Το ζώο που ξεψυχά

Το ζώο που ξεψυχά - Φίλιπ Ροθ
Το ζώο που ξεψυχά – Φίλιπ Ροθ

O Φίλιπ Ροθ δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Πολυγραφότατος και πολυβραβευμένος ο Αμερικανός συγγραφές έχει καταφέρει τις τελευταίες δεκαετίες να κερδίσει το τρομερό ενδιαφέρον πολλών γύρω από τα βιβλία του με τα ιδιαίτερα και πρωτότυπα θέματα. Τον «γνώρισα» πριν μερικά χρόνια διαβάζοντας μετά από προτροπή φίλου «Το σύνδρομο Πορτνόυ». Ήταν ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αλλά και παράξενο βιβλίο (σε σχέση με ό,τι είχα διαβάσει ως τότε) στο οποίο ο Ροθ με ιδιαίτερη γλαφυρότητα περιγράφει τη σεξουαλική ζωή, τις φαντασιώσεις και τις έμμονες ιδέες ενός νεαρού Αμερικάνου – τις περισσότερες από τις οποίες τις κουβαλά από την παιδική του ηλικία και την κωμικοτραγική σχέση που είχε με τους γονείς του (όπως λίγο-πολύ όλοι μας). Τελειώνοντας εκείνο το βιβλίο ένιωθα ευχάριστα καθώς ένα και μόνο – όχι ιδιαίτερα πολυσέλιδο – βιβλίο με είχε κάνει να σκεφτώ τόσα πολλά αλλά και να κατανοήσω κάποια πράγματα για τον αντρικό ψυχισμό τα οποία ως τότε μου ήταν κάπως ακατανόητα (τώρα ας υποθέσω πως κατανοώ κάπως καλύτερα και επαρκέστερα το αντρικό φύλο). Το συγκεκριμένο συναίσθημα του τότε το ένιωσα ξανά τώρα και νομίζω κάπως περισσότερο. «Το ζώο που ξεψυχά» με βύθισε περισσότερο στα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις θεωρίες και τις πεποιθήσεις του μέσου δυτικού άντρα, απλά αυτή τη φορά ο Ροθ δε διάλεξε να «πει» την ιστορία ενός νεαρού άντρα αλλά ενός ώριμου 60αρη καθηγητή Τέχνης.

Ο Ντέιβιντ είναι καθηγητής Πανεπιστημίου και αισίως διανύει την έβδομη δεκαετία της ζωής του διδάσκοντας ένα σεμινάριο γύρω από την Τέχνη στους νεαρούς μαθητές του. Ανάμεσα στο κοινό που τον παρακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι κατά καιρούς και διάφορες όμορφες νεαρές γυναίκες που μετά το τέλος του σεμιναρίου επιδιώκουν να συνάψουν βραχυχρόνιες (και μη) ερωτικές σχέσεις μαζί του. Έμπειρος πια στον τομέα του φλερτ, του ευκαιριακού σεξ και της «αναζήτησης της αισθητικής» νιώθει σίγουρος για τον εαυτό του και κάτοχος του απόλυτου ελέγχου οποιασδήποτε κατάστασης. Μέχρι που στη ζωή του μπαίνει η 24χρονη Κονσουέλα, μια νεαρή φοιτήτρια και ό,τι είχε μέχρι τώρα τακτοποιημένο κι επαρκώς δομημένο στη ζωή του μοιάζει να ταλανίζεται και ν’ αποκτά άλλη μορφή. Γρήγορα ο πρωταγωνιστής μας διαπιστώνει ότι ο πόθος είναι αλληλένδετο συναίσθημα με τη ζήλεια και ότι η ηδονή δίχως πόνο την οποία βίωνε όλα αυτά τα χρόνια τον είχε αφήσει εντελώς απροετοίμαστο για τη στιγμή που θα νοιαζόταν και θα ήθελε πραγματικά να κρατήσει μια γυναίκα στη ζωή του.

Ο Φίλιπ Ροθ μιλάει κυνικά, στεγνά και όλο χιούμορ για τον άντρα, τις αντιλήψεις και τις ελευθερίες με τις οποίες τον μεγαλώνουν. Την ίδια στιγμή μιλάει για τους ολοφάνερους ψυχαναγκασμούς και τις ευθύνες τις οποίες φορτώνεται ένας άντρας από την κοινωνία, την οικογένεια του αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Ευθύνες που αν δεν «φιλτράρει» με αιρετική διάθεση θ’ αναγκαστεί να τις επωμιστεί για το υπόλοιπο της ζωής του υποδυόμενος είτε τον οσιομάρτυρα, είτε το μεγάλο καθίκι. Απ’ την άλλη ο Ροθ δε διστάζει να μιλήσει για την γυναικεία σεξουαλική απελευθέρωση και για τη δοξασμένη ώρα που κάποιες αληθινά φιλελεύθερες γυναίκες κατάφεραν να κάνουν την αρχή προκειμένου να σπάσουν τα ταμπού και οι προκαταλήψεις σχετικά με τη γυναικεία σεξουαλική «εγκράτεια» και την αποστειρωμένη άλογη ηθική γύρω από τη γυναικεία σεξουαλική συμπεριφορά.

«Το ζώο που ξεψυχά» αποτελεί μια ωδή στη νεότητα, την ομορφιά, την τέχνη, την ερωτική εμπειρία. Μιλά με βαθύ και αιχμηρό τρόπο για ανθρώπινες επιλογές, λάθη, τύψεις, ανασφάλειες, συγκρουσιακές σχέσεις, την πολλές φορές αδιέξοδη αλληλεξάρτηση παιδιών και γονέων. Τα γηρατειά, η ζωή που τρέχει να φύγει, οι στιγμές των ανθρώπων πριν τον αναπόφευκτο θάνατο επανέρχονται ξανά και ξανά στις σελίδες του βιβλίου και ζητούν ανάλυση κι απάντηση, τη στιγμή που η φθορά και η βραχυχρόνια παρουσία όλων μας στη ζωή είναι αναπόφευκτες και δε θα μπορέσουν ποτέ ν’ αναλυθούν πλήρως. Και μάλλον γι’ αυτό όλοι μας συνεχίζουμε ν’ αναρωτιόμαστε ξανά και ξανά για όλα τα παραπάνω.

Υποσημείωση: Για όποιον ενδιαφέρεται να δει την κινηματογραφική μεταφορά του εν λόγω βιβλίου ας αναζητήσει την ταινία του 2008 με τίτλο “Elegy”. Οι δημιουργοί της έκαναν μια αρκετά αξιοπρεπή προσπάθεια να μεταφέρουν την ιστορία που είπε ο Ροθ όσο πιο καλά μπορούσαν στο κινηματογραφικό πανί. Η ταινία που δημιούργησαν είναι όμορφη και γοητευτική!

One thought on “Το ζώο που ξεψυχά

  1. Παράθεμα: Αγαπημένες αισθησιακές ταινίες – Νο 2 – Της Φανής της φάνηκε ωραίο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s