Writing Update 1: Από πού ν’ αρχίσω;

20151217_124827

Ίσως να φταίει το γεγονός πως ο Νοέμβρης αλλά τελικά και ο Δεκέμβρης είναι τρελά γεμάτοι μήνες. Ίσως να φταίει τ’ ότι δεν ήξερα τι ακριβώς θα έγραφα σ’ αυτό το άρθρο. Ό,τι κι αν φταίει πάντως εγώ άργησα κάμποσες μέρες αυτή την ανάρτηση. Δεν καθυστερώ άλλο λοιπόν: έχοντας παρέα μια κούπα ζεστό πράσινο τσάι (τι ποιητικό, Θεέ μου!) ξεκινάω να μιλήσω για ένα από τα πιο δύσκολα θέματα συζήτησης της ζωής μου: Το βιβλίο που γράφω.

Η ιδέα του να γράψω βιβλίο υπάρχει στο μυαλό μου από 7 χρονών. Ναι, ναι μη γελάτε καθόλου και μη σας φαίνεται καθόλου περίεργο! Απ’ την πρώτη δημοτικού και παρ’ όλο που δεν ήξερα να γράφω, ήξερα πως θέλω να γράψω. Τα πρώτα μου “γραπτά” ήταν αντιγραφές παραμυθιών που ήδη μου διάβαζε η μάνα μου πριν κοιμηθώ. Προφανώς ο παιδικός εγκέφαλος μου δε μπορούσε ακόμη να παράγει δικές του ιστορίες οπότε ξεπάτωνα στην αντιγραφή σε δικά μου τετράδια και σημειωματάρια ήδη επιτυχημένες ιστορίες ενώ είχα η ίδια την επιμέλεια και της εικονογράφησης (σε παρακαλώ δηλαδή!). Όλη αυτή η ξεδιάντροπη αντιγραφή συνεχίστηκε και τελείωσε οριστικά στην Τρίτη Δημοτικού οπότε κι ανακοίνωσα σε όλους πως γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα! Δεν ξέρω τι σκέφτονταν οι γονείς μου για όλο αυτό αλλά σίγουρα δε με αποθάρρυναν. Όσο έβλεπαν πως τελείωνα τα μαθήματα μου και μετά καταπιανόμουν με το γράψιμο και την εικονογράφηση τόσο δεν είχαν δικαίωμα να παραπονεθούν για το παιδί τους που είχε ένα μυαλουδάκι σχεδόν μόνιμα στα “χαμένα”.

Το πρώτο μυθιστόρημα ακολούθησε ένα δεύτερο (Τετάρτη ή Πέμπτη Δημοτικού πρέπει να πήγαινα), πιο σοβαρό, με καλύτερη εικονογράφηση, με καλύτερη πλοκή (αφού και η συγγραφέας μας βρισκόταν πλέον σε μεγαλύτερη ηλικία και σε ωριμότερη συγγραφική φάση!). Δε μπορώ να θυμηθώ τι έγραφα στο Γυμνάσιο. Κάποια στιγμή πρέπει να έγραφα στίχους τραγουδιών, ποιήματα και θυμάμαι πως μέχρι Πρώτη Λυκείου έγραφα “σενάρια”, δηλαδή διαλόγους οι οποίοι μπορεί μια μέρα να γίνονταν και τηλεοπτική σειρά (ποιος να ξέρει, άραγε;). Μετά θυμάμαι μια μακριά περίοδο, πολλών χρόνων (ίσως επτά-οκτώ ετών) κατά την οποία δεν έγραφα τίποτα. Απολύτως τίποτα. Κι αυτό εντελώς πρόχειρα το συνδέω με το σχολείο, το διάβασμα, τα φροντιστήρια, τις πανελλήνιες. Όχι δεν ήμουν αρκετά δυνατή για να παραμείνω δημιουργική ενώ διάβαζα σαν τρελή όλη μέρα για τις απάνθρωπες εξετάσεις του γελοίου ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος που ονομάζονται Πανελλαδικές. Ναι, πέρασα στη σχολή που ήθελα και ναι, οι κόπου μου ανταμείφθηκαν. Όμως το σχολείο μου στέρησε για χρόνια τη δίψα μου να γράψω πείθοντας με πως κάτι άλλο όφειλα να κάνω, “για το καλό μου”. Το πανεπιστήμιο δεν υπήρξε επίσης καθόλου βοηθητικό στο να βρω το χρόνο και τη διάθεση να γράψω και ειλικρινά σας μιλώ για κάποιο διάστημα νόμιζα πως εγώ και το γράψιμο τελειώσαμε για πάντα. Ευτυχώς που εκείνη τη μακριά περίοδο “συγγραφικής ξηρασίας” διάβασα πολλά λογοτεχνικά βιβλία, έκανα μαθήματα θεάτρου και ένα σωρό άλλα σεμινάρια και δε σκότωσα ό,τι καλλιτεχνικό υπήρχε μέσα μου (αν υποθέσουμε πως το καλλιτεχνικό στοιχείο του καθενός μπορεί να σκοτωθεί).

Φτάνουμε στο σωτήριο έτος 2011 κατά το οποίο ένας εξαιρετικός συνάδελφος και φίλος εκδίδει εντελώς στα ξαφνικά το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα και μάλιστα μας καλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του. Κι εκεί παθαίνω ένα μεγάλο σοκ, μεγαλύτερο ίσως απ’ ότι αρχικά συνειδητοποίησα. “Έγραψε βιβλίο;”, “Πότε;”, “Τόσο καιρό που τον ξέρω γράφει βιβλία;”, “Γιατί δεν είπε τίποτα;”, “Πού βρήκε την όρεξη και τον χρόνο;”, “Είναι εύκολο ενώ σπουδάζεις και δουλεύεις να γράφεις και βιβλίο;”, “Αυτός πως το έκανε;” κι ένα σωρό άλλα ερωτήματα για να μη ρωτήσω το πιο απλό στον εαυτό μου: “Οι άνθρωποι που θέλουν βρίσκουν τρόπο και χρόνο και γράφουν. Εσύ τι κάνεις; Γιατί δε γράφεις πια; Αυτό ήταν; Τελειώσαμε με το γράψιμο;”. Και πως απαντάς σ’ ένα τέτοιο ερώτημα όταν δεν ξέρεις την απάντηση καθώς έχεις κοντά μια οκταετία ν’ ασχοληθείς με τη συγγραφή (και όχι, οι εργασίες της σχολής δε μετρούσαν για δημιουργική γραφή). Από ‘κει και πέρα όλα τα θυμάμαι πολύ γρήγορα. Εμένα να πηγαίνω στις βιβλιο-παρουσιάσεις του φίλου μου, να τον στηρίζω και να τον ενθαρρύνω έμπρακτα, να τον θαυμάζω ειλικρινά γι’ αυτό που κατάφερε. Απ’ την άλλη θυμάμαι τον εαυτό μου να παίρνει την απόφαση να ξανά γράψει, μετά από οκτώ χρόνια. Δεν ήξερα τι. Δεν ήξερα με ποιο τρόπο θα το έκανα, ούτε πως θα ξεκινούσα, αλλά έπρεπε να δω αν εγώ και το γράψιμο είχαμε όντως τελειώσει. Αν είχαμε, θα το έπαιρνα απόφαση κι απλά θα προχωρούσα πια τη ζωή μου ως φανατική αναγνώστρια και ως εκεί. Κι όμως κάτι μέσα μου φώναζε: “Γράψε. Απλά ξεκίνα να γράφεις”.

Δε θυμάμαι πως μου κατέβηκε η ιδέα αλλά νομίζω την απόφαση να γράψω ένα είδος ερωτικής λογοτεχνίας την πήρα διαβάζοντας πολύ ερωτικό μυθιστόρημα και νιώθοντας ενθουσιασμένη με το πως μπορεί κανείς να περιγράφει την ερωτική επιθυμία με απλές λέξεις. Για κακή μου τύχη, η απόφαση μου να γράψω ερωτικό μυθιστόρημα , συνέπεσε με την έκδοση των “Πενήντα αποχρώσεων του Γκρι” και τότε την πάτησα για τα καλά: Όλοι νόμισαν πως ξαφνικά την ψώνισα! Νόμιζαν πως είχα διαβάσει αυτό το βιβλίο και ήθελα να γίνω η Ελληνίδα James ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Δε θυμάμαι πόσες φορές τότε χρειάστηκε να πω πως δεν είχα καν διαβάσει τη συγκεκριμένη τριλογία (τη διάβασα τελικά μόλις ένα χρόνο πριν) και πως το δικό μου το βιβλίο δε θα είχε μέσα τίποτε το σαδομαζοχιστικό (όχι βέβαια πως το “Πενήντα αποχρώσεις του γκρι” είναι σαδομαζοχιστικό βιβλίο).

Θυμάμαι δειλά να ξεκινώ σ’ ένα τετράδιο να φτιάχνω “συρματοπλέγματα” με τους ήρωες, τις ιστορίες τους, την εξέλιξη των ζωών τους. Η απόφαση μου ήταν να γράψω δέκα ερωτικές ιστορίες με ήρωες που κάπως θα συνδέονταν μεταξύ τους και τελικά θα κατέληγαν κάπως αλλιώς απ’ ότι στην αρχή τους γνωρίσαμε. Το βιβλίο θα αποτελούταν ουσιαστικά από δώδεκα κεφάλαια: εισαγωγή, κυρίως μέρος (δέκα κεφάλαια), επίλογος. Ξεκίνησα κατευθείαν να γράφω το κύριο μέρος, τις ερωτικές ιστορίες μου, θεωρώντας καλύτερο να γράψω τον πρόλογο και τον επίλογο στο τέλος.

Η πρώτη ιστορία άρχισε να γράφεται και οι πρώτες σελίδες απλά δε διαβάζονταν. Έγραφα και μισούσα αυτόματα ό,τι έγραφα. Τι είχε συμβεί; Τίποτα το ανησυχητικό ή το μη αναμενόμενο: Απλά είχα ξεχάσει να γράφω! Τελείως όμως! Η σκέψη ερχόταν αλλά η δυσκολία που είχα να την αποτυπώσω στο χαρτί ήταν τεράστια! Δε θυμάμαι πόσες φορές ψιθύρισα στον εαυτό μου “Μάλλον εσύ και το γράψιμο τελειώσατε” και “Δεν αρκεί το όποιο ταλέντο για να γράφεις καλά, έτσι δεν είναι;”. Κι όμως κάτι μέσα μου με πείσμωνε να μην τα παρατήσω. Τα είχα παρατήσει για οχτώ χρόνια, δεν έπρεπε να τα παρατήσω ξανά. Όχι τουλάχιστον πριν χάσω αξιοπρεπώς στο πεδίο της μάχης. Και τελικά λίγο καιρό μετά άρχισε το πράγμα κάπως να καλυτερεύει. Αυτά που έγραφα άρχισαν να έχουν ειρμό, τάξη, συνοχή και (ω τι έκπληξη!) κάποιο ενδιαφέρον! Δε θυμάμαι πόσο καιρό μου πήρε να τελειώσω το πρώτο κεφάλαιο μου και με θρασύτητα να πω στον άντρα μου πως το είχα γράψει. Θυμάμαι την αγωνία μου όταν του το έδωσα, ξέροντας πως ακόμη ήθελε χιλιάδες αλλαγές για να διαβάζεται, κι όμως ήθελα μια γνώμη, έστω κι αν δεν ήταν η πλέον ενθαρρυντική. Ήξερα πως το έδινα σ’ ένα ξένο μάτι το οποίο όσο κι αν με γνώριζε, δεν είχε διαβάσει ποτέ κάτι τόσο πολύ δικό μου και βγαλμένο απ’ το μυαλό μου. Του ζήτησα να ξεχάσει πως με γνωρίζει και να το διαβάσει σαν αναγνώστης. Του ζήτησα να βάλει τα δυνατά του.

Δυο ώρες μετά είχε διαβάσει μονορούφι τις σαράντα κάτι σελίδες word που του είχα δώσει και είχε έρθει να καθίσει στον καναπέ μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη. “Μικρή, μπορείς να γράψεις!” μου είχε πει και πριν χαμογελάσω ικανοποιημένη τον βομβάρδισα μ’ ερωτήσεις. Ήθελα να ξέρω πως του φάνηκε, αν τον κράτησε ως το τέλος, αν έκανε κάπου κοιλιά, αν ήθελε διορθώσεις – που ήμουν σίγουρη ότι ήθελε. “Φυσικά και θέλει διορθώσεις σε δυο σημεία” μου είπε και μου υπέδειξε αμέσως τι δεν του είχε αρέσει τόσο “Αλλά είναι καλό, στ’ αλήθεια. Κι όσο γράφεις θα γίνεται όλο και καλύτερο”. Η τελευταία ερώτηση που έπρεπε οπωσδήποτε να του κάνω ήταν πολύ σημαντική για ‘μένα: “Ήταν ερεθιστικό;”. Χαμογέλασε και μου είπε πως ναι, σε ορισμένα σημεία ήταν πολύ ερεθιστικό και μάλιστα είχα καταφέρει να τον βάλω σε σκέψεις (καλές εννοείται!).

Στο επόμενο διάστημα έγραψα το δεύτερο κεφάλαιο το οποίο ήταν εμφανώς βελτιωμένο τόσο ως γραφή όσο και ως ιστορία σε σχέση με το πρώτο. “Γράφεις καλά, συνέχισε σε παρακαλώ!” ξανά άκουσα τον άντρα μου να λέει. Τελικά, δε μπόρεσα τότε να συνεχίσω το τρίτο κεφάλαιο γιατί εκείνη την περίοδο μετακόμισα οριστικά στην Ολλανδία, ξεκίνησα το μεταπτυχιακό μου και μαζί κι αυτό εδώ το blog και οι πολύτιμες σημειώσεις μου έμειναν για καιρό στην άκρη ανέγγιχτες. Το “σπρώξιμο” που έφαγα για δυο χρόνια προκειμένου να συνεχίσω να γράφω δεν περιγράφεται, όχι μόνο απ’ τον άντρα μου αλλά κι από φίλους οι οποίοι ήταν ενήμεροι πως έγραφα και πως αυτό που έγραφα έμοιαζε καλό (είχε βγάλει ανακοινώσεις ο άντρας μου). Κι όμως, ντροπή μου, ξε-ντροπή μου, αφοσιώθηκα στο Της Φανής της φάνηκε ωραίο!”, ξεκίνησα το “Ms Psyche Blog” κι άρχισα ν’ αρθογραφώ περιστασιακά εδώ κι εκεί οπότε η δίψα μου να εκφράσω σκέψεις και συναισθήματα “έσβηνε” πρόσκαιρα σε άρθρα τα οποία δημοσιεύονταν σε λίγα λεπτά. Τρομερό ναρκωτικό το blogging και τρομερά ανασταλτικός παράγοντας για κάποιον που γράφει!

Δεν ξέρω τελικά τι έγινε και τελικά πήρα απόφαση να γράψω το τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου μου μες το 2014, μες σε μια περίοδο που ένιωθα πως μπορώ να κάνω επιτέλους ένα διάλειμμα – κυρίως μες το κεφάλι μου – και να προχωρήσω λίγο το βιβλίο μου. Το τρίτο κεφάλαιο ήταν πιο δύσκολο απ’ τα προηγούμενα κεφάλαια γιατί ίσως εγώ είχα μεγαλώσει λίγο παραπάνω κι είχα πια άλλες απαιτήσεις απ’ τον εαυτό μου. Και γι’ αυτό ίσως η τελική μου αίσθηση όταν το έδωσα στο άντρα μου να το διαβάσει ήταν πως είναι μακράν η καλύτερη απ’ τις τρεις ιστορίες που είχα γράψει ως τώρα. Σχετικά σύντομα ξεκίνησα το τέταρτο κεφάλαιο, το οποίο να μη σας λέω ψέμματα, το έχω πάλι σταματήσει καθώς το τελευταίο διάστημα με τη φαεινή ιδέα που είχα να φορτωθώ της Παναγιάς τα μάτια από υποχρεώσεις, όχι βιβλίο, αλλά ούτε άρθρο τριών παραγράφων για τα blogs μου δεν προλαβαίνω να γράψω. Για διάβασμα δε το συζητάμε. Αν κάποιες μέρες (σαν τη σημερινή ας πούμε) ξυπνήσετε και βρείτε 10 likes κι άλλα 10 σχόλια από ‘μένα σε άρθρα που γράψατε τον τελευταίο μήνα, μην τρομάξετε! Απλά τώρα βρήκα χρόνο να κάτσω να τα διαβάσω μονοκοπανιά – αλλά πολύ συγκεντρωμένη, μην αμφιβάλλετε γι’ αυτό. Κι επειδή ποιος ξέρει πως θα είμαι την επόμενη περίοδο από άποψη χρόνου, κάθομαι έστω και περιοδικά να δηλώνω την υποστήριξη μου και την παρουσία στους συναδέλφους bloggers και παράλληλα προσπαθώ να γράψω και κάτι αξιόλογο κι εγώ.

Ελπίζω μες τις γιορτές να ξεκουραστώ αληθινά κάνοντας αυτό που αγαπώ περισσότερο: Να διαβάζω και να γράφω όλα όσα επιθυμώ και λόγω υποχρεώσεων αναγκάζομαι ν’ αφήσω στην άκρη. Αν το καταφέρω, θα είστε σίγουρα οι πρώτοι που θα το καταλάβετε!

Κι εδώ νομίζω πρέπει να βάλω μια άνω τελεία σ’ αυτό το ψυχοθεραπευτικό παραληρηματικό πρώτο writing update μου. Νομίζω είναι μια απ’ τις φορές που έχω μιλήσει για τον εαυτό μου πολύ, βαθιά και ειλικρινά κι ενώ στην αρχή δίσταζα να το κάνω, στην πορεία το απόλαυσα και τώρα άντε να με σταματήσω. Θα προσπαθήσω να γράψω ένα νέο writing update σύντομα για τις προκλήσεις, τα εμπόδια και τις χαρές που μου ‘χει δώσει η συγγραφή του πρώτου μου βιβλίου, καθώς ξέρω πως το παρόν άρθρο ήταν περισσότερο ιστορικό/εισαγωγικό για το τι στο διάολο κάνουμε εγώ και η συγγραφή τα τελευταία είκοσι χρόνια. Αγαπιόμαστε, μισιόμαστε… ο χρόνος θα δείξει!

Ως το επόμενο writing update μου, μη σταματάτε να γράφετε! Ο,τιδήποτε κι αν γράφετε, απλά συνεχίστε! Μόνο έτσι θα καταλάβετε αν εσείς είστε για το γράψιμο και το γράψιμο είναι για εσάς.

20 thoughts on “Writing Update 1: Από πού ν’ αρχίσω;

  1. Δεν φαντάζεσαι το πόσο χάρηκα/διασκέδασα διαβάζοντας την ανάρτησή σου! Και, πίστεψέ με, άξιζε την αναμονή γιατί ήταν το πιο ουσιώδες πρώτο update που θα μπορούσαμε να διαβάσουμε. Έχω πάαααρα πολλά να σου σχολιάσω και ξεκινώ με το πιο βασικό: σε όλη σου την αφήγηση ένιωθα πως έβλεπα τον εαυτό μου! Πραγματικά κι εγώ κάπως έτσι άρχισα: κάπου στο γυμνάσιο όπου έγραφα θεατρικά, μετά στο Λύκειο τίποτα κι ύστερα στη σχολή ακόμα πιο τίποτα. Έφτασα στην ηλικία των 27 να πιάσω χαρτί και μολύβι, όταν πλέον είχα τελειώσει και το μεταπτυχιακό μου.

    Ας τα πάρω όμως τα σχόλια με τη σειρά! Κατ’ αρχάς θεωρώ πως όλοι όσοι γράφουμε λίγο-πολύ ντρεπόμαστε να το πούμε παραέξω, επομένως το ότι έμαθες τελευταία στιγμή για τον φίλο σου και το αστυνομικό μυθιστόρημά του μάλλον αναμενόμενο ήταν. Το καλό ήταν ότι λειτούργησε σαν ενθάρρυνση για σένα και τσουπ, αποφάσισες να καταπιαστείς και με το δικό σου. Όσο για το σκηνικό με τις «50 αποχρώσεις» που αναφέρεις, γέλασα πάρα πολύ γιατί έχω να δηλώσω παθούσα! Όταν ξεκίνησα να γράφω το δικό μου ήταν η εποχή που είχε κυκλοφορήσει το Twilight, επομένως σε όποιον έλεγα περιληπτικά την υπόθεση μου έλεγε ότι είναι ολόιδιο. Έπαθα μεγάλο σοκ όταν το άκουσα και από τότε το έχω δώσει σε 3 άτομα να το διαβάσουν, ρωτώντας τους επίμονα αν πιστεύουν ότι είναι αντιγραφή κάποιου γνωστού βιβλίου (ή ταινίας). Ο ένας μου απάντησε ότι είναι ολόιδιο με το «V for Vendetta», ο άλλος έκοβε το χέρι του ότι μοιάζει απίστευτα με το «Γκέτο 13» και στον τρίτο θύμιζε πολύ το «Transporter 3». Ύστερα τους ανέφερα ότι σε κάποιους θύμιζε το Twilight για να λάβω την έκπληκτη απάντηση: «Όχι ρε, καμία σχέση! Μα καλά, πώς τους ήρθε;». Και κάπου εκεί άρχισα να μην δίνω σημασία! Ο καθένας νομίζω έχει την τάση να συγκρίνει αυτό που διαβάζει με το τελευταίο βιβλίο (ή ταινία) που έχει διαβάσει/δει τον τελευταίο καιρό! Δεν εξηγείται αλλιώς.😀😀

    Τέλος (και για να μην σου καλύψω όλο το χώρο των σχολίων με το «σεντόνι» μου) έχω να πω πως το άγχος της πρώτης ανάγνωσης δεν συγκρίνεται με κανένα άγχος που θα μπορούσαμε να συναντήσουμε ως συγγραφείς! Περιμένεις με αγωνία να ακούσεις απ’ τον άλλον τη φράση «Το ‘χεις!» ώστε να μην πεις ότι σπατάλησες τόσο κόπο στο τίποτα. Κι εμένα θυμάμαι δεν με ενδιέφερε τόσο το να ακούσω αν είναι καλό ή όχι, όσο το αν ξέρω να γράφω. Από κει και πέρα όλα βελτιώνονται. Κι όσο για το ότι τα παράτησες, μήπως υπήρχε κάποια δυσκολία στην υπόθεση του τρίτου κεφαλαίου και γι’ αυτό ασυναίσθητα σε έκανε να μην θες να συνεχίσεις; Το είχα πάθει στο 8ο κεφάλαιο μου και πέρασαν σχεδόν έξι μήνες μέχρι να κάτσω να συνεχίσω.

    1. Μια χαρά ήταν το σεντόνι σου! Έδωσες κι εσύ περισσότερα στοιχεία για το βιβλίο σου και τώρα ανυπομονώ να το διαβάσω (περισσότερο για να δω που στην ευχή συναντιούνται το Twilight, το Transporter και το V for Vendetta, γιατί θα σκάσω!)🙂 Όσον αφορά το τελευταίο σου ερώτημα: Ναι, ήταν ζόρικο το τρίτο κεφάλαιο και πέρασα από μια φάση σκέψης και περισυλλογής γι’ αυτό. Αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό αναμένεται να συμβεί σχεδόν με όλες τις ιστορίες μου πιστεύω. Θα περιγράψω ανθρώπους διαφόρων ηλικιών, σεξουαλικών προσανατολισμών και προτιμήσεων και όπως καταλαβαίνεις δε μπορώ ν’ ανατρέξω σε πληροφορίες που κατέχω γιατί δεν τις κατέχω, αλλά όπως λες κι εσύ θα πέσει γερή έρευνα και μακάρι να ‘χει καλό αποτέλεσμα! Θα σας κρατώ φυσικά ενήμερους/ες!🙂

      1. Μα πραγματικά, δεν είναι για γέλια άμα το καλοσκεφτείς;;; Ειδικά με το που άκουσα το «Transporter» (είναι και που δεν έχω και σε πολύ εκτίμηση τον Jason Statham) είπα: «Τα παρατάω! Δεν ξαναρωτάω κανέναν.». Κι η πλάκα είναι ότι ομολογώ πως όντως επηρεάστηκα αρκετά από την υπόθεση ενός πολύ αγαπημένου μου βιβλίου, το οποίο μέχρι στιγμής δεν το έχει σκεφτεί κανένας!🙂
        Επομένως, μην σε επηρεάζουν τα όσα λένε για τις «50 αποχρώσεις». Μόδα είναι και θα περάσει,… του χρόνου θα έχει γίνει σουξέ κάποιο άλλο βιβλίο και πιθανότατα να σου λένε πως μοιάζει πολύ και μ’ αυτό.😛

        Κι όσο για τις πληροφορίες που λες,… ναι είναι μια μεγάλη έρευνα που απαιτεί πάρα μα πάρα πολύ χρόνο! Και το χειρότερο/δυσκολότερο είναι, όχι τόσο το να βρεις στοιχεία για να περιγράψεις πχ. τις σεξουαλικές συνήθειες αυτών των ανθρώπων, όσο το να καταλάβεις και να αποδώσεις σωστά το πώς σκέφτονται στην καθημερινότητά τους, το πώς μιλούν κτλ. Εκεί χρειάζεται πολύ διάβασμα, αλλά εσύ είσαι και ψυχολόγος οπότε νομίζω ότι θα σου είναι κάπως πιο εύκολο.😀

      2. Σ’ ευχαριστώ πολύ για την ενθάρρυνση και τα θετικά vibes! Κι εγώ πιστεύω πως σιγά-σιγά θα τη βρω την άκρη με τους χαρακτήρες, ξέρω πως θα ψοφήσω στη δουλειά σε κάποια φάση, αλλά αισιοδοξώ πως το αποτέλεσμα θα είναι τουλάχιστον ευκολοδιάβαστο🙂

      3. Φιλιά πολλά Μαριάννα! (Το ξέρεις ότι μια από τις ηρωίδες της 3ης ιστορίας μου έχει το όνομα σου; Δεν ξέρω αν μοιάζετε αλλά όταν θα διαβάσεις την ιστορία θα μου πεις αν εντοπίζεις κοινά με τη συνονόματη σου😉 )

      4. Ωχ, με αγχώνεις! χαχα
        Ελπίζω μόνο να μην σε «ταλαιπωρήσει» σαν χαρακτήρας! Όταν με το καλό εκδοθεί (γιατί πάντα πρέπει να σκεφτόμαστε αισιόδοξα εμείς οι συγγραφείς!) εννοείται πως θα τη διαβάσω και θα σου πω!😉

      5. Μπα είναι πολύ αποφασιστική και είναι από τους τύπους που ξέρουν τι θέλουν… Άλλοι έχουν τα προβληματάκια τους🙂

  2. Χμμμμμμ,ενθυμουμε σαν παιδι του δημοτικου την παιδικη μου φιλη,η οποια υπαρχει ακομα σαν αιθερια υπαρξη στην ζωη μου,να γραφει fanfic(μιλαμε τωρα 18 χρονια κοντα τωρα) για τους backstreet boys.Ενταξει τζαμπα εσπαταλησε το ταλεντο της στην νοσηλευτικη.

    Πολυ ωραιο ολο αυτο το αρθρο,ολες μου φαινεσται πολυ οργανωμενες και με ζουλευω!

  3. Είμαι πολύ χαρούμενη για σένα που αποφάσισες να «χωθείς» σε κάτι που αγαπάς και σε γεμίζει. Νομίζω πως ο πρώτος αναγνώστης για τον οποίο γράφουμε είναι ο εαυτός μας. Βοηθάει όμως να έχεις και έναν «προσωποποιημένο» αναγνώστη στον οποίο θα νιώθεις ότι απευθύνεσαι, όπως είναι ο άντρας σου στη συγκεκριμένη περίπτωση.
    Από τα λίγα που έγραψες για την πλοκή, νομίζω ότι θα το αγόραζα το βιβλίο σου!!! Σου εύχομαι καλή συνέχεια, πειθαρχία, δύναμη, διάθεση, φαντασία (και φαντασιώσεις, στην προκειμένη περίσταση) και όλα τα καλά για εσένα και το βιβλίο σου.

    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    Υ.Γ. Κι εγώ έχω χαθεί αρκετά εδώ και καιρό και προσπαθώ να αναπληρώνω τις χαμένες επισκέψεις και την παρέα μαζί σου και με όλους τους άλλους bloggers που ακολουθώ, αλλά αυτός ο άτιμος ο χρόνος είναι τόσο λίγος!

    1. Ευχαριστώ πολύ Ελένη μου για τα καλά λόγια και τις ευχές! Εσύ σίγουρα ως συγγραφέας καταλαβαίνεις ένα παραπάνω τι βιώνουμε όσοι τώρα καταπιανόμαστε με τη συγγραφή… Όσον για τον άτιμο το χρόνο, ναι, είναι πάντα τόσο λίγος αλλά όλο και κάτι προλαβαίνουμε!😉

  4. Παράθεμα: Writing Update 2: Τι φάση με το βιβλίο μου; – Της Φανής της φάνηκε ωραίο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s