Όσα θα κρατήσω απ’ το φαινόμενο «Παντελής Παντελίδης»

2013051510283550_0Αναρωτήθηκα πολύ αν μέσα στο γενικό χαμό και στα γραψίματα πολλών έπρεπε να καταθέσω κι εγώ σε μια γωνιά του ίντερνετ τη σκέψη μου για τον Παντελίδη και όσα γίνονται τα τελευταία 24ωρα μετά το χαμό του. Θεωρώ πως αρκετά ειπώθηκαν, με κάποια συμφωνώ, με άλλα διαφωνώ. Σκέφτηκα επίσης πως εγώ, ως μόνιμος κάτοικος του εξωτερικού, δεν είδα ποτέ από κοντά μου τον Παντελίδη, δεν τον συνάντησα πουθενά να τραγουδάει, κι αν ζούσε ακόμα ίσως να περνούσαν πολλά χρόνια μέχρι τη στιγμή που θα προέκυπτε τυχαία(;) να τον ακούσω ζωντανά. Για ‘μένα ο Παντελίδης ήρθε κι έφυγε ως ένα διαδικτυακό φαινόμενο. Απ’ το ίντερνετ έμαθα την ύπαρξη του, απ’ το ίντερνετ άκουσα τα πρώτα του τραγούδια και χθες απ’ το ίντερνετ πληροφορήθηκα για το τροχαίο δυστύχημα που στοίχισε τη ζωή του. Η μόνη λοιπόν δική μου συνεισφορά ως προς το φαινόμενο “Παντελής Παντελίδης” είναι η άποψη μιας Ελληνίδας μετανάστριας που παρακολούθησε την πορεία αυτού του καλλιτέχνη από μακριά, μέσα από μια οθόνη υπολογιστή.

Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για τη ζωή του και την καριέρα του καθώς αυτά θα τα διαβάσετε – ή τα έχετε ήδη διαβάσει – σε χιλιάδες άρθρα στο ίντερνετ. Άνηκα στην κατηγορία των ανθρώπων που γούσταραν 3-4 τραγούδια του και κορόιδευαν φανερά κάποια άλλα του (προχωράω σ’ αυτή τη δήλωση επειδή από χθες όλοι για κάποιο λόγο μπαίνουν στη διαδικασία να πουν αν άκουγαν ή δεν άκουγαν Παντελίδη). Το κορυφαίο του κομμάτι για ‘μένα είναι το “Γίνεται” ένα πολύ “ανεβαστικό”, καθόλου σαχλό τραγούδι, με βαλκανικό ήχο και καλή ενορχήστρωση (απ’ όσα συμπεραίνει απλά και μόνο το αυτί μου). Γέλασα κι έκραξα όσο δεν πάει το “Σκούπισε τα πόδια σου και πέρασε” και το “Τα σχοινιά σου”. Αναρωτιόμουν πού τα βρίσκει και πώς είναι δυνατόν πρώτα απ’ όλα ο ίδιος κι έπειτα οι φανατικοί ακόλουθοι του να θεωρούν πως αυτά είναι έστω καψουροτράγουδα αλλά της προκοπής (Κι ο Χριστοδουλόπουλος για παράδειγμα έχει πει το “Προσκλητήριο” αλλά έχει τραγουδήσει και παρέα με την Τσανακλίδου και με τη Λίτσα Διαμάντη). Χθες διάβασα κάτι που δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Κι αν το έκανε επίτηδες όλο αυτό; Κι αν ήθελε να δημιουργήσει στίχους οι οποίοι όσο γελοίοι κι αν ακούγονταν ο κόσμος θα τους θυμόταν και μετά από χρόνια; Όλα για την επιτυχία ή για την υστεροφημία; Τι να σας πω, δεν γνωρίζω, μα αν θέλουμε να πούμε αλήθειες, δύσκολα κάποιος μπλέκει με τα καλλιτεχνικά και δεν επιδιώκει κάτι απ’ τα δύο (ή και τα δύο). Αν λοιπόν ο στόχος του Παντελίδη ήταν οι περισσότεροι να θυμόμαστε για πολύ καιρό τα τραγούδια του, πρέπει να του στείλω συγχαρητήρια – έστω κι εκεί που είναι – γιατί αυτό που ήθελε, το πέτυχε και με το παραπάνω.

Σ’ αυτό όμως που θέλω να σταθώ – και νομίζω γι’ αυτό κιόλας γράφω αυτό το άρθρο – είναι στον χαρακτήρα του Παντελίδη ή τέλος πάντων σ’ αυτό που εξέπεμπε και σ’ αυτό που ισχυρίζονται οι περισσότεροι πως ήταν. Ο Παντελίδης κάθε φορά που βρισκόταν μπροστά από μια κάμερα έδειχνε βαθιά συνεσταλμένος, ντροπαλός, συχνά νόμιζες πως αν δεν υπήρχαν μικρόφωνα τριγύρω δε θα άκουγες τη φωνή του. Είτε άκουγε καλά λόγια, είτε – τις περισσότερε φορές – αποδοκιμασίες απαντούσε με ψυχραιμία και με το μόνιμα αμήχανο χαμόγελο του που πρόδιδε έναν άνθρωπο που παρά τον βαθιά επικοινωνιακό του χαρακτήρα πάνω στην σκηνή, την κάμερα δεν την ήθελε. Πολλοί από χθες βγήκαν και δήλωσαν πως δεν άξιζε ο Παντελίδης τέτοιο πόλεμο και τόση κακεντρέχεια αφού πραγματικά δεν ενοχλούσε κανέναν. Θέλοντας να παίξω το δικηγόρο του Διαβόλου θα πω πως ο Παντελίδης δεν κρινόταν ευρέως ως καλό ή ως κακό παιδί αλλά ως καλλιτέχνης. Σαν καλλιτέχνη είχαμε όλοι δικαίωμα να τον ακούσουμε, να τον κρίνουμε και να καταλήξουμε αν και πόσο μας άρεσε. Ακούγοντας κάποιος τα τραγούδια του δε χρειαζόταν ούτε φανατικός του εχθρός να γίνει, ούτε πιστός θαυμαστής. Θα μπορούσε να παραμείνει και κάπου στη μέση ή θα μπορούσε να δηλώσει αδιαφορία. Κι εδώ περνάω απ’ την άλλη μεριά και λέω πως το τελευταίο είναι συχνά αδύνατο να συμβεί μαζικά, τουλάχιστον στην Ελλάδα.

Από χθες ακούω απ’ όσους ανέλαβαν να δημιουργήσουν την “αγιογραφία” του, πως ο Παντελής ήταν μουσικά αυτοδίδακτος, όλα τα κατάφερε μόνος του παρέα με την κιθάρα του και πόσο άξιος ήταν που δε βασίστηκε στις πλάτες κανενός για να γίνει γνωστός κλπ. Ε, είναι φοβερό πως για το ίδιο πράγμα που πλέον θαυμάζουμε και καμαρώνουμε τον “ακίνδυνο” αποθανόντα, για το ίδιο πράγμα χθες τον βρίζαμε. Το βασικό κόμπλεξ του μέσου Έλληνα είναι πάντα ένα και βαθύ: Δεν αντέχει την επιτυχία του διπλανού του. Δεν αντέχει τη σκέψη κάποιου με κότσια ο οποίος μπορεί να ισχυριστεί πως πέτυχε κάτι χωρίς να έχει μπάρμπα στην Κορώνη ή χωρίς να πέρασε από διακόσια κρεβάτια διαφημιστών και ατζέντηδων. Ο Παντελίδης την ίδια στιγμή που λατρευόταν για τη μαγκιά του να τραγουδήσει μέσω ίντερνετ και να γίνει έτσι αργά και σταθερά γνωστός, την ίδια ώρα σταυρωνόταν για το ίδιο ακριβώς πράγμα. Σας πάω και στοίχημα ότι πολλοί που θεωρούσαν τον Παντελίδη “ασήμαντο” και “δεύτερο” ήταν αυτοί που θα ήθελαν να είχαν κάνει αυτό που τόλμησε να κάνει αυτός: Να σταθούν με θάρρος μπροστά από μια κάμερα υπολογιστή (κι ας ντρέπονται ελεεινά) και να τραγουδήσουν τραγούδια που έγραψαν οι ίδιοι ακόμη και με το ρίσκο να γίνουν ρεζίλι ή ν’ ακούσουν τα εξ αμάξης από ανώνυμους χρήστες του ίντερνετ. Επειδή όμως εύκολα κανένας δε θα τολμούσε κάτι τέτοιο, αρκετοί προτίμησαν να εξακολουθήσουν το καλό και γνώριμο “θάψιμο” περί προσβολής της ποιότητας της μουσικής από τη μεριά του Παντελίδη.

Είναι φοβερό σ’ αυτή τη χώρα πως πολλοί νιώθουν αυθαίρετα πως εκπροσωπούν την “ποιότητα” κι εξαιτίας αυτής της πεποίθησης τους νιώθουν πως έχουν το δικαίωμα να βρουν και να δείξουν με το δάχτυλο τους “μη ποιοτικούς” προκειμένου οι μάζες ν’ ακούσουν αυτούς που καλά γνωρίζουν και ν’ απομονώσουν το εκάστοτε μίασμα της υψηλής διανόησης και κουλτούρας. Τα παραδείγματα γύρω μας είναι τόσα πολλά που νομίζω πως δε χρειάζεται να πω τίποτα περισσότερο γι’ αυτό. Στο τέλος της ημέρας ισχύει το πολύ σπουδαίο γνωμικό “Αυτοί που ποτέ δεν έκαναν τίποτε, τα βάζουν πάντα με αυτούς που δε μπόρεσαν να κάνουν τα πάντα”. Προσωπικά, έχοντας αυτό στο νου μου, προσπαθώ κάθε μέρα να βγάζω τη δουλειά που πρέπει (άλλοτε τα καταφέρνω κι άλλοτε όχι) γιατί μόνο έτσι υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως πέντε ή δέκα πράγματα που θα καταφέρω ως το τέλος της ζωής μου, θα τα κάνω με κόπο και προσπάθεια και όχι κριτικάροντας μέρα-νύχτα την επιτυχία και την πορεία του κάθε ανθρώπου. Κι αν δικαιολογημένα καμιά φορά πέφτει το μάτι μας εξεταστικά πάνω στις ζωές των άλλων, εμείς πρέπει να το επαναφέρουμε πίσω στο δικό μας μονοπάτι.

Είμαστε όμως λαός που λειτουργεί κατά βάση και συχνά αποκλειστικά με το συναίσθημα. Πριν λίγο διάβαζα πως η σωρός του Παντελίδη θα τεθεί αύριο πριν την κηδεία του για λαϊκό προσκύνημα, τα νυχτερινά μαγαζιά δε θα δουλέψουν αυτές τις μέρες, ενώ στο σημείο του δυστυχήματος θα μαζευτεί αύριο κόσμος για να κρατήσει ενός λεπτού σιγή. Μπορούσε άραγε να φανταστεί ο νεαρός Παντελής απ’ την Νέα Ιωνία πως κάποτε θα τον τιμούσαν σαν λαϊκό ήρωα και μάλιστα δυο μέρες μετά τη γενική κατακραυγή που έφαγε για το τραγούδι που έγραψε για την Κύπρο; Συχνά πια, από δω που είμαι, τη βλέπω την Ελλάδα σα χώρα των υπερβολών και της παράνοιας. Μα αν ζητάτε τη γνώμη μου κι εγώ μέσα για το λαϊκό προσκύνημα! Ο ελληνικός λαός έχει προσκυνήσει κατά καιρούς ανθρώπους που δεν άξιζαν ούτε εκτίμηση, ούτε προσοχή, ούτε συμπάθεια, μα η εξουσία και η ιεραρχία – φτιαγμένη από ανθρώπους γι’ ανθρώπους – μας κάνει πολλές φορές να πιστεύουμε πως το τίποτα σημαντικό τελικά ήταν κάτι σπουδαίο. Χαλάλι στον Παντελίδη λοιπόν το λαϊκό προσκύνημα, γιατί στο κάτω-κάτω αυτός ο άνθρωπος δεν κορόιδεψε ποτέ κανέναν. Ποτέ του δεν προσπάθησε να πείσει πως ήταν κάτι πιο σημαντικό απ’ ότι ήταν και πάντα απαντούσε στα κολακευτικά σχόλια σχεδόν με σκυμμένο κεφάλι. Και μάλλον γι’ αυτό τελικά έγινε λαϊκό είδωλο. Ίσως το ένστικτο του κόσμου να λειτούργησε και μια φορά σωστά.

6 thoughts on “Όσα θα κρατήσω απ’ το φαινόμενο «Παντελής Παντελίδης»

  1. Ο Παντελίδης, ανεξαρτήτα από το αν τα τραγούδια του ήταν σούπερ ποιοτικά ή όχι έκανε κάτι πρωτοφανές όπως κι εσύ αναφέρεις. Κατάφερε ΕΝΤΕΛΩΣ ΜΟΝΟΣ του να φθάσει πολύ ψηλά! Φυσικά, ο Έλληνας από ζήλια, κακία και κόμπλεξ κάθε φορά έκραζε, ευχόταν «ψόφο» κι άλλα τέτοια ωραία!
    Η ζωή κι ο ξαφνικός θάνατός του, θα μπορούσαν να μας διδάξουν πολλά.
    Το πόσο μάταια είναι κάποια πράγματα, το τι συνέπειες έχει να φέρεσαι επιπόλαια (σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό όντας κατά μεγάλη πιθάνοτητα πιωμένος κι άϋπνος, έχοντας μέσα στο αμάξι άλλες δυο κοπέλες, μιλάμε δηλαδή για αυτοκτονία κι απόπειρα ανθρωποκτονίας ταυτόχρονα τολμώ να πω), το πώς η γρήγορη φήμη και τα λεφτά μπορεί να σε κάνουν να χάσεις την μπάλα όταν είσαι ενα λαϊκό παιδί που μέχρι πρότινως δεν είχε τίποτα. Αντ’αυτού, κλασικά τα ελληνικά media επιδίδονται σε έναν απίστευτο κανιβαλισμό, πουλώντας τον ανθρώπινο πόνο για λίγα εξώφυλλα και νούμερα παραπάνω. Για αυτό δε θα τους χαρίσω πια κανένα «click», καμία τηλεθέαση.
    Δυστυχώς, εύκολα ξεχνάμε… Και πάλι θα χάνονται ζωές στην άσφαλτο, πάλι θα μένουν άνθρωποι παράλυτοι, πάλι θα ευχόμαστε «ψόφο» και «καρκίνο» χωρίς να σκεφτόμαστε πόσο τα λόγια μας πληγώνουν, θα παραμένουμε υποκριτές!
    Αυτές τις μέρες είμαι σχεδόν αηδιασμένη….

    (Συγγνώμη για το μακροσκελές σχόλιο)

    1. Ίσα-ίσα σ’ ευχαριστώ για το μακροσκελές σχόλιο. Το άρθρο το έγραψα για να υπάρξει συζήτηση παραπέρα και χαίρομαι που εξέφρασες τα συναισθήματα σου κάτω απ’ αυτό….
      Για το ατύχημα και τη συμπεριφορά όλων μας όταν κρατάμε τιμόνι έχεις απόλυτο δίκιο. Ο Παντελίδης πλήρωσε πολύ ακριβά την όποια αμέλεια του και δεν ξέρουμε ακόμα σε τι κατάσταση βρίσκονται οι συνεπιβάτισες του. Ας κρατήσουμε απ’ όλη αυτή την ιστορία το πόσο πιο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε όταν οδηγούμε κι όταν μεταφέρουμε κόσμο στο όχημα μας. Οι Έλληνες δύσκολα αλλάζουμε νοοτροπία (είναι κι αυτή η αναθεματισμένη μαγκιά που δε μπορούμε να ξεφορτωθούμε!) αλλά ελπίζω έστω κι ένα μικρό ποσοστό οδηγών εκεί έξω να δει λίγο αλλιώς το θέμα της οδήγησης υπό δύσκολες/ακατάλληλες συνθήκες.

      1. Μακάρι!!! Κι επιτέλους ας αρχίσει και η Πολιτεία να σκέφτεται την οδική ασφάλεια. Ίσως αν τα κιγκλιδώματα δεν ήταν κατι σκουριασμένα παλιοσίδερα το παλληκάρι να ζούσε σήμερα.
        Πάντως πολύ κρίμα! Για εμένα είναι ακόμα τεράστιο σοκ. Κυριολεκτικά, είναι αυτό που λένε μια στιγμή-μια ζωή!

      2. Το τι οφείλει να κάνει η Πολιτεία είναι τόσο μεγάλη και δυστυχώς μάταιη κουβέντα που μπορούμε να μιλάμε ως το καλοκαίρι κι άκρη να μη βγάζουμε. Επειδή μεταξύ μας ξέρουμε πως η Πολιτεία δε θα κάνει τίποτα, καλύτερα είναι να προσέχουμε 10 φορές παραπάνω απ’ το να βασιζόμαστε στην κατασκευή των ελληνικών δρόμων (η οποία δεν προβλέπεται να καλυτερεύσει και μες τα επόμενα χρόνια).

  2. Νομίζω Φανή μου, πως σου έχω γράψει, πως ανοίγω την TV μόνο για να δω κάποιες σειρές που έχω η ίδια διαλέξει να δω, αλλά σήμερα Σάββατο ο άνδρας μου, που μπορεί να βλέπει ώρες ειδήσεις χωρίς να ενοχλείται ή κάτι να μαθαίνει όπως πχ η αφεντιά μου, άνοιξε την TV την ώρα που μεταδιδόταν από την ιδιωτική TV η κηδεία… ένα αίσχος ή έβλεπες πανηγύρι ή τους αγρότες να τρώνε στα μπλόκα φασολάδα και να χορεύουν, ήταν το ίδιο… είχα μια φρικτή αίσθηση πως όλο αυτό ήταν μια κακοκτισμένη κακόγουστη φάρσα. Λυπηρό να φεύγει ένα νέο παιδί που κατάφερε όμως να γίνει γνωστό σε όλους. Δεν τον είχα ξανακούσει και εδώ από περιέργεια και μόνο άκουσα λίγο απ΄το τραγούδι του, που είναι όπως εκατοντάδες λαϊκά ανούσια τραγούδια που κυκλοφορούν…. Για μένα όλος αυτός ο «ντόρος» δείχνει το επίπεδο μιας χώρας και αυτό με λυπεί βαθιά. Κάπου άκουσα, πως στα μάτια του, πολλοί είδαν την ελπίδα, πως μπορείς να τα καταφέρεις στη ζωή… έλεος!
    Για μια ακόμα φορά, θα συμφωνήσω πως δεν έχουμε πολλά να περιμένουμε απ’ την πολιτεία και καλά θα κάνουμε να είμαστε γενικά και ειδικά πιο προσεχτικοί!

    Καλό μας απόγευμα με πολλά πολλά ΑΦιλιά και στην Παναγιώτα! 🙂

    1. Δεν είδα πλάνα απ’ την κηδεία (ευτυχώς μάλλον) αλλά δεν αμφιβάλλω πως θα την έκαναν σαν λαϊκό πανηγύρι! Μπορεί μέχρι πάγκους με ποπ-κορν και μαλλί της γριάς να έφεραν! Απ’ την άλλη σκέφτομαι πως θ’ αφήσω στην κρίση όσων ήξεραν καλύτερα αυτό τον άνθρωπο ν’ αποφασίσουν τι κηδεία του πρέπει.
      Όσον αφορά αυτούς που είδαν στον Παντελίδη την ελπίδα θα πω: ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται! Να δεχτώ απλά πως η ξαφνική διασημότητα του μέσω ίντερνετ δείχνει τη δύναμη που μπορεί να έχει το διαδίκτυο σήμερα… αν και ο Παντελίδης ήταν ένας στους πόσους χιλιάδες οπότε δε μπορούμε να υποθέσουμε ότι ανάλογες πορείες ανθρώπων επαναλαμβάνονται κάθε μέρα.
      Ας έχει καλό ταξίδι και ας τον θυμούνται καλά όσοι τον αγάπησαν.
      Μια όμορφη Κυριακή εύχομαι και φιλάκια! :*

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s