουτσουρίδης ξέρει να περιγράφει μια κατάσταση, μια εικόνα, έναν ήρωα. Οι περιγραφές του είναι λεπτομερειακές χωρίς να κουράζουν και ο λόγος του ρέει, οι σελίδες φεύγουν εύκολα, η ιστορία διαβάζεται ευχάριστα. Αδιαμφισβήτητη είναι και η σωστή χρήση των ελληνικών του. Είχα πραγματικά καιρό να διαβάσω τόσο ωραίες γραμμένες προτάσεις με σωστή ορθογραφία, στίξη και σύνταξη.

– Η θέαση ενός έρωτα από μια ρομαντική σκοπιά

Έχοντας διαβάσει πολλά ερωτικά μυθιστορήματα τα τελευταία χρόνια διαπίστωσα πως είχα πολύ καιρό να διαβάσω για έναν έρωτα αθώο, γλυκό, ποιητικό, γεμάτο ελπίδα και πίστη. Ο Μάριος Κουτσουρίδης καταφέρνει να περιγράψει ωραία τον αυθορμητισμό, το πάθος και την ερωτική ένταση του ζευγαριού του οποίου το αίμα βράζει κι επιθυμεί διακαώς να είναι μαζί, χωρίς ν’ αναλώνεται σε υπερβολικές σεξουαλικές περιγραφές.

– Η αίσθηση οικειότητας που βγάζουν οι δυο ήρωες στους αναγνώστες

Διαβάζοντας το βιβλίο γρήγορα θα νιώσετε πως γνωρίζετε το πρωταγωνιστικό ζευγάρι. Οι συμπεριφορές τους, τα λόγια τους, τα πειράγματα τους, το φλερτ τους θα σας κάνουν να νομίσετε πως τους βλέπετε ολοζώντανους μπροστά σας, πως σας είναι οικεία πρόσωπα: ίσως τα παιδιά σας, ίσως τα αδέλφια σας, ίσως οι φίλοι σας, ίσως οι γονείς σας στα νιάτα τους.

– Οι όμορφες περιγραφές της Θεσσαλονίκης

Παρ’ όλο που είναι γέννημα θρέμμα Ξανθιώτης ο Μάριος Κουτσουρίδης δείχνει να ξέρει την όμορφη Θεσσαλονίκη σαν την παλάμη του χεριού του. Περιγράφει υπέροχα περιοχές, δρόμους, μαγαζιά, ξενοδοχεία της πόλης και μας κάνει να νιώθουμε πως περπατάμε μαζί με τους πρωταγωνιστές μας στην αγκαλιά της ερωτικής συμπρωτεύουσας.

– Οι μοναδικές γνώσεις και πληροφορίες που δίδονται μέσω της αφήγησης

Ο Μάριος Κουτσουρίδης είναι ένας άνθρωπος που ξέρει από μαγειρική, από κολύμβηση, από μουσική και γενικά από τέχνη, από φιλοσοφία. Πολλές απ’ αυτές τις γνώσεις του καταφέρνει εντέχνως να τις μεταδώσει μέσα από διάφορα περιστατικά που διαδραματίζονται στο βιβλίο του. Σίγουρα μετά το τέλος αυτού του βιβλίου θα γνωρίζετε πολλά καινούρια πράγματα!

Τα αρνητικά

– Οι μη εύκολα πιστευτές γνώσεις κι επιλογές των ηρώων

Διαβάζοντας το βιβλίο πολλές φορές ένιωσα πως οι δυο ήρωες – και ειδικά ο πρωταγωνιστής Αλέξανδρος – δεν μπορεί να είναι μαθητές Λυκείου του 2016, αλλά μάλλον άνθρωποι μέσης ηλικίας με έντονες εμπειρίες ζωής. Τα κλασσικά γούστα τους στη μουσική, οι έξοδοι και οι τρόποι διασκέδασης τους, ακόμη και οι γνώσεις τους όσον αφορά πολύ ειδικά θέματα όπως η γαστρονομία ή η κλασσική μουσική δεν αντιστοιχούν στις γνώσεις και τις επιλογές εφήβων του σήμερα. Συμπεραίνω λοιπόν πως ο Μάριος Κουτσουρίδης δε φαντάστηκε πως μπορεί μέσα από κάποιες περιγραφές και διαλόγους να κάνει τους ήρωες τους να μοιάζουν σαν “μικρομέγαλα” και υπερβολικά ώριμους κι έμπειρους για την ηλικία τους. Στην απάντηση κάποιου πως όλοι οι έφηβοι δεν είναι εξίσου ώριμοι όπως και όλοι οι άνθρωποι μέσης ηλικίας δεν είναι επίσης, θα πω ότι συμφωνώ αλλά και πάλι: Πόση συνεχόμενη απόκλιση μπορεί να έχει ένας μαθητής Λυκείου ή ένας πρωτοετής φοιτητής από τον μέσο συνομήλικο του ώστε να φαίνεται στο λόγο και στη νοοτροπία πως εκφράζεται αν όχι σαν τον παππού του, τότε σίγουρα σαν τον πατέρα του;

– Ο συντηρητισμός και ο διδακτισμός της ιστορίας

Όσον κι αν μου άρεσαν οι περιγραφές του συγγραφέα, δε μπόρεσα να μη δυσανασχετήσω κατά την ανάγνωση του βιβλίου εξαιτίας του έντονου συντηρητισμού και διδακτισμού που εντόπιζα συχνά-πυκνά στις σελίδες του. Ολοφάνερα αυτό το ερωτικό μυθιστόρημα έχει γραφτεί απ’ τη σκοπιά του γονέα και όχι απ’ τη σκοπιά του ερωτευμένου παιδιού. Το πρωταγωνιστικό μας ζευγάρι ερωτοτροπεί χωρίς να θέλει να προσβάλλει τα χρηστά ήθη ενώ φαίνεται να επιθυμεί διακαώς την υποστήριξη, την επιβεβαίωση και την άδεια των γονέων του προκειμένου να συνεχίσει τη σχέση του. Δε λέω πως σε μια αντίστοιχη αληθινή ιστορία, δυο νέοι δε θ’ αντιμετώπιζαν δυσκολίες απ’ τις οικογένειες τους, για την όποια σχέση τους – ακόμη και σήμερα που καμωνόμαστε πως όλα είναι πλέον πιο φιλελεύθερα στις σχέσεις των νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους. Κι όμως εγώ θα ήθελα σ’ ένα ερωτικό μυθιστόρημα του 2016 να δω δυο νέους ανθρώπους συγκροτημένους που να μην χρειάζονται τις ευλογίες του μπαμπά και της μαμάς για να παραμείνουν μαζί. Μετά όμως ξανά-διαβάζω την αφιέρωση του Μάριου Κουτσουρίδη ο οποίος επιθυμεί αυτό το βιβλίο να μείνει ως “κληρονομιά” στους απογόνους του και καταλαβαίνω πως ένας πατέρας ή ένας παππούς δύσκολα θα είχε γράψει κάτι πιο περιγραφικά και λεκτικά απελευθερωμένο.

Αυτή είναι η γνώμη μου για το βιβλίο εκφρασμένη όπως πάντα με πολλή σκέψη κι αγάπη. Παρά τα όποια στοιχεία του βιβλίου εντόπισα ως αρνητικά θα ‘θελα πολύ να προτρέψω όλους εσάς να το διαβάσετε καθώς πραγματικά πρόκειται για ένα βιβλίο τ’ οποίο προσθέτει γνώση στο παραληρηματικό, ταλαίπωρο και πάντα συναρπαστικό φαινόμενο του έρωτα – και όχι μόνο σ’ αυτό!

Readathon2016: Ένα βιβλίο που εκδόθηκε για πρώτη φορά μες το 2016

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s