Πόλη του Μεξικού: Ημέρα Πρώτη

20150627_104337Προσγειωθήκαμε στην Πόλη του Μεξικού μεσάνυχτα Παρασκευής (άρα ξημερώματα Σαββάτου). Αφού περάσαμε τους ελέγχους του αεροδρομίου (οι Ευρωπαίοι πολίτες δε χρειάζονται βίζα για να μπουν στο Μεξικό, απλά συμπληρώνουν κάποιες φόρμες κατά την πτήση τους προς το Μεξικό) κατευθυνθήκαμε προς τον χώρο των αποσκευών κι έπειτα προς την έξοδο.

Ξέραμε πως τέτοια περασμένη ώρα δε θα χρησιμοποιούσαμε παρά ταξί για να φτάσουμε στο ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει. Επίσης, γνωρίζαμε πως το πιο ασφαλές είναι είτε να κλείσεις ταξί μέσω ίντερνετ προκειμένου να σε πάρει συγκεκριμένη μέρα και ώρα απ’ το αεροδρόμιο, είτε να χρησιμοποιήσεις μια από τις έγκυρες και σοβαρές εταιρείες ταξί που στεγάζει το αεροδρόμιο. Εμείς παρ’ όλο που διαβάσαμε για διάφορες εταιρείες ταξί δε θελήσαμε να κάνουμε διαδικτυακή κράτηση γιατί τα λεφτά που μας ζητούσαν (38 αμερικάνικα δολάρια) μας φαίνονταν υπερβολικά πολλά αλλά και γιατί προτιμούσαμε να διαλέξουμε από κοντά ποια εταιρεία ταξί θα μας εξυπηρετήσει. Εντέλει – παρά το αρχικό μας άγχος – όλα κανονίστηκαν εύκολα και γρήγορα με το που βγήκαμε απ’ την αίθουσα παραλαβής αποσκευών. Το μισό αεροδρόμιο διαθέτει περίπτερα εταιρειών ταξί που κυριολεκτικά παρακαλάνε για να σε μεταφέρουν οπουδήποτε θέλεις. Εμείς με 230 πέσος (λιγότερα από 15 δολάρια!) κλείσαμε ένα λευκό ταξί με κίτρινη ρίγα (σε περίπτωση που η περιγραφή σας φανεί χρήσιμη) και σε περίπου 20 λεπτά βρισκόμασταν στο ξενοδοχείο μας, στο ιστορικό κέντρο της πόλης του Μεξικού. Ήταν ήδη 2 τα ξημερώματα, οπότε κατάκοποι τοποθετήσαμε τα πράγματα μας γύρω στο δωμάτιο και πέσαμε να κοιμηθούμε.

20150627_112502Όχι πολύ αργά το πρωί σηκωθήκαμε με όρεξη να πάμε την πρώτη βόλτα μας στην πόλη. Απ’ την οδό Ayuntamiento όπου μέναμε κατευθυνθήκαμε ευθεία πάνω στην Avenida Juarez. Στο δρόμο μας βρήκαμε έναν φούρνο κι αγοράσαμε σπανακόπιτες μιας και θεωρήσαμε πως σε μια ξένη χώρα για της οποίας το φαγητό είχαμε ακούσει πολλά (καλά και κακά) έπρεπε να ξεκινήσουμε ομαλά και κάπως συντηρητικά προκειμένου ν’ αποφύγουμε “δυσάρεστες εκπλήξεις”. Στη συνέχεια περπατήσαμε πάνω στην Avenida Juarez σ’ ένα απ’ τα μεγαλύτερα πάρκα στο κέντρο της πόλης, είδαμε τους ντόπιους να πουλάνε την πραμάτεια τους – κυρίως – σε αυτοσχέδιους πάγκους και γρήγορα αντικρίσαμε τον “Πύργο της Λατινικής Αμερικής” (“Toree Latino”) να στέκει περήφανα μπροστά μας. Βγάλαμε τις πρώτες φωτογραφίες της ημέρας και προχωρήσαμε παρακάτω.

20150627_112640Σύντομα το “Παλάτι των Καλών Τεχνών” (“Palacio de Bellas Artes”) βρέθηκε στο δρόμο μας, ολόγυρα κατακλυσμένο από κόσμο που προφανώς περίμενε να μπει μέσα. Μείναμε μ’ ανοιχτά τα στόματα για το πόσο μεγάλες ουρές ατόμων σε τουλάχιστον δυο διαφορετικές θύρες περίμεναν να πάρουν τα εισιτήρια τους. Ποτέ, πουθενά δεν είχα δει κάτι τέτοιο! Στο μυαλό μου ήρθε η Ισπανία πριν χρόνια και το Mουσείο Τέχνης της “Reina Sofia” αλλά και πάλι, οι ουρές αυτές δε συγκρίνονταν με την παλαιότερη εμπειρία μου. “Φταίει τ’ ότι είναι Σαββατοκύριακο” είπε γρήγορα ο σύντροφος μου. “Να δεις τις καθημερινές δε θα είναι έτσι”. “Μακάρι” ψέλλισα αν και δεν μπορώ να πω πως ένιωθα πολύ αισιόδοξη. Προχωρήσαμε με σκοπό να περάσουμε μπροστά απ’ το μουσείο. Κόσμος, φωνές, κάτι αυτοσχέδιες τέντες είχαν στηθεί μπροστά στην πλατεία του μουσείου. Πανό εδώ κι εκεί, μαζεμένοι άνθρωποι σε “κύκλους” συζητούσαν ή άκουγαν διάφορες ανακοινώσεις. Το σκηνικό θύμιζε πολύ Ελλάδα, πολύ Ισπανία, πολύ χώρες που περνάνε δύσκολα. Ένιωσα οικεία, για τους λάθος λόγους βεβαίως, αλλά η προσπάθεια μας να “διαφύγουμε” απ’ την πλατεία και να συνεχίσουμε τη βόλτα μας γρήγορα μ’ έκανε να διώξω απ’ το μυαλό μου δυσάρεστες σκέψεις (τις οποίες δεν κατάφερα ν’ αποφύγω λίγα 24ωρα αργότερα).

20150627_114357Προχωρήσαμε λίγο παρακάτω, στην οδό Tacuba όπου βρήκαμε το “Εθνικό Μουσείο Τέχνης” (“Museo Nacional de Arte”) και προς μεγάλη ανακούφιση μας δεν περίμενε πολύς κόσμος έξω για να μπει. Μπήκαμε μέσα, πληρώσαμε τα εισιτήρια μας κι αφήσαμε τα σακίδια μας στη γκαρνταρόμπα (αυτό το κάνετε σε κάθε μουσείο, τουλάχιστον στο Μεξικό). Προχωρήσαμε στις σκάλες για να βρούμε τις αίθουσες με τα εκθέματα τέχνης. “Πρώτα στον δεύτερο και μετά στον πρώτο όροφο” μας είπε μια κοπέλα με μισά αγγλικά, μισά ισπανικά. Έτσι κατευθυνθήκαμε στον 2ο όροφο όπου βρήκαμε μια ουρά από 25-30 άτομα τα οποία περίμεναν να εισέλθουν σε μια αίθουσα. “Όχι που δε θα είχε ουρά!” είπα κατευθείαν στον άντρα μου και ελπίζοντας πως θα μπούμε γρήγορα μέσα, σταθήκαμε να περιμένουμε μαζί με τους υπόλοιπους. Πολύ γρήγορα μια πόρτα άνοιξε κι ένας κοντός, πολύ μελαχροινός άντρας (τυπικός Μεξικανός θα έλεγα) βγήκε έξω φορώντας ένα σμόκιν και χαιρέτησε τους πάντες στα ισπανικά. Οι περισσότεροι χαμογέλασαν και δυο-τρεις τον χάιδεψαν εγκάρδια στον ώμο. “Να δεις σε κάτι είναι σημαντικός αυτός!” σκέφτηκα και όντως λίγα λεπτά μετά επιβεβαιώθηκα. Η μεγάλη σάλα του δευτέρου ορόφου άνοιξε και ο κόσμος άρχισε να μπαίνει μέσα δίνοντας τα εισιτήρια του σε δυο υπευθύνους. “Άλλα εισιτήρια κρατάνε αυτοί από μας” είπε κάποια στιγμή ο άντρας μου. Πριν προλάβω να παρατηρήσω και να καταλάβω τι παίζεται, είχε έρθει η δική μας σειρά να μπούμε. Δίνουμε τα εισιτήρια μας, μας κοιτά ο υπεύθυνος και απ’ τα ισπανικά που είπε γρήγορα κατάλαβα πως τα εισιτήρια που είχαμε ήταν για την είσοδο στο μουσείο και πως για την εκδήλωση χρειαζόμασταν άλλα. “Ποια εκδήλωση; Εμείς το μουσείο θέλουμε να δούμε” προσπάθησα να πω στα ισπανικά αλλά πριν βρω τις κατάλληλες λέξεις (άμα δεν την έχεις μιλήσει ποτέ μια γλώσσα, έτσι είναι!) μας άφησαν να μπούμε μέσα και δε μας ξανά ενόχλησαν ποτέ. Μπράβο οι Μεξικανοί! Το παρατήρησα και μες τις επόμενες μέρες αυτό. Αγγλικά δε μιλάνε το ξέρουν και το ξέρεις αυτό. Όμως δε θα κάτσουν να στα κάνουν “νταούλια” μπας και καταλάβεις τι σου λένε. Θα κοιτάξουν με κάποιο τρόπο π.χ. με τη γλώσσα του σώματος να τους καταλάβεις κι αν όχι, θα στη χαρίσουν σε πολλά. Πώς είναι τα τρελά “καπιταλόσκυλα” που έχω συναντήσει σε άλλες χώρες; Ε καμία σχέση! Για δυο εισιτήρια ούτε θα σ’ εξευτελίσουν, ούτε θα συγχυστούν. Μπες και καλά να περάσεις! Πολύ το εκτίμησα αυτό!

20150627_115429Γρήγορα λοιπόν μας βάλανε να καθίσουμε σε μια αίθουσα με όλους όσους περίμεναν τόση ώρα έξω μαζί μας. Ακόμα δεν ξέραμε που βρισκόμαστε και τι συμβαίνει. Εμάς μας είχαν στείλει στο δεύτερο όροφο για τα εκθέματα. Προφανώς κάτι δεν είχε γίνει σωστά ή κάτι δεν κάναμε εμείς όπως θα ‘πρεπε. Στα επόμενα δευτερόλεπτα σκάναρα το χώρο. Ένα μεγάλο καλογυαλισμένο πιάνο βρισκόταν λίγα μέτρα μακριά μας. Μικρόφωνα. Παρτιτούρες. Θα τραγουδούσε κάποιος; Πιθανόν. Πάντως σίγουρα κάποιος θα έπαιζε πιάνο! Είμαστε σε συναυλία; Γι’ αυτό μας ζήτησαν άλλα εισιτήρια; “Τι θα κάνουμε; Θα μείνουμε εδώ;” ρώτησα γεμάτη απορία τον άντρα μου. Ήθελα να δω τι σκεφτόταν. “Δεν έχεις την περιέργεια να δεις τι θα γίνει;” με ρώτησε πίσω. “Αφού βρεθήκαμε εδώ, ας μείνουμε λίγο”. Έριξα μια ματιά στο ρολόι μου. Η ώρα είχε περάσει κάπως. Εμείς ακόμα δεν είχαμε βρει τα εκθέματα του μουσείου. Δύσκολα επίσης θα προλαβαίναμε άλλο μουσείο για ‘κείνη τη μέρα. Αν μέναμε στην εκδήλωση θα βγαίναμε εντελώς εκτός προγράμματος; Πόσο θα κρατούσε άραγε; Θα έπρεπε να την παρακολουθήσουμε όλη; Η μόνη έξοδος ήταν η είσοδος απ’ την οποία μπήκαμε; Αν φεύγαμε στο μεσοδιάστημα θα μας έπαιρναν χαμπάρι; Κι αν μας έπαιρναν, θα μας θεωρούσαν πολύ αγενείς που φύγαμε στα μισά;

Δεκάδες ερωτήσεις και ποιο το νόημα; Υποχρέωσα τον – εντελώς γυναικείο ώρες- ώρες – εγκέφαλο μου να το “βουλώσει” και να με αφήσει ν’ απολαύσω ότι θα φέρει η στιγμή χωρίς ν’ αγχώνομαι για τα πάντα. Αν η ζωή είχε φέρει μια συναυλία θα την απολάμβανα όσο περισσότερο μπορούσα και θα έβγαζα το σκασμό. “Η ζωή ξέρει καλύτερα. Να είσαι ευγνώμων για όσα έρχονται” είπα μερικές φορές από μέσα μου κι ένιωσα να ηρεμώ.

20150627_114750Σε λίγα λεπτά δυο άνθρωποι άνοιξαν την πόρτα της αίθουσας και μας χαιρέτησαν. Μια γυναίκα μαυροφορεμένη και ο κοντός, σκουρόχρωμος άντρας με το σμόκιν που πριν είχε χαιρετήσει τον κόσμο έξω. Κατευθύνθηκαν προς το πιάνο, η κοπέλα κάθισε στο κάθισμα μπροστά απ’ το πιάνο και ο κοντός Μεξικανός τοποθέτησε το μικρόφωνο δαπέδου μπροστά του. Στα ισπανικά μας ευχαρίστησαν για την παρουσία μας εκεί και σύντομα άρχισαν να μας χαρίζουν μερικές γνωστές κι άλλες άγνωστες άριες. Γι’ αρκετή ώρα (νομίζω 45 λεπτά) καθίσαμε ήρεμοι, σιωπηλοί (όσο αυτό γίνεται μ’ εμένα στην παρέα!) ν’ ακούσουμε την όμορφη φωνή του μικροσκοπικού τενόρου να συνοδεύεται απ’ την υπέροχη μουσική της γοητευτικής πιανίστριας. Μπορεί μερικές φορές η σκέψη μου να πήγε στο τι θα κάνουμε μετά, όμως γρήγορα συνερχόμουν και ξανά συγκεντρωνόμουν σ’ αυτό που άκουγα κι έβλεπα μπροστά μου. Ίσως γι’ αυτό το σύμπαν αποφάσισε να μου κάνει μια “χάρη”: Στα 45 λεπτά οι δυο καλλιτέχνες ανακοίνωσαν ένα μικρό διάλειμμα. Πολλοί βγήκαν έξω απ’ την αίθουσα της εκδήλωσης κι εμείς ξέραμε πλέον πως δε θα χρειαζόταν να την “σκάσουμε” στα μουλωχτά. Βγήκαμε απ’ την αίθουσα ευχαριστημένοι με όσο είχαμε παρακολουθήσει και γνωρίζοντας πως δε ξανά επιστρέψουμε για το δεύτερο μέρος, προχωρήσαμε στο βάθος για να βρούμε τα εκθέματα του μουσείου.

20150627_130900Για τους δυο ορόφους του μουσείου να σας πω πως αν το επισκεφτείτε θα έχετε την ευκαιρία να δείτε διάσημα έργα κυρίως Μεξικανών ζωγράφων με θέματα επηρεασμένα – ως επί των πλείστων – απ’ την Καινή Διαθήκη. Θα εντυπωσιαστείτε από πίνακες ζωγραφικής τοπικών αγίων π.χ. του Αγίου Αυγουστίνου, και σίγουρα θα μείνετε για ώρα να κοιτάζετε τον πίνακα της Μαρίας της Γουαδελούπης, την οποία – όπως σας ξανά είπα – λατρεύουν και πιστεύουν πολύ οι Μεξικανοί.

Μετά το “Εθνικό Μουσείο Τέχνης” (“Museo Nacional de Arte”), κατευθυνθήκαμε στο ακριβώς απέναντι ρεύμα του δρόμου γιατί οι πληροφορίες μου έλεγαν πως εκεί βρισκόταν το πιο πολυτελές ταχυδρομείο του πλανήτη! Το “Palacio Postalείναι απ’ τη μια ένα τυπικό ταχυδρομείο στο οποίο μπορείς να μπεις για να ταχυδρομήσεις από μια καρτ-ποστάλ μέχρι ένα δέμα, μα σας διαβεβαιώ πως οι περισσότεροι που περνούν το κατώφλι του, το κάνουν για να φωτογραφηθούν με φόντο τα μαρμάρινα πατώματα, τα σκαλιστά κάγκελα στις σκάλες και τα χρυσά ταβάνια. Δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλο σε μέγεθος, αλλά αξίζει μια 10λεπτη επίσκεψη όποια μέρα βρεθείτε εκεί κοντά.

20150627_155602Φεύγοντας κι απ’ το ταχυδρομείο είπαμε να πάμε στην μεγάλη πλατεία του ιστορικού κέντρου όπου βρίσκεται και η Μητρόπολη της Πόλης του Μεξικού και το “Museo del Enstanquilo”. Γι’ ακόμη μια φορά, η ζωή είχε άλλα σχέδια για εμάς και οι δρόμοι προς την κεντρική πλατεία ήταν μπλοκαρισμένοι από το LGBT parade το οποίο λάμβανε χώρα εκείνη την ώρα. Δεν προλάβαμε να σκεφτούμε πολλά γιατί σύντομα ήμασταν απασχολημένοι να κοιτάμε χιλιάδες κυρίως νέου κόσμου να κυκλοφορούν με τεράστια χαμόγελα στο δρόμο, ντυμένοι σ’ έντονα χρώματα φωνάζοντας στα ισπανικά συνθήματα για “φιλιά” (“besos”) και “αγάπη” (“amor”). Γρήγορα διαπιστώσαμε πως το πλήθος που συμμετείχε στο LGBT parade κατέληγε μέσα και γύρω απ’ την πλατεία του ιστορικού κέντρου οπότε πρακτικά ήταν αδύνατο να δούμε οτιδήποτε εκεί γύρω μα και να προχωρήσουμε κάπου παρακάτω. Μες την όλη αναμπουμπούλα κι ενώ κοιτούσαμε χάρτες για το που θα κατευθυνθούμε ένας μικροκαμωμένος Μεξικανός, ο Μαρσελίνο (όπως μου συστήθηκε λίγο αργότερα) μας έπιασε την κουβέντα ρωτώντας μας αν θέλουμε βοήθεια. Τα επόμενα 10 λεπτά δεν ξέρω ειλικρινά πως στην ευχή συνεννοηθήκαμε μ’ εμένα να μιλάω ελάχιστα ισπανικά (ο άντρας μου καθόλου) κι εκείνον να μιλάει ελάχιστα αγγλικά. Θες η κοινή θέληση, θες η γλώσσα του σώματος, θες που χρησιμοποιούσαμε διεθνείς, εύκολες λέξεις και οι δύο; Ακόμα δεν μπορώ να ξέρω πως είχα διάλογο μ’ έναν άνθρωπο που δε μιλούσαμε καμιά κοινή γλώσσα καλά! Αυτό θαύμασα κιόλας σε αρκετούς Μεξικανούς στις επόμενες μέρες. Τη θέληση τους να συνεννοηθούν με όποιο τρόπο ξέρουν και μπορούν. Το “δαιμόνιο” που έχουν που κάνει την ιδιοσυγκρασία τους τόσο κοινή με τη δική μας, των Ελλήνων. Και γι’ ακόμη μια φορά συνειδητοποίησα πόσο δε μπορώ να το έχω αυτό – παρά ελάχιστα – ζώντας στην Ολλανδία, στη χώρα που μιλάς ολλανδικά με λίγη αλλιώτικη προφορά και πάλι δε δείχνουν να σε καταλαβαίνουν, ούτε το προσπαθούν και ιδιαίτερα. Ό,τι και να λέμε η κουλτούρα του καθενός παίζει σημαντικό ρόλο σε οποιουδήποτε είδους ανθρώπινη σχέση, περισσότερο κάποιες φορές κι απ’ την ίδια τη γλώσσα!

Αφού εκ θαύματος πήραμε κάποιες οδηγίες απ’ τον Μαρσελίνο μαζί με το e-mail και το τηλέφωνο του (αν τον χρειαστούμε να τον καλέσουμε), κι αφού είχε το θάρρος μπροστά στον άντρα μου να με αποκαλέσει “ωραία γυναίκα” (“buena mujer”) χωριστήκαμε για να πάρει ο καθένας το δρόμο του.

20150627_191329Μείναμε λίγο ακόμα στα πολύβουα στενά γύρω απ’ την πλατεία ακούγοντας συνθήματα, γέλια, φωνές, τραγούδια και τελικά έριξα εγώ την πρόταση να πάμε για φαγητό κι έτσι να τελειώσουμε τη μέρα μας (ήδη ήμασταν κάμποσο κουρασμένοι). Είχα υπόψιν μου την περιοχή “Romaη οποία βρισκόταν περίπου 2,5 χιλιόμετρα απ’ το κέντρο και είχε μερικά πολύ καλά εστιατόρια (κυρίως ιταλικά μα και μεξικάνικα). Ο άντρας μου συμφώνησε πως 2,5 χιλιόμετρα μπορούσαμε να τα κάνουμε σε σύντομο χρονικό διάστημα κι έτσι σχετικά γρήγορα φτάσαμε να ψάχνουμε στην οδό Colima της περιοχής Roma το εστιατόριο “Rosettaτο οποίο παίνευε ο ταξιδιωτικός οδηγός μου.

20150627_181704Πρόκειται για ένα διώροφο εστιατόριο φτιαγμένο λες και είναι σ’ εσωτερική αυλή (τουλάχιστον το πρώτο επίπεδο) ενώ ο πάνω όροφος περιλάμβανε μεγάλα δοχεία με βάζα, ένα μεγάλο τζάκι και ιδιαίτερη διακόσμηση. Οι σερβιτόροι ως επί των πλείστων δε γνώριζαν αγγλικά αλλά ήταν πολύ ευγενικοί και προσπάθησαν ειλικρινά να επικοινωνήσουν μαζί μας. Μας κέρασαν λευκές φέτες ψωμί με φρέσκο ελαιόλαδο έντονης πικράδας , ιδιαίτερα νόστιμο. Για 20150627_183916αρχή παραγγείλαμε μια πράσινη σαλάτα με τριμμένη παρμεζάνα από πάνω. Στη συνέχεια εγώ πήρα μια μερίδα αρνάκι ραγού με νιόκι πατάτας ενώ ο άντρας μου θέλησε να φάει ένα ριζότο. Αντικειμενικά ήταν όλα πεντανόστιμα, μαγειρεμένα όπως πρέπει, πήγαιναν άψογα με το ροζέ αφρώδες κρασί που πίναμε. Επίσης, μας μιλώ ειλικρινά δε δώσαμε τρομακτικά πολλά λεφτά, αλλά βεβαίως εξαρτάται για ποιον δεν είναι πολλά. Αντικειμενικά για έναν Μεξικανό ήταν αρκετά, μα για έναν Ευρωπαίο ήταν υποφερτή τιμή. Οπότε, αν κάποιος θελήσει έστω μια νύχτα να πάει και να δώσει κάτι παραπάνω σ’ ένα καλό ιταλικό εστιατόριο στο Μέξικο Σίτι, το “Rosettaαξίζει πραγματικά!

Άρχισε να μας πιάνει η νύχτα – και η νύχτα στην Πόλη του Μεξικού είναι συνήθως ήσυχη, χωρίς πολύ κόσμο να κυκλοφορεί στους δρόμους, πλην ορισμένων κεντρικών σημείων. Υπολογίσαμε πως θέλαμε περίπου 20 λεπτά για να φτάσουμε στο ξενοδοχείο μας κι αφού προμηθευτήκαμε από ένα σούπερ-μάρκετ της περιοχής μερικά εμφιαλωμένα νερά, προχωρήσαμε με γοργό βήμα σκεπτόμενοι τι ωραία αίσθηση που θα είχε το στρώμα όταν θα το αγγίζαμε και πάνω απ’ όλα όταν θα ξαπλώναμε πάνω του!

8 thoughts on “Πόλη του Μεξικού: Ημέρα Πρώτη

  1. Σε ζηλεύω! Ελπιζω να ταξιδεψω και εγω συντομα εκτός Ελλαδας αν και ετσι πως είναι η κατασταση,δε το βλεπω συντομα!Υπέροχη η περιγραφη και ελπιζω να ηταν πολυ ομορφα.

    1. Σ’ ευχαριστώ πολύ! Σου εύχομαι ολόψυχα – όπως και σ’ όλους τους Έλληνες που ταλαιπωρούνται τώρα – να φτιάξουν γρήγορα τα πράγματα και ο καθένας προσωπικά να κατορθώσει να κάνει πολλά απ’ τα όνειρα σου πραγματικότητα!

  2. Εκπληκτική επιλογή! Εγώ φοβάμαι λίγο το Μεξικό με τα καρτέλ και όλα αυτά, αλλά εσύ με ηρέμησες λίγο.. Ωραίο το σκηνικό με το μουσείο και την συναυλιούλα να μπαίνεις κι άλλο σε ΄τετοιες λεπτομέρειες..!! Απ’ ότι κατάλαβα δηλαδή είναι μεσογειακός λαός κι αυτοί ε;; Σαν κι εμάς! Χεχε!

    1. Πολλά ακούγονται τόσο για το Μεξικό όσο και γι’ άλλες χώρες αλλά οι «φήμες» ή οι «μύθοι» μοιράζονται δυο βασικά χαρακτηριστικά: Βασίζονται σε μια δόση αλήθειας μα η υπερβολή πάντα υπάρχει!

      Το Μεξικό δεν είναι αγγελικά πλασμένο (ποιο μέρος στον κόσμο πλέον είναι;) αλλά μπορείς ανετότατα να κυκλοφορήσεις σχεδόν παντού, τουλάχιστον μέχρι να δύσει ο ήλιος. Μετά οπουδήποτε και να ‘σαι καλό είναι να ρίχνεις μια ματιά παραπάνω γύρω σου!

      Όσον αφορά την κουλτούρα τους, μας μοιάζουν υπερβολικά κι αυτό φυσικά είναι και καλό και κακό (γιατί και η δική μας η κουλτούρα έχει τα θετικά μα και τα στραβά της!)

  3. Αχ, ήρθε η ώρα νομίζω να μιλήσω εκτενώς…θα μιλήσω για το θετικό αίσθημα ζήλιας που προκαλείς, που νιώθω πως σε αυτό το σημείο πρέπει να διευκρινιστεί. Είναι εκείνη η «ζήλια» ή εκείνο το συναίσθημα, γιατί καλώς ή κακώς μια αρνητική χροιά την έχει η λέξη, που εμένα προσωπικά σαν φωνούλα μέσα μου μού λέει «μπράβο, μπράβο, μπράβο»…»δες και άλλα και να τα μοιραστείς μαζί μας». Είναι θαυμασμός, είναι κίνητρο, είναι χαρά, γιατί χαίρομαι όταν άνθρωποι πετυχαίνουν πράγματα και τα μοιράζονται. Και θέλω να σου πω τα συγχαρητήρια μου, γιατί οι προσεγγίσεις σου είναι πάντα προσεκτικές και ειλικρινείς…δεν είναι «δες τι έκανα» είναι «πιάσε μου το χέρι να σου δείξω, έλα να κάνουμε μαζί ένα ταξίδι»…αυτά…Μη σταματήσεις λοιπόν, Φανή, να είσαι θετικό κίνητρο. Ταξίδευέ μας.

    1. Τι ωραία λόγια Χάρη! Σ’ ευχαριστώ! Είναι τρομερά ευχάριστο το να καταλαβαίνει κάποιος πως δρω και πως σκέφτομαι απ’ τον τρόπο που περιγράφω μερικές περιστάσεις της ζωής μου.

      Γνωρίζω φυσικά πως η πολυτέλεια των ταξιδιών γι’ αρκετό κόσμο είναι ακριβώς αυτό: πολυτέλεια! Βεβαίως τ’ ότι εγώ μπορώ και ταξιδεύω σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς ενώ κάποιοι άλλοι όχι, δε σημαίνει πως εγώ είμαι ανώτερη ή αξίζω περισσότερη καλοπέραση και χαρά από άλλους ανθρώπους. Ίσα-ίσα, πολλές φορές έχω τονίσει και μέσα απ’ αυτό το blog πως οι συγκυρίες, η τύχη και -ομολογουμένως- κάποιες πολύ σωστές ή πολύ λάθος επιλογές μας μπορούν να μας οδηγήσουν σε στιγμές ευτυχίας αλλά και σε στιγμές μεγάλης απόγνωσης. Περνώ μια αρκετά καλή περίοδο στη ζωή μου, αλλά εγώ θυμάμαι και κάποιες πολύ «σκοτεινές» περιόδους ή περιόδους κατά τις οποίες ένα υπερατλαντικό ταξίδι ακουγόταν σαν ποντιακό ανέκδοτο! Άλλα θεωρώ πως έτσι είναι η ζωή για τους περισσότερους από μας… Φάσεις και φάσεις…. τη μια μέρα κοιμάσαι στο πάτωμα γιατί δεν έχεις λεφτά να πάρεις κρεβάτι (κι αυτό το βίωσα κάποτε!) και άλλοτε οι καιροί αλλάζουν και μπορείς να γυρίζεις και να βλέπεις μερικά απ’ τα «θαύματα» αυτού του κόσμου!

      Συμπέρασμα: Θα συνεχίσω όσο μπορώ να σας «ταξιδεύω» σε μέρη που λάτρεψα, ακριβώς για να νιώσετε πως εφόσον μπορώ εγώ να πάω εκεί, μπορείτε φυσικά κι εσείς (στο ίδιο μέρος ή όπου αλλού θέλετε!). Δε μ’ αρέσει να χαϊδεύω αυτιά, μ’ αρέσει να δίνω «ζωή» στα όνειρα μερικών ανθρώπων, γιατί τι θ’ απογίνει ο άνθρωπος όταν τα όνειρα του πεθάνουν; Μην αφήσετε λοιπόν τα όνειρα και τις ελπίδες σας να πεθάνουν! Πιστέψτε πως μια μέρα θα γίνουν κάποιες απ’ τις ευχές σας πραγματικότητα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s