Ο έρωτας του μετανάστη

Love is (always and everywhere) in the air
Love can be found anytime, anywhere…fl

Με το ξεκίνημα της νέας σου ζωής ως μετανάστης/ρια ξεκινούν κι ένα σωρό ανησυχίες, δισταγμοί και φόβοι που πιθανότατα ως τότε δεν είχαν κάνει την εμφάνιση τους στην καθημερινότητα σου. Όταν μεταναστεύεις για πρώτη φορά – εύλογα- ανησυχείς για ένα σωρό πράγματα και τ’ αναπάντητα ερωτήματα κατακλύζουν το μυαλό σου: Πώς είναι αυτή η χώρα που πάω; Πώς είναι οι άνθρωποι που ζουν εκεί; Πώς είναι οι εργασιακές συνθήκες σε σχέση με ό,τι είχα συνηθίσει ως τώρα; Θα προσαρμοστώ γρήγορα στον τρόπο ζωής; Θα βρω ανθρώπους να κάνω παρέα; Θα συναναστρέφομαι περισσότερο συμπατριώτες μου ή κι ανθρώπους άλλων εθνικοτήτων; Θα καταφέρω να κάνω καινούριους φίλους;

Για όλα τα παραπάνω ερωτήματα συνήθως δεν προϋπάρχει απάντηση. Ισχύει πολύ η φράση «βλέποντας και κάνοντας» ακόμη και γι’ αυτούς που νομίζουν ότι ξέρουν τι να περιμένουν (όχι δεν γνωρίζετε τίποτε ακόμη!). Να σας το πω κι αλλιώς: Ακόμη κι αν μεταναστεύσετε γιατί σας περιμένει έτοιμη δουλειά έξω, στην πραγματικότητα δεν έχετε ιδέα πως θα είναι οι συνθήκες εργασίας σας στην πράξη, σωστά; Επίσης, μπορεί εκεί που μεταναστεύετε να έχετε μερικούς γνωστούς ή και καλούς φίλους, όμως μπορείτε πραγματικά να ξέρετε μετά από λίγο καιρό με πόσους και ποιους ακριβώς θα συναναστρέφεστε; Πάλι όχι! Η συμβουλή προς τον κάθε νέο μετανάστη είναι πάντα η ίδια: Μην τα έχεις πολύ συγκεκριμένα στο μυαλό σου γιατί θα απογοητευτείς! Έλα με τεντωμένες κεραίες και πάσχισε να προσαρμοστείς, να κρίνεις αντικειμενικά, να καταλαβαίνεις όσο το δυνατόν περισσότερα. Όσες ιστορίες κι αν ακούσεις, δε φτάνουν να περιγράψουν το ίδιο το βίωμα. Και οι εμπειρίες του κάθε ανθρώπου είναι πάντα μα πάντα μοναδικές (ή εντάξει, μετά από καιρό οι περισσότεροι σ’ ένα μέρος θα καταλήξουν να λένε πάνω-κάτω τα ίδια). Κάθε φορά που θέλω να πω σε κάποιον γνωστό ή φίλο πόσο αλλιώτικα το ‘χει στο μυαλό του σε σχέση με αυτό που πραγματικά είναι η όλη εμπειρία της μετανάστευσης, του δίνω ένα παράδειγμα: Το πρώτο διάστημα που βρισκόμουν στην Ολλανδία έκανα παρέα με λίγα άτομα – λογικό αφού σιγά-σιγά γνωρίζεις κόσμο σ’ ένα παντελώς άγνωστο μέρος – κι ένα από τα άτομα με τα οποία έπινα μπύρες ήταν μια κοπέλα, Ελληνίδα, η οποία είχε δηλώσει πως είχε πολύ συγκεκριμένα πλάνα για το τι θα κάνει μεταναστεύοντας απ’ την Ελλάδα στην Ολλανδία. Ήθελε όσο τίποτε άλλο να φύγει και να μην ξαναγυρίσει πίσω στη μικρή ελληνική πόλη που έμενε, ήθελε να βρει δουλειά οπουδήποτε στην Ολλανδία και δήλωνε αποφασισμένη να κάνει οποιαδήποτε είδους δουλειά ώστε να μπορέσει να παραμείνει στο εξωτερικό και να μη γυρίσει πίσω στην Ελλάδα. Ακόμη, δήλωνε πως τώρα που έβγαινε έξω δεν ήθελε να κάνει παρέα με Έλληνες, αλλά θα επεδίωκε να γνωρίσει ανθρώπους διαφόρων εθνικοτήτων και να κάνει παρέα μόνο με ανθρώπους που θα την εξέλισσαν (δεν κατάλαβα ποτέ τι ακριβώς σήμαινε αυτό, αλλά εν πάση περιπτώσει). Θέλετε να μάθετε τη ζωή αυτής της κοπέλας στο επόμενο διάστημα; Σπούδασε αλλά δεν έψαξε να βρει δουλειά στην Ολλανδία γιατί στο μέσον των σπουδών της μελαγχόλησε πολύ και ήθελε να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα. Έκανε παρέα με λίγους αλλοδαπούς, αλλά κυρίως κατέληγε τα βράδια να βγαίνει με Έλληνες. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Ελλάδα, στη μικρή πόλη που έμενε πριν μεταναστεύσει (την οποία προφανώς τελικά τη νοστάλγησε πολύ όσο βρισκόταν στην ξενιτιά) και δεν την βλέπω να κουνιέται ξανά εύκολα από ‘κει καθώς ήδη έχει βρει μια δουλίτσα για να βγάζει τα προς το ζην. Τι μας δείχνει λοιπόν το παράδειγμα αυτής της κοπέλας; Προφανώς, πως όλοι μας – συμπεριλαμβανομένης κι εμού – φεύγουμε να πάμε κάπου κι όλα τα έχουμε κάπως πολύ «τακτοποιημένα» στο μυαλό μας (αλλιώς ίσως δε θα παίρναμε και την απόφαση να μεταναστεύσουμε). Δεν είναι κακό να ελπίζεις και τελικά ν’ απογοητεύεσαι, όπως δεν είναι κι έγκλημα να φεύγεις για κάπου αλλού και να συνειδητοποιείς πως δε μπορείς μακριά απ’ την πατρίδα σου. Η υποψία όμως πως μπορεί εκεί που πάω να είναι και κάπως αλλιώς τα πράγματα απ’ αυτό που φαντάζομαι ή προσδοκώ καλό είναι να υπάρχει κάπου μέσα στο μυαλό του καθενός μας.

Ένα ακόμη από τα πολλά ζητήματα για τα οποία αναρωτιέται κανείς όταν μεταναστεύει είναι κι αυτό του έρωτα (από τα πιο βασικά, άσχετα αν το πρώτο διάστημα σ’ έναν ξένο τόπο κοιτάς να βρεις σπίτι και δουλειά κι όχι να ερωτευτείς – αλλά πάλι ποτέ δεν ξέρεις!). Όσο κι αν σχεδόν κανείς δεν το παραδέχεται, εντούτοις το σκέφτονται όλοι: Πώς θα είναι η ερωτική μου ζωή σε μια ξένη χώρα; Να λοιπόν ένα ακόμα ερώτημα για το οποίο δε μπορεί επίσης να δοθεί καμιά συγκεκριμένη απάντηση. Ο έρωτας και η έλξη είναι τόσο σχετικές έννοιες και παραμένουν σχετικές όχι μόνο κατά τόπους αλλά σε οποιοδήποτε μήκος και πλάτος της γης (ή κι εκτός αυτής) άνθρωποι αναπνέουν οξυγόνο. Κανείς δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί η ερωτική του ζωή στο πέρας των ετών όταν όλοι οι παράγοντες γύρω του παραμένουν πάνω-κάτω σταθεροί: σπίτι, οικογένεια, φίλοι, επάγγελμα, γλώσσα κ.ά. πόσο μάλλον στην περίπτωση που όλοι οι σταθεροί παράγοντες της ζωής του ανατραπούν. Εφόσον ένας άνθρωπος κληθεί να χτίσει απ’ την αρχή μια ολόκληρη ζωή θα έχει ως επιπλέον «έγνοια» να διαμορφώσει εκ νέου και την ερωτική του ζωή – ακόμη κι αν έχει ήδη σοβαρή δέσμευση με κάποιο άτομο. Αυτή την «έγνοια» βιώνουν για πρώτη φορά όσοι μεταναστεύουν σ’ έναν ξένο τόπο, μόνο που αυτή η «έγνοια» πια δεν εκφράζεται μόνο μέσα από τα κλασσικά ερωτήματα «Θα βρεθούμε αύριο;», «Θα με πάρει τηλέφωνο;», «Ενδιαφέρεται όπως εγώ;» ή «Θα μπορούσε αυτή η σχέση να οδηγήσει σε κάτι πιο σοβαρό;» αλλά και μέσα από ερωτήματα όπως «Για πόσο καιρό θα βρίσκομαι εδώ; Αξίζει να επενδύσω σε μια σχέση;», «Για πόσο καιρό θα είναι αυτός ο άνθρωπος εδώ; Μήπως φύγει σύντομα άρα δε θέλει να επενδύσει συναισθηματικά σε μια σχέση;», «Η διαφορά κουλτούρας θα μας φέρει κοντά ή θα μας αποξενώσει με τον καιρό;». Το φλερτ κι ο έρωτας είναι διαρκής μάχη σ’ ένα μονίμως άγνωστο πεδίο. Η ερωτική μάχη που θα κληθείς να δώσεις ως μετανάστης/ρια είναι απλώς μάχη άλλου επιπέδου (όχι απαραίτητα πιο εύκολου ή δύσκολου, απλά διαφορετικού).

Παρατηρώ τους νέους μου φίλους εδώ (νέοι μετανάστες οι περισσότεροι) να φλερτάρουν, να βγαίνουν ραντεβού, να αναρωτιούνται αν θα ερωτευθούν, αν θα ζήσουν ένα ρομάντζο σαν αυτά που κάποτε ζούσαν στην πατρίδα τους. Αμηχανία, δισταγμό, απορία, ακόμη και φόβο αντανακλά η συμπεριφορά τους η οποία δείχνει πως επιθυμούν αλλά δεν ξέρουν πως ακριβώς πρέπει να διαχειριστούν τη νέα φάση της ερωτικής τους ζωής. Πολλούς τους είδα κατά καιρούς ν’ αποφασίζουν να μείνουν σ’ επιδερμικές κι επιπόλαιες γνωριμίες επειδή δεν ήταν σίγουροι για τον εαυτό τους και τα μελλοντικά τους σχέδια. Άλλοι αποφάσισαν μόλις λίγο σταθεροποιήθηκαν επαγγελματικά (σημαντικός παράγοντας ο οποίος καθορίζει τα πάντα ό,τι κι αν πούμε) να προσεγγίσουν σοβαρά και συνειδητά ένα άτομο που τους ενδιέφερε και να δοκιμάσουν αν και κατά πόσο μπορούν να δουν θετική εξέλιξη επί προσωπικού στη συγκεκριμένη περίπτωση. Γενικά απ’ όλα έχει ο μπαξές: συναντάς άτομα εντελώς καταπιεσμένα ερωτικά (λόγω οικογενειακού περιβάλλοντος και τοπικής κουλτούρας) που βγήκαν ξαφνικά στο εξωτερικό και πρέπει να «ξεδώσουν» κυριολεκτικά με όποιον/α βρεθεί μπροστά τους και βλέπεις κι άλλους (κυρίως ζευγάρια σε μακροχρόνιες σχέσεις) που η μετανάστευση τους δένει περισσότερο και πλέον δεν διανοούνται να είναι χώρια. Στη λίμπιντο του κάθε ανθρώπου ο ξένος τόπος λειτουργεί διαφορετικά. Πέρα όμως απ’ τον ξένο τόπο υπάρχουν πάντα και παντού πολλοί άλλοι παράγοντες που συντελούν μοναδικά στις προσωπικές επιλογές του καθενός μας (και σχεδόν πάντα ο πιο σημαντικός παράγοντας αφορά την ύπαρξη ή μη ενδιαφερόντων ανθρώπων στον κοινωνικό περίγυρο μας). Με υπομονή, ψάξιμο και λίγη τύχη κάποτε οι διάφοροι παράγοντες θα διαμορφωθούν με τέτοιο τρόπο ώστε οι εξελίξεις να είναι οι πλέον επιθυμητές (ή κι ακόμη καλύτερες!).

Ο έρωτας διαφέρει πάντα και παντού και την ίδια στιγμή είναι παντού και πάντα ο ίδιος. Μας θέτει διλήμματα, μας προκαλεί αγωνία και κόμπους στο στομάχι, μας βάζει σε περιπέτειες και σε αγώνα ερωτικής διεκδίκησης. Είτε στην πατρίδα, είτε κάπου αλλού ο έρωτας παραμένει απρόβλεπτος, τυχαίος, δύσκολος σε μερικές περιπτώσεις, εύκολος κι απλός σε άλλες. Ένα απ’ τα πράγματα που συνειδητοποιώ όσο περνάει ο καιρός είναι πως οι άνθρωποι παντού είναι πάνω-κάτω ίδιοι και μόνο οι λεπτομέρειες αλλάζουν (και κάποιες φορές ναι, αυτές οι λεπτομέρειες είναι σημαντικές). Δεν ωφελεί να προσπαθήσουμε να μεταβάλλουμε ριζικά τον εαυτό μας επειδή απλά αλλάξαμε τόπο διαμονής και συνήθειες. Η βασική αναπροσαρμογή και η προσπάθεια εξοικείωσης με τις καινούριες συνθήκες αρκούν νομίζω ώστε – αργά ή γρήγορα – να γνωρίσουμε κάποιον νέο ενδιαφέροντα άνθρωπο με τον οποίο θα μπορέσουμε να ζήσουμε όμορφες στιγμές (ή πολλούς νέους ανθρώπους αν θέλουμε μεγάλη ποικιλία εμπειριών!). Ας παραμείνουμε – κατά το εφικτόν – θετικοί και ανοιχτοί σε ό,τι καινούριο μας φέρνει η ζωή κι ας μην ξεχνάμε πως σ’ όλες τις κουλτούρες το ζεστό κι ευγενικό χαμόγελο λογαριάζεται συνήθως ως κάτι ευχάριστο κι ενθαρρυντικό στο να πλησιάσουμε κάποιον και να του πιάσουμε την κουβέντα!

2 thoughts on “Ο έρωτας του μετανάστη

  1. Φίλη μου Φανή,
    Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον τις σκέψεις σου. Εδώ και μερικά χρόνια σχεδόν εύχομαι να προκύψει κάποια δουλειά στο εξωτερικό και να μετακομίσουμε οικογενειακώς. Νομίζω πως θα είναι διαφορετική η ποιότητα της ζωής, με μια καλή δουλειά για τον έναν από το ζευγάρι τουλάχιστον, για τα παιδιά μας, για εμάς αργότερα όσο θα μεγαλώνουμε.
    Επειδή βέβαια δεν έχει τεθεί η επιλογή, το εξιδανικεύω, είμαι σίγουρη.
    Όμως αυτά που λες με έκαναν να ξανασκεφτώ τα θέλω και τις ευχές μου – και ξέρεις τι λένε, πρόσεξε τι εύχεσαι γιατί μπορεί να γίνει.

    Να περνάς καλά εκεί στα εξωτερικά

    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    1. Γεια σου Ελένη κι ευχαριστώ για το σχόλιο σου!
      Σε όσα άρθρα έχω γράψει για τη μετανάστευση και τη ζωή μακριά απ’ την πατρίδα προσπαθώ να παραμένω αρκετά αντικειμενική ενώ την ίδια στιγμή εκφράζω ξεκάθαρα την προσωπική μου θέση. Έτσι και στο παρόν άρθρο μιλώ για την πραγματικότητα που βιώνει ένας νέος μετανάστης χωρίς όμως να αποτρέπω/προτρέπω τον οποιοδήποτε αναγνώστη να επιλέξει τελικά να μεταναστεύσει ή όχι. Ο καθένας αποφασίζει ανάλογα με τις ανάγκες του, τις συνθήκες της ζωής του και τα όνειρα του. Έτσι κι εγώ θα σου ευχηθώ να επιλέξεις να ζήσεις το υπόλοιπο της ζωής σου υπό συνθήκες χαράς και ψυχικής ηρεμίας. Εσύ και η οικογένεια σου θα επιλέξετε τι τελικά είναι αυτό που χρειάζεστε (η μετακόμιση στο εξωτερικό ή κάτι άλλο) και εκ του αποτελέσματος ίσως απομυθοποιήσετε, ίσως και όχι, γεγονότα και καταστάσεις. Όπως και να ‘χει προκαταβολικά εύχομαι ό,τι καλύτερο!🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s