Πόλη του Μεξικού: Ημέρα Όγδοη

Το 8ο και τελευταίο μέρος της περιπλάνησης μου στην πρωτεύουσα του Μεξικό.

20150704_105513

Ξημέρωνε ημέρα Σάββατο και είχαμε κανονίσει το τελευταίο μας εικοσιτετράωρο στο Μεξικό να πάμε στο αρκετά γνωστό και γραφικό Xochimilco, ένα νότιο προάστιο της Πόλης του Μεξικού στ’ οποίο δεν πας με συγκοινωνία για κανένα λόγο, καταρχάς λόγω απόστασης και δεύτερον για λόγους ασφαλείας (because you never know). Πολύς κόσμος θέλει να το επισκεφτεί οπότε ταξιδιωτικά πρακτορεία στην τουριστική ζώνη της πόλης οργανώνουν ημερήσιες εκδρομές προς αυτή την περιοχή.

Κλείσαμε πάλι ξεναγό με την “Majestic Tours(αφού αυτούς ξέραμε, αυτούς εμπιστευόμασταν) και όσο περιμέναμε το όχημα που θα ‘ρχοταν να μας παραλάβει ένας από τους υπεύθυνους του γραφείου – τι κρίμα που δε θυμάμαι πια τ’ όνομα του! – άρχισε να μας λέει γουστόζικα πράγματα για τον Μεξικάνικο λαό και τις συνήθειες του. Μεταξύ άλλων μας είπε τα εξής: ‘Τέσσερα πράγματα λένε οι Μεξικάνοι σε καθημερινή βάση: “Θα σε πληρώσω αύριο”, “Συγνώμη που καθυστέρησα αλλά είχε κίνηση στους δρόμους”, “Είμαι παντρεμένος/η αλλά σύντομα θα έχω πάρει διαζύγιο” και “Αυτό είναι το τελευταίο μας ποτό. Μετά γυρνάμε σπίτια μας”. Μην πιστέψετε κανέναν στο Μεξικό που θα σας πει κάτι απ’ τα παραπάνω’ μας διευκρίνισε ενώ εμείς είχαμε λυθεί στα γέλια. Την ίδια στιγμή φυσικά συνειδητοποιούσαμε πως δεν είναι οι Μεξικανοί οι μόνοι που λένε αυτά τα τέσσερα ψέμματα!

Σύντομα ήρθε το mini-bus που θα μας πήγαινε στο Xochimilco. Πέρα απ’ τον οδηγό μας, είχαμε συνεπιβάτες ένα ζευγάρι απ’ την Κολομβία, τον Ιβάν και την Άννα-Μαρία, με τους οποίους ως το τέλος της ημέρας είχαμε ανταλλάξει e-mails και είχαμε πει πολλά, ενώ ξεναγό είχαμε τον Άμπνερ έναν πολύ γλυκό νεαρό που μοιράστηκε κι αυτός κατά τη διάρκεια της ημέρας τις δικές του ιστορίες.

20150704_102618

Ξεκινήσαμε για τον προορισμό μας και η πρώτη στάση μας ήταν έξω απ’ το Estadio Olimpico Universitario” δηλαδή το Ολυμπιακό Στάδιο (το δεύτερο μεγαλύτερο στάδιο της χώρας) τ’ οποίο φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς αγώνες του 1968. Ήθελα πολύ να μπω μέσα ή έστω να πλησιάσω και ο ξεναγός μας ρώτησε αν ήθελε να κατεβούμε απ’ το αμάξι. Για κάποιο περίεργο λόγο όμως απολύτως κανένας πέρα από ‘μένα δεν ήθελε να περάσει χρόνο εκεί, οπότε κι εγώ αρκέστηκα σε κάποιες φωτογραφίες που τράβηξα μέσα απ’ το όχημα μας.

20150704_104558

Η επόμενη μας στάση ήταν στο Οικολογικό-Αρχαιολογικό πάρκο Cuicuilco (Parque ecologico cuicuilco) στ’ οποίο καθίσαμε για πάνω από μια ώρα και μεταξύ άλλων θαυμάσαμε λίγη απ’ τη χλωρίδα της Πόλης του Μεξικό καθώς και αρχαιολογικά ευρήματα που σώζονται στην περιοχή. Στο επίκεντρο της περιοχής βρίσκεται μια μεγάλη πυραμίδα χτισμένη σε κυκλική βάση (θα διαβάσετε σχετικά μ’ αυτήν ως el gran basamento circular)κάτι μάλλον ασυνήθιστο για πυραμίδα και δε της Κεντρικής Αμερικής. Είναι εκπληκτικό το πόσο καλά συντηρημένος είναι ο συγκεκριμένος αρχαιολογικός χώρος αν σκεφτεί κανείς πως κάποτε η έκρηξη ενός ηφαιστείου είχε ως αποτέλεσμα να σκεπαστούν τα πάντα με λάβα. Ο Άμπνερ βέβαια, ο ξεναγός μας, δεν δίστασε να εκφράσει και τον προβληματισμό του για τη σταδιακή εξαφάνιση της συγκεκριμένης περιοχής κατά τα νεότερα χρόνια καθώς η Πόλη του Μεξικού αναπτύσσεται με αφάνταστα γοργούς ρυθμούς και τα μοντέρνα επιτεύγματα (εμπορικά κέντρα, λεωφόροι) τείνουν να σκεπάσουν τα πάντα.

20150704_104905

Πριν φύγετε απ’ αυτό το πανέμορφο αρχαιολογικό πάρκο μην ξεχάσετε να βγάλετε μερικές ωραίες φωτογραφίες με θέα τόσο το υπέροχο πράσινο τοπίο όσο και περιοχές της νότιας πλευράς του Μέξικο Σίτι.

Τελευταία και καλύτερη μας στάση για εκείνη την ημέρα ήταν φυσικά το Xochimilco. Νομίζω ήρθε επιτέλους η ώρα να σας πω πως το Xochimilco είναι ένα χωριό-προάστιο του Μέξικο Σίτι και θεωρείται από πολλούς η Βενετία της Κεντρικής Αμερικής. Ο λόγος; Οι ειδικά διαμορφωμένες βάρκες (λίγο μεγαλύτερες σε σχέση με τις γόνδολες είναι η αλήθεια) με τους βαρκάρηδες όρθιους να υποδέχονται ζευγάρια και παρέες προκειμένου να τους πάνε βόλτα κατά μήκος των διαφόρων καναλιών τα οποία κάποτε οδηγούσαν στην περίφημη λίμνη Xochimilco η οποία δεν υπάρχει πια και η οποία ήταν κομμάτι αυτού που κάποτε αποκαλούταν “Η κοιλάδα του Μεξικό”.

20150704_115026

Μπήκαμε λοιπόν σε μια βάρκα, οι 4 τουρίστες και ο ξεναγός μας και η μαγεία άρχισε. Ο βαρκάρης έπιασε το κουπί και γρήγορα βρεθήκαμε να διασχίζουμε το μεγάλο κανάλι “παρέα” με άλλες βάρκες τριγύρω μας που μετέφεραν κόσμο.

Κατά μήκος του καναλιού υπήρχαν πολλές μικρές βαρκούλες – άλλες σταθερές κι άλλες εν κινήσει – με ανθρώπους που πουλούσαν από κοσμήματα (πήρα ένα υπέροχο, χειροποίητο δεν άντεξα) μέχρι φαγητά της ώρας και ποτά. Πιστέψτε με, είναι υπέροχο – σουρεαλιστικό θέαμα να βλέπεις κάποιον να τηγανίζει κρέας και να φτιάχνει τορτίγιες πάνω σε μια βαρκούλα τόση δα.

20150704_121057

Κατά τη διάρκεια της βόλτας μας στ’ αυτιά μας έφτασε μελωδική μουσική και γυρνώντας τα κεφάλια μας είδαμε Μαριάτσι να τραγουδάνε σε κάποια γκρουπ σε άλλες βάρκες. Δεν άργησαν από βάρκα σε βάρκα να πατήσουν και να ‘ρθουν και στη δική μας βάρκα. Πριν καν το καταλάβουμε οι Κολομβιανοί “συνταξιδιώτες” μας τους πλήρωσαν και τους ζήτησαν ένα τραγούδι. Έπειτα ο Ιβάν γύρισε προς το μέρος της Άννα-Μαρία και υπό τους ήχους του τραγουδιού των Μαριάτσι της ζήτησε να τον παντρευτεί. Ομολογουμένως ήταν ένα απίστευτο και μάλλον συγκινητικό θέαμα! Τους ευχηθήκαμε ολόψυχα συγχαρητήρια κι απολαύσαμε μαζί τους τη μουσική.

20150704_120411

Μετά το τέλος του τραγουδιού, οι Μαριάτσι στράφηκαν σ’ εμάς – εμένα και τον άντρα μου – και μας ζήτησαν χρήματα. Θεωρήσαμε πως εφόσον ανέβηκαν στη βάρκα μας έπρεπε να δώσουμε κάτι και ο άντρας μου έβγαλε κι έδωσε 50 πέσος. Ο τραγουδιστής ζήτησε άλλα 50 κι αναρωτηθήκαμε το γιατί. Τότε ευτυχώς παρενέβη ο Άμπνερ και μας εξήγησε πως τους πληρώνουμε μόνο αν θέλουμε τραγούδι για εμάς. Όταν εξηγήσαμε πως δεν είχαμε ιδέα από τα τραγούδια των Μαριάτσι και δεν ξέραμε τι να ζητήσουμε μας είπε πως δεν υπήρχε πρόβλημα και ευγενικά πήρε πίσω τα 50 πέσος και ζήτησε από τους Μαριάτσι να περάσουν σ’ άλλη βάρκα.

20150704_124445

Η βόλτα συνεχίστηκε για λίγη ώρα ακόμη κι εγώ είχα τρελαθεί να βγάζω φωτογραφίες. Παράλληλα πίναμε δροσιστικές μπύρες με άρωμα τεκίλας και γελούσαμε με διάφορα που λέγαμε όλοι από τις ζωές μας. Αυτό το συναίσθημα: Άνθρωποι που συναντιούνται για μια μέρα, πιθανότατα δε θα ξανά βρεθούν ποτέ στη ζωή τους, κι όμως γι’ αυτές τις λίγες στιγμές που αντάμωσαν, πέρασαν καλά! Αυτό θα θυμάμαι περισσότερο απ’ τη μέρα μου στο Xochimilco.

20150704_125140

Πρέπει να ‘χε περάσει περίπου μια ώρα όταν πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, δηλαδή γυρίσαμε ανάποδα στο κανάλι για να βγούμε πάλι στο σημείο έναρξης της βόλτας μας. Φτάνοντας στην “αποβάθρα” είχαμε λίγη ώρα να δούμε το τοπικό παζάρι δίπλα στα κανάλια και ν’ αγοράσουμε κάτι αν θέλαμε. Θυμηθείτε να έχετε μετρητά μαζί σας για να μην την πατήσετε όπως εγώ: Βρήκα μια μπλούζα που ήθελα σαν τρελή να την πάρω, αλλά δεν είχα αρκετά πέσος μαζί μου και δεν δέχονταν και κάρτα visa οι πωλητές. Η μόνη εναλλακτική που είχα ήταν να πάω στην τράπεζα που ήταν στην άλλη μεριά του χωριού, όμως δεν υπήρχε αρκετός χρόνος για να πάω και να γυρίσω. Αποχαιρέτησα τη μπλούζα που αγάπησα και λίγο μετά αποχωρήσαμε από το Xochimilco.

Περίπου μια ώρα μετά πλησιάζαμε το ιστορικό κέντρο της Πόλης του Μεξικού και το μποτιλιάρισμα ήταν άνευ προηγουμένου. Ο Άμπνερ μας εξηγούσε πού ακριβώς βρισκόμαστε για να έχουμε αντίληψη πού πάμε. Σύντομα αναγνωρίζαμε και τους δρόμους και τη γύρω περιοχή. Η κίνηση άρχισε να μας προβληματίζει και γρήγορα προτείναμε στον ξεναγό μας να μας αφήσουν με τον οδηγό κάπου εδώ να περπατήσουμε αφού ούτως ή άλλως στο τουριστικό γραφείο επιστρέφαμε. Ο Άμπνερ όχι απλά συμφώνησε αλλά κατέβηκε μαζί μας και για περίπου 1-2 χιλιόμετρα ακόμα μας έδωσε μια τελευταία ξενάγηση στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.

Του επισημάναμε πως ήταν το τελευταίο απόγευμα μας στο Μεξικό και τον ρωτήσαμε αν είχε να προτείνει κάτι. Στο μυαλό μας είχε κολλήσει το Templo de Mayor”, ένα μουσείο αρχαιολογικού ενδιαφέροντος και μας ρώτησε αν είχαμε ήδη πάει στο “Μουσείο Ανθρωπολογίας”. Όταν απαντήσαμε καταφατικά γέλασε και μας είπε: “Φτάνει, τα είδατε όλα. Σταματήστε τα μουσεία και απολαύστε το τελευταίο σας βράδυ στο Μεξικό”. Και μάλλον είχε δίκιο.

Είχε έρθει η ώρα του αποχαιρετισμού. Έδωσα το email μου τόσο στον Άμπνερ όσο και στην Άννα-Μαρία ενθαρρύνοντας τους να μου στείλουν αν κάποτε βρεθούν είτε στην Ολλανδία είτε στην Ελλάδα. Ακόμη κι αν δεν βόλευε να βρεθούμε, θα μπορούσα να τους δώσω κάποιες οδηγίες για το πού να πάνε και τι να δουν. Χωρίσαμε με πολλά χαμόγελα και όλοι πήραμε διαφορετικές κατευθύνσεις.

20150704_145304

Λίγο αργότερα βρεθήκαμε με τον άντρα μου στο Εστιατόριο-Ταράτσα Lucky” να τρώμε μια απίστευτη ποικιλία κρεάτων και να πίνουμε κρασί έχοντας θέα τον Καθεδρικό Ναό της Μητρόπολης (Catedral Metropolitana) και την πλατεία μπροστά της.

Το επόμενο πρωινό μετά από κάτι τελευταία ψώνια σε μαγαζιά του κέντρου, ζητήσαμε ταξί απ’ τον υπάλληλο στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου μας και αναχωρήσαμε για το αεροδρόμιο. Το βράδυ έπρεπε να είμαστε στο Τορόντο.

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “Πόλη του Μεξικού: Ημέρα Όγδοη

  1. Τι όμορφο ταξίδι που ήταν αυτό που κάνατε Φανή μου! Είμαι σίγουρη ότι σε ανύποπτες στιγμές στην καθημερινότητά σου θα έρχονται στο μυαλό σου εικόνες απ’ όλα αυτά τα μαγικά που είδες και θα τα ξαναθυμάσαι!
    Σου εύχομαι και στο επόμενο μεγάλο ταξίδι σου!

    Σε φιλώ,
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    1. Ισχύει Ελένη μου! Τα θυμάμαι καμιά φορά και λέω: Πότε θα βολέψει να ξανά πάω τέτοια ταξίδια; Ελπίζω σύντομα! 🙂
      Εννοείται πως εύχομαι το ίδιο και σ’ εσένα και σε όποιον άλλον διαβάζει, εξάλλου γι’ αυτό σας βάζω και ιδέες! 😉
      Φιλάκια πολλά!

  2. Άλλη μια όμορφη ξενάγηση με άρωμα τεκίλας! 😉
    Δεν έχω επισκεφτεί την Λατινική Αμερική και αν πήγαινα σίγουρα το Μεξικό θα ήταν στις επιλογές μου όπως και το Περού! 😎
    Τώρα όταν ακούω Μεξικό, το μυαλό μου, πάει σε τι τους περιμένει… 😦

    ΑΦιλάκια ηλιόλουστα αλλά κρυούλικα! 🙂

    1. Ναι και το Περού είναι μελλοντικός, σπουδαίος προορισμός! Γενικά η Λατινική Αμερική θεωρώ ότι έχει απίστευτα πράγματα να δεις…
      Όσον αφορά το Μεξικό, ναι, δυστυχώς δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα γι’ αυτούς (και όχι φυσικά μόνο γι’ αυτούς).
      Αφιλάκια παγωμένα με μια υποψία ήλιου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s