25 γεγονότα/στοιχεία της ζωής μου που ίσως να σας ενδιαφέρουν

20151123_114052

Είναι τρελό και τέλειο θα ‘λεγα το γεγονός πως αν μου πει η Τζο απ’ το «Cherrybookish’s Blogνα γράψω κάτι, δε μπορώ να της αντισταθώ και να μην το κάνω. Ειδικά αν αυτό το κάτι το ‘χει τολμήσει ήδη εκείνη πρώτη, τότε η πρό(σ)κληση παίρνει άλλες διαστάσεις και δεν αντέχω να μην τσιμπήσω το δόλωμα που μου ρίχνει! Ιδού λοιπόν το δικό μου αυτοβιογραφικό άρθρο με προσωπικά δεδομένα της μέχρι τώρα ζωής μου. Η Τζο έγραψε 50 facts (το θηρίο!) αλλά μου ήταν αντικειμενικά αδύνατο να βρω να πω 50 διαφορετικά πράγματα για ‘μένα που να έχουν τρομερό ενδιαφέρον. Έτσι προς το παρόν προέβην σε 25 προσωπικές αποκαλύψεις και, γεροί να ‘μαστε, θα γράψω ανάλογα άρθρα και στο μέλλον. Περιμένουμε κι εγώ και η Τζο τα δικά σας, έτσι για να γνωριζόμαστε όλο και καλύτερα μεταξύ μας!

1. Είμαι ένας άνθρωπος που παθιάζεται με πολλά και διαφορετικά πράγματα/ασχολίες από τότε τουλάχιστον που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μου ήταν δύσκολο στα 17-18 μου ν’ αποφασίσω σε ποια σχολή θέλω να περάσω κι άρα ποιο επάγγελμα θέλω ν’ ακολουθήσω γιατί μου άρεσαν πολλά και διαφορετικά πράγματα. Ήξερα τι δε θέλω, μα δεν ήξερα τι θέλω και πίστευα πως θα ήμουν καλή σε κάμποσες δουλειές. Στα χρόνια που πέρασαν ασχολήθηκα αρκετά σοβαρά με τη Ψυχολογία, την Εκπαίδευση, το Θέατρο, την αρθρογραφία και πολύ φοβάμαι πως ο κατάλογος όσων μ’ ενδιαφέρουν και με συναρπάζουν με τα χρόνια μεγαλώνει αντί να μικραίνει.

2. Είμαι πολύ αγχώδης τύπος και control freak (αν και έχω ψιλο-χαλαρώσει τα τελευταία χρόνια). Αποτέλεσμα του στρες μου είναι διάφορες αλλεργίες κι αυτοάνοσα νοσήματα που έχουν βγει στην επιφάνεια κατά καιρούς. Για να ελέγχω τις αρνητικές μου σκέψεις ακολουθώ μια σειρά από ασκήσεις Ενσυνειδητότητας και Θετικής Ψυχολογίας (εδώ βοηθούν οι σπουδές και το επάγγελμα).

3. Τα τελευταία περίπου 4 χρόνια είχα δυο σοβαρά χτυπήματα και στα δυο μου πόδια. Στο αριστερό μου πόδι υπέστην οστεοχόνδρινο κάταγμα αστραγάλου και στο δεξί είχα ρήξη χιαστού πριν ένα χρόνο και χρειάστηκε να χειρουργηθώ και να κάνω μερικούς μήνες φυσιοθεραπεία. Τα πόδια μου τα προσέχω πλέον σαν να είναι από γυαλί φτιαγμένα. Προσπαθώ να τα γυμνάζω αλλά να μην τα εκθέτω σε δραστηριότητες που θεωρώ “επικίνδυνες” όπως το πατινάζ ή το σκι, αν και θα ήθελα πολύ να κάνω. Το σίγουρο είναι πως έχοντας κάνει αρκετά χιλιόμετρα πάνω σε πατερίτσες ξέρω πόσο σπουδαίο είναι να στέκεται κανείς στα δυο του πόδια (κάτι που οι περισσότεροι το θεωρούμε ένα απ’ τα πολλά δεδομένα της ζωής μας).

4. Είμαι Ταύρος με Ωροσκόπο στον Σκορπιό, Σελήνη στον Κριό και Ερμή και Αφροδίτη στους Διδύμους. Ναι, ασχολούμαι με την αστρολογία και μου αρέσει πολύ! Τη βρίσκω ένα εξαιρετικό βοήθημα στο να καταλαβαίνω αρκετά γρήγορα βασικές γραμμές της ψυχοσύνθεσης του ανθρώπου που έχω απέναντι μου. Όσο κι αν ακούω διαφωνίες πως η Αστρολογία είναι “σαχλαμάρες”, εγώ ξέρω πόσο καλά ενημερωμένη νιώθω για κάποιον απλά ξέροντας μερικές λεπτομέρειες του ωροσκοπίου του. Κι αυτό ξέρω πως φρικάρει τους άλλους, το παραδέχονται ή όχι!

5. Τον πρώτο έρωτα μου στο νηπιαγωγείο τον έλεγαν Αντώνη και είχε τα πιο γαλανά μάτια του κόσμου. Ήταν καψούρης μαζί μου και ήμουν κι εγώ επίσης μαζί του αλλά του το έπαιζα δύσκολη. Όταν ο Αντώνης τελείωσε από τα μεγάλα νήπια κι έφυγε να πάει Α’ δημοτικού κι εγώ έπρεπε να συνεχίσω άλλο έναν χρόνο στο νηπιαγωγείο (ήμουν ένα χρόνο μικρότερη) κόντεψα να φαρμακωθώ με τον αποχωρισμό μας! Όχι απλά δεν το έπαιζα δύσκολη πια αλλά 6,5 χρονών άλλαξα στη μάνα μου την πορεία από το νηπιαγωγείο προς το σπίτι μας απλά και μόνο για να περάσω μπροστά απ’ το δημοτικό σχολείο που ήξερα ότι παίζει μπάλα ο Αντώνης. Η μάνα μου πήρε άμεσα χαμπάρι πόσο γκομενιάρα βγήκε η κόρη της αλλά εγώ ήμουν μες την τρελή χαρά όταν εκείνο το μεσημέρι αντίκρισα τον Αντώνη να τρέχει στην αυλή του σχολείου. Ο Αντώνης τότε δε μου έδωσε και πολλή σημασία και πικραμένη κατάλαβα πως μάλλον πια του άρεσαν άλλα κοριτσάκια κι εμένα με είχε ξεχάσει. Μη φανταστείτε, η ραγισμένη μου καρδιά τον ξέχασε επίσης γρήγορα.

6. Όσο έβλεπα θρίλερ μικρή και δεν καταλάβαινα τίποτα, τόσο τώρα δεν αντέχω να βλέπω (ή πάντα παρακολουθώ με την επίγνωση πως μετά θα κωλώνω να πάω μέχρι την τουαλέτα αν δεν ανάψω όλα τα φώτα του σπιτιού).

7. Μέχρι τη Δευτέρα Δημοτικού έδερνα όλα τα αγόρια της τάξης μου. Μετά μερικά απ’ αυτά μεγάλωσαν πολύ και κατάλαβα πως έπρεπε να κάτσω στ’ αυγά μου γιατί δε με έπαιρνε να ορμήσω (άντε καλέ που ήμουν αγοροκόριτσο!).

8. Γύρω στα 8-9 μου χρόνια κόντεψα να πνιγώ στη θάλασσα εξαιτίας μεγάλων κυμάτων που ήρθαν και με πλάκωσαν και δε μπορούσα να βγω στην αμμουδιά. Μ’ έβγαλε έξω την τελευταία στιγμή ο πατέρας μου κι από τότε αποφεύγω όσο μπορώ περισσότερο να μπαίνω στη θάλασσα όταν έχει κύματα.

9. Το πρώτο μου φιλί το έδωσα όταν ήμουν 12 χρονών, σ’ ένα πάρτι, ενώ παίζαμε “μπουκάλα” με τους συμμαθητές μου (το νου σας στα 12χρονα!). Το πρώτο μου κανονικό φιλί ήρθε αρκετά χρόνια αργότερα καθώς ήμουν λίγο ασέξουαλ φεμινίστρια στο λύκειο και τα αγόρια κόμπλαραν τρελά μαζί μου.

10. Για μεγάλο διάστημα της ζωής μου αγαπημένη μου τραγουδίστρια ήταν η Έλενα Παπαρίζου. Την άκουγα όταν ακόμη ήταν μέλος του ντουέτου Antique και μάλιστα τότε είχα αγοράσει όλα τα cd του γκρουπ κι άκουγα τα τραγούδια τους φανατικά. Όταν η Παπαρίζου αποφάσισε να κάνει σόλο καριέρα πολύ μου κόστισε!

11. Πάντα πίστευα πως δεν είμαι πολύ όμορφη (με εξέπληττε μάλιστα όταν κάποιος θα μου έκανε φιλοφρόνηση για το εξωτερικό παρουσιαστικό μου) οπότε ένιωθα πως έπρεπε να ‘μαι δυνατή και ενδιαφέρουσα με άλλους τρόπους για να έχω φίλους και να με αγαπάνε. Ανεξαρτήτως του πως ξεκίνησε όλο αυτό, τελικά δεν πήγε κι άσχημα και ως άτομο ωφελήθηκα απ’ τη μη έντονη ενασχόληση μου με την εμφάνιση μου. Στο Λύκειο για παράδειγμα ήμουν απ’ τις λίγες μαθήτριες που δεν είχα καμένα μαλλιά από πιστολάκια, ισιώματα και βαφές, λίγο είναι αυτό;

12. Μια ζωή το έπαιζα “αντράκι” και ανεξάρτητη σε ό,τι αφορά τους ρομαντισμούς, τις αγκαλιές, τα λουλούδια και τα ηλιοβασιλέματα αλλά πλέον μπορώ να το βροντοφωνάξω: Έχω τόση ανάγκη για στοργή και προδέρμ που μπορώ να δημιουργήσω συναισθηματική αναγούλα σε όποιον ζει μαζί μου (και δεν είναι ίδιος ή και χειρότερος από ‘μένα σε αυτά τα πράγματα). Καμιά φορά συνειδητοποιώ το πόσο ανεξάρτητη είμαι και ταυτόχρονα το πόσο φοβισμένη είμαι με τη ζωή κι άρα πόσο ανάγκη έχω από προστασία κι ασφάλεια.

13. Πάντα φανταζόμουν τον εαυτό μου μέσα σε μια μακροχρόνια σχέση, με αγάπη και σεβασμό αλλά ποτέ δεν είχα πλάνα για παιδιά. Με άλλα λόγια, την άνοιξη θα γίνω 28 και δεν ξέρω ακόμα αν και πότε θα ήθελα να κάνω παιδιά. Τα θεωρώ πολύ μεγάλη ευθύνη και δεν ξέρω πότε θα ήμουν έτοιμη ν’ αφήσω για μερικά χρόνια όλες τις ασχολίες που λατρεύω για να μεγαλώσω ένα παιδί. Απ’ την άλλη έχω τη βαθιά υποψία πως σε γενικές γραμμές θα τα πήγαινα καλά ως μαμά, κι εκεί είναι που μπερδεύομαι ακόμη περισσότερο για το αν τελικά πρέπει ν’ ακολουθήσω το ένστικτο αναπαραγωγής μου. Οψόμεθα!

14. Δουλεύω πολύ σοβαρά μέσα μου την ιδέα πως ποτέ δε θα διαβάσω όλα τα βιβλία που θέλω, ποτέ δε θα δω όσες ταινίες και σειρές θέλω, ποτέ δε θα πάω όλα αυτά τα ταξίδια που θέλω. Το αντιλαμβάνομαι, πρέπει απλά να το αποδεχθώ!

15. Δεν ξέρω να βάφομαι σχεδόν καθόλου. Πέρα από κάποια πολύ βασικά πράγματα (μάσκαρα, μολύβι, κραγιόν) δεν ξέρω να χρησιμοποιώ σωστά οτιδήποτε άλλο, προφανώς γιατί ποτέ δεν ασχολήθηκα σοβαρά και ποτέ δε μ’ ενδιέφερε κιόλας. Πλησιάζω τα 30 και ακούω (κυρίως απ’ τη μάνα μου) πως δεν νοείται μια τριαντάρα να μην ξέρει να βάφεται. Πειράζει που εγώ όλο αυτό το θεωρώ μια βλακεία και μισή; Τρέφω απεριόριστο σεβασμό για τις γυναίκες που ξέρουν να βάφουν/βάφονται λες και είναι επαγγελματίες αλλά όλες δε γεννηθήκαμε (και δε θελήσαμε και ποτέ να γίνουμε) μακιγιέζ. Είναι τόσο βαρύ το έγκλημα μας;

16. Παρ’ όλο που γράφω σε blogs, sites και γενικά εκτίθεμαι ως ένα βαθμό στη γνώμη του καθενός, εντούτοις δεν τα πάω καλά με οποιαδήποτε είδους “δημοσιότητα”. Συχνά ζυγίζω μέσα μου την ιδέα κάπως, κάπου, κάποτε να συναναστρέφομαι πολύ και διαφορετικό κόσμο με αφορμή κάποιες επαγγελματικές μου δραστηριότητες, όμως όλο αυτό το θέλω ελεγχόμενο, καθορισμένο και όσο γίνεται (που λογικά δε γίνεται) λιγότερο απειλητικό κι αγχωτικό. Δε γίνεται να είσαι πολύ πετυχημένος κι ευρέως γνωστός για κάτι, χωρίς την ίδια στιγμή να σ’ ενοχλούν και να ξέρουν τ’ οτιδήποτε για ‘σένα; Τι ζητάω δηλαδή;

17. Είμαι φύσει απαισιόδοξος άνθρωπος και έχω δουλέψει πολύ για να δημιουργήσω τεχνητή αισιοδοξία μέσα μου. Παρ’ όλο που πάντα η πρώτη αυτόματη σκέψη μου για τα πάντα είναι αρνητική, εντούτοις θέλω πολύ να σκέφτομαι θετικά/ψύχραιμα/φιλοσοφημένα.

18. Το αγαπημένο μου λουλούδι είναι το ηλιοτρόπιο γιατί πάντα στρέφει το κεφάλι του προς τον ήλιο, το φως.

19. Μες τα επόμενα χρόνια θέλω να κάτσω να μάθω καλά ισπανικά. Τη λατρεύω αυτή τη γλώσσα!

20. Στο ερώτημα βουνό ή θάλασσα διαλέγω με τα χίλια το βουνό! Αγαπημένη μου εποχή η άνοιξη, αγαπημένος ταξιδιωτικός προορισμός στην Ελλάδα η Ήπειρος (Μέτσοβο, Γιάννενα, Ζαγοροχώρια).

21. Τα τρία αγαπημένα μου χρώματα τα οποία αγαπώ να φοράω αλλά και να βλέπω γύρω μου είναι το άσπρο, το κόκκινο και το μπλε.

22. Το αγαπημένο μου ανθυγιεινό σνακ είναι τα μπισκότα oreo βουτηγμένα στο γάλα! Ακόμη ξέρω πολύ καλά πως δε θα μπορούσα να ζήσω (ή δε θα είχε νόημα η ζωή μου) χωρίς πατάτα και τυρί!

23. Μια χώρα που θέλω πολύ να επισκεφτώ σύντομα είναι η Αργεντινή (ξέρω, εδώ κοντά!).

24. Αν δε μ’ έλεγαν Φανή, θα ονομαζόμουν Κατερίνα (ναι, το όνομα της άλλης γιαγιάς).

25. Έχω πολύ δυνατή φωνή και δυστυχώς δε χαμηλώνει με τίποτα, ό,τι κι αν έχω δοκιμάσει. Οι φίλοι/ες μου συζητάνε τα μυστικά τους μαζί μου αλλά μόνο όταν βρισκόμαστε σε χώρο/τόπο όπου δε θα μας ακούνε οι πάντες (Αγαπώ τους υπομονετικούς, γεμάτους κατανόηση φίλους μου!).

Αυτά προς το παρόν από ‘μένα. Νομίζω είπα πολλά, περισσότερα από κάθε άλλη φορά μα νομίζω πως νιώθω εντάξει με όσα μοιράστηκα. Θα χαρώ να διαβάσω τις προσωπικές εξομολογήσεις όλων όσων θέλουν να τολμήσουν μια τέτοια προσωπική λίστα (φυσικά όσο θέλει κι αντέχει να σκάψει μέσα του ο καθένας).

25 thoughts on “25 γεγονότα/στοιχεία της ζωής μου που ίσως να σας ενδιαφέρουν

  1. Διάζοντας τα δικα σου σκέφτηκα και αλλα που θα ηθελα να πω!Φαινεσαι σαν ενα ιδιαιτερο πλασμα με συγκεκριμένες ευαισθησίες.Στο Λυκειο θα καναμε παρεα😉 Αυτά τα αυτονοσα μας έχουν πεθανει..

    1. Τζο ποτέ δεν είναι αργά για συμπληρωματικό άρθρο😉

      Τα αυτοάνοσα όπως και οι κρίσεις πανικού έχουν πεθάνει κόσμο γιατί δεν εννοούμε να κουλάρουμε αλλά πρέπει…

      Εγώ πιστεύω πως θα κάναμε παρέα και μετά το Λύκειο😉

  2. Παρόλη την τεράαααααααααααααααααστια διαφορά ηλικίας μας Φανή μου, έχουμε πολλά πολλά κοινά, εκτός από τ’ αυτοάνοσα, ατυχήματα και αρνητικότητα που λόγω εσωτερικής εργασίας πολλών ετών απέφυγα, διαπιστώνω το εξής πολύ σημαντικό κατά την ταπεινή μου γνώμη: Πως όταν η καρδιά ενός ανθρώπου είναι ανοιχτή, ξέρει πια που πατά και τι (περίπου) θέλει, η διαφορά ηλικίας (για να επικοινωνήσει κανείς), δεν παίζει κανένα ρόλο… ίσως μόνο που η ίδια λόγω δυο γάμων, παιδιών και εγγονιών, είμαι σε καλύτερη θέση να μιλήσω βιωματικά για διάφορα φιλοσοφοψυχολογικά θέματα! 😛

    ΑΦιλάκια πανέμορφα ηλιόλουστα και χιονισμένα! 🙂

    1. Κι εγώ όταν έγραφα για κάποια πράγματα (π.χ. αστρολογία) έλεγα από μέσα μου «Εδώ θα χαμογελάσει η Στεφανία».
      Τη διαφορά ηλικίας μας δε τη θεωρώ τεράαααστια γιατί πάντα η ζωή μου περιείχε και περιέχει προσωπικές σχέσεις με ανθρώπους που δεν έχουμε απλά 2-3 χρονάκια διαφορά. Αλλά αυτό ήταν πάντα κάτι ωραίο και θετικό για ‘μένα καθώς έτσι έμαθα πολλά!
      Αφιλάκια παγωμένα αλλά και πάλι όχι χιονισμένα!

  3. Αχαχαχα ήταν τραγικο ΠΟΣΑ μου θύμησαν εμένα. Κι εγώ αγοροκόριτσο, «άσχημη» στο σχολείο, ειμαι 30 και δεν ξερω να βαφομαι, κανω 1000 διαφορετικά πράγματα, δεν εχω κανενα σχέδιο για παιδιά…Μέχρι και το αγαπημένο μας λουλούδι ίδιο είναι!

    Όσο για τα αγαπημένα σου χρώματα, τουλάχιστον στην Ολλανδία τα βλέπεις συνέχεια, είναι ο αγαπημένος συνδυασμός των Ολλανδέζων μου φαίνεται! (πατριωτισμός ίσως?)

    1. Εμείς πρέπει να πιούμε καφέ κάποια στιγμή κάπου μες τη χώρα να γνωριστούμε…. το ξέρεις έτσι;🙂
      Ευτυχώς που συνειδητοποίησα πως τα αγαπημένα μου χρώματα ήταν αυτά πριν μετακομίσω εδώ, καθώς παρατήρησα πως και η Ολλανδική και η Γαλλική σημαία τα ίδια τρία χρώματα έχουν. Δεν ξέρω πως τα επέλεξαν οι Ολλανδοί, εγώ τα διαλέγω γιατί μου φτιάχνουν τη διάθεση και σε ρούχα ταιριάζουν με το χρώμα του δέρματος μου.

      1. Χαχα το ξερω το ξερω🙂 Αν ερθω ποτε (Ροτερνταμ δεν εισαι?) θα σου στειλω μηνυμα! Ειμαστε και στις άλλες άκρες δυστυχώς!

      2. Ρότερνταμ είμαι αλλά δε χρειάζεται να βρεθούμε κι αποκλειστικά εδώ… μπορούμε να βρεθούμε και κάπου στη μέση😉 Αλλά εννοείται πως αν έρθεις Ρότερνταμ θα έχεις σπέσιαλ ξενάγηση από ‘μένα!

      3. Χιχι κι εσυ εννοειται αν ερθεις Groningen! Εννοειται θα κανονισουμε κάτι σύντομα🙂 Τελειωνει και το διδακτορικο σε λίγο, λογικά θα εχω χρόνο μετα!

      4. Είχα έρθει πριν ένα χρόνο Χρόνινγκεν (δες άρθρο παρακάτω) αλλά εννοείται αν ξανά ανέβω θα τα πούμε όπως και δήποτε!
        https://tisfanistisfanikeoraio.wordpress.com/2015/04/06/%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%85%CF%80%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BB%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CF%87%CF%81%CF%8C/

  4. Έχουμε πολλά κοινά Φανούλα μου, και μάλιστα οι Ταύροι είναι από τα αγαπημένα μου ζώδια, συνήθως τα πάω πολύ καλά μαζί τους, και μου αρέσει γιατί η φιλία αυτή είναι απόλυτα διάφανη και με πολλές ομοιότητες!🙂
    Όσο για τα βιβλία που θα θέλαμε να διαβάσουμε, άσ’το! Και δέκα ζωές να είχαμε φοβάμαι ότι δε θα προλαβαίναμε, γιατί συνεχώς θα έβγαιναν και νέα που θα θέλαμε κι αυτά να διαβάσουμε αχαχαχ! (δεν είμαι πολύ των σειρών, ταινιών κλπ)
    Όσον αφορά το δίλημμα για τη μητρότητα, θα σου πω με βεβαιότητα ότι ποτέ, σε καμία ηλικία, δεν είμαστε πανέτοιμες να γίνουμε μαμάδες, ακόμα κι αν συνειδητά το θέλουμε. Υπάρχει φόβος, υπάρχει δέσμευση, υπάρχει ευθύνη… Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να το μετανιώσει κάποια για την απόφαση να φέρει στον κόσμο ένα παιδί (μιλάω για υγιείς συναισθηματικά και ψυχολογικά γυναίκες).
    Έχω να σου σχολιάσω πολλά ακόμα, για τα πόδια σου (ξέρω πολύ καλά πόσο θα πρέπει να εκτιμάμε ότι στεκόμαστε όρθιοι), για το μακιγιάζ, για τα πολλαπλά ταλέντα, αλλά άντε, μη σε ζαλίζω άλλο χαχαχ!
    Φιλάκια πολλά! Χάρηκα που σε γνώρισα λίγο καλύτερα μέσα από αυτό το project!🙂

    1. Εγώ σ’ ευχαριστώ Αναστασία μου για τα υπέροχα λόγια και το μακροσκελές σχόλιο! Δεν είναι μόνο που τα γράφω, χαίρομαι να λαμβάνω υπόψιν και τις οποιεσδήποτε αντιδράσεις πάνω σε όσα θέλησα να μοιραστώ.
      Εσύ τι ζώδιο είσαι κι αγαπάς τόσο τα Ταυράκια;🙂

  5. Λοιπόν,… νομίζω πως «σκάλωσα» πολύ μ’ αυτό που αναφέρεις στο 13. Κι αυτό γιατί τελευταία ανακάλυψα πως τελικά ως άνθρωποι γινόμαστε ακριβώς αυτό που ονειρευόμαστε. Βλέπω από εμένα πως 5-6 συγκεκριμένους στόχους που είχα στη ζωή μου τους είχα φανταστεί πολύ αναλυτικά και βήμα βήμα μες στο μυαλό μου και τελικά τους κατάφερα όλους. Ενώ κάποιοι άλλοι (πχ. αυτό με τα παιδιά που αναφέρεις) δεν έχουν έρθει ακόμα στη ζωή μου και ανακάλυψα τελικά ότι «δεν τους έχω φανταστεί πώς θα είναι το να τους επιτύχω, άρα γι΄αυτό δεν έχουν έρθει ακόμα». Σε μπέρδεψα???

    Όσο για την Αργεντινή που λες, είναι ΕΡΩΤΑΣ!!!! Έχω γνωστούς εκεί κι όλο θέλω να πάω αλλά πάντα μου λείπει εκείνο το 1000άρι ευρουλάκια.😦 Κι όσο για τα Ισπανικά, όποτε θελήσεις στείλε μου να σου πω πώς μπορείς να αρχίσεις να μαθαίνεις 5 πράγματα από μόνη σου!🙂

    Φιλάκια πολλά πολλά!!!🙂

    1. Το έχω σκεφτεί κι εγώ με τους στόχους αυτό που λες κι εν μέρει πιστεύω πως ισχύει. Βέβαια πάντα λέω πως τις μεγάλες ευτυχίες (όπως και τις μεγάλες δυστυχίες) τις φέρνει η ζωή κατά βάση αναπάντεχα οπότε καμιά φορά γι’ άλλο πράγμα δουλεύουμε εμείς κι άλλα βγαίνουν στην πορεία. Σε θεωρώ πολύ τυχερό άνθρωπο αν ήδη έχεις καταφέρει 5-6 μεγάλους σου στόχους. Εγώ μπορεί να νιώθω πως έχω κάνει πέντε βήματα προς κατευθύνσεις που μ’ ενδιαφέρουν αλλά στη ζωή μου πολλές φορές αναγκάστηκα και να οπισθοχωρήσω από καταστάσεις που δεν έμοιαζαν να είναι για ‘μένα. Έτσι μπερδεύτηκα στο πέρασμα του χρόνου και απ’ το να σπαζοκεφαλιάζομαι, αποφάσισα ν’ αφήσω λίγο τη ζωή να κυλήσει και να μου δείξει προς τα που θέλει να με πάει (χωρίς βέβαια να σημαίνει πως μένω αμμέτοχη και δεν εκφέρω άποψη στα όσα συμβαίνουν).
      Για τα ισπανικά σ’ έχω στο νου μου και μόλις ασχοληθώ σοβαρά θα ζητήσω τα φώτα σου!🙂
      Φιλάκια Μαριάννα μου! :*

      1. Νομίζω πως έχεις δίκιο. Καλό είναι πού και πού να αφήνουμε τη ζωή να κυλήσει μόνη της χωρίς όμως να μένουμε αμέτοχοι ή άπραγοι σε ότι συμβαίνει. Πολλές φορές πιστεύουμε πως για ότι συμβαίνει ευθυνόμαστε αποκλειστικά και μόνο εμείς ή ότι για κάθε συμφορά που μας βρίσκει υπάρχει κάπου κρυμμένο ένα λάθος μας. Όλα είναι σχετικά, όλοι οι στόχοι μπορεί να θεωρούνται πραγματοποιήσιμοι αλλά δεν πρέπει να μας παίρνει από κάτω αν τελικά δεν πραγματοποιηθούν. Ίσως να μην προσπαθήσαμε αρκετά ίσως πάλι και να μην μας ταίριαζαν ή να μην ήταν η μοίρα τους να πραγματοποιηθούν.

        Φιλάκια πολλά και για ό,τι χρειαστείς μου λες!😀😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s