Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας: Τι γιορτάζουν σήμερα οι γυναίκες;

by iranhumanrights.org
by iranhumanrights.org

Η «Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας» ή αλλιώς η «διεθνής ημέρα των δικαιωμάτων των γυναικών» καθιερώθηκε το 1977 από τον ΟΗΕ να γιορτάζεται στις 8 κάθε Μάρτη. Όπως στις αρχές του 20ου αιώνα οι γυναίκες μέσα από διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις ζητούσαν ίσα επαγγελματικά, οικονομικά κι εκλογικά δικαιώματα με τους άντρες, έτσι και κάθε χρόνο στις αρχές Μαρτίου οι γυναίκες διαδηλώνουν και οργανώνουν εκδηλώσεις για να γιορτάσουν όσα επιτεύχθηκαν αλλά και για να φωνάξουν για όσα ακόμα εκκρεμούν να γίνουν προκειμένου η θέση της γυναίκας να συνεχίσει να βελτιώνεται παγκοσμίως.

Η άποψη μου για τη συγκεκριμένη μέρα είναι διττή. Καταρχάς, δε θεωρώ πως πρέπει να δέχομαι ευχές επειδή είμαι/γεννήθηκα γυναίκα (είναι λίγο σαν να δέχομαι ευχές επειδή έχω καστανά μάτια ή δυο ελιές στην πλάτη) – μάλιστα εδώ και χρόνια δηλώνω πως δε θέλω να μου εύχονται γι’ αυτή τη μέρα. Πιστεύω πως επειδή ακριβώς υπάρχει ημέρα για τα δικαιώματα των γυναικών πρέπει τουλάχιστον να προβληματιζόμαστε γι’ αυτό και όχι τόσο να γιορτάζουμε. Γιατί δεν υπάρχει μέρα για τα δικαιώματα των αντρών; Μήπως γιατί ουδέποτε τα αντρικά δικαιώματα αμφισβητήθηκαν άρα και δε χρειάστηκε να διεκδικηθούν από τον οποιονδήποτε; Ένας άντρας φίλος μου και μεγάλος φεμινιστής (μεγάλη κουβέντα ο φεμινισμός και οι φεμινιστές, αλλά το αφήνω έτσι για την ώρα) είπε κάποτε σε μια ομιλία πως γιορτάζουμε τα δικαιώματα των γυναικών όπως γιορτάζουμε και τα δικαιώματα των ζώων ή τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες. Αντιμετωπίζουμε τις γυναίκες – ακόμα και μέσω αυτής της γιορτής – ως μια ευπαθή ομάδα με ανάγκη προστασίας και αναγνώρισης. Πώς είναι άραγε ο μισός πληθυσμός του πλανήτη να διεκδικεί απ’ τον άλλο μισό ίσα δικαιώματα;

Ένας άλλος άντρας φίλος (όχι και τόσο φεμινιστής ο συγκεκριμένος) μου είπε κάποτε μια εξυπνάδα τύπου: «Μέχρι και γιορτή της γυναίκας θεσπίστηκε και πάλι με τίποτα δεν είστε ευχαριστημένες. Εμείς τι πρέπει να πούμε που δεν υπάρχει γιορτή του άντρα; Και μετά μιλάτε για αδικίες σε βάρος των γυναικών!». Θυμάμαι τότε πως δε στάθηκα στον ολικό παραλογισμό του και στην απελπισμένη ανάγκη του να υποστηρίξει τα εντελώς επιδερμικού βάθους επιχειρήματα του, μόνο του απάντησα ότι ως γυναίκα θα ήμουν ευχαριστημένη αν καταργούνταν η ημέρα της γυναίκας ή αν θεσπιζόταν αντίστοιχα και παγκόσμια ημέρα για τον άντρα. Τον διαβεβαίωσα φυσικά πως στον ανδροκρατούμενο κόσμο μας δε θα συμβεί ούτε το ένα ούτε το άλλο. Παίρνοντας ως δεδομένο πως δεν υπάρχει πραγματική ισότητα των δύο φύλων δεν πρόκειται να καταργηθεί η ημέρα της γυναίκας γιατί οι γυναίκες ως ευπαθής ομάδα χρειάζονται μια μέρα αφύπνισης και εορτασμού του διαρκούς αγώνα τους να επιβιώνουν στον φαλλοκρατικό πλανήτη μας (άρα ενώ διαφωνώ με τον συγκεκριμένο εορτασμό ταυτόχρονα όλως παραδόξως είμαι εντάξει με την ιδέα το παγκόσμιο γυναικείο κίνημα να γιορτάζει μια φορά το χρόνο όσα κατέκτησε σ’ έναν κόσμο που ολοφάνερα φτιάχτηκε από άντρες κι εξυπηρετεί κατά βάση τους άντρες). Μοιραία, δεν πρόκειται ποτέ να οριστεί παγκόσμια ημέρα των δικαιωμάτων των αντρών γιατί τι ακριβώς πρέπει να διεκδικήσουν οι άντρες από τις γυναίκες;

Τέλος πάντων, ο κόσμος μας είναι αυτός που είναι και η συγκεκριμένη ημέρα μας αρέσει – δε μας αρέσει υφίσταται. Εγώ λοιπόν θα τη «γιορτάσω» με τον δικό μου τρόπο μιλώντας για γεγονότα και καταστάσεις που καταδεικνύουν παντός είδους παραβιάσεις των γυναικείων δικαιωμάτων. Η συγκεκριμένη ημέρα για ‘μένα είναι λίγο σαν τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου: οι ερωτευμένοι (ή μάλλον οι δεσμευμένοι που είναι και καψούρηδες) δε γιορτάζουν μια φορά το χρόνο το γεγονός ότι έχουν σχέση με κάποιον που παράλληλα γουστάρουν αρκετά ώστε να θέλουν να το γιορτάσουν, αλλά αφού υπάρχει αυτή η αναθεματισμένη μέρα ας βγει κάτι καλό απ’ αυτό. Με άλλα λόγια αφού υφίσταται η «Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας» ας μιλήσουμε γι’ αυτά που ακόμη οι γυναίκες πρέπει να διεκδικήσουν κυριολεκτικά ματώνοντας και δυστυχώς πολλές φορές πεθαίνοντας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Οι γυναίκες ακόμα πρέπει να παλέψουν και να σταματήσουν:

  • Τη διαδικασία της κλειτοριδοεκτομής την οποία έχουν ήδη υποστεί 150 εκατομμύρια γυναίκες σε Ευρώπη, Αφρική, Ασία σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ ενώ κάθε χρόνο εξακολουθούν να ακρωτηριάζονται τα εξωτερικά γεννητικά όργανα περίπου δύο εκατομμύρια γυναικών
  • Τους βιασμούς γυναικών σε χώρες όπως η Ινδία (όπου οι γυναίκες θεωρούνται κτήμα των αντρών και ο βιασμός γυναικών θεωρείται καθημερινό φαινόμενο το οποίο βιώνουν χιλιάδες γυναίκες) αλλά και σε όλες τις υπόλοιπες χώρες (στην πλειοψηφία τους μουσουλμανικές) στις οποίες οι γυναίκες κακοποιούνται, βιάζονται, διασύρονται δημόσια και τελικά πεθαίνουν έχοντας υποστεί όλα τα παραπάνω (επειδή απλά γεννήθηκαν γυναίκες, κανείς δεν ψάχνει να βρει πιο σοβαρό επιχείρημα απ’ αυτό!)
  • Την ενδοοικογενειακή βία σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης
  • Την εργασιακή και οικονομική εκμετάλλευση των γυναικών με όλες τις γνωστές μεθόδους – και όσες ακόμα θ’ αποκαλυφθούν στο μέλλον
  • Την άδικη μεταχείριση την οποία υφίστανται οι γυναίκες σε τομείς όπως η εκπαίδευση, η υγεία, η κοινωνική και πολιτική ζωή, ο γάμος και η οικογένεια.

Ο κατάλογος πραγματικά είναι ατελείωτος οπότε σταματώ εδώ. Για το τέλος σας προτείνω να δείτε μια σκληρή μα πανέμορφη ταινία κι ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που έχει προκαλέσει ήδη παγκόσμιο σάλο ώστε να γιορτάσετε με τον καλύτερο τρόπο τη σημερινή μέρα για τις γυναίκες. Και καλύτερος τρόπος απ’ τον συνειδητό δεν υπάρχει.

Προτεινόμενη ταινία: «Το λουλούδι της ερήμου»

Ταινία βασισμένη στο βιβλίο της Γουόρις Ντίρι, μιας γυναίκας απ’ τη Σομαλία της Αφρικής η οποία μεγάλωσε με τον απάνθρωπο τρόπο που οι περισσότερες γυναίκες σε αυτά τα κράτη μεγαλώνουν και ζουν – αν ζήσουν – και η οποία κάποια στιγμή κατάφερε να το σκάσει απ’ την απάνθρωπη πραγματικότητα του τόπου της, να ‘ρθει στην Ευρώπη, να γίνει διεθνούς φήμης μοντέλο και Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως καθώς αγωνίζεται για την παύση της κλειτοριδοεκτομής σε παγκόσμια κλίμακα. Αξιόλογη ταινία περισσότερο γιατί διηγείται μια βαθιά ανθρώπινη – ιδιαίτερης σημασίας – ιστορία για τα δικαιώματα των γυναικών, για όσα ακόμα δεν έχουν κατακτηθεί και δείχνουν να αργούν πολύ να κατακτηθούν.

Προτεινόμενο ντοκιμαντέρ: «India’s daughter»

Ντοκιμαντέρ με θέμα τον ομαδικό βιασμό μιας φοιτήτριας από 6 Ινδούς άντρες το 2012 ο οποίος προκάλεσε και τον θάνατο της. Το συγκεκριμένο τραγικό συμβάν προκάλεσε και συνέχισε να προκαλεί κοινωνικό και πολιτικό σάλο τόσο στην Ινδία όσο και στον υπόλοιπο κόσμο καθώς ξεκίνησε μια έντονη συζήτηση για τον τρόπο σκέψης εκατομμυρίων ανθρώπων που θέλει τη γυναίκα κτήμα του άντρα, πλάσμα χωρίς βούληση και χωρίς ουσιαστική προστασία τόσο από τις τοπικές όσο και από τις διεθνείς αρχές.

Αυτά για σήμερα. Εύχομαι σε όλες τις γυναίκες καλή και ουσιαστική «Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας». Οι γυναίκες ήδη καταφέραμε πολλά για το φύλο μας, πιστεύω πως μες τα επόμενα χρόνια θα καταφέρουμε ακόμη περισσότερα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s