Πόλη του Μεξικού – Ημέρα τέταρτη

20150630_092854

Η τέταρτη μέρα μας στο Μεξικό ξεκίνησε όλο προσδοκίες καθώς ετοιμαζόμασταν για μια επίσκεψη σε δυο από τα πιο σπουδαία αξιοθέατα της Πόλης του Μεξικού: το ναό της Μαρία Γουαδελούπε (Basilica de Santa Maria de Guadalupe) και τις αρχαίες πυραμίδες των Αζτέκων στην “Πόλη του Θεού” (Teotihuacan). Περπατήσαμε απ’ το ξενοδοχείο μας 10 λεπτά μέχρι να φτάσουμε στην οδό Madero στο νούμερο 6 όπου βρίσκονται τα γραφεία των “Majestic Tours”. (Είχα υποσχεθεί στους ιδιοκτήτες πως θα τους κάνω διαφήμιση και θα τους προτείνω κι αλλού αν μείνω ευχαριστημένη απ’ την ξενάγηση και όπως μαντεύετε όλα πήγαν καλά!). Ξεκινήσαμε οδικώς να διασχίζουμε τη λεωφόρο Insurgentes (τη μεγαλύτερη λεωφόρο της Πόλης του Μεξικού) και σε περίπου μισή ώρα στρίψαμε κάπου δεξιά και βρεθήκαμε στο υπόγειο πάρκινγκ κάτω απ’ τον Ναό της Μαρίας της Γουαδελούπης. Εδώ βέβαια θα έπρεπε να πω πως δεν είναι ένας o Ναός της Μαρίας της Γουαδελούπης αλλά δύο, ο παλιός και ο νέος. 20150630_092611Στο ίντερνετ αλλά και στα περισσότερα τουριστικά φυλλάδια διαφημίζεται ο καινούριος που είναι πραγματικά εντυπωσιακός αλλά και ο παλιός που βρίσκεται στο πλάι του καινούριου αξίζει προσοχής. Ουσιαστικά ο παλιός χτίστηκε πριν μερικούς αιώνες αλλά λόγω σεισμών άρχισε να γέρνει προς το πλάι και με τα χρόνια υπήρξε κίνδυνος να πέσει. Σ’ αυτή τη φάση ο παλιός ναός βρίσκεται υπό διαρκή συντήρηση και μαζί με τον Πύργο της Πίζας στην Ιταλία χρηματοδοτούνται ως δυο μνημεία που κινδυνεύουν να καταστραφούν αν δεν συντηρηθούν επαρκώς ώστε να μη γείρουν περισσότερο! Αντίθετα ο νέος, πολύ μεγαλύτερος ναός φτιαγμένος από πανάκριβα υλικά αποτελεί ένα κόσμημα εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής ενώ το εσωτερικό του διαθέτει σύγχρονες ανέσεις (π.χ. κυλιόμενους διαδρόμους) και αρκετά μεγάλο κεντρικό χώρο για τις θείες λειτουργίες.

20150630_095341Μετά την ξενάγηση κατευθυνθήκαμε δίπλα στο υπόγειο πάρκινγκ όπου βρίσκεται μια στοά γεμάτη εκκλησιαστικά είδη και σούβενιρ – τα περισσότερα από τα οποία αφορούν φυσικά τη Maria de Guadalupe. Ψωνίσαμε τα δωράκια μας και αγοράσαμε ένα λευκό κερί το οποίο και το ανάψαμε παραπλεύρως του καινούριου ναού σ’ ένα ειδικό χώρο όπου οι πιστοί αφήνουν τα κεριά τους. Ζητήσαμε να πάνε όλα καλά στην Ελλάδα και να βρεθεί μιαν άκρη κάπως, κάποτε (πλησίαζε βλέπετε και το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015) και προχωρήσαμε με τον ξεναγό μας προς το αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε την ημερήσια ξενάγηση μας.

20150630_105136Η επόμενη στάση μας ήταν φυσικά στην Teotihuacan, όμως πριν φτάσουμε στην περιοχή των πυραμίδων κάναμε μια στάση σ’ ένα εργαστήριο και μαγαζί μεξικάνικης παραδοσιακής τέχνης. Εκεί μια συμπαθέστατη μεσήλικη Μεξικάνα μας ξενάγησε και μας έδειξε όλα τα καλά που παράγουν οι Μεξικάνοι απ’ τον κάκτο (δε μπορείτε να φανταστείτε!) αλλά και από πολύτιμα πετρώματα της περιοχής. Από το εξωτερικό αλλά και το εσωτερικό του κάκτου φτιάχνουν από σφουγγάρια, σαμπουάν, σαπούνια μέχρι κάθε λογής αλκοόλ ενώ από τα πολύτιμα πετρώματα φτιάχνουν γλυπτά κυρίως των αρχαίων Θεών των Αζτέκων μέχρι κοσμήματα. 20151003_201429Πέρα από τα αλκοολούχα που διαλέξαμε εγώ τίμησα κι ένα όμορφο κόσμημα το οποίο ομολογουμένως τα είχε τα λεφτά του αλλά τα υλικά απ’ τα οποία ήταν φτιαγμένο είναι αντικειμενικά ακριβά και πολύτιμα (έπεσε διαδικτυακή έρευνα!). Χώρια δε που πήραμε και πιστοποιητικό γνησιότητας για να ξέρουμε πως αυτό που αγοράσαμε ήταν από αυθεντικά ορυκτά υλικά της περιοχής Teotihuacan. Ο άντρας μου έκανε και τα απαραίτητα παζάρια (αν χρειαστεί κάντε κι εσείς, οι Μεξικανοί τα γουστάρουν αυτά) και τελικά το πήραμε σε μια καλή τιμή (πολύ καλύτερη από παρόμοια κοσμήματα που βρήκαμε στο διαδίκτυο).

20150630_105945

Το σώσε βέβαια έγινε στο εν λόγω μαγαζί όταν η Μεξικάνα ξεναγός μας άρχισε τα κεράσματα τεκίλας και διαφόρων λικέρ τα οποία ήταν φτιαγμένα από κάκτο και άλλα φυτά παρακινώντας μας ν’ αγοράσουμε αλκοολούχα. Διαλέξαμε δυο μπουκάλια όπως σας είπα (μια τεκίλα, ένα λικέρ) κι εκείνη επέμεινε με παζάρια να μας δώσει ένα ακόμα λικέρ σε καλύτερη τιμή. Ο σύντροφος μου είχε ενθουσιαστεί πολύ με το λικέρ που είχαμε διαλέξει και δεν ήθελε να πάρουμε άλλο. Η Μεξικάνα θέλησε να συνεχίσει το παζάρι και μας κέρασε άλλα δυο ποτά. Ο άντρας μου προβληματιζόταν και την ίδια στιγμή της έλεγε γελώντας να μη μας μεθύσει και δεν ξέρουμε τι αγοράσαμε! Εκείνη μας κέρασε άλλα δυο ποτά και μας έκανε ακόμη καλύτερη τιμή στα λικέρ. Ο άντρας μου της εξηγούσε πως δεν ήταν στα λεφτά το πρόβλημα αλλά στη γεύση. Εκείνη βάζοντας μας άλλα δυο ποτά (κι όμως!) μας ζήτησε να το σκεφτούμε λιγάκι παραπάνω. Εγώ ήμουν έτοιμη να πω “πάρ’ το δε βαριέσαι” αλλά ο άντρας μου που πραγματικά δεν ήθελε το συγκεκριμένο λικέρ της ζήτησε να τυλίξει μόνο αυτά που είχαμε διαλέξει. Εκείνη δέχτηκε την “ήττα” της και άρχισε να ετοιμάζει τα ψώνια μας. Κάναμε μια ακόμη βόλτα στο πελώριο μαγαζί μέχρι να παραλάβουμε όσα είχαμε αγοράσει κι εκεί είπα στον άντρα μου πως μια συγκεκριμένη τεκίλα που μας είχε κεράσει πριν, δεν παιζόταν! Τι το ήθελα; Ο άντρας μου έκανε μεταβολή και αναζήτησε την Μεξικάνα. Τη ρώτησε αν θα μπορούσαμε να έχουμε λίγη ακόμα τεκίλα κι εκείνη με τρομερή προθυμία μας γέμισε δυο ακόμη ποτήρια. Καταστροφή!

20150630_114605Αφού ετοιμάστηκαν τα ψώνια μας, ο άντρας μου έβγαλε κι έδωσε tip στη συμπαθέστατη Μεξικάνα περίπου 50 πέσος (ασήμαντο ποσό για έναν Ευρωπαίο μα εντελώς υπολογίσιμο για έναν Μεξικανό!). Η Μεξικάνα το πήρε ευχαριστώντας μας ειλικρινά και λέγοντας πως θ’ αγοράσει τορτίγιες στα παιδιά της. Με τη σειρά μας την ευχαριστήσαμε για την ιδιαίτερη περιποίηση και της είπαμε πόσο μας άρεσε τόσο η Πόλη του Μεξικού όσο και οι ίδιοι οι Μεξικανοί. Την νιώσαμε να κολακεύεται με τα λεγόμενα μας κι αφού μας κέρασε δυο ακόμη ποτά (χάσατε το μέτρημα, ε;) μας έστειλε έξω στην αυλή σ’ έναν υπαίθριο χώρο όπου κάποια παλικάρια σκάλιζαν ορυκτά και μας είπε να ζητήσουμε μια σκαλισμένη πέτρα με τα ονόματα μας. Αυτό ήταν το δικό της δώρο προς εμάς και το αναμνηστικό που θα αποδείκνυε πως κάποτε βρεθήκαμε στην Teotihuacan! Περιττό να σας πω πως ο άντρας μου όσο χάρηκε μ’ αυτή τη σκαλιστή πέτρα, δε χάρηκε με τίποτε άλλο απ’ αυτά που αγοράσαμε απ’ το Μεξικό!

20150630_101737Μπήκαμε στο φορτηγάκι του ξεναγού μας με το αλκοόλ να βγαίνει μέχρι και από τ’ αυτιά μας. Μέσες-άκρες πρέπει να είχαμε πιει 15 με 20 σφηνάκια αλκοόλ ο καθένας μας. Ήμασταν μεθυσμένοι – εγώ αρκετά περισσότερο – μ’ έναν ιδιαίτερα ευχάριστο τρόπο όμως: Δε ζαλιζόμουν καθόλου, δεν είχα το παραμικρό δυσάρεστο σύμπτωμα, αντίθετα ένιωθα μια γλυκιά θολούρα και μια άπειρη ευτυχία. Γελούσα συνέχεια κι ένιωθα πως πετούσα, πως το βάρος μου ήταν-δεν ήταν 10 κιλά! Φαντάζομαι πως και οι Μεξικανοί το γνωρίζουν πως αν σε κεράσουν αγνή, ανόθευτη, πρώτης ποιότητας τεκίλα, νιώθεις πιο κοντά στους αρχαίους Θεούς των Αζτέκων! Ο άντρας μου άρχισε πρώτος να γελάει μαζί μου και οι δυο ξεναγοί μας – που κάποια στιγμή φυσικά με πήραν χαμπάρι – γελούσαν κι αυτοί μαζί μας ρωτώντας μας πόσο περίπου είχαμε πιει.

20150630_120703

Εντέλει φτάσαμε στην αρχαιολογική περιοχή των πυραμίδων της Teotihuacan. Ήταν μια τεράστια έκταση με τα αρχαιότερα μνημεία της Κεντρικής Αμερικής αλλά ο ξεναγός μας γρήγορα μας εξήγησε πως τα δυο βασικά που έπρεπε οπωσδήποτε να δούμε ήταν η Πυραμίδα της Σελήνης και η Πυραμίδα του Ήλιου. Μετά από κάποιες βασικές πληροφορίες και οδηγίες μας άφησε να μπούμε στον αρχαιολογικό χώρο λέγοντας μας πως θα μας περίμενε σε 1,5 ώρα στην είσοδο/έξοδο της περιφραγμένης αυτής έκτασης. Ξεκινήσαμε με τον άντρα μου να προχωράμε πρώτα για την πυραμίδα που είχαμε πιο μακριά μας, την Πυραμίδα της Σελήνης η οποία βρισκόταν στο δεξί μέρος έτσι όπως μπήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο. Περιττό να πω πως μέχρι να περπατήσουμε και να φτάσουμε στην Πυραμίδα ο άντρας μου με τράβηξε μερικές δεκάδες φωτογραφίες να ξεκαρδίζομαι στο γέλιο χωρίς κανέναν απολύτως προφανή λόγο, μα επειδή το αλκοόλ στο αίμα μου μ’ έκανε απλά εντελώς ευτυχισμένη (ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το!). Αυτή η βόλτα ήταν μοναδική και λόγω του αλκοόλ, το αισθανόμουν αυτό (και θα σιγουρευόμουν απολύτως λίγο αργότερα!).

20150630_122408

Φτάνοντας στην Πυραμίδα της Σελήνης βαλθήκαμε να σκαρφαλώσουμε τα σκαλιά ως το πρώτο επίπεδο της. Ούτως ή άλλως μέχρι εκεί επιτρεπόταν η αναρρίχηση στους επισκέπτες, οπότε εκεί θα σταματούσαμε κι εμείς. Παρ’ όλο που κοιτώντας από κάτω προς τα πάνω την πυραμίδα θεωρούσες πως το πρώτο επίπεδο δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο να σκαρφαλώσεις, εντούτοις κατά τη διάρκεια του ανεβάσματος και τις βαθιές ανάσες μας τις πήραμε, και την ενδιάμεση στάση μας την κάναμε. Φτάνοντας πια στην κορυφή του πρώτου “ορόφου” γυρίσαμε και κοιτάξαμε τη μαγική θέα! Μπροστά μας ήταν όλο το μεγαλείο του αρχαιολογικού χώρου της Teotihuacan και στο επίκεντρο αυτού η Πυραμίδα του Ήλιου περίμενε περήφανα, μερικές δεκάδες μέτρα μακριά, να την σκαρφαλώσουμε. 20150630_122449Καθίσαμε λίγο στο ψηλότερο σκαλί και ρεμβάζαμε το τοπίο απ’ άκρη σ’ άκρη. Φυσούσε ένας ελαφρύ αεράκι, μάλλον ζεστό ενώ γενικά υψηλή ήταν και η θερμοκρασία καθ’ ότι μεσημέρι καλοκαιριού. Δεν προλάβαμε να χαλαρώσουμε λίγο ώσπου παρατηρήσαμε μερικές ανθρώπινες παρουσίες κοντά μας. Τρία-τέσσερα κορίτσια (δε θυμάμαι πια ακριβώς) μας πλησίασαν (ποτέ δεν καταλάβαμε γιατί) και η πιο τολμηρή ήρθε και κάθισε δίπλα μου, ενώ γρήγορα την ακολούθησαν και οι υπόλοιπες. Αλήθεια ή ψέμματα, μας είπαν πως ήταν 14-15 χρονών και μας εντυπωσίασαν τα πολύ καλά αγγλικά που μιλούσαν! Είχαν έρθει με τους γονείς τους απ’ το βόρειο Μεξικό για τουρισμό στην Πόλη του Μεξικού. Ήταν φανερό πως τους είχαμε κινήσει την περιέργεια και θέλανε να μάθουν από που ερχόμαστε και πως μας φαίνεται το Μεξικό. Ο διάλογος που είχαμε ήταν σύντομος, μα πολύ φιλικός και απολαυστικός θα έλεγα. Είχα πιει βλέπετε τα 15+ σφηνάκια και είχα και τη χαρά που ήμουν στο μέρος που βρισκόμουν οπότε νομίζω πως χωρίς καλά-καλά να το καταλαβαίνω τους έφτιαξα αρκετά το κέφι. Ίσως μάλιστα να θυμούνται για καιρό μια τρελή Ελληνίδα που μιλούσε και γελούσε δυνατά καθισμένη πάνω στην Πυραμίδα της Σελήνης! Ίσως πάλι και όχι. Ποιος να ξέρει;

20150630_125145

Κοιτάξαμε με τον σύντροφο μου τα ρολόγια μας και βλέποντας την ώρα να κυλάει πιο γρήγορα απ’ ότι υπολογίζαμε βαλθήκαμε να κατεβούμε γρήγορα μα προσεκτικά την Πυραμίδα της Σελήνης ώστε να κατευθυνθούμε στην Πυραμίδα του Ήλιου. Η Πυραμίδα του Ήλιου είναι – σύμφωνα με τις πληροφορίες των ξεναγών μας – ακριβώς στο ίδιο ύψος με την Πυραμίδα του Χέοπα στην Αίγυπτο. Είναι ένα πραγματικά ψηλό οικοδόμημα το οποίο και πάλι δεν πρόδιδε τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως το πόσο κόπο, χρόνο και ιδρώτα θα χρειαζόταν για να φτάσουμε ως την κορυφή του. 20150630_125335Στο επόμενο μισάωρο θα καταλάβαινα με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο πως τα σφηνάκια τεκίλας πριν την ανάβαση των Πυραμίδων δεν ήταν καθόλου σοφή επιλογή! Ήταν περίπου 2 το μεσημέρι, ο ήλιος μας βαρούσε ντάλα στο κεφάλι, δεν είχαμε πάρει καπέλα, ούτε είχαμε βάλει αντηλιακά (μέγα λάθος!) συνηθισμένοι απ’ το δροσερό κλίμα που επικρατούσε εντός της Πόλης του Μεξικού, είχαμε πιει πολύ αλκοόλ, δεν είχαμε νερό μαζί μας και κουβαλούσαμε αρκετό βάρος στα σακίδια μας μετά τα ψώνια που είχαμε κάνει νωρίτερα. Νομίζω καταλάβατε πως αυτή η ανάβαση ήταν μια από τις μεγάλες δοκιμασίες της ζωής μου! Χρειάστηκαν αρκετές στάσεις, πολλά νεύρα και αρκετά αγριο-κοιτάγματα στον άντρα μου – ο οποίος λες και ήταν βαλτός να μου σπάσει τα νεύρα σκαρφάλωνε χωρίς να δείχνει πως ζορίζεται ιδιαίτερα – για να φτάσουμε μετά από ώρα στην κορυφή. 20150630_130740Αγγίζοντας το ψηλότερο κομμάτι αυτού του πελώριου – τελικά! – οικοδομήματος προσπάθησα να βρω την αναπνοή μου και ν’ απολαύσω όλα όσα έβλεπα γύρω μου. Το μάτι μου χανόταν στο πράσινο και πέρα στα βουνά της Πόλης των Θεών”. Μια ομάδα “αναρριχητών”, οι οποίοι μόλις είχαν φτάσει στην κορυφή όπως εμείς, είχαν σχηματίσει κύκλο και είχαν καθίσει πάνω στις πέτρες, ενώ ο γηραιότερος απ’ όλους, ντυμένος περίεργα, σαν σοφός “μάγος” άναψε μια μεγάλη πίπα κι άρχισε να καπνίζει. Αφού τράβηξε μερικές καλές ρουφηξιές έδωσε την πίπα σ’ έναν τύπο ο οποίος ήταν ντυμένος εντελώς χίπικα και καθόταν δίπλα του. Στη συνέχεια η πίπα πέρασε χέρι-χέρι από τους περισσότερους παρευρισκόμενους στον κύκλο, ενώ ο άντρας μου βλέποντας την μικρή “ιεροτελεστία” κάθισε γρήγορα ανάμεσα σε δυο άτομα που δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του και κάπνισε με τη σειρά του απ’ την πίπα που έκανε “κύκλους”. 20150630_132219Οι συγκεκριμένες στιγμές θα μου μείνουν βαθιά χαραγμένες στη μνήμη ως κάτι εντελώς μοναδικό. Ακόμη θυμάμαι την ηρεμία που ένιωθα αλλά και την γαλήνη παρακολουθώντας τον κύκλο μερικών ανθρώπων στην κορυφή μιας πυραμίδας και το “μοίρασμα” του καπνού. Ήταν φοβερό το πόση ησυχία επικρατούσε απ’ όλους όσους βρίσκονταν στην κορυφή της πυραμίδας εκείνα τα λεπτά, είτε συμμετείχαν στον κύκλο είτε όχι. Ο ηλικιωμένος “μάγος” σήκωσε κάποια στιγμή το χέρι του προς τον ουρανό και έδιωξε λίγο καπνό προς τα πάνω. Σύντομα αρκετοί σήκωσαν τα χέρια τους και μιμήθηκαν την κίνηση του. Δεν ήξερα τι ακριβώς σήμαινε η κίνηση αυτή αλλά το ένστικτο μου έλεγε πως κάποιοι εκεί – ή και όλοι – ήθελαν να έρθουν σ’ επαφή με κάτι που βρισκόταν ψηλότερα απ’ την κορυφή της Πυραμίδας του Ήλιου.

20150630_132548Η ώρα είχε περάσει για τα καλά και πλέον ήμασταν σίγουροι πως θα στήναμε τους ξεναγούς μας. Έτσι γι’ ακόμη μια φορά, γρήγορα και προσεκτικά, βαλθήκαμε να κατεβούμε κι αυτή την πυραμίδα. Ίσα-ίσα προλάβαμε να πιούμε λίγο νερό (το είχαμε απόλυτη ανάγκη), να βρέξουμε το πρόσωπο μας σε κάποιες τουαλέτες του αρχαιολογικού χώρου πριν πάρουμε βιαστικά τον δρόμο για το σημείο συνάντησης με τους ξεναγούς μας. Ευτυχώς καταφέραμε να μην τους ενοχλήσουμε πολύ με τη μισάωρη αργοπορία μας (τους εξηγήσαμε πάνω-κάτω τις ειδικές συνθήκες) και σχετικά άμεσα πήραμε το δρόμο της επιστροφής για την Πόλη του Μεξικού.

20150630_133245(0)Μέσα στο αυτοκίνητο μιλήσαμε πολύ, για πολλά και διαφορετικά πράγματα: Για την κρίση στην Ελλάδα (αγαπημένο θέμα όπου πάμε, όποιον κι αν έχουμε απέναντι μας!), για την κρίση στο Μεξικό (μάθαμε πολλά ενδιαφέροντα που δεν τα γνωρίζαμε), για την παγκοσμιοποίηση, για τη φτώχεια στον πλανήτη, για το πως αλλάζουν ή δεν αλλάζουν τα πράγματα στην κοινωνική διαστρωμάτωση, για τις διάφορες κουλτούρες σε Ευρώπη, Αμερική, Ασία και για το πόσο απίστευτα όμοιοι είμαστε οι Έλληνες με τους Μεξικανούς σχεδόν στα πάντα. Τελικά είναι όντως υπέροχο να συζητάς με ντόπιους όταν επισκέπτεσαι κάποιο μέρος. Πρόκειται γι’ ανθρώπους που λογικά δε θα ξαναδείς ποτέ στη ζωή σου, κι όμως τη στιγμή που τα λέτε νιώθετε πως έχετε τόσα πολλά να πείτε και να μοιραστείτε!

“Μα πού τη βρήκες αυτή τη γυναίκα;” ρώτησε ο ένας ξεναγός τον άντρα μου γελώντας πονηρά, υπονοώντας μάλλον ότι είμαι εντελώς τρελή (ακόμη δεν είχε φύγει εντελώς και η επίδραση του αλκοόλ!). 20150630_154134Λίγο πριν μας αφήσουν στο κέντρο της πόλης, πολύ κοντά στο ξενοδοχείο μας, όπου θα πηγαίναμε να φάμε μεσημεριανό, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την προτελευταία μέρα της παραμονής μας στο Μεξικό καθώς βόλευε να μας πάνε βόλτα και ξενάγηση στο ξακουστό Xochimilco (θα σας γράψω σ’ επόμενο άρθρο γι’ αυτή τη μέρα). Λίγη ώρα μετά είχαμε καθίσει – πού αλλού; – στο “Vips” και δοκιμάζαμε ένα ακόμη πιάτο με κρέας, πίτες και φασόλια κι ένα club-sandwich αλλά μεξικάνικα.

7 thoughts on “Πόλη του Μεξικού – Ημέρα τέταρτη

  1. Επιτέλους βρήκα χρόνο και σε διάβασα! 😉
    Προχθές είδα την Μεξικάνικη ανάρτηση σου, αλλά επειδή ήταν «μεγαλούτσικη» και ο χρόνος μου στο blogging τελευταία είναι πολύ περιορισμένος, το άφησα για τώρα… και τι καλά που έκανα! 😀
    Γέλασα με την καρδιά μου… κάπου διάβασα πως οι Μεξικάνοι που έχουν παράδοση την μαγεία- μεταφυσική συνηθίζουν να μπαίνουν σ’ έκσταση (τρανς χαράς!) για να επικοινωνούν με πνεύματα κλπ κλπ πίνοντας διάφορα «ποτάκια» και μάλλον εσείς το παρακάνατε, αλλά σας βγήκε σε καλό, γιατί αυτό το ταξίδι σίγουρα θα σας μείνει αξέχαστο, όπως και σε μένα αξέχαστη θα μου μείνει η ξενάγηση σου!!! 😛

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά και ευχαριστώ για την ανάσα χαράς που μου έδωσες! ❤

    1. Τι να σου πω Άιναφετς…. εγώ παρ’ όλο που την άκουσα με το ποτό, πνεύματα δεν άκουσα! Ίσως έπρεπε να ‘χα πιει παραπάνω😛

      Σ’ ευχαριστώ για τα γλυκά σχόλια σου! Κι από ‘μένα φιλιά πολλά! :*

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s