Πόλη του Μεξικού: Ημέρα δεύτερη

20150628_110913Ξυπνήσαμε σχετικά νωρίς τη δεύτερη μέρα κι αφού ελέγξαμε τις μετεωρολογικές προβλέψεις για τις επόμενες ώρες (θα ‘βρεχε προς το απογευματάκι) αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το πολύ γνωστό πάρκο του Chapultepec. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της πόλης και πρόκειται για το μεγαλύτερο πάρκο της.

Θα μπορούσαμε να πάρουμε συγκοινωνία (μετρό) για να φτάσουμε γρήγορα κι εύκολα στο πάρκο αλλά τελικά προτιμήσαμε να περπατήσουμε λίγο προκειμένου να δούμε στο πέρασμα μας και κομμάτια αυτής της πελώριας – άγνωστης ακόμα σ’ εμάς – πόλης. Κακά τα ψέμματα αυτά που βλέπει κανείς περπατώντας βήμα-βήμα μια πόλη, δε θα του τα πει ή δε θα μπορέσει να του τα δείξει κανένας ξεναγός. Τις πόλεις τις ανακαλύπτεις μόνος σου, οπότε εμπρός καλά μου ποδαράκια!

Στο δρόμο για το πάρκο σταματήσαμε σ’ ένα φούρνο-ζαχαροπλαστείο για να προμηθευτούμε το πρωινό μας. Ήλπιζα να βρω κάτι αλμυρό να φάω αλλά τελικά τα πάντα γύρω μας περιείχαν ζάχαρη. Έτσι προτίμησα να φάω ένα λουκουμά με γεύση καραμέλα, ενώ ο σύντροφος μου έφαγε κάτι γλυκά σφολιατοειδή” που εμένα δε μου γέμιζαν πολύ το μάτι (φούρνος γκρεμίστηκε, σας το λέω υπεύθυνα!).

20150628_101906Προχωρώντας στο δρόμο “Puebla” (παράλληλος της λεωφόρου Chapultepec) φτάσαμε γρήγορα να είμαστε περικυκλωμένοι από ποδηλάτες οι οποίοι συμμετείχαν σε ποδηλατοδρομία στην Paseo de la Reforma. Διασχίζοντας έναν μικρό δρόμο με ψηλούς, εντυπωσιακούς φοίνικες βρεθήκαμε γρήγορα πάνω στον κεντρικό δρόμο – ο οποίος ήταν κλειστός για την ποδηλατοδρομία – και αντικρίσαμε το χρυσό άγαλμα-άγγελο της ανεξαρτησίας του Μεξικό να στέκει επιβλητικά από πάνω μας, σε ύψος αρκετών μέτρων. Εννοείται πως βγάλαμε πολλές φωτογραφίες στο συγκεκριμένο σημείο, ενώ παράλληλα διασκεδάζαμε βλέποντας ένα μικρό φεστιβάλ να διεξάγεται τόσο γύρω απ’ το άγαλμα όσο και κατά μήκος όλης της λεωφόρου. Κόσμος έπινε δροσιστικά ποτά, γυναίκες έκαναν μάθημα αερόμπικ μες τον δρόμο, άλλοι χόρευαν, αρκετοί κυνηγούσαν τα παιδιά τους να μη χαθούν μες το χαμό.

20150628_105119Προχωρήσαμε παρακάτω και λίγο πριν το πάρκο συναντήσαμε ένα δεύτερο άγαλμα, μιας γυναίκας που τεντώνει το τόξο της κι ετοιμάζεται να ρίξει ένα βέλος. Το μεγάλο πάρκο του Chapultepec ξεκινούσε λίγα μέτρα πιο κάτω. Μπήκαμε από μια πλαϊνή είσοδο κι απ’ την πρώτη στιγμή αρχίσαμε να βγάζουμε φωτογραφίες απ’ ό,τι όμορφο αντικρίζαμε γύρω μας. Σύντομα στο δεξί μας χέρι βρήκαμε το “Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης” (“Museo de Arte Moderno”) και ήξερα πως εδώ θα έπρεπε να κάνουμε την πρώτη μας καλή στάση! Η κεντρική είσοδος φαινόταν υπό συντήρηση και ο άντρας μου αναρωτήθηκε αν μπήκαμε απ’ τη σωστή πόρτα ή αν το μουσείο ήταν ανοιχτό κανονικά. Απαλλαχτήκαμε απ’ τις αμφιβολίες μας όταν ένας υπάλληλος που κατάλαβε πως κοιτούσαμε με απορία το χώρο μας υπέδειξε κάτι μαρμάρινες σκάλες για να προχωρήσουμε προς το εσωτερικό του μουσείου. Ρωτήσαμε για εισιτήρια αλλά μας είπε πως η είσοδος ήταν δωρεάν (καλό;). Κατεβαίνοντας τις σκάλες μια κυρία μας έκανε νόημα να προχωρήσουμε ευθεία και ουσιαστικά να βγούμε απ’ το πρώτο κυκλικό κτίριο στο οποίο είχαμε μπει. Βρεθήκαμε σε μια καταπράσινη εσωτερική αυλή η οποία μέσω ενός πλακόστρωτου δρόμου μας οδηγούσε σ’ ένα δεύτερο παρόμοιο κτίριο με αυτό που μόλις είχαμε βγει. Αυτό ήταν το μουσείο που ψάχναμε; Κοιτάξαμε γύρω μας και παρατηρήσαμε πως η αυλή ήταν γεμάτη με περίεργα αγαλματίδια τοτέμ ή άλλα γλυπτά τα οποία θύμιζαν έργα μοντέρνας τέχνης. Δε μπορεί, εδώ πρέπει να είμαστε!

20150628_121458Μπαίνοντας στο δεύτερο κτίριο και στρίβοντας δεξιά αντικρίσαμε τα πρώτα εκθέματα. Ξέραμε πως φτάσαμε. Για τις επόμενες δυο ώρες είδαμε ιδιαίτερα ενδιαφέροντα έργα μοντέρνας τέχνης που απεικόνιζαν στιγμές χαράς και στιγμές κρίσιμες για τη διαδρομή της ανθρώπινης σκέψης αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ζωή. Λάτρεψα ιδιαίτερες φωτογραφίες διάσημων προσωπικοτήτων π.χ. της Σιμόν ντε Μποβουάρ, του Ζαν Πωλ Σαρτρ τραβηγμένες από διεθνώς αναγνωρισμένους Μεξικανούς φωτογράφους, ενώ μακράν η ωραιότερη συλλογή από φωτογραφίες που είδα (ξέρω απολύτως πόσο υποκειμενική είμαι γράφοντας τα παρακάτω!) ήταν μια σειρά από φωτογραφίες από την κοινή ζωή των διάσημων ζωγράφων Φρίντα Κάλο και Ντιέγκο Ριβέρα. Φυσικά για ‘μένα ένας από τους ωραιότερους πίνακες – κι απ’ τους πιο εντυπωσιακούς, ας μη γελιόμαστε – του μουσείου ήταν ο πίνακας “Δύο Φρίντες” της Φρίντα Κάλο στον οποίο διαφαίνεται ξεκάθαρα το δίλημμα της ν’ αφήσει τον άντρα που αγαπάει (τον Ντιέγκο) ή γι’ ακόμη μια φορά να επιστρέψει κοντά του. Ήμουν απίστευτα τυχερή γιατί τον συγκεκριμένο πίνακα τον βρήκα σε μικρότερη βερσιόν μα σ’ ένα εξαιρετικό αντίγραφο στο gift shop του μουσείου, το κόστος του ήταν μικρό και νιώθω ιδιαίτερα περήφανη που κατάφερα να τον φέρω σώο και αβλαβή μαζί μου στην Ευρώπη! (Να δούμε μόνο σε ποιον τοίχο τελικά θα τον βάλω).

20150628_130841Φεύγοντας απ’ το “Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης” ξέραμε πως χρειαζόμαστε ένα διάλειμμα για να πιούμε κάτι, ενώ ακόμη δεν είχαμε δει παρά ένα πολύ μικρό κομμάτι του όλου πάρκου. Προχωρήσαμε μερικά βήματα και βρεθήκαμε σε μια σειρά (δεξιά κι αριστερά) από ατελείωτους πάγκους στους οποίους ντόπιοι πωλούσαν σχεδόν τα πάντα: από φαγώσιμα μέχρι ρούχα, souvenirs, παιχνίδια και ό,τι άλλο βάζει ο νους σας. Είχαμε τη φαεινή ιδέα ν’ αγοράσουμε ένα σακούλι με γαριδάκια τα οποία τα βλέπαμε να τα πουλάνε παντού και να τα τρώνε σαν τρελοί. Διαλέξαμε μια σακουλίτσα η οποία περιείχε κάτι σα φουντούνια (α ρε αθάνατε Βουτσά!) και πριν προλάβουμε να πληρώσουμε και να τα πάρουμε στα χέρια μας η ιδιοκτήτρια του πάγκου άνοιξε τη σακούλα που είχαμε διαλέξει κι άρχισε να περιχύνει τα γαριδάκια με μία κόκκινη σάλτσα κι από πάνω λεμόνι. Δε θα σας το κρύψω, σοκαριστήκαμε! “Η κόκκινη σάλτσα θα καίει” είπα στον άντρα μου χωρίς καν να έχω δοκιμάσει, κι όμως θα μπορούσα να πάρω όρκο γι’ αυτό που έλεγα! Ο άντρας μου ρώτησε στα αγγλικά αν είναι καυτερή η σάλτσα και περισσότερο στη νοηματική έλαβε την απάντηση πως όχι και να μην ανησυχούμε. Αυτό που θα ανακαλύπταμε λίγο αργότερα είναι πως όταν οι Μεξικανοί ισχυρίζονται πως κάτι δεν καίει ή δεν καίει “πολύ” εννοούν προφανώς κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ αυτό που εννοεί ο μέσος άνθρωπος!

20150628_131640Πραγματικά θα μπορούσαμε με τις ώρες να περπατάμε και να κοιτάμε γύρω μας αλλά προτιμήσαμε να κάνουμε μια στάση σ’ ένα ξέφωτο που υπήρχαν αραδιασμένες πολλές καντίνες και μπροστά τους σ’ ένα κύκλο πολλά πλαστικά τραπέζια με καρέκλες προστατευμένα από ομπρέλες. Δεν πεινούσαμε ιδιαίτερα αλλά πολύ ευχάριστα ήπιαμε δυο αναψυκτικά χαλαρώνοντας για περίπου μια ώρα σ’ ένα ξύλινο τραπέζι λίγο πιο μακριά. Δε μπορέσαμε να καθίσουμε περισσότερο καθώς ο καιρός δεν μας έκανε τη χάρη να μείνει καλός για την υπόλοιπη μέρα (όπως άλλωστε μας είχαν προειδοποιήσει οι μετεωρολόγοι πως θα συμβεί). Άρχισε σταδιακό ψιλόβροχο κι εμείς αποφασίσαμε πως καιρός ήταν να κατευθυνθούμε στο “Μουσείο Ανθρωπολογίας” (“Museo Nacional de Antropologia”) που βρισκόταν επίσης μέσα στο πάρκο κι είχαμε ακούσει απ’ όλους τα καλύτερα. Ήμασταν αρκετά τυχεροί γιατί δε βρισκόταν πολύ μακριά από ‘κει που είχαμε καθίσει και προλάβαμε να μπούμε μέσα πριν αρχίσει η έντονη καταιγίδα που διήρκεσε λίγες ώρες.

20150628_135900Για το “Μουσείο Ανθρωπολογίας” έχω να πω μόνο τα καλύτερα. Για ‘μένα είναι μακράν το εντυπωσιακότερο μουσείο της Πόλης του Μεξικού και σίγουρα είναι το μεγαλύτερο και με τα περισσότερα εκθέματα (χρειάζεστε τουλάχιστον 4-5 ώρες για να πείτε πως το είδατε ενώ όσοι αντέχετε παραπάνω μπορείτε χαλαρά να περάσετε όλη σας τη μέρα μέσα σε αυτό). Το μουσείο παρέχει τόσο εκθέματα που αφορούν γενικά τα ζώα αλλά και τους ανθρώπους των προϊστορικών εποχών, ενώ φτάνει μέχρι και το σήμερα επιδεικνύοντας ευρήματα της ανθρώπινης εξέλιξης. Φυσικά ειδικές αίθουσες έχουν αφιερωθεί στον Μεξικάνικο πολιτισμό και στην εξέλιξη του από την εποχή των Αζτέκων και της ζωής των Ινδιάνων πριν έρθουν οι Ευρωπαίοι κατακτητές έως και σήμερα όπου πολλά έχουν αλλάξει από τότε όμως οι Μεξικανοί δείχνουν να κρατούν ζωντανή κι έντονη την ιδιαίτερη κουλτούρα τους παρά τις τάσεις παγκοσμιοποίησης που φαίνεται ν’ ακολουθεί ο λαός.

Φεύγοντας απ’ το μουσείο σταθήκαμε τυχεροί δεύτερη φορά μες την ίδια μέρα, καθώς η βροχή είχε σταματήσει. Ήταν πια περασμένες 6 το απόγευμα, πεινούσαμε αρκετά και θα ψάχναμε για κάποιο εστιατόριο να δειπνήσουμε. Φεύγοντας απ’ το “Μουσείο Ανθρωπολογίας” και προχωρώντας πια πάνω στην “Avenida Paseo de la Reforma” περάσαμε έχοντας στ’ αριστερά μας το “Museo Tamayo” ένα επίσης γνωστό μουσείο της πόλης, με έργα του διάσημου Μεξικανού ζωγράφου Rufino Tamayo. Ομολογώ πως δεν είμαι τόσο μεγάλη θαυμάστρια του κι επίσης με τη σκέψη πως σε λίγο θα νύχτωνε δεν ένιωσα πολύ άσχημα που δε θα ‘μπαινα στο εν λόγω μουσείο. Ούτως ή άλλως το Μέξικο Σίτι έχει μερικές εκατοντάδες μουσεία για ό,τι μπορείτε και δε μπορείτε να φανταστείτε, οπότε με το καλό όταν έρθετε και στο λίγο χρόνο που θα έχετε καλό είναι να ξέρετε εξ αρχής ποια μουσεία θέλετε οπωσδήποτε να δείτε και ποια αν δεν τα επισκεφτείτε δε χάλασε κι ο κόσμος.

20150628_192416Μετά από περίπου μισή ώρα περπάτημα βρεθήκαμε στην περιοχή Rosa (Zona Rosa) και ξέραμε πως βρισκόμασταν περίπου άλλη μισή ώρα περπάτημα μακριά απ’ το ξενοδοχείο μας. Στην οδό Londres βρήκαμε ένα απ’ τα πολλά εστιατόρια “Vips” τα οποία είναι ίσως η γνωστότερη αλυσίδα εστιατορίων στο Μεξικό κι επειδή ήμασταν περίεργοι να δούμε τι ακριβώς περιείχε το μενού των συγκεκριμένων εστιατορίων μπήκαμε μέσα. Μια ευγενέστατη σερβιτόρα, “Γιολάντα” νομίζω την έλεγαν, μας καλωσόρισε στα ισπανικά και μας άφησε δυο καταλόγους για να διαλέξουμε τι θα πάρουμε. Καταφέραμε να δώσουμε την παραγγελία μας χωρίς σοβαρές παρερμηνείες του τι ακριβώς θέλαμε και γρήγορα τρώγαμε τις πρώτες μας μεξικάνικες σπεσιαλιτέ οι οποίες ομολογουμένως είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον! Αν μου ‘λεγε κάποιος πως θα μου άρεσε τόσο η σαλάτα αβοκάντο θα τον κοιτούσα με μισό μάτι, κι όμως ήταν υπέροχη (αχ, απλά να μην έκαιγε τόσο πολύ!). Μια ποικιλία κρεάτων που δοκιμάσαμε ήταν επίσης εξαιρετική (γενικά για τα κρέατα τους έχω να πω μόνο τα καλύτερα!) ενώ και οι τορτίγιες και τα φασόλια που δοκιμάσαμε ήταν μια χαρά. Συνοδεύσαμε το φαγητό μας με παγωμένες μπύρες τις οποίες μας τις σερβίρισαν σε γυάλινα ποτήρια με αλάτι γύρω-γύρω απ’ τα στόμια (σαν να πίναμε “μαργαρίτες” ένα πράγμα) ενώ μες το ποτήρι υπήρχε ήδη λίγος χυμός φρέσκου λεμονιού ο οποίος τελικά κι αναμιγνυόταν με την μπύρα που έπεφτε στο ποτήρι. Η γεύση ήταν πολύ καλύτερη απ’ ότι περίμενα!

Άρχισε να νυχτώνει για τα καλά πια κι έτσι αποφασίσαμε σιγά-σιγά να πληρώσουμε και να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Δεν ήθελα να φύγω γιατί το εν λόγω εστιατόριο αποτελούσε το πρώτο σημείο σε όλο το Μεξικό Σίτι στο οποίο βρήκαμε αξιοπρεπές ίντερνετ (και καταφέραμε να επικοινωνήσουμε φυσιολογικά με τους δικούς μας), αλλά ήξερα ότι δε μπορούσαμε να μείνουμε κι άλλο καθώς δε θέλαμε να γυρίσουμε πολύ αργά πίσω.

20150628_204833Λίγο πριν φτάσουμε στο ξενοδοχείο μας (ήταν πια περασμένες 9 το βράδυ) στην πλατεία ονόματι “plaza Ciudadela”, λίγα μέτρα κάτω απ’ την οδό Ayuntamiento που μέναμε κόσμος χόρευε σε λάτιν ρυθμούς μες την τρελή χαρά. Νομίζω σας ξανά ανέφερα σε παλιότερο άρθρο μου πως οι Μεξικανοί ανήκουν στους πιο ευτυχισμένους λαούς του κόσμου. Ε, λοιπόν εκείνο το βράδυ έβλεπα μπροστά στα μάτια μου τη ζωντανή απόδειξη! Σταθήκαμε κουρασμένοι απ’ το περπάτημα όλης της ημέρας μα ιδιαίτερα περίεργοι να τους καμαρώσουμε για το κέφι και τη ζωντάνια τους. Δεν ήταν Κουβανοί στο ρυθμό ή Βραζιλιάνοι στα κορμιά, μα το γλεντούσαν με τη ψυχή τους! Γρήγορα συγκεντρώσαμε αρκετά βλέμματα – ποτέ δεν κατάλαβα ακριβώς το γιατί – μα εφόσον δε θέλαμε να ενοχλήσουμε ερχόμενοι σ’ ένα “πάρτι” στο οποίο δεν ήμασταν καλεσμένοι, αποφασίσαμε να βαδίσουμε προς το ξενοδοχείο. Προχωρώντας παρατήρησα το σακίδιο του άντρα μου το οποίο είχε περασμένο στην πλάτη του. Πάνω του βρισκόταν ακόμη κρεμασμένος ο πίνακας της Φρίντα Κάλο που είχαμε αγοράσει απ’ το “Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης”. Άραγε γι’ αυτό να μας κοιτούσαν τόσο περίεργα;

2 thoughts on “Πόλη του Μεξικού: Ημέρα δεύτερη

  1. Πανέμορφη διαδρομή! Βέβαια αισθάνομαι πως κουραστήκατε αρκετά στα πάνω κάτω, αρκετό περπάτημα, μουσεία, στάση και ξεκούραση και πάλι δρόμος μπροστά. Αλλά αυτή η ταλαιπωρία είναι τόσο γλυκειά ρε γαμώτο. Μα είχες γράψει σε προηγούμενή σου ανάρτηση πως θα αναχωρήσετε σύντομα από Καναδά; Ήταν προσωρινή διαμονή;

    Καλημέρες!

    1. Έτσι είναι Κουφετάριε, χαλάλι η κούραση μερικές φορές όταν βιώνεις τόσο μοναδικές εμπειρίες!

      Από Καναδά αναχωρήσαμε πριν λίγες ημέρες και πλέον σας γράφω από ευρωπαϊκά εδάφη (Ολλανδία). Η διαμονή στον Καναδά ήταν ολιγόμηνη και παιζόντουσαν όλα (είτε να μείνουμε περισσότερο, είτε να φύγουμε) αλλά το σπίτι μας ακόμα παρέμενε στην Ολλανδία. Τελικά γυρίσαμε και ξανά οργανώνουμε τη ζωή μας από ‘κει που την αφήσαμε και νιώθω καλά μ’ αυτό🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s