Greek town στο Τορόντο

20150424_153809Πριν λίγες μέρες πήραμε την απόφαση να περάσουμε μια βόλτα απ’ την ελληνική περιοχή του Τορόντο, αυτή που στους διάφορους τουριστικούς χάρτες αναγράφεται ως “Greek town”. Πήραμε λοιπόν απ’ το κέντρο που μένουμε πρώτα τη γραμμή 1 κι έπειτα τη γραμμή 2 του μετρό για να φτάσουμε όσο πιο κοντά γίνεται στην ελληνική περιοχή.

Δε προλάβαμε να μπούμε στο βαγόνι του μετρό κι εγώ κινήθηκα κι έκατσα παρά δίπλα από έναν καστανό άντρα. “Εσύ δε θα κάτσεις;” ρώτησα τον σύντροφο μου (είχαμε κάμποσες στάσεις μπροστά). Μου έγνεψε αρνητικά και δεν τον ρώτησα κάτι περαιτέρω. Δε πρόλαβα ν’ αφαιρεθώ κι άκουσα τον καστανό άντρα δίπλα μου να ρωτάει: “Έλληνες είστε;”. Ταυτόχρονα με την έκπληξη μας (μα παντού υπάρχει ένας Έλληνας;) και το καταφατικό νεύμα μας είδαμε στο πρόσωπο του να σχηματίζεται ένα πλατύ χαμόγελο. Όπως ίσως μαντεύετε δε χρειάστηκαν πολλά για να πιάσουμε οι τρεις μας την κουβέντα. Ειλικρινά δεν ξέρω αν κάποιος άλλος λαός στον κόσμο πέρα από τους Έλληνες ξεκινάει σχεδόν πάντα με τρελή χαρά να κουβεντιάζει με αγνώστους ομοεθνείς του, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, απλά και μόνο γιατί μιλάνε την ίδια γλώσσα μεταξύ τους! Θα το πω και θα το ξαναπώ: Είμαστε περίεργοι και ώρες-ώρες αλλόκοτοι άνθρωποι οι Έλληνες. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να φύγουμε μακριά απ’ οτιδήποτε ελληνικό μας πονάει και μόλις βρεθούμε κάπου σε ξένο τόπο παρακαλάμε να βρούμε άλλους Έλληνες να μιλάμε στη γλώσσα μας – όσο κι αν άπταιστα μιλάμε κι άλλες γλώσσες. Νομίζω πως οι Έλληνες είναι ένα ειδικό και κάπως σπάνιο φαινόμενο ανθρώπων: Δεν αντέχουν την ράτσα τους, τη βρίζουν νύχτα-μέρα αλλά “θ’ αρρωστήσουν” αν στερηθούν βασικά πράγματα τα οποία συντελούν στη διατήρηση της ελληνικής τους ταυτότητας.Σε ελάχιστο χρόνο – ο οποίος αντιστοιχούσε σε μερικές στάσεις – ο νεαρός συνομιλητής μας μας είχε πληροφορήσει για ένα σωρό πράγματα σε ό,τι αφορά τους Έλληνες μετανάστες στο Τορόντο και γενικότερα τη ζωή εδώ. Μάθαμε για παράδειγμα πως πρόσφατη απογραφή έδειξε πως οι Έλληνες του Τορόντο κοντεύουν το μισό εκατομμύριο, πως η ελληνική κοινότητα του Τορόντο είναι πολύ δραστηριοποιημένη σε θέματα γλώσσας, κουλτούρας και θρησκείας προκειμένου οι μόνιμοι Έλληνες κάτοικοι του Τορόντο να νιώθουν ασφάλεια και πως κάποιος μεριμνά γι’ αυτούς. Επίσης, μάθαμε τα ονόματα από διάφορα εξ ολοκλήρου ελληνικά καφέ, μπαρ-εστιατόρια και κλαμπάκια της ελληνικής περιοχής κι έπειτα αρχίσαμε να μιλάμε για το βιωτικό επίπεδο των Καναδών (ακρίβεια κι έντονη πια η οικονομική κρίση και η ανεργία κι εδώ) καθώς και τους χαλαρούς ρυθμούς στους οποίους δουλεύουν οι ντόπιοι σε σχέση με όσα έχει συνηθίσει ο Έλληνας στην πατρίδα του.

20150424_180953Πριν καν το καταλάβουμε έπρεπε ν’ αλλάξουμε γραμμή μετρό προκειμένου να βρεθούμε στην στάση “Chester” και στην καρδιά του Greek town! Βγαίνοντας απ’ το βαγόνι μας χαιρετήσαμε τον συμπατριώτη μας και τον ευχαριστήσαμε για τις χρήσιμες πληροφορίες που μοιράστηκε μαζί μας. “Μπορεί να κάτσει να ξανά βρεθούμε” είπαμε και οι τρεις σχεδόν ταυτόχρονα χαμογελώντας αμήχανα και λίγο πριν χωριστούμε είπα: “Πώς σε λένε ρε φίλε;”. “Κώστας” είπε ο νεαρός και έπειτα του συστηθήκαμε κι εμείς. Υπήρξε ένα φιλικό χτύπημα στο μπράτσο μεταξύ αντρών κι ύστερα πια αλλάξαμε κατεύθυνση και ο καθένας πήρε το δρόμο του για τη πλατφόρμα που γύρευε.

Φτάσαμε πολύ γρήγορα στη στάση “Chester” κι ακόμη πιο σύντομα βρεθήκαμε να περπατάμε στην κεντρική λεωφόρο (Danforth Avenue) της ελληνικής “πόλης”. Από εκείνο το λεπτό κι έπειτα άρχισαν τα συναισθήματα “λούνα-παρκ” για ‘μένα!

Το πρώτο πράγμα που θέλησα να φωτογραφίσω ήταν οι αφίσες που ήταν κρεμασμένες σε κολώνες και καλωσόριζαν τον επισκέπτη στην ελληνική περιοχή. Η δεύτερη μεγάλη έκπληξη ήρθε με το που παρατήρησα τις επιγραφές των δρόμων: ήταν όλες γραμμένες στα ελληνικά! Το γαλάζιο και το μπλε κυριαρχούσε πολλά μέτρα μπροστά μου: πόσο κιτς, πόσο ξεπερασμένο μα και ελληνικό! Γρήγορα συνειδητοποίησα γι’ άλλη μια φορά την αλήθεια: Μου λείπει η Ελλάδα ρε γαμώτο! Πώς σκορπίσαμε έτσι οι Έλληνες στους πέντε ανέμους (ή καλύτερα στις πέντε ηπείρους); Όχι τώρα, πάντα σκόρπιοι ήμαστε! Τι θέμα τεράστιο κι αυτό! (Όχι, δε το πιάνω για κανένα λόγο, το αφήνω εδώ – θα φάμε χρόνια αλλιώς).

20150424_165046Η βόλτα μας κράτησε για 2-3 ώρες και η αφεντιά μας έφτασε αρκετά μακριά, εκεί όπου βρισκόταν η ελληνική κοινότητα του Τορόντο και η ελληνορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Μπήκαμε μέσα και είδαμε παιδάκια δημοτικού να κάνουν μάθημα ελληνικών με δασκάλα μια μεσήλικη κυρία η οποία προσπαθούσε όλο ζήλο να τους μάθει τη λέξη “μπαστουνάκι” (ή ίσως εγώ να κατάλαβα έτσι τελικά). Προχωρήσαμε λίγο ακόμα στο βάθος του μεγάλου χολ και ρίξαμε μια ματιά σε εφημερίδες και διαφημιστικά έντυπα τα οποία ενημέρωναν λεπτομερώς την απόδημο ελληνισμό για τις διάφορες δραστηριότητες της κοινότητας στην πόλη. Υπέροχες πρωτοβουλίες – κι απ’ όσα είδα – έχει πέσει αρκετά οργανωμένη δουλειά! Λίγα λεπτά μετά είδαμε πλήθος κόσμου διαφόρων ηλικιών να μπαίνει μες την κοινότητα με κατεύθυνση την πόρτα του ναού του Αγίου Δημητρίου. Εφόσον, λοιπόν κάποιοι άνθρωποι είχαν έρθει για τη Θεία Λειτουργία, εμείς οι “περίεργοι επισκέπτες” καλό ήταν να φύγουμε για να επιστρέψουμε στην ελληνική περιοχή.

20150424_182020Στο δρόμο της επιστροφής βγάλαμε πολλές φωτογραφίες τους ουρανοξύστες του κέντρου της πόλης που αχνοφαίνονταν στο βάθος και μπήκαμε σε διαφορετικά δρομάκια για να ρίξουμε μια ματιά στα μοναχικά σπίτια των Καναδών (παρατηρήσαμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα).

20150424_185107Καθώς διασχίζαμε την Pape Avenue κάναμε μια στάση στο ελληνικό αρτοζαχαροπλαστείο “Serano” να θαυμάσουμε τις λιχουδιές που μόνο στην Ελλάδα μπορείς να βρεις σε τέτοια ποσότητα και ποιότητα. Δεν άντεξα και πήρα να φάω ένα μεγάλο κορνέ! (Μα πόσο καιρό είχα να φάω κορνέ!).

Καταλήξαμε και πάλι στην κεντρική λεωφόρο της ελληνικής περιοχής και κάτσαμε να πιούμε ζεστή σοκολάτα στο ελληνικό καφέ-μπαρ “Frappe”. Τι ευτυχία να πίνεις την κλασσική ελληνική σοκολάτα – κι όχι αυτό το νεροζούμι που βάφτισαν “σοκολάτα” οι Ολλανδοί! – και ν’ ακούς ανθρώπους να συζητούν στα ελληνικά! Είμαστε σίγουρα στον Καναδά;

20150424_191014Η ζεστή σοκολάτα ήταν βάλσαμο μετά το κρύο που φάγαμε πάνω σε γέφυρες και δρόμους στην πολύωρη βόλτα μας. Λίγο πριν αποχωρήσουμε απ’ το μαγαζί τον είδαμε να μπαίνει στο μαγαζί. Ήταν αυτός, ο Κώστας. Δε μας είχε δει μα εμείς αντιδράσαμε αυθόρμητα λες και είχαμε δει παλιό γνωστό μας. Ποιος θα το ‘λεγε πως μες σε λίγες ώρες θα γινόταν αυτό που είχαμε υποθέσει – θα συναντιόμασταν ξανά;

Ο άντρας μου τον πλησίασε και τον αιφνιδίασε χαιρετώντας τον εγκάρδια. Εγώ προσπαθούσα ακόμη να φορέσω το μπουφάν μου και τον υπόλοιπο “εξοπλισμό” μου ενώ έβλεπα τον Κώστα να κάνει τις συστάσεις μεταξύ των φίλων που τον περίμεναν στο μαγαζί και του άντρα μου. Γρήγορα ειπώθηκαν τα βασικά για εμάς και για τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους (βλέπε πιο παραπάνω παράγραφο που αναλύω την “τρέλα” των μεταναστών Ελλήνων να λένε επί τροχάδην την ιστορία της ζωής τους σε άλλους – παντελώς αγνώστους – Έλληνες). “Πώς είναι τα πράγματα στην Ολλανδία;” μας ρώτησε ένας από τους φίλους του Κώστα. Μέσα σε λίγες φράσεις σχολιάσαμε την οικονομία, τη ζωή, το βιωτικό επίπεδο στην Ολλανδία καθώς και την αρκετά δύσκολη γλώσσα. Λίγα τους είπαμε, πολλά κατάλαβαν. Το ίδιο έγινε όταν κι εκείνοι βάλθηκαν να μας εξηγήσουν “τι παίζει” γενικά στο Τορόντο.

Φαινόντουσαν πολύ ενδιαφέρουσα παρέα και ίσως υπό άλλες συνθήκες να τους “κατσικωνόμασταν” για καφέ και μουχαμπέτι, μα ήμασταν στους δρόμους από πολύ νωρίς κι έπρεπε να πάρουμε σιγά-σιγά το δρόμο της επιστροφής.

Η απόφαση μας τελικά αποδείχτηκε σωστή καθώς με το που φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας ο σύντροφος μου ανέβασε πυρετό κι άρχισε να βήχει έντονα. Άτιμες εποχιακές ιώσεις και άτιμη απότομη αυξομείωση θερμοκρασίας (Από τους 20 στους μείον 2 σου λέει). Αποτέλεσμα; Το Σαββατοκύριακο μας το περάσαμε κατά κύριο λόγο κλεισμένοι στο δωμάτιο με σουπίτσες και χαμομήλια. Έλεγα πως θα τη γλιτώσω, μα δυστυχώς από χθες την άρπαξα για τα καλά κι εγώ – τι τις ήθελα τις αγκαλίτσες σε άρρωστο άνθρωπο; Αυτή τη στιγμή παρακαλώ να δράσει η παρακεταμόλη στο σώμα μου και να πέσει ο πυρετός που νιώθω εδώ και ώρα να έχω ανεβάσει. Όχι τίποτε άλλο, μα πλησιάζει πάλι Σαββατοκύριακο και δε λέει να μείνουμε πάλι κλεισμένοι μέσα. Τόσα μουσεία, τόσα αξιοθέατα πότε θα τα δούμε; Αφήστε που επιτέλους παίρνουμε τα μπογαλάκια μας και πάμε σε κανονικό σπίτι (λατρεμένη μου κουζίνα σου έρχομαι!).

Το σημερινό άρθρο είναι αφιερωμένο σε όλους τους Έλληνες μετανάστες του Τορόντο μα πάνω απ’ όλα στον Κώστα που χωρίς να το γνωρίζει ή να το υπολογίσει έγινε ο πρώτος ξεναγός μας επί καναδικού εδάφους. Κώστα, αν ποτέ διαβάσεις αυτό το άρθρο ελπίζω να μας θυμηθείς. Ή πού ξέρεις; Μικρό το Τορόντο, μάλλον δύσκολο να χαθούμε!

2 thoughts on “Greek town στο Τορόντο

  1. Περαστικά!
    Είδες όμως, κι εσείς που ξενιτευτήκατε από τη μια ξενιτιά στην άλλη, την ελληνική συνοικία επισκεφθήκατε! Είμαστε παράξενη φυλή εμείς οι Έλληνες, έχεις τόσο δίκιο. Μπορεί να μη λέμε καλημέρα στο γείτονά μας αλλά όταν συναντήσουμε Έλληνες στο εξωτερικό -ακόμη και σε ένα απλό ταξίδι- είμαστε έτοιμοι να τους πούμε όλη μας τη ζωή.

    Σε φιλώ
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    1. Έχεις δίκιο σε αυτό που λες. Πέρα απ’ τ΄ότι μας λείπει πολύ η Ελλάδα θέλαμε να δούμε πως ζουν οι Έλληνες σε οργανωμένες ελληνικές κοινότητες και περιοχές (κάτι που στην Ολλανδία ακόμα δεν υπάρχει και δεν ξέρω αν θα υπάρξει ποτέ για διαφόρους λόγους). Παράλληλα νομίζω πως όλοι εμείς του εξωτερικού αναζητούμε πάντα κάτι «ελληνικό» να πιαστούμε γιατί αυτό μας κάνει να νιώθουμε λιγότερο ξένοι στο εκάστοτε μέρος που βρισκόμαστε. Ε, είμαστε και λίγο ψώνια με την καταγωγή μας (όπως διάβασα σε πρόσφατο άρθρο), οπότε όλα μαζί συντελούν να μη μπορούμε να ζήσουμε μακριά απ’ όσα έχουμε συνηθίσει.
      Και μόλις τώρα που σου γράφω, έσκασε κάτι σα «φλασάκι» (που θα’ λεγε και ο Μπουλάς) μες το κεφάλι μου. Ξέρεις ποιοι λειτουργούν πολύ σαν εμάς; Οι Τούρκοι! Πάντα θυμάμαι να τους κράζω για τ’ ότι δε προσαρμόζονται στο χώρο που βρίσκονται και κοιτάνε να φτιάξουνε μικρές «Τουρκίες» παντού (και το έχουν ήδη κάνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες). Μήπως όμως – τώρα που το σκέφτομαι – εμείς δεν κάνουμε το ίδιο; 400 χρόνια «συμβίωσης» λογικό ο ένας να υιοθέτησε χούγια και συνήθειες του άλλου.
      Πφφφ… τι μανία ν’ ανοίγω κι εγώ μεγάλα θέματα; Έλεος! Καλησπέρα Ελένη κι ευχαριστώ για το σχόλιο σου!🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s