5 ταινίες για τις τελευταίες μέρες του Μάρτη

Cinema
Cinema

Βλέπω τόσες ταινίες που Θεέ μου ειλικρινά δε μπορώ να γράφω συνέχεια για κάθε μια που βλέπω. Έτσι σχετικά πρόσφατα μου κατέβηκε η φαεινή ιδέα να γράφω ένα άρθρο κάθε μήνα με μαζεμένες όλες τις ταινιο-προτάσεις μου. Με αυτό τον τρόπο θα ικανοποιώ πραγματικά τη ψυχαναγκαστική μου επιθυμία να γράφω για όόόόόόόλες τις καλές ταινίες που έχω δει και θα προτείνω και σ’ εσάς συχνά-πυκνά νέα και παλιά κινηματογραφικά διαμαντάκια (πάντα κατά την άποψη μου!). Περιμένω πάντα σχόλια, την προσωπική σας άποψη για κάποια ταινία αλλά και δικές σας κινηματογραφικές προτάσεις.

Πάμε στο τώρα λοιπόν. Οι πέντε παρακάτω ταινίες είναι φρεσκότατες, ήδη πετυχημένες και  βραβευμένες είτε σε διεθνή φεστιβάλ είτε στα Όσκαρ που πραγματοποιήθηκαν καμιά εικοσαριά μέρες πριν. Αν δεν τις έχετε δει, ειλικρινά σας προτρέπω  να τις δείτε άμεσα. Οι ταινίες είναι πραγματικά μία και μία.

  1. 12 χρόνια σκλάβος12 years a slave”
12 years a slave
12 years a slave

Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα φαίνεται ότι στην Αμερική (και φυσικά όχι αποκλειστικά εκεί!) και μόνο  τ’ ότι ήσουν μαύρος/η έφτανε για ν’ απαχθείς μια ωραία πρωία από το μέρος που ζούσες ελεύθερα ώστε να βρεθείς λίγο αργότερα σ’ ένα σκλαβοπάζαρο του νότου να περιμένεις να σ’ αγοράσει κάποιος πλούσιος λευκός γαιοκτήμονας. Το ίδιο συνέβη και στον Σόλομον Νόρθαπ, η ζωή του οποίου μεταφέρθηκε με καταπληκτικό τρόπο στο πανί. Δεν υπήρξαν πολλά φεστιβάλ (από τα ευρέως γνωστά τουλάχιστον) που να μην απένειμαν στο «12 χρόνια Σκλάβος» τα βραβεία «Καλύτερη ταινία» και «Ταινία της Χρονιάς». Οι ηθοποιοί που κρατούσαν τους βασικούς ρόλους ήταν συγκλονιστικοί κι επίσης υποψήφιοι για βραβείο ερμηνείας.

Τι ξεχωρίζω απ’ όλη την ταινία:  Η αγαπημένη μου απ’ όλη την ταινία είναι η Λουπίτα Ναϊόνγκ’ο (Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου) η οποία πραγματικά ήταν μαγική τόσο στο ρόλο της όσο και κατά την παραλαβή του βραβείου της. Τα λόγια της «Δεν ξεχνώ ότι τόση ευτυχία στη ζωή μου ήρθε μέσα από τον πόνο της ζωής κάποιου άλλου. Γι’ αυτό «χαιρετώ» το πνεύμα της Πάτσι (η ηρωίδα που υποδύθηκε) και Σόλομον  ευχαριστώ εσένα που είπες την ιστορία της» ήταν πραγματικά συγκινητικά.

  1. “Gravity”
Gravity
Gravity

Μετά από αυτή την ταινία ποτέ ξανά ο «χώρος» τους διαστήματος δε θα φαντάζει στο μυαλό σας ο ίδιος. Το Gravity χαρακτηρίστηκε «διαστημικό αριστούργημα» και η ιστορία του ένα θρίλερ για γερά νεύρα. Πρωταγωνιστές η Σάντρα Μπούλοκ (υποψήφια για βραβείο ερμηνείας) και ο Τζορτζ Κλούνεϊ οι οποίοι κατάφεραν με τρομερά μεγάλη επιτυχία να μας μεταφέρουν την αγωνία, την απελπισία και το δυνατό ένστικτο επιβίωσης ενός αστροναύτη που «χάνεται» στο διάστημα χωρίς να έχει επαφή με τη Γη ή με κάποιον άλλον από την αποστολή του.  Ουκ ολίγες φορές το στομάχι μου σφίχτηκε και τα χέρια μου ίδρωσαν ενώ παρακολουθούσα με απόλυτη συγκέντρωση την ταινία. Ειλικρινά δε θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που ήμουν τόσο προσηλωμένη μπροστά από μια τηλεόραση. Προεφηβικά ίσως βλέποντας κινούμενα σχέδια!

Τι ξεχωρίζω απ’ όλη την ταινία:  Τα ειδικά εφέ και κάθε τι τεχνικό. Η ταινία αποτελεί έναν οπτικό «οργασμό» για τα μάτια. Δεύτερον, η μουσική που συνόδεψε τις συγκλονιστικές εικόνες της ταινίας κατάφερε να με συνεπάρει πολλές φορές.

  1. “Captain Philips”
Captain Philips
Captain Philips

Ένα επίσης δυνατό θρίλερ βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Δυο κόσμοι συναντιούνται στον Ινδικό Ωκεανό: ένας Αμερικάνος καπετάνιος ο Ρίτσαρντ Φίλιπς με το ναυτικό πλήρωμα του εμπορικού πλοίου MaerskAlabamaκαι τέσσερις Σομαλοί πειρατές. Οι Σομαλοί πειρατές (οι οποίοι εμφανώς ενισχύουν αλλά και παράλληλα εξαρτώνται από ένα μεγάλο κύκλωμα πειρατείας) επιτίθενται το 2009 και καταλαμβάνουν το πλοίο με καπετάνιο τον Philips έχοντας ως σκοπό το οικονομικό όφελος που θα έχουν αν η ναυτιλιακή εταιρεία στην οποία είναι ασφαλισμένο το πλοίο πληρώσει αρκετά χρήματα για να πάρει το πλοίο και το πλήρωμα πίσω. Τα σχέδια των πειρατών δεν πάνε ακριβώς όπως τα θέλουν κι έτσι ο Φίλιπς βρίσκεται αιχμάλωτος και κλεισμένος μες σε μια σωστική λέμβο περιμένοντας το Αμερικάνικο Ναυτικό των Η.Π.Α. να τον σώσει. Ο Τομ Χανκς είναι γι’ άλλη μια φορά υπέροχα εκφραστικός και πειστικός στο ρόλο που του ανατέθηκε ενώ το «Captain Philips» είναι μακράν η καλύτερη ταινία που γύρισε τα τελευταία χρόνια.

Τι ξεχωρίζω απ’ όλη την ταινία:  Τον Σομαλό συμπρωταγωνιστή του Χανκς, Μπαρκάντ Αμπντί (υποψήφιος για βραβείο ερμηνείας) ο οποίος κατάφερε μες από τα εκφραστικά μάτια του και το παίξιμο του ν’ αναδείξει τη Σομαλική πραγματικότητα για έναν πειρατή, ο οποίος παρά τα όσα θα του ‘λεγε κάποιος – Αμερικάνος για παράδειγμα – βλέποντας την κατάσταση απ’ έξω, πραγματικά δεν έχει και πολλές επιλογές για να επιβιώσει ή να κάνει τη ζωή του ελάχιστα καλύτερη.

 

  1. Ο λύκος της Γουόλ Στριτ” – “Wolf of Wall street”
The wolf of the  Wall street
The wolf of the Wall street

Εντάξει, σίγουρα πρόκειται για μια καλή κι  ωραία γυρισμένη ταινία, μ’ έντονα κι όμορφα χρώματα, αξιόλογο σενάριο, αξιοπρεπή σκηνοθεσία. Όμως, τι θα άξιζε πραγματικά αυτή η ταινία αν δεν είχε ως κύριο και βασικό πρωταγωνιστή της τον υπέρ-ταλαντούχο Λεονάρντο ντι Κάπριο; Ειλικρινά αν ο Ντι Κάπριο δεν πήρε το Όσκαρ Α’ αντρικού ρόλου φέτος για τον «Λύκο της Γουόλ Στριτ«, δεν ξέρω πότε πραγματικά έχουν σκοπό να του το δώσουν (γιατί εντάξει, πλέον οι πάντες αναρωτιούνται τι στην ευχή έχει πάθει η επιτροπή των Όσκαρ με τον Ντι Κάπριο και δεν του δίνει το βραβείο  για το οποίο έχει ήδη υπάρξει υποψήφιος 4 φορές!). Όλη η ταινία είναι ενδιαφέρουσα και απολαυστική (βασισμένη επίσης σε αληθινή ιστορία) αλλά η καταπληκτικότερη σκηνή όλων ικανή να προκαλέσει γέλιο, κλάμα, αγωνία, εκνευρισμό κι ένα σωρό άλλα συναισθήματα είναι αυτή κατά την οποία ο “Τζόρνταν Μπέλφορτ” υπό την άσχημη επιρροή κάποιων ναρκωτικών ουσιών κυριολεκτικά σέρνεται και προσπαθεί με τον πιο ευφάνταστο τρόπο να μπει μες το παρκαρισμένο αμάξι του με σκοπό να τ’ οδηγήσει. Εάν αυτή η σκηνή δεν αποτελεί ένα ρεσιτάλ ερμηνείας από τον Ντι Κάπριο τότε θα πάψω να βλέπω ταινίες!

Τι ξεχωρίζω απ’ όλη την ταινία:  Μόλις προηγουμένως, περιέγραψα την πιο φοβερή σκηνή της ταινίας. Δεν περιγράφω άλλο!

  1.  “Dallas Buyers Club”
Dallas buyers club
Dallas buyers club

Η μόνη δικαιολογία για το γεγονός ότι ο Ντι Κάπριο δεν πήρε και πάλι το Όσκαρ φέτος είναι σίγουρα η βράβευση του Μάθιου Μακόναχι για τον ρόλο του οροθετικού, λαθρέμπορου φαρμάκων Ρον Γούντρουφ. Το «Dallas Buyers Club» βασίστηκε στην αληθινή ιστορία ενός ηλεκτρολόγου και καουμπόι του ροντέο, ο οποίος αφού διαγνώσθηκε με AIDS θέλησε να βρει την καλύτερη μέθοδο διατήρησης του εαυτού του στη ζωή. Μετά από μια σειρά τυχαίων γεγονότων ανακάλυψε φάρμακα μη αναγνωρισμένα από την ΥΤΦ τα οποία βελτίωναν την υγεία του. Έτσι στην πορεία αποφάσισε ν’ αρχίσει να τα εισάγει παράνομα στην Αμερική με σκοπό να βοηθήσει κι άλλους ασθενείς με AIDS να παρατείνουν τη ζωή τους. Ο τσαμπουκάς του Ρον, τα «σκαρφίσματα» του, η στάση ζωής του και η θέληση του να ζήσει αλλά και ο αγώνας του να βοηθήσει κι άλλους οροθετικούς έδωσαν στον Μάθιου Μακόναχι έναν υπέροχο χαρακτήρα να «πατήσει» και να δημιουργήσει πάνω του. Μαζί με τον συνάδελφο του Τζάρεντ Λέτο ο οποίος υποδύθηκε την τρανσέξουαλ οροθετική Ρέιον, δώσανε τις καλύτερες ερμηνείες της χρονιάς και πολύ δικαιολογημένα ήταν και οι μεγάλοι νικητές των Όσκαρ.

Τι ξεχωρίζω απ’ όλη την ταινία:  Πραγματικά και ειλικρινά την μεταμόρφωση του Τζάρεντ Λέτο, ο οποίος εξαιτίας του τεράστιου ταλέντου του καταφέρνει κάθε τόσο από τραγουδιστής της ροκ που είναι στ’ αλήθεια, να «αλλάζει» σε οτιδήποτε άλλο υποκριτικά ακραίο και κόντρα του ζητηθεί. Επιπροσθέτως, ο λόγος του στα Όσκαρ ήταν ο πιο σύντομος, ουσιώδης και συγκινητικός που έχει ακουστεί στο θεσμό τα τελευταία χρόνια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s