Βερίκοκα

Βερίκοκα
Βερίκοκα

Σήμερα το πρωί άνοιξα το ψυγείο μου και πήρα στις χούφτες μου μερικά βερίκοκα. Τα βρήκα χθες ανέλπιστα στο μανάβικο του αγαπημένου μου σούπερ-μάρκετ και χωρίς δεύτερη σκέψη τα έβαλα στο καλάθι μου. Δεν ξέρω κι εγώ πόσο καιρό είχα να φάω βερίκοκα και οι ενοχικές σκέψεις του τύπου «Δεν τρώω συχνά φρούτα», «Δεν παίρνω βιταμίνες» (λες και η μάνα μου είναι παντού και πάντα μαζί μου και μου τα σούρνει!) μ’ έκαναν εκείνη τη στιγμή να ορκιστώ ότι αυτό το κεσεδάκι βερίκοκα θα το φάω πολύ γρήγορα και όχι, δε θα επιτρέψω να μείνουν στο ψυγείο και να χαλάσουν!

Με το που έβαλα το πρώτο τραγανό βερίκοκο στο στόμα μου, ένιωσα αυτόματα να πηγαίνω σχεδόν τρία χρόνια πίσω. Ναι, εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα πότε είχα την ευκαιρία να ξανά φάω βερίκοκα. Πότε θα μπορούσα να είχα φάει, αλλά τελικά τα έφαγε κάποιος άλλος στη θέση μου. Κι ευτυχώς γιατί αυτός ο κάποιος ήταν πραγματικά χαρούμενος που τα ‘τρωγε.

Τρία χρόνια πριν, φοιτήτρια ακόμα στη Θεσσαλονίκη, έκανα κάποια ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά κι εφήβους για να βγάζω το χαρτζιλίκι μου. Σ’ ένα σπίτι που πήγαινα αρκετά συχνά κι είχα αποκτήσει μια πιο στενή σχέση τόσο με τη «μαθήτρια» μου, όσο και με την οικογένεια της, μου προσέφεραν μια ανοιξιάτικη μέρα μια σακούλα γεμάτη βερίκοκα. Είχαν ήδη ένα ξεχειλισμένο καφάσι απ’ αυτά πάνω στο τραπέζι της κουζίνας τους και σχεδόν με παρακαλούσαν να πάρω λίγα, καθώς –ολοφάνερα- ήταν πάρα πολλά για μια τετραμελή οικογένεια. Δε θυμάμαι πως είχαν καταλήξει τόσα πολλά βερίκοκα στην κατοχή τους, θυμάμαι μόνο τον εαυτό μου να παίρνω την αρκετά βαριά σακούλα στα χέρια μου λέγοντας τους ταυτόχρονα πως και για τη δική μου οικογένεια τόσο βερίκοκα ήταν πολλά. Η επιμονή τους να τα πάρω μαζί με την καλή τους πρόθεση να μου τα δώσουν – και να τα ξεφορτωθούν παράλληλα! – μ’ έκαναν τελικά να τα δεχτώ ευχαριστώντας τους. Έτσι με τη βαριά εκείνη σακούλα ξεκίνησα να επιστρέψω στο σπίτι μου.

Θυμάμαι ακόμα ότι προχωρούσα με το επιπρόσθετο βάρος και ζοριζόμουν αρκετά στο να προχωρήσω γρήγορα. Η άνοιξη είχε μπει για τα καλά και θυμάμαι ότι διψούσα αρκετά. Παρ’ όλα αυτά έκανα υπομονή και προσπάθησα να κρατήσω σταθερό βήμα, αφού σε 15-20 λεπτά θα βρισκόμουν σπίτι μου και θα ηρεμούσα από την όποια ταλαιπωρία. Περίπου στα μισά της διαδρομής  (θυμάμαι ανέβαινα την Πέτρου Συνδίκα για να βγω στην Κωνσταντίνου Καραμανλή) αντίκρισα σε μια γωνιά του πεζοδρομίου στ’ αριστερά μου, μια γριά ζητιάνα κυριολεκτικά κουλουριασμένη και κολλημένη σ’ έναν τοίχο. Ήταν πάρα πολύ αδύνατη και τα ρούχα της ήταν σχεδόν κουρέλια. Κι όμως δεν ήταν το παρουσιαστικό της που μ’ έκανε να την προσέξω, αλλά τα μεγάλα, σχεδόν μόνιμα γουρλωμένα μάτια της και το γεγονός ότι σ’ έκανε να γυρίζεις προς το μέρος της με κάποιες άναρθρες κραυγές που έβγαζε κατά διαστήματα. Έτσι όταν πέρασα κι εγώ από μπροστά της με κοίταξε έντονα, μου άπλωσε το χέρι και έβγαλε ένα παρατεταμένο και με μια δόση απελπισίας «Αααα» από το στόμα της. Δεν ξέρω γιατί, μα σταμάτησα μπροστά της, ενώ δε μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου εύκολα να σταματά μπροστά σε άτομα που ζητιανεύουν (επηρεασμένη προφανώς απ’ όλα αυτά που ακούγονται για οργανωμένα κυκλώματα ζητιάνων με σκοπό την εκμετάλλευση τους κ.λ.π.). Η πρώτη μου σκέψη ήταν να δω αν είχα καθόλου κέρματα πάνω μου, αλλά δυο δευτερόλεπτα μετά συνειδητοποίησα ότι κουβαλούσα κάτι πολύ καλύτερο πάνω μου. Στο αριστερό μου χέρι – από τη μεριά της – κρατούσα ακόμη τη σακούλα με τα βερίκοκα. Χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη στιγμή άπλωσα το χέρι με τη σακούλα προς το μέρος της και αυθόρμητα τη ρώτησα «Τα θέλεις;». Δε μπορώ να θυμηθώ αν κούνησε το κεφάλι της δίνοντας μια απόκριση, περισσότερο θυμάμαι τα μάτια της που πια ήταν τελείως γουρλωμένα και κοιτούσαν μια εμένα και μια τη σακούλα. Χωρίς να περιμένω άλλη κίνηση άπλωσα με περισσότερο θάρρος τη σακούλα προς αυτήν και της είπα ενθαρρυντικά: «Είναι βερίκοκα. Πάρτα να τα φας».

Την αμέσως επόμενη στιγμή θυμάμαι αυτή την πραγματικά αδύναμη γυναίκα ν’ αρπάζει τη σακούλα με πρωτόγνωρη δύναμη και να την φέρνει μ’ ένα είδος φόβου και καχυποψίας προς το μέρος της. Θυμάμαι πως χαμογέλασα όταν την είδα ν’ ανοίγει –με πιο γουρλωμένα μάτια από ποτέ – τη σακούλα, ενώ τη στιγμή που έβαλα το ένα πόδι μπροστά για να συνεχίσω το δρόμο μου προς το σπίτι, την είδα με την περιφερειακή μου όραση να δαγκώνει με λαχτάρα το πρώτο κομμάτι βερίκοκο.

Λίγα λεπτά αργότερα και συνειδητοποιώντας πια τι ακριβώς συνέβη, ένιωσα ένα πρωτόγνωρο ξελάφρωμα. Δεν κουβαλούσα πια τη βαριά σακούλα με τα βερίκοκα αφού την είχα δώσει σε κάποιον που το «βάρος» της μόνο πρόβλημα δε θα του ήταν. Ταυτόχρονα, όμως με το γλυκό συναίσθημα του «η σακούλα πήγε τελικά εκεί που έπρεπε» ένιωθα κι έναν κόμπο στο στομάχι. Αναφέρομαι στον κόμπο που νιώθει λογικά κάθε άνθρωπος όταν συνειδητοποιεί ότι αντικειμενικά είναι προνομιούχος. Γιατί αυτό ήμουν. Ειλικρινά κι έξω από τα δόντια: δεν είχα κάνει κάποια καλή πράξη, απλά μόλις είχα δώσει κάτι που δε χρειαζόμουν καθόλου. Και δεν το χρειαζόμουν γιατί ήμουν προνομιούχα. Όταν δεν ξέρω τι να κάνω μια σακούλα βερίκοκα γιατί μου γεμίζει υπερβολικά το ψυγείο ή φοβάμαι ότι δε θα φάω τίποτα από το περιεχόμενο της – άρα αργά ή γρήγορα θα την πετάξω – τότε ναι, είμαι προνομιούχα. Όποιος πετάει φαγητό στις μέρες μας με αυτόν τον χαμό – και δε μιλάμε πια καθόλου για τα παιδιά στην Αφρική! – είναι προνομιούχος. Προφανώς βέβαια δε θα νιώσω ενοχές που κι εγώ όπως τόσοι και τόσοι άνθρωποι γύρω μου θέλω μια καλύτερη ζωή για ‘μένα και τους δικούς μου (με τον απαιτούμενο κόπο φυσικά προκειμένου να την αποκτήσω). Όμως οφείλω την επόμενη φορά που θα πετάξω φαγητό να παραδεχτώ τουλάχιστον στον εαυτό μου ότι αυτό το φαγητό άδικα πήγε καθώς άνετα κι ευχάριστα θα ταίριαζε στο στομάχι ενός άλλου ανθρώπου, του διπλανού μου πλέον.

Σας παρακαλώ μην πετάτε φαγητό. Αν ξέρετε πως κάτι θα σας χαλάσει και δε θα το φάτε ποτέ, δώστε το αλλού. Δυστυχώς πλέον θα βρείτε πολλούς που θα το δεχτούν με χαρά κι ευγνωμοσύνη. Το ίδιο πια προσπαθώ να κάνω κι εγώ, όλο και πιο συνειδητά. Απλά αυτή τη φορά τα βερίκοκα που αγόρασα ορκίστηκα να τα φάω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s