Το αγαπημένο μου άρθρο αυτή την εβδομάδα (1 έως 6/11/2015)

Untitled

Το αγαπημένο μου άρθρο αυτή τη βδομάδα γράφτηκε στο μπλογκ της «Άιναφετς» κι έχει τίτλο: «Τα σπουργίτια και η ευθύνη μας!«. Αρκεί να πω πως μέσα σε λίγες γραμμές κατάφερα να νιώσω μια ανανεωμένη συμπάθεια γι’ αυτά τα μικρά πτηνά που λέγονται σπουργίτια ενώ ταυτόχρονα θυμήθηκα γιατί ο καθένας σ’ αυτή τη ζωή καλείται να κάνει τη δουλειά που του αναλογεί χωρίς να μπαίνει σε συγκρίσεις κι «ανταγωνισμούς» με άλλους που ενδεχομένως δεν κάνουν το καθήκον τους, δεν πράττουν αυτό που τους αναλογεί. Το κείμενο της Άιναφετς με πετυχαίνει και σε μια περίοδο που αναλογίζομαι πολύ τη σημασία της προσπάθειας ανεξαρτήτως του τελικού αποτελέσματος και γι’ αυτό το αγαπώ ακόμα πιο πολύ!

Τα σπουργίτια και η ευθύνη μας!

Τα σπουργίτια, αυτά τα μικρά και τόσο εύθραυστα πλασματάκια, ανέκαθεν μου έβγαζαν μια απίστευτη τρυφερότητα και σίγουρα δεν είμαι η μόνη, μια και κυκλοφορούν πολλές ιστορίες γι αυτά, έτσι σήμερα σας έχω δυο που και οι δυο νομίζω πως μεταφέρουν πολύ γνώση!

Υπήρχε κάποτε ένα μικρό σπουργίτι, που κάθε φορά που πλησίαζε μια θύελλα, ξάπλωνε ανάσκελα στο έδαφος και σήκωνε τα λεπτά ποδαράκια του προς τον ουρανό.
«Γιατί το κάνεις αυτό;» το ρώτησε μια αλεπού.

«Για να προστατέψω τη γη, που έχει τόσα πολλά ζωντανά πλάσματα» απάντησε το σπουργιτάκι. «Σηκώνω τα πόδια μου για να συγκρατήσω τον ουρανό, σε περίπτωση που φανούμε άτυχοι κάποια φορά και ο ουρανός πέσει επάνω μας».

Η αλεπού γέλασε ειρωνικά.
«Με αυτά τα καχεκτικά ποδαράκια που έχεις, θα συγκρατήσεις τον απέραντο ουρανό;»
Και το μικρό σπουργίτι απάντησε:
«Εδώ στη γη, ο καθένας έχει το δικό του κομμάτι ουρανού για να συγκρατήσει».

Κάποτε ξέσπασε μια τεράστια πυρκαγιά και όλα τα ζώα του δάσους έφυγαν τρομαγμένα και κατέφυγαν στο απέναντι βουνό.
Ένα μικρό σπουργίτι όμως πηγαινοερχόταν συνεχώς κουβαλώντας νερό με το μικρό του ράμφος και το έριχνε στη φωτιά.
Μια αλεπού βλέποντας το, δεν κρατήθηκε και το ρώτησε:
«Είσαι με τα καλά σου, τρελάθηκες, τι νομίζεις πως θα σβήσεις έτσι τη φωτιά»;
Και το μικρό σπουργιτάκι απάντησε:
«Κάνω αυτό που μου αναλογεί»…
Τη δεύτερη ιστορία την «χρησιμοποιώ» συχνά σαν επιχείρημα, όταν μου λένε:
«Μα εγώ θα σώσω την κατάσταση»;
Ναι, αν ο καθένας μας κάνει αυτό που του αναλογεί!
Ένα πουλί που κάθεται σ’ ένα δέντρο
δεν φοβάται ποτέ μήπως σπάσει το κλαδί.
Όχι γιατί εμπιστεύεται το κλαδί
αλλά γιατί εμπιστεύεται τα φτερά του.
Ας εμπιστευτούμε τον εαυτό μας!

6 thoughts on “Το αγαπημένο μου άρθρο αυτή την εβδομάδα (1 έως 6/11/2015)

  1. Ευχαριστώ πολύ Φανή μου όχι μόνο για την αναδημοσίευση αλλά επειδή σου άρεσαν οι δυο τρυφερές και διδακτικές ιστορίες! 🙂
    Νομίζω πως η συνειδητοποίηση της ευθύνης που φέρουμε απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα είναι το σοβαρότερο βήμα που έχει να κάνει ο καθένας μας και αυτό απλά, κάνοντας αυτό που μας αναλογεί! 😉

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά και εύχομαι να έχεις ένα όμορφο Σ/Κ! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s