«Τα μπλε φεγγάρια» της Μαρίνας Πετροπούλου

20160107_114959

Ξεκινάω την ανταπόκριση μου στο Readathon 2016 του “So little sleeping and so much readingμε το βιβλίο της Μαρίνας Πετροπούλου “Τα μπλε φεγγάρια” (Κατηγορία: Συγγραφέας που δεν έχω διαβάσει ποτέ βιβλίο του/της μέχρι σήμερα). Το διάβασα κυριολεκτικά μέσα σε μια μέρα (δεν ξέρω πόσα χρόνια είχε να μου συμβεί αυτό) και γενικά έχω να πω κυρίως καλά πράγματα για το συγκεκριμένο βιβλίο.

Η ιστορία του μου θύμισε πολύ τα “11 λεπτά” του Πάουλο Κοέλιο: Η αθώα επαρχιώτισσα που φτάνει στην μεγάλη πόλη και προσπαθεί να επιβιώσει καταλήγοντας στην πορνεία κι αλλάζοντας την οπτική της για τη ζωή εντελώς, μέχρι που ο έρωτας της χτυπάει την πόρτα κι εκείνη νιώθει πως θέλει ν’ ανταποκριθεί. Προχωρώντας όμως τις σελίδες αυτού του βιβλίου κατάλαβα πως ο βασικός πρωταγωνιστής είναι ένας πανίσχυρος άντρας και γύρω του περιστρέφονται – χωρίς να μπορούν να ξεφύγουν απ’ τον ιστό που ο ίδιος έχει υφάνει – τέσσερις γυναίκες που η κάθε μια έχει να πει μια συγκλονιστική ιστορία, μια ιστορία έρωτα και πόνου.

Σε γενικές γραμμές το βιβλίο αποτελεί ένα ψυχογράφημα των ηρώων του. Ουκ ολίγες φορές η συγγραφέας διεισδύει στα συναισθήματα των πρωταγωνιστών και αναλύει τα βιώματα τους. Με βάση το παρελθόν εξηγεί το παρόν και το μέλλον τους. Ο άντρας αλλά και οι τέσσερις γυναίκες που τον περιβάλλουν περιγράφονται αρκετά αναλυτικά και ο αναγνώστης καλείται να κατανοήσει και ν’ αποφασίσει (συνειδητά ή υποσυνείδητα) αν τους συμπαθεί ή όχι, τι διαφορετικό θα έκανε αν βρισκόταν ο ίδιος μες αυτή την ιστορία. Η δική μου ένσταση είχε πάντα να κάνει με τη μοιρολατρική στάση των θηλυκών ηρωίδων αυτού του βιβλίου οι οποίες δείχνουν ανίσχυρες να πολεμήσουν τα πάθη τους, περιφρονούν τα αντικειμενικά συμφέροντα τους και διαλέγουν να παραμείνουν πιστές και αμετακίνητες σε αδιέξοδες καταστάσεις. Παράλληλα νομίζω γίνεται και μια σύγκριση ανάμεσα σε γυναίκες παλιότερων γενεών και σε γυναίκες της νεότερης γενιάς κι εκεί ακριβώς φαίνονται σημαντικές μεταβολές στη γυναικεία νοοτροπία κι αυτοεκτίμηση με το πέρασμα των ετών. Συμπεραίνω πως η συγγραφέας δε θέλησε να φτιάξει ένα βιβλίο ιδανικών για έναν ιδεατό κόσμο, μα προτίμησε να πει αλήθειες για μια ελληνική κοινωνία η οποία εξακολουθεί να είναι βαθιά συντηρητική και υποκριτική. Οι άντρες εξακολουθούν με το χρήμα και την εξουσία τους να κινούν τα νήματα ενώ οι γυναικεία αξιοπρέπεια δείχνει να χρειάζεται την αντρική άδεια κι άφεση αμαρτιών προκειμένου να υφίσταται. Ένα φαλλοκρατικό βιβλίο; Ίσως, αφού περιγράφει τη λειτουργία μιας πολύ οικείας σε μας κοινωνίας. Κι όμως μέσα απ’ αυτό το βιβλίο αναδεικνύεται – έστω κι έμμεσα – η γυναικεία δύναμη και το αήττητο θηλυκό ένστικτο επιβίωσης, σ’ έναν κόσμο που φτιάχτηκε από άντρες για τους άντρες, που θα ‘λεγε και η Αναΐς Νιν.

Πιστεύω πως το βιβλίο με κράτησε τόσο πολύ λόγω των γρήγορων εξελίξεων και των συνεχών ανατροπών του. Η αλήθεια είναι πως τα περισσότερα που διάβαζα δεν τα περίμενα, ούτε τα πολύ-φανταζόμουν, ίσως κιόλας δε σταμάτησα καθόλου να αναλογιστώ κάποιες καταστάσεις γιατί βαθιά απορροφημένη καθώς ήμουν ήθελα να πάω παρακάτω. Βέβαια για να είμαι ειλικρινής το φινάλε ήταν αναμενόμενο, καθώς η συγγραφέας θέλησε να δώσει “Happy End” σε αρκετούς απ’ τους ήρωες της. Τέλος, να πω πως η συγγραφέας με άφησε με κάποια αναπάντητα ερωτήματα και δεν ξέρω αν το έκανε επίτηδες ή απλά αστόχησε να δώσει μια καλύτερη εξήγηση/κατάληξη για τη μοίρα μερικών εκ των βασικών ηρώων της.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s