«Έθιμα Ταφής» της Hannah Kent

img_20160927_143602

Μετά από κόπους και βάσανα και λίγη πίεση στον εαυτό μου, ολοκλήρωσα το πολυσυζητημένο βιβλίο “Έθιμα Ταφής”. Ο Σεπτέμβριος ήταν μήνας διακοπών και πολλών υποχρεώσεων κι έτσι δε θα ήταν υπερβολή να πω πως έψαχνα με το τουφέκι λίγο χρόνο χωρίς αντιπερισπασμούς, προκειμένου να τελειώσω ένα βιβλίο 400+ σελίδων. Τελικά ένα εξάωρο ταξίδι με τρένο στα σύνορα Ολλανδίας και πίσω, την ίδια μέρα, και λίγες ώρες διαβάσματος στον καναπέ του σπιτιού μου μια μέρα που ένιωθα αρρωστούλα με βοήθησαν να ολοκληρώσω αυτό το υπέροχο βιβλίο.

Το “Έθιμα Ταφής” είναι πραγματικά καλό βιβλίο. Όχι σαν αυτά τα best sellers των τελευταίων ετών που δεν καταλαβαίνεις γιατί όλοι έχουν φαγωθεί να τα παινεύουν. Είναι καλογραμμένο, με απλή αλλά όχι απλοϊκή αφήγηση και περιέχει χαρακτήρες οι οποίοι έχουν αναπτυχθεί σε βάθος. Βεβαίως, το θέμα της ιστορίας είναι αρκετά δύσκολο και δυσάρεστο ως προς τη διαχείριση του από τους αναγνώστες. Οι τελευταίες μέρες ενός ανθρώπου πριν τον θάνατο του, εξ ακοής και μόνο δεν προδιαθέτουν κάποιον για ένα συναρπαστικό, ψυχαγωγικό ανάγνωσμα. Τελικά χρειάζεται να διαβάσει κανείς το βιβλίο για να δει πως δίπλα στη σκιά του θανάτου χωράνε να καθίσουν ηλιαχτίδες από ανθρώπινες ιστορίες αγάπης, χαράς, έρωτα, ελπίδας και πόνου που εξαγνίζει.

Η Άγκνες είναι μια αντισυμβατική ηρωίδα, όχι επειδή το επέλεξε, αλλά επειδή η ζωή επέλεξε να μην τη θεωρήσει ποτέ εκλεκτή, πρωταγωνίστρια. Είναι ένα αποπαίδι της ζωής (τυχαία άραγε μου θύμισε τον Αριστείδη Παγκρατίδη έτσι όπως περιγράφεται στο “Ο γύρος του Θανάτου” του Θωμά Κοροβίνη;), τ’ οποίο μοιάζει να μη χόρτασε ποτέ του την αγάπη. Ουσιαστικά μεγάλωσε μόνη της, δίχως οικογένεια, δουλεύοντας εδώ κι εκεί ως ψυχοκόρη-παραδουλεύτρα για να επιβιώνει. Η Άγκνες δε μοιάζει άνθρωπος που δυσανασχέτησε ποτέ για τη φτώχεια της, περισσότερο δείχνει να συμπεριφέρεται σαν ένα τρομαγμένο αδέσποτο ζωάκι τ’ οποίο είναι έτοιμο ν’ αγαπήσει τον οποιονδήποτε της δείξει λίγη προσοχή, λίγη τρυφερότητα. Γι’ αυτό ίσως κι εντελώς παράλογα γαντζώνεται από την πιο καταστροφική σχέση της ζωής της – η οποία τελικά θα την οδηγήσει στον θάνατο – πιστεύοντας εσφαλμένα πως αν ένας άνθρωπος έχει το χρόνο και τη διάθεση να σε χρησιμοποιεί, ίσως κάπου βαθιά μέσα του να έχει το παραμικρό ενδιαφέρον για ‘σένα.

Το βιβλίο πέρα απ’ την εξιστόρηση της ζωής της βασικής ηρωίδας , άλλοτε σε πρώτο κι άλλοτε σε τρίτο πρόσωπο, αγγίζει τόσα πολλά και πανανθρώπινα θέματα ώστε κάποιες φορές γίνεται απλά καθηλωτικό. Διαβάζοντας τις σελίδες του ο αναγνώστης θα έχει την ευκαιρία να σκεφτεί πάνω σε ζητήματα όπως είναι η αιώνια ανθρώπινη αγωνία του θανάτου, η αναγκαιότητα όλων μας γι’ αγάπη και αληθινή επαφή, η διαφορά ανάμεσα στις φήμες και την αλήθεια καθώς και η δόμηση της ανθρώπινης ιστορίας πάνω σε μια σειρά από παρεξηγήσεις, παρερμηνεύσεις και υπερβολές. Ακόμη, είναι ανατριχιαστικό το να διαπιστώνει κανείς πως τα συναισθήματα και οι σκέψεις ανθρώπων που έζησαν τον 18ο αιώνα στη Βόρεια Ισλανδία μοιάζουν υπερβολικά πολύ με αυτά ανθρώπων που ζουν στην Αυστραλία του 21ου αιώνα ή οπουδήποτε αλλού. Εντέλει, το βιβλίο μπορεί να γίνει κάποιες στιγμές αβίαστα συγκινητικό γιατί χωρίς να υπερβάλλει, καταδεικνύει τη γύμνια των ανθρώπινων επινοήσεων και πεποιθήσεων μπροστά στις μεγάλες στιγμές – τις ευχάριστες και τις δυσάρεστες – της ζωής, αλλά ταυτόχρονα τονίζει και την προσπάθεια μερικών ανθρώπων παρά την όποια ανεπάρκεια κι αδυναμία τους, να πασχίσουν με νύχια και με δόντια να φανούν αντάξιοι των περιστάσεων με τον τρόπο που είχαν τη δύναμη να σκεφτούν και να νιώσουν μια δεδομένη στιγμή.

Αν λοιπόν ενώ διαβάζετε το βιβλίο νιώσετε κάποια δάκρυα να κυλούν εντελώς απροειδοποίητα στα μάγουλα σας, μην απορήσετε. Είναι επειδή διαβάζετε μια πραγματικά καλή, αυθεντική ιστορία, ικανή να συγκινήσει και τον πιο δύσκολο κι απαιτητικό αναγνώστη.

Readathon2016: Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται κάπου που πάντα θέλατε να ταξιδέψετε.

4 thoughts on “«Έθιμα Ταφής» της Hannah Kent

  1. Πρωτον να πας αμεσα ισλανδια! Κλεισε για Μαιο Ιουνιο αν θες φως, οκτωβρη μπας και δεις κανα northern light. WizzAir ειναι η low cost που παει εκει.
    Δευτερον, αυτο το βιβλιο ενω το ειχα τοσο σιγουρο οτι θα το διαβασω φετος (ταιριαζε και σε πολλες κατηγοριες του readathon) παιζει και να παει για του χρονου τελικα. Αν και ενα λογος ηταν οτι οσο καλυτερευε ο καιρος, τοσο δεν ηθελα να διαβασω για χιονια. Αλλα τωρα που χειμωνιαζει, μηπως να το διαβασω?
    Και τριτον, μη μου πεις οτι ηρθες βορεια και δεν μου εστειλες!

    1. Μάλλον διαβάζεις τις σκέψεις μου…🙂 Θα προσπαθήσω μες το 2017 να την πάω μια Ισλανδία😉

      Όσον αφορά το βιβλίο: Παρ’ όλο που οι περιγραφές της χιονισμένης Ισλανδίας είναι ολοζώντανες σε βαθμό που νιώθεις να ξεπαγιάζεις, δεν νομίζω πως θα σταθείς εκεί αλλά θα θες να διαβάσεις το παρακάτω της ιστορίας. Μόλις βρεις χρόνο, απλά ξεκίνα το!

      Βόρεια δεν ήρθα αλλά μη μου στενοχωριέσαι, αν πλησιάσω Χρόνινγκεν θα είσαι η πρώτη που θα το μάθει!😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s