Πόλη του Μεξικού – Ημέρα Πέμπτη

20150629_092045

Την πέμπτη μας μέρα στο Μέξικο Σίτι ξυπνήσαμε αρκετά νωρίς καθώς ήμασταν αποφασισμένοι να καταφέρουμε αυτό που δεν είχαμε καταφέρει όλες τις προηγούμενες μέρες που βρισκόμασταν εκεί: να μπούμε στο “Palacio de Bellas Artes” (“Παλάτι των Καλών Τεχνών”). Πρόκειται μακράν για το πιο διάσημο μουσείο στην Πόλη του Μεξικού και οι ουρές του κόσμου, οι οποίες μοιάζουν να μη λιγοστεύουν αλλά όλο περισσότερο να αυξάνονται κατά τη διάρκεια της ημέρας, συχνά είναι αποθαρρυντικές γι’ αυτούς που αποφασίζουν προς το μεσημέρι να περιμένουν έχοντας την ελπίδα πως θα προλάβουν να μπουν πριν κλείσει. Εμείς στις 9 και κάτι το πρωί βρεθήκαμε στην πλατεία του μουσείου σοκαρισμένοι να κοιτάμε ήδη δυο μεγάλες ουρές από κόσμο οι οποίοι πρέπει μάλλον να είχαν διανυκτερεύσει εκεί περιμένοντας να ξημερώσει για να προ-πορευτούν στην ουρά! Το μουσείο δεν είχε ανοίξει ακόμα, στην πλατεία παρεχόταν δωρεάν wi-fi οπότε πήραμε τη θέση μας σε μια απ’ τις δυο μεγάλες ουρές και περιμέναμε. Το μουσείο με υπερβολικά μεγάλες αφίσες κρεμασμένες γύρω του ενημέρωνε τους επίδοξους επισκέπτες πως για μια χρονική περίοδο φιλοξενούσε έκθεση μ’ έργα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι και του Μιχαήλ Άγγελου και ίσως αυτό να δικαιολογούσε και τον υπερβολικά πολύ κόσμο που περίμενε απ’ έξω σε καθημερινή βάση. Μετά από τουλάχιστον 2 ώρες αναμονής – και με τις ουρές να μεγαλώνουν υπερβολικά γρήγορα! – καταφέραμε να πατήσουμε τα σκαλιά της εισόδου του μουσείου.

20150701_110629

Μπροστά απ’ τα γραφεία των εισιτηρίων υπήρχε αρκετός κόσμος που περίμενε να πάρει το πολυπόθητο χαρτάκι εισόδου αλλά μετά τη δίωρη αναμονή έξω απ’ το μουσείο αυτό μας φαινόταν παιχνιδάκι. Περιμέναμε αρκετά λεπτά είναι η αλήθεια για να διαπιστώσουμε πως οι λήψη φωτογραφιών μες το μουσείο απαγορεύονταν – το μοναδικό μουσείο στο Μεξικό που μας αρνήθηκε φωτογραφίες – κι αφού πήραμε κάτι περίεργα κόκκινα αυτοκόλλητα χαρτάκια στα χέρια μας προχωρήσαμε στο μεγάλο χολ να βρούμε την μεγάλη εσωτερική σκάλα η οποία οδηγούσε στα περίφημα εκθέματα. Εκεί βιώσαμε ίσως την μεγαλύτερη έκπληξη εκείνης της ημέρας: Προχωρήσαμε προς την υπάλληλο του μουσείου η οποία βρισκόταν στη βάση της σκάλας και έλεγχε τόσο τα εισιτήρια όσο και τα περίεργα αυτοκόλλητα που σας ανέφερα. Τσεκάρει λοιπόν τα εισιτήρια μας και μας ζητά να περιμένουμε. Προσπαθώ με όσα ισπανικά μπορώ να βρω τη δεδομένη στιγμή να τη ρωτήσω γιατί δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Μου ξανά κάνει νόημα (κατάλαβε ότι δε μιλάμε ισπανικά) να περιμένουμε. Έπειτα μας δείχνει τα χρωματιστά αυτοκόλλητα και το νούμερο που αναγράφουν πάνω. 12:30. Καταλαβαίνω πως πρόκειται για συγκεκριμένη ώρα εισόδου στο μουσείο! Μου δείχνει το πλήθος κόσμου που ήδη περιμένει να περάσει στους χώρους του μουσείου και συνειδητοποιώ πως όλοι έχουμε εισιτήριο μα οι περισσότεροι απ’ αυτούς είχαν αυτοκόλλητο που ανέγραφε κάποια ώρα νωρίτερα απ’ τη δικιά μου. Κάνω έναν γύρο. Λέω στον άντρα μου πως τα δικά μας αυτοκόλλητα είναι κόκκινα αλλά βλέπω πολλά σε διαφορετικά χρώματα: μπλε, πράσινα, μοβ. Κάθε μισή ώρα άλλαζε και το χρώμα και η ώρα πάνω στο αυτοκόλλητο. “Μα σοβαρά χρειάζεται να το κάνουν αυτό;” αναρωτήθηκα. Όπως μου έδειξε η εμπειρία μου λίγο αργότερα, ναι, χρειαζόταν να το κάνουν αυτό γιατί το “Pallacio de Bellas Artes” θεωρείται ένα μάλλον μικρό μουσείο και ο κόσμος που θέλει να το επισκεφτεί καθημερινά είναι πάρα πολύς. Έτσι υπάρχει η εύλογη αναμονή έξω απ’ το μουσείο αλλά δημιουργείται και μια επιπλέον “τεχνητή” αναμονή εντός του μουσείου προκειμένου οι υπεύθυνοι να ελέγχουν το πλήθος κόσμου που προσπαθεί να εισέλθει.

Σε λιγότερο από μια ώρα ήρθε η ώρα του δικού μας “γκρουπ” κι επιτέλους μας επιτράπηκε ν’ ανέβουμε τη μεγάλη εσωτερική σκάλα που οδηγούσε στους δυο επόμενους ορόφους και στα μόνιμα και μη εκθέματα του μουσείου. Ανεβήκαμε δέκα σκαλιά και μια κοπελίτσα σε σπαστά αγγλικά μας ζήτησε ν στρίψουμε σ’ έναν διάδρομο δεξιά. Νέα έκπληξη! Τρεις νέες σειρές ανθρώπων περνούσαν από έλεγχο προκειμένου να μπουν στο μουσείο. Θα περιμέναμε κι άλλο λοιπόν, ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιο! Είχε αρχίσει πια η ορθοστασία να με ενοχλεί. Χρειάστηκαν ακόμα περίπου 30 με 45 λεπτά για να μας επιτραπεί η είσοδος στα εκθέματα. “Ανάσταση!” μονολογούσα. Όμως όχι, ήταν νωρίς ακόμα να χαρώ καθώς στην πρώτη έκθεση που φιλοξενούσε τα έργα του Μιχαήλ Άγγελου και του Ντα Βίντσι μας περίμενε μια ακόμη ουρά – ευτυχώς μικρότερη απ’ όλες τις υπόλοιπες – κι ακόμη κάποια λεπτά αναμονής. Επιβεβαίωσα πανηγυρικά πως δε θα το ευχαριστιόμασταν τελικά αυτό το μουσείο όταν μια κοπέλα μας εξήγησε – έπιασα μερικές κουβέντες στα ισπανικά – πως επειδή είναι οι επισκέπτες πολλοί δε θα ‘πρεπε να καθυστερούμε πολύ μπροστά στα έργα τέχνης αλλά να προχωράμε με λίγο γρήγορο ρυθμό!

20150701_112201

Τελικά η αλήθεια είναι πως δε χρειαστήκαμε πολύ χρόνο να δούμε τόσο τα έργα του Μιχαήλ Αγγέλου όσο και του Ντα Βίντσι καθώς με το χέρι στην καρδιά η όλη έκθεση δεν είχε να παρουσιάσει κάτι το πολύ αξιοσημείωτο. Να μην παρεξηγηθώ: Θεωρώ κορυφαίους καλλιτέχνες τόσο τον Ντα Βίντσι όσο και τον Μιχαήλ Άγγελο και μάλιστα δηλώνω θαυμάστρια! Όμως εφόσον είχα κάποτε την πολυτέλεια να θαυμάσω έργα τόσο του ενός όσο και του άλλου σε Ιταλία, Βατικανό και Γαλλία, οφείλω να ομολογήσω πως η έκθεση που είδα στο “Pallacio de Bellas Artes” δε μου είπε απολύτως τίποτα. Τα αντίγραφα έργων και γλυπτών των δυο μεγάλων δημιουργών δε στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων μιας τέτοιας φιλόδοξης και πολυδιαφημισμένης έκθεσης. Μπορεί για τον μέσο Μεξικανό που δεν έτυχε ή δε μπόρεσε ποτέ του να πάει στο Λούβρο ή στο Βατικανό να ήταν κάτι πρωτόγνωρο, μαγικό και πολύ σπουδαίο. Για μας όμως ήταν ένα απλό πέρασμα ανάμεσα σε μερικά πολύ κακά αντίτυπα (δυστυχώς!) αληθινά σπουδαίων έργων.

Τελειώνοντας με την έκθεση-αφιέρωμα στους δυο σπουδαίους Ευρωπαίους δημιουργούς, προχωρήσαμε στον δεύτερο όροφο του κτιρίου για να δούμε έργα ντόπιων δημιουργών. Είχα ακούσει πως στο μουσείο φιλοξενούνταν έργα τόσο του Ντιέγκο Ριβέρα όσο και του Ρουφίνο Ταμάγιο κι άλλων σπουδαίων Μεξικανών καλλιτεχνών. Ίσως το πιο διάσημο έργο του μουσείου είναι η τοιχογραφία του Ντιέγκο Ριβέρα με τίτλο El Hombre En El Cruce de Caminos». Η ιστορία αυτής της τοιχογραφίας είναι λίγο μεγάλη αλλά ενδιαφέρουσα. Επί τροχάδην: Ο Ντιέγκο Ριβέρα έφτιαξε πρώτη φορά αυτή την τοιχογραφία σ’ ένα από τα πολλά κτίρια που στεγάζει το “Rockefeller center” της Νέας Υόρκης. Το θέμα της τοιχογραφίας θεωρήθηκε ιδιαίτερα κομμουνιστικού περιεχομένου για τους κεφαλαιούχους – ιδιοκτήτες του “Rockefeller center” κι έτσι αποφάσισαν να την καταστρέψουν και μαζί μ’ αυτήν καταστράφηκε η ιδέα του Ριβέρα να “πει” στον κόσμο τη δική του αλήθεια μέσα απ’ τους τοίχους ενός από τα διασημότερα ιστορικά ορόσημα του πλανήτη. Η παρηγοριά ήρθε για τον Ριβέρα όταν του πρότειναν από το “Pallacio de Bellas Artes” να ξανά ζωγραφίσει εδώ την τοιχογραφία που του κατέστρεψαν έτσι ώστε το έργο του να μη “χαθεί” στην ιστορία.

Η περιήγηση μας στο μουσείο τελείωσε σχετικά σύντομα αν αναλογιστεί κανείς πόσες ώρες περιμέναμε απλά για να μπούμε. Τα συναισθήματα μας για όσα είχαμε δει ήταν απογοητευτικά ουδέτερα, ενώ με το χέρι στην καρδιά δε μπορούσαμε να καταλάβουμε όλος αυτός ο κόσμος τι ακριβώς περίμενε να δει. Αυτή ήταν και η μεγάλη παράνοια στο Μεξικό! Κάποια μουσεία-διαμάντια είχαν 10 επισκέπτες την ημέρα και κάποια άλλα που δεν είχαν να προσφέρουν όσα υπόσχονταν δέχονταν στις πόρτες τους καθημερινά ένα λαϊκό προσκύνημα.

20150701_112208

Δε θα πω σε κάποιον να μην επισκεφτεί το “Pallacio de Bellas Artes” καθώς πρόκειται για ένα ιστορικό κτίριο στο οποίο πέρα από καλλιτεχνικές εκθέσεις έχουν δοθεί και κάποιες από τις πιο σπουδαίες παραστάσεις όπερας με πρωταγωνιστές τη Μαρία Κάλλας και τον Λουτσιάνο Παβαρότι. Αυτό που μόνο έχω να προτείνω σε κάποιον είναι να το αφήσει τελευταίο στις προτιμήσεις του αν θέλει οπωσδήποτε να επισκεφτεί κάποια άλλα μνημεία και μουσεία της πόλης. Είναι κρίμα να χάσετε μια μέρα απ’ τις διακοπές σας για πέντε αξιόλογα έργα ζωγραφικής, εκτός αν πια πετύχετε μια σπουδαία έκτακτη έκθεση, οπότε πάσο! Εμείς ούτε σ’ αυτό σταθήκαμε τυχεροί.

Βγήκαμε απ’ το μουσείο ξέροντας πως αυτή ήταν η λιγότερο ενδιαφέρουσα μέρα των ως τότε διακοπών μας. Κοιτάξαμε τα ρολόγια μας κι αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα στην πόλη και να βρούμε κάποια στιγμή ένα μέρος να δειπνήσουμε. Ήμασταν στην Πόλη του Μεξικού και δεν θ’ αφήναμε μια επίσκεψη φιάσκο σ’ ένα μουσείο να μας χαλούσε τη διάθεση για κανένα λόγο! Είχαμε ακόμη πολλά όμορφα να δούμε, οπότε σίγουρα ο τελικός απολογισμός των διακοπών θα έβγαινε κάτι παραπάνω από θετικός!

4 thoughts on “Πόλη του Μεξικού – Ημέρα Πέμπτη

  1. Μετά απ΄αυτή την κατατοπιστική περιγραφή του «Παλατιού της Τέχνης» θα σου ομολογήσω πως δεν συμπαθώ κανένα μουσείο και στα ταξίδια μου, ειδικά σ’ αυτά που έκανα με τον σύζυγο τα τελευταία χρόνια, ποτέ δεν πήγαμε σε μουσεία, μας αρέσουν οι αγορές-παζάρια και οι δρόμοι πίσω από τα αξιοθέατα… δεν μας αρέσει να κυκλοφορούμε σαν τουρίστες! 😉
    Όταν ήμουν όμως πολύ πιο νέα, ταξιδεύαμε πολύ οικογενειακώς, όπου εκεί δεν έχασα κανένα αξιοθέατο- μουσείο στις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου και ευγνωμονώ τον πατέρα μου που επέμενε και μας έσερνε με το ζόρι… βασικά ευγνωμονώ τον πατέρα μου που συνέβαλε επίσης και στην κλασσική μουσική μας παιδεία! 😛

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά Φανή μου! 🙂

    1. Καλημέρα Άινφαφετς! Αυτό το σύμπτωμα της αποφυγής μουσείων και κλασσικών αξιοθεάτων νομίζω πως θα το πάθουν αργά ή γρήγορα οι περισσότεροι άνθρωποι οι οποίοι έχουν δει δεκάδες απ’ αυτά στη ζωή τους και ωθήθηκαν ν’ αποκτήσουν και μια κλασσική παιδεία (παρούσα αν κι εγώ ακόμη τα γουστάρω πολύ τα μουσεία!). Τις επισκέψεις σε μουσεία όλως παραδόξως ποτέ δεν τις θεώρησα «τουριστική» συμπεριφορά αφού δεν μπορούσα και δεν μπορώ να διανοηθώ πιο εύκολο, γρήγορο τρόπο να μάθω τρία στοιχειώδη πράγματα για την ιστορία και την κουλτούρα ενός μέρους (και όχι μόνο). Μετά βεβαίως κι εγώ θα πάρω τους δρόμους και αν βρω παζάρια δεν το συζητώ… θα κάνω βουτιά!😉
      Φιλάκια πολλά κι από ‘μένα!🙂

  2. Κρίμα ρε παιδί μου τόσες ώρες αναμονής!Καλά έκανες και δεν άφησες να σου χαλάσει η μέρα.Γενικα έχω παρατηρήσει ότι τα πιο διαφημισμένα μουσεία,αξιοθέατα κλπ σε όλες τις χώρες που έχω πάει (και στην δική μας) το έχουν κάνει επιχείρηση.Πάντως,ένα τέτοιο ταξίδι είναι ταξίδι ζωής!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s