Writing Update 2: Τι φάση με το βιβλίο μου;

20150817_120252

Όπως είχα υποσχεθεί στο Writing Update 1 πριν λίγο καιρό, επιστρέφω να μιλήσω λίγο περισσότερο για το βιβλίο που ξεκίνησα να γράφω σχεδόν πριν τέσσερα χρόνια. Να σας θυμίσω πως το βιβλίο μου περιέχει 10 ερωτικές ιστορίες ηρώων που κάπως συνδέονται μεταξύ τους.

Όταν ξεκίνησα να το γράφω στα τέλη του 2011 θυμάμαι πως είχα παθιαστεί, είχα πάρει ένα τετράδιο και ξεκίνησα να κρατάω σημειώσεις για τις ιστορίες, τους χαρακτήρες, την πλοκή κάθε ιστορίας, αλλά και για το μεγάλο φινάλε. Στόχος μου τότε – αλλά και τώρα – είναι οι ιστορίες μου να μην έχουν εξωφρενικά στοιχεία αλλά αληθοφάνεια. Παράλληλα βέβαια προσπαθώ να τις γράψω λέγοντας κάτι καινούριο προς τα έξω και ως την τελευταία στιγμή αυτός θα είναι ο πιο μεγάλος μου στόχος. Παρά το γεγονός πως η συγγραφή αυτών των ιστοριών είναι περισσότερο απαιτητική απ’ όσο φανταζόμουν, εντούτοις η χαρά μου όταν βλέπω τους ήρωες μου να “εμφανίζονται” στις γραμμές που μόλις έγραψα για να μου “ψιθυρίσουν” πράγματα γι’ αυτούς δεν περιγράφεται. Νομίζω ένας επίδοξος συγγραφέας την πρώτη και παντοτινή του χαρά την παίρνει όταν νιώθει και συμπεριφέρεται στους ήρωες του λες κι έχουν πάρει σάρκα και οστά. Δε θα μπορούσαμε να πούμε πως ένας συγγραφέας κυρίως καταγράφει τις “επιθυμίες” εκείνων που θέλουν να υπάρξουν στ’ αλήθεια έστω και μέσα από μερικά φύλλα χαρτί;

Το βασικό μου θέμα/πρόβλημα εξαιτίας του οποίου το βιβλίο μου προχωράει εντελώς με ρυθμούς χελώνας είναι η έλλειψη χρόνου λόγω των πολλών ακόμη παράλληλων δραστηριοτήτων μου οι οποίες καλώς ή κακώς δε μου επιτρέπουν ν’ αφοσιωθώ πλήρως στη συγγραφή του. Πολλές φορές έχω σκεφτεί πως αν είχα ένα δίμηνο κενό, χωρίς κάτι άλλο να εκκρεμεί, θα έβαζα τα δυνατά μου να το προχωρήσω πολύ και γιατί όχι, να το τελειώσω. Όμως πού να βρει κανείς ένα δίμηνο απαλλαγμένο από οποιεσδήποτε ευθύνες και υποχρεώσεις; Επειδή λοιπόν δε μπορώ να ελπίζω σε κάτι τέτοιο, καιρός ν’ αποδεχθώ πως τον δημιουργικό χρόνο πρέπει να τον βρω, να τον επινοήσω, να τον κλέψω από αλλού αν χρειαστεί. Πρέπει όμως να τον βρω για το καλό του βιβλίου μου!

Τέλος να πω πως το μεγάλο πρόβλημα μου γι’ αρκετά μεγάλο διάστημα είναι η αναποφασιστικότητα μου τόσο για το περιεχόμενο όσο και για τη δομή του προλόγου και του επίλογου. Δυστυχώς δεν μπορώ να σας πω πολλά γιατί θα χαλάσω τη μικρή έκπληξη που μπορεί να νιώσετε αν κάποτε τα διαβάσετε. Το μόνο που μπορώ ν’ αποκαλύψω είναι πως θα συνδέονται με τις ιστορίες μου, αλλά θα διαθέτουν και μια δική τους, ανεξάρτητη ταυτότητα. Μέχρι στιγμής – μετά από πολύ καιρό ομολογουμένως – έχω καταλήξει σε μια ιδέα για το πως θέλω να τα διαχειριστώ. Να δούμε αν θα εξακολουθήσει να μου αρέσει αυτή η ιδέα στο πέρασμα του χρόνου.

Αυτά προς το παρόν κι από ‘μένα.

O Ιανουάριος μήνας νομίζω προβλέπεται πάνω-κάτω εξίσου πολυάσχολος με τον περασμένο Νοέμβρη, οπότε ψέμματα να μη σας λέω, ως τα τέλη του ξέρω πολύ καλά πως δε θ’ ασχοληθώ σοβαρά με το βιβλίο μου. Ας αισιοδοξήσω όμως πως μετά το πρώτο δεκαήμερο του Φλεβάρη θα βρω την ενέργεια να παραμερίσω πολλά και διάφορα κι έτσι θα καταφέρω να τελειώσω το τέταρτο κεφάλαιο μου που με περιμένει εδώ και καιρό ν’ ασχοληθώ μαζί του. Το νέο Writing Update μου λοιπόν θα γραφτεί μετά την ολοκλήρωση αυτού του κεφαλαίου.

Έως τότε να περνάτε όμορφα, κι αν σας γεμίζει, μη σταματάτε να γράφετε!

19 thoughts on “Writing Update 2: Τι φάση με το βιβλίο μου;

  1. Μην ξεχνάς το ταξίδι και όλη την ενέργεια που μοιάζει γλυκιά στη θύμισή της όταν αυτή καταβάλλεται και ολοκληρώνεται. Δούλεψέ το όπως πραγματικά αισθάνεσαι. Μην μπεις στην παγίδα να αναρωτιέσαι το πώς θα φανεί στους άλλους. Άν σου αρέσει το δουλεμένο αποτέλεσμά σου τότε φεύγοντας από τα χέρια σου αυτό θα πάρει το δρόμο του. Μικρός ή μεγάλος δρόμος, αυτό σε αφορά μέχρι ένα σημείο διότι η τύχη του και η δύναμή του θα σε έχει ξεπεράσει. Θα το αγγίζουν και θα το νιώθουν πλέον άλλα χέρια κι άλλα μυαλά!

    Καλό βράδυ, συνέχισε δυναμικά!

    1. 🙂 ευχαριστώ για τις όμορφες συμβουλές και σκέψεις Κουφετάριε. Στο τέλος είναι η αλήθεια θα κάνω απλά το καλύτερο που μπορώ αφού όντως το αποτέλεσμα αλλά και την μετέπειτα πορεία δε γίνεται να τα προβλέψω. Καλημέρα!🙂

  2. Λοιπόνννννννννννννννννν! «και» ως εξαιρετικά γήινη-πρακτική, ένα θα σου γράψω που έχει και ψυχολοφιλοσοφικές προεκτάσεις και αυτό είναι η πειθαρχία που όμως δεν έχει να κάνει με την πειθαρχία που μαθαίναμε στο σχολείο, είναι μια πειθαρχία που έχει να κάνει με τα βαθύτερα μας «θέλω»… Αποφασίζουμε και ορίζουμε ακριβώς πότε θα γράφουμε, (πχ μια ώρα πριν ετοιμάσουμε το βραδινό γεύμα, ήσυχα και μόνοι) μπορεί να μην γράψουμε τίποτα εκείνη την ώρα αλλά θα είμαστε «εκεί» αφιερωμένοι στο έργο και στον εαυτό μας!… δεν είμαι της άποψης, «περιμένω να έχω έμπνευση» γιατί οι δικαιολογίες θα πέσουν βροχή! 😛
    Ξέρω πως θα τα καταφέρεις, γιατί η απόφαση να το ξαναπιάσεις στα χέρια σου, έχει παρθεί και αυτό είναι το πρώτο βήμα «κι ένα ταξίδι εκατοντάδων χιλιομέτρων αρχίζει μ’ ένα βήμα»! 😀

    ΑΦιλάκια πολλά και ηλιόλουστα! 🙂

    1. Δίκιο έχεις Άιναφετς μου! Θέλει εσωτερική πειθαρχία δε το συζητώ… αυτή θα προσπαθήσω να δομήσω μες το 2016 (στόχος!)
      Αφιλάκια πολλά και αρκετά βροχερά!

  3. Θα συμφωνήσω κι εγώ με την Άιναφετς! Έχεις ήδη δεσμευτεί εσωτερικά, και ακόμη κι αν δεν γράφεις, το βιβλίο ζει μέσα το κεφάλι σου. Κάποια στιγμή, είμαι σίγουρη, θα αποκτήσει τη δική του ζωή και θα «απαιτήσει» από εσένα να το βγάλεις στην επιφάνεια.

    Φιλάκια πολλά
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    1. Να ‘σαι καλά Ελένη! Έχω αρχίσει κι επιθυμώ να ‘ρθει σύντομα η στιγμή που θ’ αποκτήσει τη δική του ζωή το βιβλίο μου οπότε πρέπει να εργαστώ σκληρά για την εκπλήρωση αυτής της επιθυμίας.

  4. Κοριτσάρα, το πιστεύεις ότι τον πρώτο καιρό που δεν έβρισκα καθόλου χρόνο για γράψιμο, καθόμουν κι έγραφα στις στάσεις του Μετρό, στην αίθουσα αναμονής του ΟΑΕΔ και της Τράπεζας; (by the way, γελούσα πάρα πολύ όταν με κοιτούσαν οι διπλανοί μου και έλεγαν «όχι ρε γαμώτο, έπρεπε να φέρουμε κι εμείς ενα βιβλίο να διαβάσουμε»😛 ). Ψάξε να δεις μήπως μες στην καθημερινότητά σου έχεις τίποτα τέτοια άσκοπα «περίμενε» και δες μήπως μπορείς να τα αξιοποιήσεις γράφοντας.

    Αυτό που λες για τον πρόλογο και τον επίλογο με μπέρδεψε λίγο… Εννοείς κάτι σαν πρώτο και τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου σου (ρωτάω γιατί άμα λες ότι είναι 10 ανεξάρτητες μεταξύ τους ιστορίες, υποθέτω ότι θα βάλεις έναν γενικό πρόλογο στην αρχή σαν πρώτο κεφάλαιο και έναν επίλογο στο τέλος σαν τελευταίο/συμπερασματικό κεφάλαιο). Αν το κατάλαβα καλά κι αν όντως είναι αυτό που σε προβληματίζει, θα σε συμβούλευα να μην αναλώνεσαι ακόμα με αυτό, να τελειώσεις τις ιστοριούλες και μετά. Αγχωνόμουν πάρα πολύ για το πρώτο μου κεφάλαιο που βγήκε χάλια και μετά κατάλαβα πόσο λάθος έκανα που σπαταλούσα το χρόνο μου σε αυτό, διότι τώρα που το τελείωσα το βιβλίο το’χω πιο ξεκάθαρο στο μυαλό μου το τί θέλω να γράψω.

    1. Μαριάννα μου σ’ ευχαριστώ άλλη μια φορά για τη βοήθεια και τα υποστηρικτικά σχόλια!
      Σε κάτι άσκοπα «περίμενε» εδώ κι εκεί συνήθως διαβάζω κάτι (κάποιο βιβλίο που θα κουβαλώ μαζί μου) αλλά μάλλον πρέπει ν’ αρχίσω και να γράφω. Νομίζω είχα διαβάσει κάπου μια άποψη σου πως όσο γράφουμε καλό είναι να μη διαβάζουμε γιατί επηρεάζεται ο τρόπος γραφής μας. Όμως αυτό μου είναι πολύ δύσκολο καθώς έχω τόσα βιβλία που με περιμένουν αδιάβαστα, δε μπορώ απλά να μη διαβάζω κάτι (άλλο μεγάλο θέμα μου αυτό!).
      Όσον αφορά το πρώτο και το τελευταίο κεφάλαιο, ναι, μια χαρά τα κατάλαβες όλα. Για τον επίλογο ξέρω τι θέλω, ο πρόλογος μ’ έχει ζορίσει αρκετά αλλά ακολουθώ αυτό που λες: Γράφω πρώτα τις ιστορίες και την αρχή και το τέλος θα τ’ αφήσω αφού πρώτα γραφτούν όλα τα υπόλοιπα κεφάλαια.

      1. Ναι, σίγουρα το έχω αναφέρει κάπου αυτό με την ανάγνωση! Εμένα με μπερδεύει απίστευτα κυρίως γιατί ξαφνικά αρχίζω να γράφω σαν τον συγγραφέα που διαβάζω αλλά και επειδή κατά κάποιο τρόπο μου «σβήνει τη δίψα του γραψίματος». Πραγματικά αν περάσουν έστω και τρεις μέρες χωρίς να γράψω νιώθω σαν να έχω μια συσσωρευμένη ενέργεια που πρέπει να εκτονωθεί γράφοντας. Αν σε εκείνη τη φάση κάτσω να διαβάσω κάποιο λογοτεχνικό βιβλίο μου φεύγει αυτή η ενέργεια και ηρεμώ, επομένως γι’ αυτό το αποφεύγω. Μάλιστα κάποτε είχα ακούσει και τη Λένα Μαντά σε μια συνέντευξή της που έλεγε ότι ένα χρόνο τον αφιερώνει στο βιβλίο που γράφει και μετά τον επόμενο χρόνο στο διάβασμα, σε όλα δηλαδή τα βιβλία που ήθελε να διαβάσει όταν έγραφε και δεν μπορούσε.

      2. Χαίρομαι!🙂 Σκέψου ότι με τη συγγραφή συμβαίνει κάτι παρόμοιο με το φαί: υποβάλλεις τον εαυτό σου σε κάποιου είδους νηστεία ώστε να πέσεις μετά με τα μούτρα!🙂
        Σε μένα τουλάχιστον πιάνει πάντα!😀

      3. Α ρε Μαριάννα τι ωραία που τα λες! Είσαι γεννημένη όχι μόνο να γράφεις αλλά και να βοηθάς και τους άλλους να γράφουν (απόδειξη η επιτυχία του συγγραφικού σου blog)🙂

      4. Σ’ ευχαριστώ βρε κοριτσάρα, πραγματικά με συγκινείς!😀
        Μακάρι όντως να σας βοηθάω έστω και λίγο στο να γράψετε ή να συγκεντρωθείτε σε αυτό που γράφετε (ίσως να φταίει που όλη την ώρα κυνηγάω τους μαθητές μου να γράψουν έκθεση και ως ένα σημείο έχω προπονηθεί στο να βρίσκω λύσεις και κίνητρα, χαχα!) Περιμένω να μου πεις αν πράγματι βοήθησε αυτό που σου είπα με τη νηστεία!😉
        Φιλάκια πολλά και περιμένω το επόμενο Update σου (ποιά μιλάει βέβαια που εγώ ακόμα το Update Ιανουαρίου δεν το έχω γράψει αλλά τεσπά!🙂 )

      5. Θα σου πω αλλά και θα καταλάβεις αν βοήθησε η νηστεία από τα επόμενα updates😉 Περιμένουμε και τα δικά σου νεότερα όποτε τα καταφέρεις🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s