Πόλη του Μεξικού: Ημέρα Έβδομη

20150703_114106

Την έβδομη μέρα της παραμονής μας στο Μεξικό σηκωθήκαμε κάμποσο νωρίς γιατί ξέραμε πως είχαμε να κάνουμε πολλά μες τις επόμενες ώρες. Προορισμός μας ήταν το Coyoacan, η περιοχή που μεταξύ άλλων φιλοξενεί το σπίτι που έζησε για πολλά χρόνια η οικογένεια της διάσημης ζωγράφου Φρίντα Κάλο και στο οποίο σπίτι έζησε στη συνέχεια η ίδια με τον άντρα της Ντιέγκο Ριβέρα. Έτσι πήραμε το μετρό κι απ’ το κέντρο της πόλης κατευθυνθήκαμε νότια, στη στάση Coyoacan.

Αν και λίγες αναλογικά οι στάσεις του μετρό που είχαμε να διασχίσουμε απ’ το κέντρο, φάγαμε πάνω από μισάωρο για να φτάσουμε στον προορισμό μας (δεν είμαστε βλέπετε στο 20150703_110638Ρότερνταμ, ούτε στην Αθήνα, αλλά στο Μέξικο Σίτι!). Βγήκαμε απ’ τον υπόγειο σταθμό και πάλι στον έξω κόσμο κι αρχίσαμε να βηματίζουμε στην κεντρική λεωφόρο καθώς ο χάρτης μας έλεγε πως σε μερικά τετράγωνα αν κάναμε αριστερά θα βρίσκαμε αυτό που ψάχναμε. Αφού προσπεράσαμε το εμπορικό κέντρο της περιοχής “Centro Coyoacan”, συνεχίσαμε ευθεία και οι πρώτες ταμπέλες που μας ενημέρωναν πως πλησιάζουμε στο μουσείο της Φρίντα Κάλο έκαναν την εμφάνιση τους. 20150703_135158Τελικά ήταν πιο εύκολο απ’ ότι νομίζαμε. Πράγματι κάποια στιγμή στρίψαμε αριστερά στην οδό Londres και περπατήσαμε άλλα 10-15 λεπτά μέχρι να βρούμε στο νούμερο 247 όπου βρισκόταν η “Casa Azul”(“Το μπλε σπίτι”). Κι εκεί ξεκίνησε το όνειρο! Στεκόμενη στην ευτυχώς μικρή ουρά επισκεπτών που περίμενε να μπει στο μουσείο (γι’ αυτό και ήθελα να ‘ρθουμε από νωρίς) συνειδητοποιούσα πως θα πραγματοποιούσα ένα απ’ τα μεγαλύτερα ταξιδιωτικά όνειρα μου: Θα έμπαινα στο σπίτι που έζησε η Φρίντα! Θα βρισκόμουν στον ίδιο χώρο που κάποτε έζησε εκείνη! Ήθελα να χοροπηδήσω από χαρά αλλά συγκρατιόμουν εξαιτίας του ανυποψίαστου κόσμου που βρισκόταν γύρω μου. Έτσι κάπως σιγά και κάπως διακριτικά τον ατελείωτο ενθουσιασμό μου τον “πλήρωνε” ο άντρας μου!

20150703_123855

Μετά από δέκα περίπου λεπτά αναμονής μπήκαμε στο μουσείο, πήραμε τα εισιτήρια μας και την πληρωμένη άδεια να τραβάμε φωτογραφίες και προχωρήσαμε στο εσωτερικό της πανέμορφης αυλής του μπλε σπιτιού. Ό,τι και να σας πω είναι λίγο. Το σπίτι καθότι μουσείο είναι υπερβολικά καλά διατηρημένο αλλά δεν έχουν γίνει υπερβολικές τροποποιήσεις καθώς θ20150703_114937ύμιζε πολύ ένα τυπικό αρχοντικό του Μεξικό των δεκαετιών του ’50 και του ’60.Προχωρούσες μέσα σ’ αυτό κι ένιωθες πως η Φρίντα, τα αδέρφια της, οι γονείς της, αργότερα ο Ντιέγκο και οι διάφοροι καλεσμένοι τους θα σκάγανε μύτη μέσα απ’ τα δωμάτια, τις τραπεζαρίες, την χρωματιστή κουζίνα, τα υπνοδωμάτια. Παρέμεινα βαθιά συγκινημένη όσο φωτογράφιζα τα μοναδικά αντικείμενα, τα έργα τέχνης στους τοίχους, το εργαστήρι στο οποίο η Φρίντα ζωγράφιζε ως το τέλος της. Έπειτα από μια μικρή σκάλα βγήκαμε στη βεράντα και στον κήπο του σπιτιού. Έβγαζα φωτογραφίες τον σύντροφο μου και παράλληλα φωτογράφιζα πανοραμικά τα λουλούδια, τα μικρά γλυπτά στην αυλή, την μικρογραφία Αζτέκικης πυραμίδας στον κήπο. Ρητά του Ντιέγκο αλλά και της Φρίντα βρίσκονταν σε πλακέτες εδώ κι εκεί.

20150703_123729

Σ’ ένα εντυπωσιακό ύψωμα της αυλής δίπλα σε τοίχους με αζτέκικα γλυπτά προβάλλονταν πάνω σ’ ένα λευκό πανί σκηνές και φωτογραφίες της Φρίντα, του Ντιέγκο, ενώ ακούγονταν αποσπάσματα διηγήσεων προερχόμενα απ’ τα δεκάδες καλλιτεχνικά ντοκιμαντέρ που έχουν γυριστεί για τη ζωή τους. 20150703_121115Κατά διαστήματα ακούγαμε και μουσικές, οι περισσότερες απ’ το soundtrack της ταινίας “Φρίντα” με τις φωνές της Lila Dawns και της Chavela Vargas. Σε κάποια πλάνα είδαμε φωτογραφίες απ’ το υπνοδωμάτιο της Φρίντα και σε μια απ’ αυτές ένα κεντημένο μαξιλάρι με την επιγραφή “Μη με ξεχνάς αγάπη μου”. Δάκρυα γεμίζουν τα μάτια μου. Τελείως ξαφνικά, από ‘κει που δεν το περιμένω. Νιώθω μέσα απ’ την ανάγκη της Φρίντα να μην την ξεχάσουν, την ανάγκη όλων των ανθρώπων να μην ξεχαστούν απ’ όσους αγαπούν. Ο συγχωρεμένος ο παππούς μου αυτό μας είχε ψιθυρίσει ώρες πριν πέσει σε κώμα και δεν ξανά ξυπνήσει ποτέ. “Μη με ξεχνάτε”. Το ‘πε τόσο σιγά κι όμως νομίζω πως πάντα θα το ακούω δυνατά μες τ’ αυτιά μου. Είναι σαν μια διαρκής κραυγή απελπισίας. Μια κραυγή γι’ αγάπη. Γιατί μόνο αν ξεχαστούμε, παύουμε να είμαστε οι αγαπημένοι. Και τώρα που τα γράφω αυτά δεν ξέρω πραγματικά τι μ’ έπιασε. Σταματώ εδώ.

20150703_124709

20150703_125456Στο κάτω μέρος της αυλής υπήρχε ένας ακόμη μικρός χώρος στον οποίο φυλασσόταν σε βιτρίνες μέρος της ιδιαίτερης γκαρνταρόμπας της Φρίντα. Πληροφορίες για το πόσο ιδιοφυώς καμουφλάριζε αυτή η γυναίκα τη σωματική της αναπηρία βρίσκονταν κρεμασμένες στους τοίχους δίπλα απ’ τα κοστούμια της. Ουσιαστικά η Φρίντα πάλευε με τη σωματική αναπηρία μια ζωή, χωρίς να το βάλει ποτέ κάτω. Δεν λυπόταν τον εαυτό της παρά πάσχιζε να παραμείνει όμορφη, σεξουαλική, θηλυκό τόσο για τον άντρα της όσο και για τους υπόλοιπους και τις υπόλοιπες συντρόφους πριν και μετά τον Ντιέγκο. Η εφευρετικότητα της στην μεταποίηση των ρούχων της για την εποχή που ζούσε είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη!

20150703_115515Γεμάτη εικόνες, γεμάτη χρώματα – θεέ μου πόσα χρώματα! – πρότεινα στον άντρα μου να κάτσουμε για ένα καφεδάκι στη μικρή αλλά πανέμορφη καφετέρια στην αυλή του αρχοντικού. Μαζί με τον καφέ μας πήραμε κι ένα γλυκάκι. Γρήγορα το παράδειγμα μας μιμήθηκαν κι άλλοι επισκέπτες και το μικρό καφέ γέμισε κόσμο. Εγώ για λίγη ώρα ξεφύλλισα ένα περιοδικό τέχνης με εξώφυλλο – τι άλλο; – τη Φρίντα και στην συνέχεια δε σταμάτησα να λέω στον άντρα μου πόσο ευγνώμων είμαι που βρίσκομαι στο “Μπλε σπίτι”. Η ώρα πέρασε και θελήσαμε – με βαριά καρδιά ομολογουμένως – να φύγουμε για να δούμε και τα υπόλοιπα που είχαμε στο πρόγραμμα μας.

20150703_140403Επόμενη στάση – και μόλις δυο τετράγωνα μακριά απ’ το σπίτι της Φρίντα – ήταν το “Μουσείο και το σπίτι του Λέοντα Τρότσκι” (“Museo- Casa Leon Trotsky”). Ο Τρότσκι, ένας από τους γνωστότερους πολιτικούς του 20ου αιώνα κι ένας από τους τελευταίους μεγάλους εραστές της Φρίντα, είχε μετακομίσει στο Μεξικό τα τελευταία χρόνια της ζωής του καθώς του είχε παραχωρηθεί πολιτικό άσυλο. Με την πιστή σύζυγο του Natalia Dedova έζησαν αρχικά στο “Μπλε Σπίτι” ως φιλοξενούμενοι του Ντιέγκο και της Φρίντα και στην συνέχεια μετακόμισαν σ’ αυτό το σπίτι όπου ο Τρότσκι θα ζήσει ως το τέλος της ζωής του. Ένα βράδυ θα δεχτεί σχεδόν θανάσιμο χτύπημα απ’ τον σύντροφο της γραμματέας του ο οποίος υπηρετούσε κρυφά τα συμφέροντα του Στάλιν, του μεγάλου πολιτικού του αντιπάλου και την επόμενη μέρα θα καταλήξει νεκρός στο νοσοκομείο που τον χειρουργούσαν.

20150703_142040

20150703_141546Το σπίτι είναι μικρό, δεν έχει τα χρώματα του σπιτιού της Φρίντα μα αναδίδει όλο εκείνον τον αέρα που πρέπει να έχει ένα οχυρό το οποίο προστάτευε μια πολύ σημαντική πολιτική προσωπικότητα. Ξεχωριστής σημασίας είναι το γραφείο του Τρότσκι στο οποίο τα αντικείμενα και τα έγγραφα του παραμένουν όπως ακριβώς βρέθηκαν το βράδυ της απόπειρας δολοφονίας του. Ο κήπος στον οποίο ο Τρότσκι εξέτρεφε τα ζώα του διαθέτει ένα μοναδικό πέτρινο βωμό με το όνομα του Τρότσκι χαραγμένο πάνω του καθώς και το κομμουνιστικό σύμβολο και την περίφημη κόκκινη σημαία να κρέμεται δίπλα του.

Φεύγοντας απ’ το “Μουσείο του Τρότσκι” αποφασίσαμε να συνεχίσουμε τη βόλτα μας στο Coyoacan και να δούμε αν και κατά πόσο ήταν όμορφο αυτό το μικρό αυτόνομο “χωριό” μες την τεράστια Μητρόπολη του Μεξικού. Είδαμε μεξικάνικα χαμόσπιτα, άλλα πιο ανακαινισμένα, λίγα εντυπωσιακά και ολοφάνερα ιδιόκτητα από πλούσιους Μεξικανούς πολίτες (άλλη μια φορά που αναρωτηθήκαμε για το πόσοι τελικά είναι οι λεφτάδες στο Μεξικό). 20150703_153656Βρίσκοντας τυχαία μια κεντρική οδό, την Avenida Miguel Hidalgo, την οποία κι αρχίσαμε να κατηφορίζουμε, πετύχαμε στα δεξιά μας το “Εθνικό Μουσείο Λαϊκής Τέχνης” (“Museo Nacional de Culturas Populares”). Το εισιτήριο ήταν πολύ φτηνό και η περιέργεια μας πολύ μεγάλη για να μην μπούμε μέσα. Έτσι είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε κάθε μορφή μεξικάνικης λαϊκής τέχνης (από υφαντά μέχρι μικρογραφίες μεξικάνικων επιχειρήσεων). Την τιμητική τους είχαν τα γλυπτά και τα εκπληκτικά μεξικάνικα πήλινα, ενώ στο gift shop του μουσείου οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία – μεταξύ άλλων – ν’ αγοράσουν κάθε λογής αντικείμενο φτιαγμένο από ψάθα (πραγματικά εντυπωσιακό παζάρι!).

20150703_161711

20150703_170016Φεύγοντας κι απ’ αυτό το μουσείο ήμασταν αρκετά κουρασμένοι και πεινασμένοι. Πρέπει να ήταν μετά τις πέντε το απόγευμα οπότε θελήσαμε να ξαποστάσουμε κάπου στο κέντρο του Coyoacan και να φάμε μερικές ακόμη τοπικές σπεσιαλιτέ. Βρεθήκαμε στην κεντρική πλατεία όπου βγάλαμε μια φωτογραφία τα δυο κογιότ που δώσανε τ΄όνομα τους στην περιοχή (“Coyoacan” από “coyot”) και στην πορεία προχωρήσαμε παραδίπλα σε μια πανέμορφη μεξικάνικη στοά με την επιγραφή “Mercado Artesanal Mexicano”. Η στοά ήταν γεμάτη μικρομάγαζα και πωλητές με τις πραμάτειες τους σε πάγκους και κάτω από τέντες. Πέρα απ’ τα μικροπράγματα που αγοράσαμε γυρνώντας το παζάρι, βρήκαμε σε μια γωνιά έναν τύπο ο οποίος κάτω απ’ την τέντα του έφτιαχνε γελοιογραφίες με κάρβουνο πάνω σε χαρτί. Δεν το σκέφτη20150703_165508κα πολύ: “Είσαι να κάνουμε την πρώτη μας γελοιογραφία και να την έχουμε σουβενίρ απ’ το Μεξικό;” είπα στον άντρα μου και δε χρειάστηκε να πω κάτι παραπάνω για να τον πείσω. Εξηγήσαμε στον καλλιτέχνη μπροστά μας πως θέλουμε να είμαστε και οι δυο σε μια γελοιογραφία, κλείσαμε την τιμή κι έπειτα καθίσαμε σ’ έναν πάγκο να μας ζωγραφίσει. Ήταν γρήγορος, η όλη διαδικασία δεν πρέπει να πήρε πάνω από 20 λεπτά και είχαμε την πρώτη μας γελοιογραφία έτοιμη! Γελώντας με αυτό που είχε ζωγραφίσει, τον πληρώσαμε και προχωρήσαμε προς την έξοδο της στοάς.

20150703_172057Χωρίς αμφιβολία ήταν πλέον ώρα για φαγητό. Κατευθυνθήκαμε πάλι στην κεντρική πλατεία και καθίσαμε σε μια μοντέρνα μεξικάνικη ταβέρνα. Παραγγείλαμε δυο μπύρες, δυο κόκκινες σούπες τις οποίες φάγαμε με δημητριακά, λαχανικά και λευκό τυρί και κρέμα (πεντανόστιμες!) και στη 20150703_174052συνέχεια πήραμε δυο μερίδες τορτίγιας, η μια ήταν με χοιρινό και η άλλη με κοτόπουλο περιχυμένη με κάποια σος. Ενώ τρώγαμε ακούγαμε πλανόδιους μουσικούς να σταματούν στο απέναντι πεζοδρόμιο και να παίζουν κάθε είδος μουσικής (από λάτιν μέχρι μέταλ) ζητώντας έστω και λίγα πέσος.

Άρχισε να νυχτώνει και μοιραία άρχισε και να πέφτει η θερμοκρασία αλλά και ο καιρός να χαλάει. Ξέροντας πως θέλαμε κάμποση ώρα μπροστά μας για να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο, σηκωθήκαμε κι αφού πληρώσαμε πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το σταθμό του μετρό.

20150703_190104Στο δρόμο της επιστροφής δεν αντέξαμε κι από έναν πλανόδιο πωλητή αγοράσαμε τ’ αυθεντικά churros με τη λιωμένη σοκολάτα. Ήταν ό,τι έπρεπε για επιδόρπιο εκείνη την ώρα! Λίγο πριν μπούμε στο μετρό κι επειδή είχε αρχίσει ήδη να ψιχαλίζει μπήκαμε στο “Centro Coyoacan” για να δούμε πως είναι κι ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο στο Μεξικό. Μια από τα ίδια έχω να σας πω: Μαγαζιά με ρούχα, καταστήματα με 20150703_192248καλλυντικά, επώνυμες μάρκες και πολλοί σεκιουριτάδες παντού. Τίποτα το αξιοσημείωτο δηλαδή αν και πάλι αναρωτήθηκα πως με 5 δολάρια μεροκάματο μπαίνουν και ψωνίζουν οι Μεξικάνοι σε τέτοια πολυκαταστήματα. “Δεν είναι όλοι οι Μεξικάνοι φτωχοί αλλά και όσοι μπαίνουν εδώ δεν είναι Μεξικάνοι” μου επισήμανε ο άντρας μου τραβώντας με από κάτι βιτρίνες με όμορφα εσώρουχα έξω απ’ τις οποίες έκανα οφθαλμόλουτρο. Δεν ήταν σίγουρα ώρα για ψώνια! Ήταν ώρα να γυρίσουμε πίσω και να ξεκουραστούμε γιατί την επόμενη μέρα θα είχαμε την τελευταία μας μεγάλη εξόρμηση στην Πόλη του Μεξικού.

Advertisements

6 σκέψεις σχετικά με το “Πόλη του Μεξικού: Ημέρα Έβδομη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s