Αγκαντίρ: Βουτιά στον Ατλαντικό

20160624_172103Παρέα με τον σύντροφο μου φτάσαμε στο Αγκαντίρ ένα απόγευμα Παρασκευής στα τέλη Ιουνίου. Μετά από μια πεντάωρη πτήση απ’ το Άμστερνταμ και μια ενδιάμεση στάση του αεροπλάνου στο Μαρακές για να κατεβούν περίπου τα 2/3 των επιβατών, περίπου τριάντα άτομα προσγειωθήκαμε στο επιβατικό αεροδρόμιο της πόλης περίπου 20 χιλιόμετρα μακριά απ’ το τουριστικό κομμάτι της. Αφού περάσαμε τον έλεγχο διαβατηρίων του αεροδρομίου και ως Έλληνες υπήκοοι πήραμε τη σφραγίδα μας (δε χρειαζόμασταν βίζα για την είσοδο μας στο Μαρόκο), προχωρήσαμε προς την έξοδο του αεροδρομίου. Εκεί πήραμε ένα απ’ τα λευκά ταξί τα οποία σε κάθε πόλη μεταφέρουν τον κόσμο από και προς το αεροδρόμιο και η ταρίφα τους όπως μάθαμε εκείνο το βράδυ αλλά επιβεβαιώσαμε κι αργότερα είναι γύρω στα 250 dirham (δηλαδή γύρω στα 25 ευρώ).

20160625_101848

Τις πρώτες εμπειρίες και εικόνες απ’ το Μαρόκο δε θα της ξεχάσω ποτέ όπως και κανένας δεν ξεχνάει – λένε -τον πρώτο έρωτα της ζωής του. Στο δρόμο για το Αγκαντίρ κοιτούσα έξω απ’ το παράθυρο κι έβλεπα τοπία που μόνο σε ταινίες είχα ξανά αντικρίσει. Βλέπετε ήταν η πρώτη μου φορά στην Αφρική, η πρώτη μου σε αραβικό και μουσουλμανικό κράτος και η πρώτη που έβλεπα τέτοιο ερημικό τοπίο μπροστά μου. Πολλές πρωτιές μαζί και ο εγκέφαλος μου λειτουργούσε στο μέγιστο προκειμένου ν’ αφομοιώσει όλες τις νέες εικόνες και πληροφορίες.

Ο ταξιτζής μας – τυπικός Μαροκινός που φορούσε αντρικό καφτάνι – οδηγούσε με προσοχή το αρκετό μεγάλο αμάξι και ώρες-ώρες προσπαθούσε να μας λέει καμιά φράση στα Αραβικά που με νοήματα ίσως και να την καταλαβαίναμε. Πήγαινε σχετικά αργά στο δεξί κομμάτι του δρόμου κι επειδή ουσιαστικά ήταν ένας απλός ταξιτζής που διαλέξαμε απ’ το αεροδρόμιο, ήλπιζα να μας πηγαίνει πραγματικά στο Αγκαντίρ και όχι πουθενά αλλού (είχαν φροντίσει βλέπετε πολλοί εκτός κι εντός ίντερνετ να μ’ ενημερώσουν για το πόσο εύκολο είναι να ληστέψουν -γι’ αρχή – τουρίστες στο Μαρόκο). Κατά διαστήματα περίεργα αυτοκίνητα κολλούσαν πλαγίως ή πίσω μας και μέχρι και ο ταξιτζής μας άλλαζε ταχύτητα ή ρεύμα για να βεβαιωθεί πως δεν έχουμε κάποιον “ανεπιθύμητο συνταξιδιώτη” κοντά μας. Τα μάτια τόσο τα δικά μου όσο και του άντρα μου δούλευαν συνέχεια. Γρήγορα καταλάβαμε πως ο ταξιτζής μας μιλούσε κατά διαστήματα, ακόμη κι αν δεν τον καταλαβαίναμε, για να μας ηρεμεί, γιατί μάλλον είχε “πιάσει” την ένταση που πλανιόταν στα πίσω καθίσματα.

20160624_214546

Σε λιγότερο από τριάντα λεπτά βρεθήκαμε στο ξενοδοχείο μας το οποίο βρισκόταν στην τουριστική περιοχή και σε αρκετά κεντρικό σημείο της πόλης (καθ’ ότι πρωτάρηδες στο Μαρόκο το θεωρήσαμε πιο ασφαλή επιλογή ενώ έτσι είχαμε μεγαλύτερες πιθανότητες να συναναστραφούμε πέρα από ντόπιους και άλλους τουρίστες). Αφήσαμε τα πράγματα μας και γρήγορα προχωρήσαμε προς τους πρώτους κεντρικούς δρόμους με σκοπό να βρούμε κάτι να φάμε. Καταλήξαμε στην παραλία του Αγκαντίρ, η οποία αξίζει πολλές βόλτες και τη μέρα αλλά και τη νύχτα, και απ’ όλα τα εστιατόρια που είδαμε μπροστά μας επιλέξαμε το “Le Nil 20160624_211551Bleuγια να φάμε τα θαλασσινά μας και ν’ ακούσουμε live μουσική από έναν συμπαθέστατο Μαροκινό που φαινόταν να έχει διεθνές ρεπερτόριο και δημιουργούσε πολύ κέφι στο μαγαζί. Αν ποτέ βρεθείτε εκεί μην ξεχάσετε να δοκιμάσετε το ψάρι κεμπάπ που σερβίρουν, τ’ οποίο είναι ουσιαστικά σουβλάκι ψαριού. Κι αν έχετε φάει πιο νόστιμο σουβλάκι στη ζωή σας, εγώ θα τρυπήσω τη μύτη μου!

20160625_102727Επιστρέψαμε σχετικά σύντομα στο ξενοδοχείο μας γιατί η αυριανή μέρα προβλεπόταν έντονη κι απαιτητική κι εμείς χρειαζόμασταν κάποιες ώρες καλής ξεκούρασης. Όντως το επόμενο πρωινό μας βρήκε να περπατάμε στο βόρειο κομμάτι του Αγκαντίρ όπου θα βρίσκαμε την περιβόητη Souk, δηλαδή τη μεγάλη σκεπαστή αγορά της πόλης στην οποία μπορεί κανείς να βρει όλα τα καλούδια που παράγουν οι άνθρωποι στο Μαρόκο, αλλά κι ακόμη περισσότερα. 20160625_104454Προχωρήσαμε μέσα από διάφορα πάρκα, προσπεράσαμε το Μέγαρο της Αστυνομίας και πήραμε το δρόμο όλο δεξιά. Τελικά, γρήγορα τη βρήκαμε και για ώρες μέσα σ’ αυτήν “χαθήκαμε” προσπαθώντας να συνηθίσουμε στα πρώτα μας παζάρια με τους Μαροκινούς, καθώς ελάχιστα προϊόντα στο Μαρόκο έχουν τιμή πάνω τους. Τα περισσότερα είναι πάντα υπό διαπραγμάτευση για την οποία πεθαίνουν από χαρά να κάνουν στο Μαρόκο. Ευτυχώς που μέσα σ’ όλα πήραμε κάποια ωραία αναμνηστικά και 50 γραμμάρια σκόνη ευκαλύπτου ο οποίος είναι το ιδανικό φάρμακο για την ενίσχυση του αναπνευστικού συστήματος ειδικά κατά τους χειμερινούς μήνες που οι ιώσεις και τα κρυολογήματα θερίζουν. Έχω να εισπνεύσω μες τα επόμενα χρόνια ευκάλυπτο που θα πάει σύννεφο!

20160625_113558

Φεύγοντας απ’ την περιοχή της Souk θελήσαμε να βρούμε τον σταθμό των λεωφορείων της πόλης στον οποίο θ’ αγοράζαμε τ’ αυριανά μας εισιτήρια για Μαρακές (τρένα δεν υπάρχουν που να οδηγούν απ’ το Αγκαντίρ στο Μαρακές και το αντίστροφο). Ο χάρτης που μας είχαν δώσει απ’ τη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου έλεγε πως σ’ έναν από τους κεντρικότερους δρόμους της πόλης θ’ αντικρίζαμε τον σταθμό των λεωφορείων αλλά ένας ντόπιος που μας προσπέρασε και παρατήρησε πως κοιτούσαμε σα χαζοί μια τον χάρτη και μια γύρω μας, μας ρώτησε τι ψάχναμε. Και δεν χρειάστηκε πάνω από ένα λεπτό για να μας εξηγήσει με πολύ σπαστά αγγλικά πως ο σταθμός των λεωφορείων έχει μετακινηθεί απ’ το κέντρο της πόλης στα βόρεια, πάνω απ’ τη Souk, τελείως εκτός της τουριστικής ζώνης της πόλης. Γαμώτο! Γιατί δεν το ξέραμε αυτό νωρίτερα; Έπρεπε να πάμε ξανά πίσω; Μήπως ο ντόπιος έκανε λάθος; Αλλά όχι, πόσο λάθος να έκανε; Και τελικά, για του λόγου του αληθές ξεκίνησε να περπατάει μαζί μας, μιλώντας μας περί ανέμων και υδάτων και υποσχόμενος πως θα μας πάει γρήγορα προς την κατεύθυνση που θέλαμε. “Λεφτά θέλει” είπα στον άντρα μου. Του εξηγήσαμε πως δε χρειαζόμασταν συνοδεία αλλά ως κλασσικός Μαροκινός που σέβεται τον εαυτό του κι απλά δεν ακούει κανέναν προκειμένου να κερδίσει λίγα χρήματα, μας αγνόησε. Προχωρούσαμε γι’ αρκετά λεπτά και η αλήθεια είναι πως κόψαμε αρκετό δρόμο μαζί του, αν εξαιρέσουμε το γεγονός πως μας προμοτάριζε συνεχώς μαγαζιά συγγενών και φίλων οι οποίοι πωλούσαν από ποικιλίες τσαγιού μέχρι υπηρεσίες μασάζ κι αισθητικής. Τελικά λίγο μετά τη Souk μας έδειξε τον δρόμο που έπρεπε να πάρουμε και μας είπε πως έχουμε περίπου 20 λεπτά περπάτημα ακόμη, τα οποία φυσικά δεν είχε σκοπό να περπατήσει μαζί μας εφόσον δε θα τον καλοπληρώναμε κιόλας. 20160626_112545Του δώσαμε συνολικά 7 dirham (δηλαδή γύρω στα 0,70 ευρώ) αφού μας είπε πως ήθελε ν’ αγοράσει φαγητό για το βράδυ, μετά τη δύση του ηλίου, καθ΄ ότι ήμασταν και σε περίοδο Ραμαζανιού. Έπειτα συνεχίσαμε την ανηφορική μας πορεία προς την κατεύθυνση που μας έδειξε και μετά από τρεις ενδιάμεσες στάσεις – σ’ ένα φαρμακείο, σ’ ένα μαγαζί με βότανα και σ’ ένα μπακάλικο – και πολύ ιδρώτα λόγω ζέστης, φτάσαμε επιτέλους στον περιβόητο σταθμό λεωφορείων (του οποίου το βασικό κτίριο είχε ένα αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον) και κόψαμε τα πολυπόθητα εισιτήρια μας για Μαρακές.

20160625_142929Φεύγοντας απ’ το σταθμό ο άντρας μου είχε τη φαεινή ιδέα να ξανά περπατήσουμε όλο το δρόμο πίσω στο ξενοδοχείο ξεχνώντας προφανώς πόσο είχαμε προχωρήσει ήδη μέχρι εκείνη την ώρα. Όμως την πιο φαεινή ιδέα την είχα εγώ που τελικά συμφώνησα! Δε λέω, είδαμε χωρίς να το έχουμε προγραμματίσει πολύ μεγάλο κομμάτι της πόλης και ανακατευτήκαμε για τα καλά με τους ντόπιους κι αντικρίσαμε πολλές γειτονιές που κανένας τουριστικός οδηγός δεν είχε μέσα στις σελίδες του. Αλλά όταν φτάσαμε πια στο ξενοδοχείο δε μπορούσα καλά-καλά να κουνηθώ, ενώ πριν την επίσκεψη μας στην παραλία για το πρώτο μας μπάνιο στο Μαρόκο θέλησα να χαλαρώσω στο κρεβατάκι μου και στη δροσιά του δωματίου μου.

20160625_191746

Γύρω στις 5 το απόγευμα η παραλία ήταν αρκετά γεμάτη και ο ήλιος ακόμη κάμποσο δυνατός. Αφήσαμε τα πράγματα μας μαζί με τις πετσέτες μας στην αμμουδιά και με αποφασιστικές κινήσεις κινηθήκαμε προς τη θάλασσα. Πρώτο μου μπάνιο στον Ατλαντικό: Πόσο παγωμένη παίζει να είναι η θάλασσα; Πόσο θ’ αντέξω μέσα σ’ αυτήν; Θα είναι καθαρή; Θα βαθαίνει πολύ απότομα; Αν σηκώσει πολύ κύμα τι κάνουμε; Οι καρχαρίες βγαίνουν στα πολύ ρηχά; Αυτές κι άλλες πολλές ερωτήσεις στριφογύριζαν στο κεφάλι μου πριν βουτήξω τα δαχτυλάκια μου στο νερό. Τελικά μετά το πρώτο ευχάριστο σοκ κατά το οποίο το νερό ήταν δροσερό αλλά όχι παγωμένο κατάφερα κι απάντησα μία-μία σε όλες τις ερωτήσεις μου. Κολύμπησα κανονικότατα κι απόλαυσα το μπάνιο μου περίπου για μια ώρα. Η θάλασσα ήταν αρκούντως καθαρή και δε βάθαινε απότομα, το αντίθετο θα έλεγα. Είχε κύμα αλλά όχι απ’ αυτά τα μεγάλα τα ενοχλητικά, μάλλον πιο διασκεδαστικά θα τα χαρακτήριζα. Και όχι, στο 1,5 μέτρο θεώρησα δύσκολη τη συναναστροφή με καρχαρίες και τελικά η εκτίμηση μου ήταν σωστή.

20160625_192743

Βγήκαμε να στεγνώσουμε μέχρι τη στιγμή που ο ήλιος άρχισε να δύει, η θερμοκρασία άρχισε να πέφτει αισθητά και ο κόσμος δεν έμπαινε πια για μπάνιο ή αποχωρούσε απ’ την παραλία. Φορέσαμε τα ρούχα μας πάνω απ’ τα μισο-στεγνά μας μαγιό και αρχίσαμε να προχωράμε πάνω στην παραλιακή οδό. Είχαμε αποφασίσει κιόλας να διασχίσουμε όλη την παραλία του Αγκαντίρ για να φτάσουμε στη μαρίνα την οποία πολύ μας την είχαν παινέψει. Τελικά δικαίως γιατί πέρα απ’ την ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική της – η οποία ήταν εμφανώς διαφορετική απ’ αυτήν της υπόλοιπης πόλης – είχε και πολύ ενδιαφέροντα δρομάκια και πράγματα να δει κανείς. Αν βρεθείτε ποτέ εκεί μη διστάσετε να προχωρήσετε ως τον φάρο, να βγάλετε φωτογραφίες με τη θάλασσα και όλο το Αγκαντίρ πίσω σας, αλλά και φωτογραφίες με τα σκάφη μες το τεχνητό λιμάνι και θέα το βουνό και την περίφημη “Agadir Oufella Ruins”. Οι πληροφορίες μας έλεγαν πως έπρεπε να πάρουμε ταξί και ν’ ανέβουμε στο μικρό βουνό για να δούμε την πόλη από ψηλά αλλά τελικά θεωρήσαμε πως δε χρειάστηκε. Λίγο πριν φτάσουμε στον φάρο βγάλαμε κάτι υπέροχες φωτογραφίες με θέα όλη την παραλιακή και κάποιο κομμάτι της πόλης, έτσι σκεφτήκαμε πως ήδη είχαμε φωτογραφίες με καταπληκτικό background, δε χρειαζόμασταν κάτι περισσότερο. Εσείς φυσικά αν έχετε χρόνο, ενέργεια και λεφτά για το ταξί μη διστάσετε να το κάνετε!

20160625_194259

20160625_203753Πολύ πεινασμένοι προχωρήσαμε πίσω πάλι στην παραλία και καθίσαμε να φάμε στο πρώτο μαγαζί που φαινόταν να έχει ενδιαφέρον μπουφέ λόγω Ραμαζανιού σε όχι ιδιαίτερα υψηλές τιμές.

Λίγο η κούραση της ημέρας, λίγο το γεμάτο στομάχι ξέραμε πως δεν ήμασταν για πολλά εκείνη τη νύχτα. Κι όμως περπατώντας βλέπαμε τόσο πολύ κόσμο στους δρόμους να γλεντάει, να τρώει, να πίνει, να γελάει που προσπαθήσαμε να παρατείνουμε τη βόλτα μας λίγο περισσότερο για ν’ απολαύσουμε το καλοκαιρινό (και τελευταίο μας) βράδυ στο Αγκαντίρ. Περάσαμε ακριβά εστιατόρια, ξενοδοχεία, καζίνα, μπουζουξίδικα (και όμως!), λούνα-παρκ και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε να υπάρχει σε μια παραλιακή οδό ή στις κοντινές παράλληλες της. Η ψύχρα που είχε βγει με το που είχε πέσει ο ήλιος γινόταν όλο και πιο έντονη κι εμείς οι έξυπνοι δεν είχαμε προνοήσει για πιο ζεστά ρούχα, ακόμη ήμασταν ντυμένοι όπως λίγο μετά που είχαμε κολυμπήσει.

20160625_213815

Αφήσαμε τον κόσμο να διασκεδάζει στους δρόμους και τραβήξαμε προς το ξενοδοχείο. Έπρεπε να ζεσταθούμε, να ξεκουραστούμε και να οργανωθούμε λιγάκι για τον αυριανό προορισμό μας, το Μαρακές. Την επομένη σηκωθήκαμε νωρίς κι αφού πήραμε το πρωινό μας αλά γαλλικά (πολλή ζάχαρη, καθόλου αλμυρά), κάναμε check-out και μ’ ένα κόκκινο “petit taxi” αναχωρήσαμε για τον σταθμό των λεωφορείων.

24 thoughts on “Αγκαντίρ: Βουτιά στον Ατλαντικό

  1. Δεν κρατιέμαι ως γνωστή (πλέον) κοιλιόδουλη να σχολιάσω το φαγητό που λατρεύω! 😛
    Έχω πάει Τυνησία καλεσμένη απ΄ το Ελληνικό προξενείο τότε που σπούδαζα ακόμα στο Παρίσι και όλη η περιοχή με είχε ενθουσιάσει!
    Πρώτα η ατμόσφαιρα των πόλεων, μετά τα σουκ, μετά η έρημος και πάνω απ΄όλα ενθουσιάστηκα με τις οάσεις!
    Η εμπειρία Φανή μου θα σου μείνει αξέχαστη, όπως και η περιγραφή σου, θα μου μείνει αξέχαστη και γευστικά για πολύ καιρό!!! 😉
    Το έχεις 100% το περιγραφικό!

    ΑΦιλάκιαααααααααααααα απ΄τη φλεγόμενη πατρίδα σου! 🙂

    1. Πω πω Στεφανία μου, εγώ πάλι ζήλεψα για την Τυνησία… από Βόρεια Αφρική μάλλον είναι ο επόμενος προορισμός μου. Έχω ακούσει τα καλύτερα!🙂
      Απ’ αυτά βέβαια που μου λες βλέπω πολλές ομοιότητες με το Μαρόκο οπότε φαντάζομαι θα νιώθω εξοικειωμένη όταν φτάσω😉
      Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα σου λόγια… ακολουθούν λίαν συντόμως κι άλλα άρθρα για το Μαρόκο.
      Αφιλάκια δροσερά – όπως συνήθως – απ’ την Ολλανδία!

      1. Δεν ξέρω τι σε φοβίζει περισσότερο μα θα σου έλεγα πως η χαρά της ανακάλυψης ενός νέου μέρους μπορεί να υπέρ-νικήσει τους φόβους σου. Αν δεν μπορείς τα πολύ μακρινά ταξίδια, ξεκίνα να ταξιδεύεις σε πιο κοντινά μέρη.

  2. Υπέροχο, υπέροχο, υπέροχο! Είναι ένα από τα ταξίδια που θέλω να κάνω στη ζωή μου – αν και για να είμαι ειλικρινής, με όλα όσα συμβαίνουν αυτά τα χρόνια δύσκολα θα πάρω σε αυτή τη φάση την απόφαση. Αλλά έτσι κι αλλιώς, πιτσιρίκα είμαι, έχω χρόνια μπροστά μου!!!

    Σε ευχαριστούμε για το «ταξίδι», Φανή μου!

    Φιλιά
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    1. Αν φοβάσαι τα τρομοκρατικά χτυπήματα και όλα αυτά που συμβαίνουν με τους μουσουλμάνους, ναι, δύσκολα θα πας, όπως κι εγώ ενώ θέλω 5 χρόνια να πάω Αίγυπτο, φοβάμαι και δεν το αποφασίζω. Οψόμεθα! Πάντως το Μαρόκο είναι πολύ πιο ασφαλές απ’ ότι οι περισσότεροι φαντάζονται. Το συνιστώ μέχρι και για οικογενειακές διακοπές.
      Ελπίζω να σου αρέσουν και τα επόμενα άρθρα μου για Μαρόκο. Φιλάκια πολλά! :*

      1. Ναι, δεν πάει άλλο έφτασα κοντά τα 80. Τίποτα δεν με χωράει….! Ευελπιστώ σε κανένα τρίμηνο να είμαι 62-65. Τώρα είμαι 75 χεχε

      2. Μπράβο! Άξια η προσπάθεια σου… πρέπει κι εγώ μετά τις διακοπές να μπω σε πρόγραμμα και να το ράψω το στοματάκι μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s