Η “Εθνική Ελλάδος” του Γιώργου Καπουτζίδη

"Εθνική Ελλάδος" MegaTv
«Εθνική Ελλάδος» MegaTv

Εδώ και καιρό δεν παρακολουθώ ελληνικές τηλεοπτικές σειρές. Ή καλύτερα πρέπει να πω πως γενικά δεν παρακολουθώ ελληνική τηλεόραση. Τους λόγους τους φαντάζεστε γιατί πιθανότατα τους ξέρετε κι εσείς οι ίδιοι. Η ελληνική τηλεόραση με «αφορμή» την οικονομική κρίση αποφάσισε να χειροτερεύσει ποιοτικά όσο δεν πάει και να γεμίσει τα προγράμματα της με ό,τι πιο φθηνό, εύκολο και πρόχειρο θα μπορούσε ποτέ να προσφέρει. Το πιστεύετε ή όχι, δε θεωρώ τη χειρότερη επιλογή γεμίσματος τηλεοπτικών προγραμμάτων τα τούρκικα σίριαλ που κατέκλυσαν όλα τα προηγούμενα χρόνια τα ελληνικά κανάλια. Ανεξαρτήτως αν μου άρεσαν οι ηθοποιοί τους, τα σενάρια τους και τα μηνύματα τα οποία περνούσαν και παρέπεμπαν σε ελληνικές ταινίες περασμένων δεκαετιών (να μην πω περασμένων αιώνων), οφείλω ν’ αναγνωρίσω πως ήταν μεγάλες παραγωγές, φτιαγμένες με μεράκι και λεπτομέρεια. Τέτοιες παραγωγές είχαμε πάρα πολύ καιρό να δούμε στην Ελλάδα – ή ας το παραδεχτούμε ότι δεν είδαμε και ποτέ κάτι αντίστοιχο. Ίσως κιόλας αυτό να ήταν που δε μπορέσαμε να χωνέψουμε. Πέρα από την τεράστια ανεργία που δημιουργήθηκε στον κλάδο των ηθοποιών, σεναριογράφων, σκηνοθετών και παντός είδους τεχνικών απ’ την έλλειψη παραγωγής ελληνικής μυθοπλασίας, δε μπόρεσαν αρκετοί να καταπιούν και τη σύγκριση των ελληνικών παραγωγών των τελευταίων ετών με αυτών των Τούρκων που έρχονταν μάλιστα και πάμφθηνα στη χώρα μας κι έκαναν και τρελή τηλεθέαση. Έτσι για χρόνια έβγαιναν όλοι οι «καημένοι» και γκρίνιαζαν στην ελληνική τηλεόραση κάνοντας τους έρμους τους τηλεθεατές να θέλουν να κλείσουν την τηλεόραση τους μια για πάντα (και πολλοί το έκαναν, ας μην κοροϊδευόμαστε πια!).

Δε χρειάζεστε περαιτέρω πρόλογο από μέρους μου για να καταλάβετε πως ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που παρακολουθώ από ελάχιστη έως καθόλου (κατά περιόδους) ελληνική τηλεόραση. Σε μια προχθεσινή συζήτηση με φίλους απαρίθμησα το πόσες αμερικάνικες τηλεοπτικές σειρές παρακολουθώ διαδικτυακά και οι παρευρισκόμενοι έμειναν άφωνοι! «Μα πώς κατέληξες να βλέπεις τόσες πολλές;» με ρώτησε μια φίλη κι εγώ της απάντησα πως εφόσον δε βλέπω ελληνική τηλεόραση έχω το χρόνο ν’ αρχίσω ενδιαφέρουσες σειρές της πιο ενδιαφέρουσας τηλεοπτικής αγοράς, της αμερικάνικης. Τόνισα στη φίλη μου πως θα ήθελα πολύ να βλέπω κι ελληνική τηλεόραση γιατί τώρα στην ξενιτιά δε φαντάζεται κανένας – παρά μόνο οι άλλοι Έλληνες μετανάστες – πόσο πολύ θέλουμε να βλέπουμε καλά ελληνικά προγράμματα, όμως τι φταίμε κι εμείς που σχεδόν τίποτα στην ελληνική τηλεόραση δε βλέπεται; Θα τύχει μερικές φορές να κάτσω να δω μέσω διαδικτύου αποσπάσματα εκπομπών με κάποιες συνεντεύξεις προσώπων που εκτιμώ κι επίσης έχω παρακολουθήσει αρκετά συστηματικά την εκπομπή «Hashtag» της Ελεονόρας Μελέτη καθώς για τα ελληνικά δεδομένα τη θεωρώ μια γενναία πρόταση (και όχι που θα γλίτωνε το κράξιμο από την καθεμιανή!). Όμως νομίζω πως μέχρι εκεί φτάνει το ενδιαφέρον μου για τη σημερινή ελληνική τηλεόραση. Υπάρχει κάτι άλλο;

Ευτυχώς πριν λίγα εικοσιτετράωρα υπήρξε κάτι καινούριο το οποίο μου κέντρισε πολύ το ενδιαφέρον. Ο Γιώργος Καπουτζίδης αρκετά χρόνια μετά το «Παρά Πέντε» επέστρεψε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες με τη νέα του σειρά «Εθνική Ελλάδος» και άφησε την πλειονότητα όσων έκατσαν να παρακολουθήσουν την πρεμιέρα του ιδιαίτερα ευχαριστημένους. Εγώ προσωπικά να πω πως δεν περίμενα να εκπλαγεί τόσος κόσμος και τόσο πολύ. Τι στο καλό, τόσο κακή μνήμη έχουμε πια οι Έλληνες και για τα πάντα; Μιλάμε για τον Καπουτζίδη, τον άνθρωπο που ξεκίνησε στην ελληνική τηλεόραση με τις «Σαββατογεννημένες», μια σειρά που στην αρχή δεν της είχε δοθεί πολλή σημασία (όχι επειδή δεν άξιζε αλλά επειδή ο σεναριογράφος της δεν ήταν καμιά φίρμα αλλά πρωτοεμφανιζόμενος στο χώρο – τόσο ως σεναριογράφος όσο και ως ηθοποιός) και στην πορεία έγινε από τις πιο επιτυχημένες κωμωδίες των τελευταίων ετών. Λίγα χρόνια μετά ήρθε το «Παρά πέντε» και όποιος δε θυμάται τον πραγματικό αντικειμενικό χαμό που είχε γίνει με αυτή τη σειρά να πάει επειγόντως σε γιατρό, όντως έχει πρόβλημα! Στην πορεία ο Καπουτζίδης παρουσίασε μ’ επιτυχία κάποια άλλα προγράμματα απ’ τα οποία άλλα απαιτούσαν στοιχεία πρόζας (π.χ. το “The Twenty” του Mega ή η παρουσίαση του ελληνικού τελικού της Eurovision στην τότε ΝΕΤ) κι άλλα χρειάζονταν απλά έναν καλό παρουσιαστή (π.χ. το “Just the two of us”). Δεν ξέρω πως «βαθμολόγησαν» οι ειδήμονες τον Καπουτζίδη ως παρουσιαστή, αλλά αν είμαστε ειλικρινείς θα πρέπει πάλι να ομολογήσουμε πως ο Καπουτζίδης και στην παρουσίαση δεν τα πήγε άσχημα. Δυστυχώς ή ευτυχώς για κάποιους, ο πραγματικά ταλαντούχος άνθρωπος μπορεί να είναι καλός σε αρκετούς τομείς. Όχι φυσικά σε όλους, αλλά σε αρκετούς, ειδικά δε αν αυτοί έχουν κοινά στοιχεία μεταξύ τους.

Έτσι λοιπόν ο πραγματικά ταλαντούχος κύριος Γιώργος Καπουτζίδης ετοίμασε την καινούρια του σειρά και ενθουσίασε πολλούς – ακόμη κι αυτούς που στοιχημάτιζαν πως μετά το «Παρά πέντε» ο Καπουτζίδης δε θα είναι τόσο «τυχερός» με την επιτυχία. Αυτό όμως που ίσως θα ‘πρεπε να καταλάβουμε μια για πάντα στην Ελλάδα είναι πως ένας άνθρωπος που δουλεύει κι εξελίσσει το ταλέντο του – χωρίς παράλληλα να κάνει κάθε λίγο και λιγάκι μεγαλεπίβολες δηλώσεις προκειμένου να επιδείξει τις αέναες καλλιτεχνικές του ανησυχίες – μπορεί πάντα να παραδίδει ένα αξιοπρεπές και ευχάριστα διαφορετικό τελικό αποτέλεσμα. Αντί ν’ αμφισβητούμε την λεπτομερειακή δουλειά που φαίνεται να ‘χει ρίξει ο Καπουτζίδης πάνω στη νέα του σειρά, καλό θα είναι να βρούμε κι άλλους που να είναι έτοιμοι να κάνουν κάτι ανάλογο – σίγουρα υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω απλά κι αυτοί λογικά την κατάλληλη ευκαιρία ψάχνουν για να δουλέψουν όπως ξέρουν ή θέλουν. Όσο πιο σωστούς κι ανήσυχους επαγγελματίες σαν τον Καπουτζίδη μαζέψει η ελληνική τηλεόραση τόσο πιο πολύ θα βλέπεται και όλο και πιο σύντομα οι αγανακτισμένοι «αποχωρήσαντες» τηλεθεατές των τελευταίων ετών θα επιστρέψουν μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες τους.

Η αμερικάνικη τηλεόραση δεν είναι – τις περισσότερες φορές – υπέροχη επειδή ήρθε απ’ το διάστημα. Είναι – τις περισσότερες φορές – υπέροχη γιατί πολλοί άνθρωποι δουλεύουν σαν σκυλιά για ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Ναι, έχουν λεφτά (εμείς πια δεν έχουμε πολλά) αλλά έχουν κι ανθρώπους που δουλεύουν (οι οποίοι φαντάζομαι πως αν δε δουλεύουν απλά θ’ απολυθούν λόγω έλλειψης παραγωγικότητας). Γιατί κάτι μου λέει πως αν κι εμείς αρχίσουμε να δουλεύουμε σοβαρά κι οργανωμένα εδώ, θα έχουμε σίγουρα πολύ καλύτερα τηλεοπτικά αποτελέσματα; Δε χρειάζεται να βάλουμε στόχο τα επίπεδα της αμερικάνικης τηλεόρασης, αλλά τη δημιουργία της καλύτερης ελληνικής τηλεόρασης μέχρι και σήμερα. Και φυσικά και το μπορούμε αυτό, όμως το θέλουμε;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s