Τι έμαθα προσπαθώντας να βγάλω τουριστική βίζα για τις Η.Π.Α

20150618_224306Γι’ άλλη μια φορά θα μοιραστώ το προσωπικό μου “δράμα” (εντάξει, δεν είναι τόσο τραγικό μα περισσότερο εκνευριστικό!) προκειμένου απ’ τη δική μου εμπειρία να βοηθηθούν (ενδεχομένως) κάποιοι συνάνθρωποι μου οι οποίοι κατακλύζονται από φαεινές ιδέες παρόμοιες με τις δικές μου! Σήμερα θα σας μιλήσω για τη διαδικασία του να βγάλεις βίζα ως Ευρωπαίος πολίτης αλλά σε χώρα εκτός Ευρώπης (πάλι περιπτωσάρα σας έχω, δεν το συζητώ!). Παράλληλα θ’ αναφέρω γενικές πληροφορίες και χρήσιμες (θεωρώ) οδηγίες για όποιον/α θελήσει να επιχειρήσει ταξίδι σε κάποια απ’ τις 50 Πολιτείες της Αμερικής.

Με τον άντρα μου δεν ήμασταν καθόλου σίγουροι με τον ερχομό μας στο Τορόντο αν θα είχαμε το χρόνο ή την οικονομική άνεση να επισκεφτούμε κάποιο μέρος έξω απ’ τον Καναδά. Πέρασε ο πρώτος μήνας εδώ, όλα πήγαν σχετικά καλά, μας τρέλαναν στο μπίρι-μπίρι να επισκεφτούμε την Νέα Υόρκη “αφού είναι μια ώρα πτήση απ’ το Τορόντο”, βάλαμε κάτω μέρες και τιμές, είδαμε πως μπορούσαμε να το επιχειρήσουμε κι αφού ο άντρας μου σιγούρεψε την άδεια του ξεκινήσαμε τις διαδικασίες να βγάλουμε και οι δυο αμερικάνικες τουριστικές βίζες από εδώ όπου βρισκόμασταν (πρώτο μεγάλο λάθος!). Μ’ ένα γρήγορο ψάξιμο αντιληφθήκαμε πως θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα αν βγάζαμε βίζα απ’ το μέρος που κατοικούμε (Ολλανδία) ή ακόμα καλύτερα απ’ το μέρος που καταγόμαστε (Ελλάδα). Εφόσον όμως ούτε μας είχε περάσει νωρίτερα απ’ το μυαλό πως θα κάναμε ένα τέτοιο ταξίδι, μοιραία δεν ασχοληθήκαμε με το θέμα όσο ακόμα πατούσαμε Ευρώπη. Πρώτη λοιπόν οδηγία για εσένα που διαβάζεις: Βγάλε αμερικάνικη βίζα απ’ τον τόπο καταγωγής σου ή έστω μόνιμης κατοικίας σου! Για κανένα λόγο μην μπλέξεις με την γραφειοκρατία άλλων κρατών αν μπορείς να το αποφύγεις!

Συνεχίζοντας το ψάξιμο στο διαδίκτυο βρήκαμε πως μπορούσαμε να υποβάλλουμε ηλεκτρονικά τις αιτήσεις μας παραθέτοντας όλα τα προσωπικά μας στοιχεία στο Αμερικάνικο Προξενείο του Τορόντο. Οι ερωτήσεις στις αιτήσεις απαιτούσαν φυσικά απόλυτη ειλικρίνεια και λεπτομερή περιγραφή των προσωπικών μας στοιχείων (π.χ. τον άντρα μου τον ρωτούσαν αν έχει πάει στρατό και τι έμαθε να φτιάχνει και να κάνει εκεί!). Αφού τελειώσαμε τη συμπλήρωση των ηλεκτρονικών φορμών ήρθε η ώρα να καταβάλλουμε ηλεκτρονικά το χρηματικό ποσό των 320 αμερικανικών δολαρίων (για 2 τουριστικές βίζες/ 160 έκαστη) το οποίο δεν επιστρέφεται ακόμη κι αν δεν πάρει κάποιος τη βίζα στα χέρια του. Έπειτα πάλι ηλεκτρονικά κλείσαμε ένα ραντεβού για να παρουσιαστούμε στο Αμερικάνικο Προξενείο του Τορόντο. Το νωρίτερο ήταν σε 15 μέρες οπότε μας άρεσε, δε μας άρεσε το αποδεχτήκαμε κι αφήσαμε τις μέρες να περάσουν. Με βάση τα όσα διαβάσαμε στην επίσημη σελίδα του US Department of State Visa Appointment Service του Καναδά, μετά το ραντεβού θα είχαμε απάντηση σε δυο εργάσιμες μέρες. “Τι διάολο; Όλα θα πάνε καλά” σκεφτήκαμε.

Κατά το πέρασμα των επόμενων ημερών ο άντρας μου πληροφορήθηκε από συναδέλφους του πως η διαδικασία έκδοσης βίζας για εμάς που είμαστε Ευρωπαίοι πολίτες δεν έπρεπε να είναι τόσο περίπλοκη διαδικασία. Του προτείνανε τη σελίδα “ESTA(“Electronic System for Travel Authorization”) στην οποία πολίτες διαφόρων χωρών – συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων – μπορούν να αιτούνται βίζα για να μπουν στην Αμερική – την οποία θα λάβουν μέσα σε 1-2 εικοσιτετράωρα – κι ερχόμενοι στην Αμερική θα πρέπει να δώσουν τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα, να θεωρήσουν τα διαβατήρια τους και ν’ απαντήσουν ειλικρινά σε όσες ερωτήσεις τους γίνουν. Είναι σχετικά φτηνή διαδικασία (15 αμερικάνικα δολάρια η κάθε αίτηση) και θεωρείται αρκετά σοβαρή κι έγκυρη. Μαθαίνοντας με τον σύντροφο μου πως ενδεχομένως υπήρχε πιο απλός και πιο φτηνός τρόπος να βγάλουμε βίζα ξεφυσάγαμε για ώρα, αλλά ταυτόχρονα σκεφτήκαμε πως ίσως χάσαμε κάποια χρήματα, αλλά τουλάχιστον εμείς θα πάρουμε προκαταβολικά τις βίζες στα χέρια μας (αμ δε!). Παρ’ όλα αυτά εγώ θέλω να προτρέψω όσους θελήσουν να βγάλουν αμερικανική βίζα να επισκεφτούν το website της ESTA και να μελετήσουν σοβαρά την πιθανότητα να πάρουν τρίμηνη άδεια παραμονής στην Αμερική ίσως πιο εύκολα και γρήγορα απ’ ότι εμείς! Απλά να θυμάστε πως τον τυπικό έλεγχο που έγινε σ’ εμάς στο Αμερικάνικο Προξενείο, εσείς θα τον υποστείτε με το που φτάσετε στα αμερικάνικα σύνορα.

Οι μέρες τελικά πέρασαν, πήγαμε στο ραντεβού μας (στο οποίο ραντεβού θα είναι ιδανικό να πάτε αποκλειστικά και μόνο με την αίτηση και το διαβατήριο σας στα χέρια, αφού απαγορεύεται να έχετε μαζί σας από κινητά, φαγητό μέχρι περίεργα αιχμηρά αντικείμενα). Περάσαμε από κανονικό έλεγχο αεροδρομίου, μπήκαμε στην ουρά, δώσαμε δυο φορές μίνι συνέντευξη γιατί θέλουμε να πάμε στην Αμερική και απαντήσαμε σε κάτι κουφές ερωτήσεις τις οποίες πραγματικά δεν πάει ο νου σου γιατί μπορεί να στις ρωτάνε. Δώσαμε τα δαχτυλικά μας αποτυπώματα, κράτησαν τα διαβατήρια μας κι έπειτα ενημερωθήκαμε πως θα επικοινωνήσουν μαζί μας μες τις επόμενες 3 με 5 εργάσιμες μέρες (άρα όχι 2 όπως έλεγαν στο website τους, η αναμονή είναι 3-5 εργάσιμες μέρες).

Μες τις επόμενες μέρες βρήκαμε δυο ηχητικά μηνύματα στον τηλεφωνητή του σπιτιού μας τα οποία έδειχναν κάπως σημαντικά. Στο ένα μια νεαρή γυναίκα μας έδωσε ένα τηλεφωνικό νούμερο να καλέσουμε για ένα προσωπικό μας ζήτημα και στο δεύτερο ηχητικό μήνυμα ένας άντρας σχεδόν μας “ικέτευε” να καλέσουμε σ’ ένα συγκεκριμένο γραφείο για κάτι επείγον και να μην αγνοήσουμε το συγκεκριμένο μήνυμα. Καλέσαμε πρώτα στο γραφείο που μας παρέπεμπε το δεύτερο ηχητικό μήνυμα (το θεωρήσαμε πιο σημαντικό) και χωρίς καν να μας ενημερώσουν για το που καλέσαμε ή με ποιον μιλάμε (και γαμώ τις Μυστικές Υπηρεσίες, έτσι;) μας ζήτησαν τον αριθμό αίτησης (Αίτησης για ποιο πράγμα; Ξέραμε εμείς!) κι έπειτα μας ενημέρωσαν πως δεν υπάρχει κάτι για εμάς. Όταν ο άντρας μου τόνισε πως δεχτήκαμε μήνυμα στο οποίο κάποιος κύριος μας ζητούσε να καλέσουμε στο γραφείο του και να μην αγνοήσουμε την κλήση που δεχτήκαμε, η αντρική φωνή στο τηλέφωνο μας ζήτησε να περιμένουμε εκ νέου κλήση. Στο τηλέφωνο που μας δόθηκε στο άλλο ηχητικό μήνυμα, κάλεσα εγώ. Δεν απάντησε κανείς, μα μου ζητήθηκε ν’ αφήσω ηχητικό μήνυμα. Άφησα κι από τότε ούτε φωνή, ούτε ακρόαση.

Πέρασαν κι άλλες μέρες και κάθε μέρα τσεκάραμε το website του Αμερικανικού Προξενείου του Τορόντο για να δούμε την πορεία των ηλεκτρονικών αιτήσεων μας. Στην αρχή φαινόταν πως τίποτα δεν είχε προχωρήσει, στην πορεία οι αιτήσεις μας τέθηκαν “υπό διοικητική επεξεργασία”. Το συγκεκριμένο status παρέμεινε για μέρες έως που στην αρχική σελίδα του ίδιου website ανέβηκε ανακοίνωση πως υπάρχει “Πιθανό τεχνικό πρόβλημα στα συστήματα βιζών”. Ίσως! Δεν είναι σίγουροι! Είναι πιθανό! Δε μπορούν να μας πούνε! Γιατί είπαμε μπλέξαμε σε όλο αυτό και δεν καθόμασταν μια χαρά στα αυγά μας;

Στην ηλεκτρονική κατάσταση επεξεργασίας της βίζας μας δηλώνεται πλέον πως η διαδικασία “Ίσως τελικά πάρει και εβδομάδες όπως μας ενημέρωσαν στο ραντεβού μας”. Ναι, φυσικά, θυμάμαι(!) κι εγώ πολύ καλά πως τελικά “οι 3 έως 5 εργάσιμες ημέρες” γίνανε “επ’ αόριστον και ο Θεός μαζί μας”. Να θυμηθώ ποτέ να μην ξανά βρίσω το ελληνικό δημόσιο. Ποτέ στη ζωή μου! Για κανένα λόγο! Εδώ οι Αμερικάνοι μου τρώνε τα λεφτά και δεν έχω και δικαίωμα να μιλήσω παρά μόνο να περιμένω.

“Η άδεια σου ξεκινάει σε 10 μέρες. Τι θα κάνουμε; Δε θα κλείσουμε τα αεροπορικά;” ρώτησα κάποια στιγμή τον άντρα μου. “Άσε χάσαμε τόσα λεφτά με τις αιτήσεις, τι θες; Να χάσουμε κι άλλα αν τελικά κάτσει στραβή και δεν πάμε;” ήταν η απάντηση του. Σαφώς και είχε δίκιο, δεν ήμασταν γι’ άλλη χασούρα. Ίσως τελικά και να μην έπρεπε να μπούμε στην διαδικασία που μπήκαμε παρά μήνες νωρίτερα για να είμαστε 100% σίγουροι τι μας γίνεται. “Θα νοικιάσουμε αμάξι και θα σε πάω μέχρι την άλλη μεριά του Καναδά. Θα δούμε τον Ειρηνικό κι έπειτα θα γυρίσουμε πίσω, τι λες;” μου είπε τελικά για να μου φτιάξει το κέφι ώστε να μην σκέφτομαι την ματαίωση των “αμερικάνικων” διακοπών μας. “Δεν ακούγεται καθόλου άσχημο!” του είπα και ειλικρινά το εννοούσα. “Θα δούμε πόσες ακόμη καναδικές πόλεις που αλλιώς δε θα είχαμε την ευκαιρία να τις δούμε!”.

Σήμερα, λοιπόν, τώρα, αυτή τη στιγμή που σας γράφω, δεν ξέρω αν θα πάρουμε τελικά τις αμερικάνικες βίζες στα χέρια μας (κι αν ναι, πότε) κι έτσι δε μπορώ και να σας πω αν θα πάω τελικά στην Νέα Υόρκη που προγραμμάτιζα. Κρίμα, γιατί ήταν ένα κοντινό μέρος που σίγουρα άξιζε να επισκεφτούμε, αλλά να σας πω την αλήθεια εδώ που φτάσαμε πιο πιθανό θεωρώ το road trip ως την άλλη μεριά της χώρας, το οποίο θ’ απολαύσω μάλιστα και όσο περισσότερο μπορώ, μετά την ταλαιπωρία που βιώνουμε τώρα. Οι μέρες της άδειας πλησιάζουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο και δεν έχουμε σκοπό να χαλάσουμε πολλή ακόμα απ’ την διάθεση μας επειδή από “υπερβολική τύχη” (οπωσδήποτε!) τα μηχανήματα και τα όποια συστήματα βίζας σταμάτησαν να λειτουργούν στο Αμερικάνικο Προξενείο του Τορόντο σχεδόν αμέσως μετά το δικό μας ραντεβού! Αλλά και αύριο να τα φτιάξουν ποιος μου εγγυάται πως θα πάρω άμεσα τη βίζα μου; Είναι πολύ πιθανό η όλη διαδικασία να πάρει αρκετές εβδομάδες και τελικά η απάντηση να είναι κι αρνητική (το γιατί δεν μπορώ να το υποθέσω, Αμερικάνοι είναι αυτοί!). Αφού έτσι έπρεπε να γίνουν τα πράγματα, ας είναι. Θα ζητήσουμε πίσω τα διαβατήρια μας σε λίγες μέρες και θα διακόψουμε την όποια διαδικασία έκδοσης βίζας αφού δεν μπορούν και να μας ενημερώσουν επίσημα πότε οι μηχανές θα ξανά πάρουν μπρος αλλά και πότε θα ξέρουν αν μπορούν να μας επιτρέψουν να ξοδέψουμε λεφτά στη χώρα τους!

Κλείνοντας, θέλω απ’ την εμπειρία μου να συνοψίσω τι πρέπει να κάνετε όταν αποφασίσετε να έρθετε στην Αμερική. Ας είμαι η τελευταία που τα τραβάει αυτά! Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

  • Αρχίστε τη διαδικασία έκδοσης βίζας μήνες νωρίτερα (βάλτε 6 μήνες να είστε σίγουροι!).

  • Διαβάστε καλά όλες τις λεπτομέρειες στα website τους (οι πληροφορίες ειδικά για ημερομηνίες και προθεσμίες είναι διαφορετικές για το κάθε τι και μοιραία εντελώς χαοτικές) και μπείτε στο website της ESTA μπας και γλιτώσετε κόπο και χρήμα!

  • Επιδιώξετε να βγάλετε την βίζα απ’ το μέρος καταγωγής ή τον τόπο μόνιμης κατοικίας σας.

  • Δώστε ακριβή και ειλικρινή στοιχεία κατά τη συμπλήρωση και υποβολή της αίτησης σας.

  • Όταν φτάσετε να δέχεστε έλεγχο στα αμερικάνικα σύνορα φροντίστε να έχετε μαζί σας το αεροπορικό εισιτήριο επιστροφής σας με ημερομηνία το πολύ ένα τρίμηνο μετά την είσοδο σας στη χώρα (οι Αμερικάνοι δε θέλουν να πιστεύετε πως θα μείνετε στη χώρα τους για πάντα εκτός αν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος γι’ αυτό πχ. Συμβόλαιο εργασίας οπότε τότε θα μπείτε στο λούκι να βγάλετε εργασιακή βίζα – δεν περιγράφω άλλο!).

  • Ψυχραιμία, ψυχραιμία, ψυχραιμία! Αμερική μου θέλατε, τι νομίζατε; Σιγά μην ήταν τόσο εύκολο!

Advertisements

6 σκέψεις σχετικά με το “Τι έμαθα προσπαθώντας να βγάλω τουριστική βίζα για τις Η.Π.Α

  1. Αγαπητή φίλη.Η διαδικασία μοιάζει λιγάκι και με τη διαδικασία έκδοσης βίζα για την Ινδία,ενώ μένω Ελλάδα.Είμαστε σκορποχώρι τελικά οι Έλληνες😊.Πάντως είμαι πολύ περίεργη από αυτό το ανακάτεμα λαών για το πως θα εξελιχθεί.Φαντάσου πως ζεις σε ένα κράτος-χώρα με κανόνες και νόμους ενώ εμείς θα ζήσουμε στα επόμενα χρόνια με εκατοντάδες μετανάστες της Ανατολής που φτάνουν στα νησιά μας ανεξέλενκτα και είμαστε όλοι έρμαια των συνθηκών,έτεροι.Πολλά φιλιά και καλή συνέχεια στα σχέδιά σου.

    1. Το ‘στειλες πριν μέρες αυτό το μήνυμα. Πριν λίγες μέρες ίσως είχα να σου πω κάτι, σήμερα δεν ξέρω τι να πω. Αρχικά ας περιμένουμε να περάσει αυτή η βδομάδα, αυτός ο μήνας και μετά θα δούμε πως και υπό ποιες συνθήκες θα ζει ο καθένας μας. Φιλιά κι από ‘μένα!

  2. Παράθεμα: Γιατί χάρηκα που γύρισα Ολλανδία; | Της Φανής της φάνηκε ωραίο!

  3. Καλε, ESTA καλε! Ετσι βγαζουμε οι Ευρωπαίοι (να’ναι καλα ο Ομπαμα, γιατι οι Ελληνες ήμασταν οι μονοι που θελαμε ακομα βιζα ενω η υπολοιπη Ευρωπαϊκή Ενωση πήγαινε με ESTA).
    Τη πρώτη φορα που πεταξα μεσω Ντιτροιτ όντως με ρώτησαν πολλές βλακειες, αλλα 2-3 λεπτά κράτησε μόνο. Τη δεύτερη φορά που πέταξα Λος Αντζελες, δεν μιλησα καν με άνθρωπο, απλά σκαναρα κάπου το χαρτακι της ESTA (επειδη ηταν η δευτερη φορα που πηγαινα Αμερική).
    Αλλα και η αδερφή μου που ήταν η πρώτη της φορά, δεν την ρωτήσαν απολύτως τίποτα στο Λος Αντζελες.
    Οπότε εξαρτάται σε ποιο αεροδρόμιο προσγειώνεσαι το ποσο psycho θα ειναι.
    Παιχνιδακι η υπόθεση και όπως λες, 15 δολλαρια.
    Τι τράβηξες καημένο!

    1. Το ESTA το σκεφτήκαμε αλλά και πάλι δεν το θεωρήσαμε τρελά σίγουρο (οι Αμερικάνοι αν θέλουν απλά να μη σε δεχτούν, δε σε δέχονται και δε θέλαμε να χάσουμε χρήμα μα κυρίως χρόνο). Αν ποτέ σκεφτώ σοβαρά να πάω Αμερική (δεν το βλέπω για τώρα κοντά), θα ξεκινήσω διαδικασίες βίζας 9 μήνες νωρίτερα!).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s