Θεσσαλονίκη – Αθήνα και πάλι πίσω

"Έρωτες στα τρένα"
«Έρωτες στα τρένα»

Συνοδευτική μουσική για το άρθρο «Silver train» από Rolling Stones

Την φιλάει, την αγκαλιάζει δυνατά. Εκείνη τον σφίγγει πάνω της και του τραβάει με ένταση τα μαλλιά στην περιοχή του αυχένα του. Έπειτα αποχωρίζεται για λίγο ο ένας το σώμα του άλλου. Μεσολαβούν κάποια εκατοστά απόστασης μεταξύ τους. Κοιτιούνται στα μάτια, πιο έντονα απ’ ότι πριν. Χαμογελούν ο ένας τον άλλον, αλλά ταυτόχρονα είμαι σίγουρη ότι είναι συγκινημένοι. Το πρόσωπο εκείνου είναι κατακόκκινο. Της λέει κάτι γελώντας ενώ δε μπορεί να την αφήσει από τα χέρια του. Εκείνη γι’ ακόμη μια φορά θα τον τραβήξει κοντά της και θα κολλήσει το σώμα της πάνω του. Ένα λεπτό αργότερα ακούγεται ανακοίνωση μες από τα μεγάφωνα του τρένου: «Παρακαλούνται οι επισκέπτες να αποχωρήσουν. Η αμαξοστοιχία θ’ αναχωρήσει σε δυο λεπτά». Την κοιτάζει γι’ ακόμη μια φορά στα μάτια. Τα χέρια του δε θέλουν ν’ αφήσουν τα δικά της αλλά πρέπει. Πρέπει να κατέβει από το τρένο. Εκείνη κάθεται στη θέση της κι εκείνος με ολοφάνερη δυσφορία απομακρύνεται από κοντά της. Μερικές στιγμές μετά βρίσκεται στην αποβάθρα να την κοιτάει έξω από το τρένο. Εκείνη του χαμογελάει μέσα από το τζάμι. Το τρένο ξεκινάει. Του στέλνει ένα φιλί. Τον βλέπω πόσο δεν το αντέχει που την βλέπει να φεύγει. Σηκώνει το χέρι του και την χαιρετάει. Κι έπειτα ο ένας χάνει από τα μάτια του τον άλλον.

Αυτή η σκηνή των λίγων λεπτών που μόλις έχει εκτυλιχθεί μπροστά μου μ’ έχει πάει αρκετά χρόνια πίσω. Τότε, στην εποχή που κι εγώ κατέβαινα Αθήνα για να δω εκείνον. Και που κι εκείνος ανέβαινε Θεσσαλονίκη για να δει εμένα. Ήμουν πραγματικά παιδί τότε. Ένα πιτσιρίκι που ταξίδευε σχεδόν τη μισή Ελλάδα για να δει λίγες στιγμές το αγόρι της. Και που περίμενε πώς και πώς να περάσει ο καιρός για να τον ξαναδεί. Πήγαινε-έλα, πάνω-κάτω κι ευτυχώς τότε ακόμα τα εισιτήρια για μια φοιτήτρια που ήθελε ν’ ανεβοκατέβει στην Αθήνα ήταν πάμφθηνα. Όμως, μες τα επόμενα χρόνια μεσολάβησαν πολλά και τα εισιτήρια των τρένων – μαζί με πολλά άλλα πράγματα στην Ελλάδα – πήραν την απότομη ανηφόρα.

Από τότε λοιπόν είχα καταλάβει τι σημαίνει να μένεις πεντακόσια χιλιόμετρα μακριά από τον άνθρωπο σου. Και πόση ενέργεια και ψυχική δύναμη απαιτεί αυτό το ανεβοκατέβασμα, αυτή η διαρκής ταλαιπωρία που μοναδικό της στόχο έχει το να περάσεις όμορφα για λίγο με τον άλλον πριν τον ξανά αποχωριστείς απότομα και αθέλητα. Δύσκολο πράγμα ο έρωτας εξ αποστάσεως, δύσκολο αυτό το συνεχές πήγαινε-έλα. Κι απαιτητικό και ψυχοφθόρο ακόμα. Όμως βλέποντας αυτό το ζευγάρι σήμερα μες το τρένο θυμήθηκα πως κι εγώ τότε είχα επιλέξει κάτι αντίστοιχο γιατί πίστευα πως άξιζε τον κόπο, την όποια κούραση κι εξάντληση. Ήταν που το κίνητρο πάντα ήταν πολύ δελεαστικό ώστε ν’ αποφασίσω να σταματήσω. Και σίγουρα κι αυτά τα παιδιά σήμερα έτσι το έβλεπαν και το ένιωθαν. Ό,τι και να λέμε πάντα μέσα σ’ ένα τρένο κάπου μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης ένα ζευγάρι θ’ αγκαλιάζεται δυνατά και θα λέει «σ’ αγαπώ».

Είμαι μες το τρένο, κατευθύνομαι προς Θεσσαλονίκη. Έμεινα λιγότερο από δυο μέρες στην Αθήνα. Η πρωτεύουσα ή έχει ομορφύνει πολύ ή είχα πραγματικά πολύ καιρό να ‘ρθω Ελλάδα. Κι αν η Αθήνα μου μοιάζει όμορφη, ενδιαφέρουσα, γεμάτη ζωή, ανυπομονώ να δω πως θα δείχνει η Θεσσαλονίκη αυτές τις μέρες. Καθώς το αναρωτιέμαι αυτό κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Πόσοι λόφοι και βουνά! Πόσο διαφορετικό το ελληνικό από το ολλανδικό τοπίο. Και μες αυτό το τοπίο ο έρωτας ίδιος μα τόσο διαφορετικά εκφρασμένος. Ή μήπως όχι;

Μπα, μάλλον όχι. Αν ο Σαίξπηρ έγραψε για τον έρωτα και κατάλαβαν αρκετοί άνθρωποι από πολλές διαφορετικές χώρες τι εννοούσε με αυτά που έγραφε, τότε ο έρωτας όπου υπάρχει, φυτρώνει με την ίδια ένταση και παράνοια. Έτσι δυο ερωτευμένοι δε θέλουν με τίποτα να αφήσουν τα χέρια τους μες σε μια αμαξοστοιχία στην Ελλάδα, όπως με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιο λόγο μια Ολλανδέζα δε θέλει να πάψει να φιλάει τη σύντροφο της λίγο πριν φύγει από το Ρότερνταμ για τις Βρυξέλλες. Κι αγκαλιάζονται οι δυο γυναίκες – η μια ξανθιά, η άλλη με μοβ μαλλιά – και τα φιλιά τους είναι βαθιά κι απελπισμένα. Και με πολύ κόπο η μια θ’ ανέβει στο βαγόνι και η άλλη θα μείνει κάτω να κουνήσει το χέρι της. Με τον ίδιο κόπο που το παλικάρι με τα κοκκινισμένα μάγουλα άφησε σήμερα την κοπέλα που αγαπούσε να φύγει μακριά του. Είναι που έχει την ελπίδα ότι η απόσταση δεν είναι ικανή να τους χωρίσει. Θα τους κρατήσει για λίγο μόνο μακριά. Μέχρι εκείνοι να βρουν τον τρόπο και τον τόπο να ξανά ιδωθούν.

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “Θεσσαλονίκη – Αθήνα και πάλι πίσω

  1. electra

    Χθες είχα interview με μια νεαρή από την Θεσσαλονίκη. Όταν την ρώτησα για ποιο λόγο ήρθε στην Αθήνα, μου απάντησε: «ερωτική μετανάστρια.. 6 χρόνια Θεσσαλονίκη – Αθήνα με τρένα..»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s