Μελαγχολία των γιορτών ή ανάγκη για απομόνωση και ηρεμία;

Καλά Χριστούγεννα!
Καλά Χριστούγεννα!

Αφιερωμένο σ’ αυτούς που ποτέ δεν υπήρξαν party animals καθώς δε τα κατάφερναν να συμμετέχουν σε κάθε μαζικό ξεφάντωμα «Επειδή όλοι αυτό κάνουν». Ξέρετε ήδη – πριν σας το γράψω εγώ εδώ – πως η διαφοροποίηση από τους πολλούς είναι συχνά δύσκολη υπόθεση αλλά όχι ακατόρθωτη. Και συνήθως αξίζει!

Ας το γράψω λοιπόν μια και το ‘χω αποδεχτεί. Τις γιορτές κάτι με πιάνει και θέλω να μένω μόνη.

Τη μια στιγμή θέλω να βγω, να δω φίλους, να πιω, να διασκεδάσω και την άλλη θέλω να μείνω μέσα, να κάτσω σε μια γωνιά και να γράψω ή να διαβάσω.

Από παιδί ήμουν έτσι. Ήταν λες και γεννήθηκα έχοντας χορτάσει τα πάρτι και το «έξω». Το λάτρευα το «μέσα», να μένω στο δικό μου χώρο. Το σπίτι μου ήταν πάντα η φωλιά μου. Γι’ αυτό και το φρόντιζα πάντα όσο περισσότερο μπορούσα. Το έφτιαχνα με το δικό μου τρόπο. Δε μ’ ένοιαζε αν θα μπορούσε να ζήσει κάποιος άλλος εκεί που ζούσα εγώ. Αυτό το μέρος έπρεπε να ‘ναι όμορφο, ασφαλές και λειτουργικό για ‘μένα.

Το «έξω» δεν ήταν ποτέ κανόνας, αλλά κάθε φορά οριζόταν και προγραμματιζόταν υπό προϋποθέσεις. Έξω; Πού έξω; Πώς; Πότε; Με ποιον; Θα ‘ναι κι άλλοι; Πάντα δύσκολη στο να πω το ναι. Πάντα με την ιδέα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ν’ ακυρώσω τελευταία στιγμή και να μείνω μέσα. Πολλές φορές ντρεπόμουν ν’ αρνηθώ. Πάλι ν’ αρνηθώ; Τόσες φορές δεν ακολούθησα στο παρελθόν.  Και η σημερινή άλλη μία; Κι αν πω το ναι δε θα τρώγομαι μετά που το είπα; Τι ήθελαν και με πήραν τηλέφωνο, τι ήθελα και δέχτηκα; Ναι αλλά θα μπορούσε να ‘ναι πολύ ωραία σήμερα. Αφού άλλες φορές ήταν. Έλα λοιπόν ας βγω, ας δώσω μια ευκαιρία. Πάλι μέσα να κάθομαι;

Τις γιορτές η αντικοινωνικότητα μου αγγίζει τα όρια της παράνοιας. Παντού κόσμος, παντού κίνηση, παντού υπερβολικός θόρυβος. Κι εγώ να δυσκολεύομαι να διασκεδάσω γενικά. Και να μου λείπει ακόμη περισσότερο η ησυχία του σπιτιού μου. Η οποία ησυχία διαταράσσεται κυρίως από ‘μένα. Όποτε εγώ αποφασίσω πως θέλω κάτι τέτοιο.

Δεν αντέχω τις γιορτές με το «ευχάριστα φορτισμένο» κλίμα με το στανιό – και με ανακούφιση ξέρω πως πολλοί εκεί έξω νιώθουν το ίδιο. Μπορεί τώρα να θέλω ν’ ακούσω τα κάλαντα και δυο ώρες μετά να μείνω μόνη και να πέσω σε βαριά μελαγχολία. Ποιος είπε πως η χαρά πρέπει να κρατά για μέρες; Μάλλον το μάρκετινγκ και οι νόμοι της αγοράς το λένε. Η οποία αγορά κιόλας προσπαθεί να δουλέψει εδώ στην Ελλάδα αλλά δεν ξέρω τι καταφέρνει – να ένας καλός λόγος να πέσει κάποιος σε βαριά μελαγχολία τις γιορτές.

Μη με παρεξηγήσετε. Μοιάζω μισάνθρωπος αλλά δεν είμαι τόσο. Δείχνω αφ’ υψηλού αλλά η ψυχή μου το ξέρει πόσο δε θέλω οι καλοί μου φίλοι να βαρεθούνε τις παραξενιές και τις ιδιορρυθμίες του χαρακτήρα μου. Περιμένω πως και πως τα Χριστούγεννα μα για να τα γιορτάσω όπως θέλω εγώ. Με λίγα άτομα κάθε φορά, με καλά μαγειρεμένο φαγητό, με μικρά συμβολικά αλλά πρωτότυπα δώρα και με πολύ πολύ πολύ γέλιο. Δε τα μπορώ τα νταούλια συνέχεια, δε τις αντέχω τις δυνατές τις μουσικές, δε μπορώ να πίνω το ποτό μου με άλλα πεντακόσια άτομα σ’ ένα μαγαζί εκατό τετραγωνικών απλά και μόνο γιατί άλλαξε ο χρόνος (αυτή είναι η δουλειά του, να περνάει και ν’ αλλάζει κάθε 12 μήνες!). Ακόμη και τώρα που κάθομαι μέσα, μόνη στο υπνοδωμάτιο μου και  είναι βράδυ παραμονής Χριστουγέννων σας ορκίζομαι: Ουδόλως ζηλεύω όλους όσους βγήκαν να ξεφαντώσουν, να βρεθούν με πολύ κόσμο, να παραμείνουν έξω ως το πρωί. Αυτό που θέλω να κάνω εγώ είναι να εκμεταλλευτώ το ήσυχο βράδυ μου απασχολώντας τον εαυτό μου με διάφορα που πολλές φορές παραπονιέμαι ότι δεν έχω το χρόνο να τα κάνω, μα τώρα μου δίνεται απλόχερα η ευκαιρία. Εξάλλου τις μέρες μας, τις νύχτες μας, τις στιγμές γαλήνης κι ευτυχίας εμείς οι ίδιοι δε τις φτιάχνουμε; Με τον τρόπο μας;

Γιατί γράφω αυτά τα λόγια απόψε; Ίσως προσπαθώ εδώ και ώρα να διαμορφώσω μια μικρή μορφή απολογίας από κάποιους προς μερικούς άλλους. Είναι που θέλω να σας πω πως κάποιοι άνθρωποι ειλικρινά δεν είναι πως δε θέλουν μα δε το μπορούν να διασκεδάσουν με τους πολλούς εκεί έξω. Όχι επειδή το παίζουν ξεχωριστοί ή κουλτουριάρηδες ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο υποθέτετε. Όχι επειδή δεν αγαπούν κανέναν πραγματικά. Όχι επειδή δεν τους προσκάλεσαν κάπου. Μα γιατί προτιμούν απ’ το να γίνουν κακή παρέα ζώντας ξανά μια «μία από τα ίδια» εμπειρία – η οποία γνωρίζουν πως ούτε αυτή τη φορά θα τους «καλύψει», όπως κι όλες τις άλλες φορές – να διαλέξουν την ασφάλεια του δικού τους χώρου και τη γαλήνη της προσωπικής τους ρουτίνας. Ναι, ξέρω πως κάποιες φορές πρέπει να τη σπάμε τη ρουτίνα. Ίσως απλά όχι απόψε. Εντάξει; Ίσως αύριο να το δοκιμάσουμε. Εξάλλου η μια μέρα πάντα δεν είναι αλλιώτικη από την άλλη; Προς το παρόν όσοι θα βγείτε καλά να περάσετε. Κι ελπίζω να είστε οκέι μ’ εμάς που θα μείνουμε μέσα.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους – party animals και μη – και καλό υπόλοιπο γιορτών. Να περάσετε υπέροχα, έτσι όπως ακριβώς το σχεδιάσατε ή κι ακόμη καλύτερα!😉

Σας φιλώ,

Φανή

2 thoughts on “Μελαγχολία των γιορτών ή ανάγκη για απομόνωση και ηρεμία;

  1. electra

    Όταν διάβασα το άρθρο σου, ήταν λες και διάβαζα το ημερολόγιό μου..
    Άλλη μια κατάδυσή σου στην ψυχή μου. Να είσαι πάντα καλά.
    Καλή Χρονιά με πολλές χαρούμενες στιγμές!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s