Το αγαπημένο μου άρθρο αυτή την εβδομάδα (13 έως 19-6-2015)

Week's goodyΔύσκολη η επιλογή αγαπημένου άρθρου αυτή την εβδομάδα. Άλλο ετοιμαζόμουν ν’ αναρτήσω ώσπου διάβασα μια μικρή ιστορία που μου έκλεψε την καρδιά και γρήγορα είπα πως τελικά αυτή θα μοιραστώ μαζί σας. Ο Charis Mavros είναι ιδιαίτερα γνωστός blogger καθώς με το συγγραφικό του ταλέντο έχει χαρίσει σε πολλούς από εμάς πλήθος έντονων συναισθημάτων και μάλιστα ουκ ολίγες φορές! Το νέο του σύντομο διήγημα έχει τίτλο «Η αφάνεια των επιφανών» και πιστέψτε με, είναι δύσκολο να μη σας αγγίξει με την ευαισθησία, τη βαθιά αλήθεια και τη ζωντάνια με την οποία έχει γραφτεί.

Ο Charis μας θέτει δυο μεγάλα ερώτηματα: «Μπορεί η αγάπη να κρατήσει μια ζωή;» και «Για ποιους τελικά είμαστε αληθινά σημαντικοί και απαραίτητοι;». Σε αυτά τα ερωτήματα μας απαντά με μοναδικό τρόπο μέσα απ’ τις λέξεις με τις οποίες διάλεξε να περιγράψει μια μοναδική ανθρώπινη σχέση.

 

Η αφάνεια των επιφανών

Αγάπη μου,

Για εμάς δε θα μάθει κάνεις. Γεράσαμε σε αυτό το χωριό του νησιού που το εγκατέλειψαν όλοι και ζήσαμε μόνοι, χωρίς γιατρούς, χωρίς φίλους και γιορτές. Μονάχα εγώ κατέβαινα στη χώρα να πάρω τα απαραίτητα και οι γνωστοί με ρωτούσαν, γιατί δε βλέπουμε τη μπάμπω σου και εγώ δεν είχα ιδέα τι να τους πω. Η μπάμπω μου προτίμησε τη φυλακή της ελευθερίας μας, τον τόπο που ζούσαμε μοναχοί. Γιατί, μπάμπω μου, εσύ πια δε ζεις. Εσύ τελικά με εγκατέλειψες πρώτη  και πια το μέρος αυτό είναι απλά φυλακή…δίχως ελευθερία. Το φλιτζάνι παραμένει άδειο στο τραπέζι, χωρίς τον καφέ σου. Η μυρωδιά του δε θα γεμίσει πια τούτο το έρημο σπίτι. Η δική σου μυρωδιά, η μυρωδιά που έδινες σε όλα.

Για εμάς δε θα μάθει κανείς, αγάπη μου. Ένας τρελός γέρος που σκόνταψε και έπεσε απ’ τον γκρεμό, που αυτοκτόνησε, γιατί δεν υπάρχεις, ένας ασήμαντος γέρος και μια γριά που δε θα γίνουν σαιξπηρικό έργο ή τραγωδία, ποίημα στα χείλη των πολλών. Δυο γενιές μετά δε θα ξέρουν καν τα ονόματά μας. Δεν κάναμε παιδιά πότε, δε χωρούσαν βλέπεις ανάμεσά μας, ανάμεσά μας δε χωρούσε τίποτα άλλο. Κανένα στόμα δε θα μιλήσει για τον έρωτά μας, κανείς δε θα μνημονεύσει έναν έρωτα που κράτησε πενήντα χρόνια.  Πενήντα χρόνια. Να σου φωνάζω, να μου φωνάζεις, να σε απειλώ ότι θα φύγω κάθε φορά που με απογοήτευες, να φεύγεις κάθε φορά που σε πίκραινα…και να ξαναγυρνάς. Ακόμη και τώρα μπορώ να ανακαλύψω τα βήματα κάθε σου γυρισμού ανάμεσα στα πυκνά χορτάρια. Βλέπω τα αποτυπώματα που άφησες παντού, ακόμα και στο σκοτάδι. Εμείς θα είναι σαν να μην περάσαμε ποτέ από τη γη αυτή. Σημαντικά ασήμαντοι, ασήμαντα σημαντικοί, όπως όλοι.

Έρχομαι να σε συναντήσω, αγάπη μου, εδώ τα πάντα είναι θλιβερά χωρίς το άγγιγμά σου. Γνωστός είμαι μοναχά κοντά σου.

 

Το διήγημα του Charis θα το βρείτε εδώ. Περισσότερα υπέροχα γραπτά του θα βρείτε στο blog του «ΤΑΞΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΛΕΞΕΙΣ (*) CHARIS MAVROS«. 

4 thoughts on “Το αγαπημένο μου άρθρο αυτή την εβδομάδα (13 έως 19-6-2015)

  1. Φανή, εξαιρετική η επιλογή σου, παρότι διάβασα αυτό το κείμενο πρωί πρωί, ήταν σαν να είναι απόγευμα βαρύ σε ψηλό βουνό, με τον αέρα να φυσάει και τα πράγματα να κυλούν έτσι όπως είναι προγραμματισμένα να κυλήσουν.

    Καλημέρα
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s