Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ
Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ

Συνοδευτική μουσική για το άρθρο: “Imagine” από John Lennon

Τον περασμένο Γενάρη ανέβηκα γι’ ακόμη μια φορά στο Άμστερνταμ με την ευκαιρία του ερχομού μιας φίλης στην Ολλανδία. Αφού είχε ήδη δει το Ρότερνταμ και μες τις προηγούμενες μέρες είχαμε πεταχτεί και μέχρι την Χάγη, έπρεπε να δούμε πλέον και την ολλανδική πρωτεύουσα. Και μέσα σ’ όσα προλάβαμε να επισκεφτούμε το Σαββατοκύριακο που μείναμε στο Άμστερνταμ ήταν και «Το σπίτι της Άννας Φρανκ». Μετά την περιήγηση μας σ’ ένα από τα πιο συγκλονιστικά μουσεία που έχω επισκεφτεί (εξαιτίας φυσικά της ιστορίας του) κατευθυνθήκαμε στο κλασσικό μαγαζί κάθε μουσείου με τα σουβενίρ όπου η φίλη μου μού έκανε δώρο για την ονομαστική μου εορτή «Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» (στα ελληνικά παρακαλώ! – το πώς βρήκαμε την ελληνική έκδοση είναι μια άλλη ιστορία που ίσως πρέπει να την παρακάμψουμε για την ώρα).

Το ημερολόγιο της Ολλανδο-εβραίας (γιατί έτσι θα το ήθελε η ίδια) Άννας Φρανκ είναι ένα από τα σημαντικότερα ντοκουμέντα περιγραφής της κτηνωδίας των Ναζί πάνω στους Εβραίους (και όχι μόνο). Κατά τη διάρκεια του β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι εξαπλωμένες ιδέες του Χίτλερ είχαν καλλιεργήσει πρωτόγνωρο αντισημιτισμό σε ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη. Ποιος θα μπορούσε να αποδώσει καλύτερα τα όσα υπέστησαν οι Εβραίοι εκείνη την περίοδο αν όχι μια μικρή Εβραία;  Η Άννα Φρανκ ξεκινά να καταγράφει την καθημερινότητα της από το καλοκαίρι του 1942, όταν βρισκόταν σε ηλικία 13 ετών. Ήδη στα πρώτα της γραπτά μας περιγράφει τις δυσκολίες της ζωής της μετά τους πρώτους νόμους κατά των Εβραίων οι οποίοι εφαρμόζονταν σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Γρήγορα η Άννας Φρανκ παύει να γράφει στο σπίτι της καθώς σύσσωμη η οικογένεια Φρανκ μετακομίζει με τη βοήθεια κάποιων φίλων χριστιανών στο περίφημο σπίτι-«καταφύγιο» με σκοπό τη διάσωση τους από την κτηνωδία των Γερμανών στρατιωτικών οι οποίοι ήδη «μάζευαν» Εβραίους. Στο καταφύγιο η οικογένεια Φρανκ θα κρυφτεί τα επόμενα 2,5 χρόνια μαζί με άλλους τέσσερις Εβραίους μέχρι τη μέρα της σύλληψη τους από τους αξιωματικούς των Ες-Ες τον Αύγουστο του 1944.

Η Άννα όσο βρίσκεται μες το Καταφύγιο μιλάει για τα πάντα. Λόγω του εγκλεισμού της έχει καλώς ή κακώς πολύ χρόνο τον οποίο «πολεμά» να τον γεμίσει όσο πιο ευχάριστα μπορεί. Γράφει, διαβάζει, μαθαίνει ξένες γλώσσες μα πάνω απ’ όλα προσπαθεί να συνεχίσει να ονειρεύεται τη ζωή της μετά τον πόλεμο. Η συγκλονιστική της προσπάθεια να βιώσει μια όσο το δυνατόν πιο ομαλή εφηβεία μες σ’ έναν χώρο στον οποίο δικαίως νιώθει διαρκώς «εγκλωβισμένη» καταγράφεται σε κάθε σελίδα του ημερολογίου της. Παράλληλα όμως η Άννα σπεύδει συνεχώς να δηλώσει ευγνώμων για τη μοίρα της καθώς έχει την απόλυτη επίγνωση ότι όλες οι Εβραίες συμμαθήτριες της οι οποίες δε μπόρεσαν να φύγουν ή κάπως να διασωθούν πρόκειται να ή έχουν ήδη πεθάνει.

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ δεν είναι ένα απλό ημερολόγιο των σκέψεων μιας έφηβης. Είναι η απόδειξη ότι ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες η ανθρώπινη καρδιά δεν παύει να ελπίζει, να εύχεται, να επιθυμεί και να περιμένει κάτι καλύτερο. Η Άννα φωνάζει, θυμώνει, κλαίει, φοβάται, γελάει, ερωτεύεται, καθώς περιμένει τη μέρα που θα μπορέσει πάλι να βγει να τρέξει ή να κάνει ποδήλατο ξέγνοιαστη στους δρόμους. Είναι απίστευτη η προσαρμοστικότητα ενός ανθρώπου από την απελπισία και τον φόβο του θανάτου πάλι πίσω στην ελπίδα και τη χαρά για τη ζωή και μετά πάλι αντίστροφα. Τελικά το ένστικτο επιβίωσης είναι ένα από τα πιο δυνατά ανθρώπινα ένστικτα, μόνο που δεν αρκεί απλά η σωματική επιβίωση. Η ψυχή και το πνεύμα πρέπει επίσης να συνεχίσουν πάση θυσία να λειτουργούν σωστά προκειμένου οι κακές μέρες της ζωής να μείνουν κάποτε πραγματικά πίσω. Αυτό είναι που προσπαθεί να κάνει η Άννα σχεδόν κάθε μέρα: να μένει δυνατή, σταθερή και πιστή στην ιδέα ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα για ‘κείνη, την οικογένεια της, τους Εβραίους και εντέλει όλο τον κόσμο.

Μετά από μαρτυρίες ξέρουμε πως η 15χρονη Άννα Φρανκ έφυγε από τη ζωή το 1944 βρισκόμενη ακόμα μες σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το τελευταίο άτομο που την είδε μίλησε για μια Άννα απελπισμένη που πια δεν ήθελε να ζήσει και να προσπαθήσει για τίποτα (πιστεύοντας και ότι κανένας από τους δικούς της δε βρισκόταν πια στη ζωή). Το μεγάλο της όνειρο να γίνει μια μεγάλη συγγραφέας θα μπορούσε να είχε σβήσει μαζί της, αλλά τελικά εκπληρώθηκε μέσα από τις ενέργειες του ίδιου της του πατέρα. Ο Όττο Φρανκ ήταν ο μόνος από τους «παράνομους» του Καταφυγίου που διασώθηκε. Μετά το τέλος του πολέμου γύρισε στο Άμστερνταμ και αφού βρήκε το ημερολόγιο της Άννας στο παλιό καταφύγιο, αποφάσισε ν’ αγωνιστεί σε όλη την υπόλοιπη ζωή του ώστε όλοι να μάθουν τα όσα έζησε ο ίδιος, τα όσα βίωσαν οι Εβραίοι, τα όσα κατέγραψε αλλά και δεν κατέγραψε η ιστορία, μα πάνω απ’ όλα όσα ήθελε να πει η Άννα στον κόσμο εκεί έξω.

Δεν χρειάζεται να σας προτρέψω να διαβάσετε το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ. Εγώ το διάβασα σε μεγάλη ηλικία μα είμαι πολύ χαρούμενη γιατί ένα βιβλίο που εδώ και χρόνια το γνώριζα «θολά», πλέον κατάφερα να το πάρω στα χέρια μου και να το αγαπήσω όπως του πρέπει. Δεν χρειάζεται επίσης να σας προτρέψω να επισκεφτείτε το «σπίτι της Άννας Φρανκ» αν ποτέ ο δρόμος σας βγάλει προς το Άμστερνταμ. Είναι πολύ διαφορετικό απ’ οτιδήποτε άλλο μπορείτε να βρείτε στην ολλανδική πρωτεύουσα και γι’ αυτό φυσικά αξίζει τόσο πολύ μια επίσκεψη (κι ας πέσετε κι εσείς στην μονίμως υπερβολικά μεγάλη ουρά που περιμένει απ’ έξω).

4 thoughts on “Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ

    1. Ωραία ερώτηση Άρτεμις αλλά μου φαίνεται ότι όποια απάντηση κι αν σου δώσω δε θα αρκεί. Φαντάζομαι ένα άρθρο στο μέλλον θα ήταν καλύτερος οδηγός για όλους όσους θέλουν να επισκεφτούν το Άμστερνταμ (το έχω στα σκαριά, μένει απλά να το ολοκληρώσω κιόλας).

      Ενδεικτικά πάντως να σου πω ότι αυτό που αξίζει να δεις σίγουρα στο Άμστερνταμ είναι όλο το παλιό κέντρο με ό,τι συμπεριλαμβάνει αυτό (ένας δωρεάν χάρτης από οποιοδήποτε τουριστικό μαγαζί εκεί γύρω θα σε κατατοπίσει καλύτερα). Χωρίς δεύτερη σκέψη να πας να δεις έργα του Ρέμπραντ και του Βαν Γκογκ, να πας στο μουσείο της Heineken για να δεις πως κατασκευάζεται μια από τις διασημότερες μπύρες στον κόσμο, να πας στην πλατεία των μουσείων και να μπεις στο Rijksmuseum κι έπειτα να βγάλεις φωτογραφία (όπως όλοι) στα τεράστια γράμματα που λένε I AM-STERDAM.

      ;Έπειτα θα σου πρότεινα να δεις τον «εναλλακτικό» τουριστικό οδηγό του Άμστερνταμ (μην ξεχνιόμαστε είστε στην Ολλανδία!). Πήγαινε στο Sex Museum και στο Μουσείο των Βασανιστηρίων (λίγο πιο κάτω από το σιδηροδρομικό σταθμό) και με το που δύσει ο ήλιος θα πας (έστω και για μια γρήγορη βόλτα) στο Red Light District.

      Αυτά μου έρχονται πρώτα κι εύκολα στο μυαλό… Τα υπόλοιπα (που λογικά θα θυμηθώ κάποια στιγμή) θα τα δεις γραμμένα στο αναλυτικό άρθρο που θα γράψω.😉

      1. Έχω πάει στο Άμστερνταμ, αλλά δυστυχώς μόνο για 4 μέρες. Πολύ λίγος χρόνος γι’ αυτή την πόλη! Θέλω οπωσδήποτε να ξαναπάω στο μέλλον!

        Είχα πάει στο Μουσείο του Van Gogh (απλά απίστευτο!), στο Red Light Destrict και σε live Sex Show, το οποίο μάλιστα δεν ήταν καθόλου sexy! Χαχα!

        Ανυπομονώ να διαβάσω τα μελλοντικά ποστ σου! Θα τα ξαναπούμε!🙂

  1. Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο σου Άρτεμις! Σου εύχομαι να ξαναρθείς σύντομα Ολλανδία και πέρα από το Άμστερνταμ να έχεις χρόνο να επισκεφτείς και άλλα ωραία μέρη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s