Περιμένοντας φίλους από την Ελλάδα

Πριν χρόνια, στην πατρική γη...
Πριν χρόνια, στην πατρική γη…

You can find this article in English here

Τι όμορφο κι – ευτυχώς – τι γνώριμο συναίσθημα! Γι’ ακόμη μια φορά θα έχω επισκέψεις από Ελλάδα. Τι κι αν πίστευα ότι η μετανάστευση είναι συνώνυμο της απομάκρυνσης αλλά και της αποξένωσης. Ευτυχώς η ζωή – μέχρι στιγμής τουλάχιστον – μου δείχνει ότι οι άνθρωποι που αγαπιούνται μπορεί ν’ αργούν αλλά πάντα βρίσκουν τρόπους και μέρη να βρίσκονται.

Πάντα όταν περιμένω κάποιον/ους ξεκινώ να κάνω μια σειρά πραγμάτων  που θυμίζει ιεροτελεστία. Προετοιμάζω τα πάντα γύρω μου αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό προκειμένου να υποδεχθώ τους επισκέπτες μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Έτσι και σήμερα από νωρίς το πρωί βάλθηκα να κάνω ετοιμασίες. Καθάρισα το σπίτι, έβαλα πλυντήριο, εφοδιάστηκα τρόφιμα για τις επόμενες μέρες. Ξέρω πως αύριο το πρωί θα βαλθώ με όρεξη να φτιάξω ένα όμορφο γεύμα ενώ παράλληλα θα κοιτάω το ρολόι κάθε λίγο και λιγάκι για να δω αν προσγειώθηκαν οι φίλοι μου και τι ώρα πρέπει να πάω να τους πάρω από το σταθμό. Αυτή η γλυκιά αναμονή σε συνδυασμό πάντα με το μικρό «ξεβόλεμα» μου από την καθημερινότητα μου πυροδοτούν μ’ ένα μαγικό τρόπο τη θέληση μου να είμαι μια αληθινά καλή οικοδέσποινα η οποία θα φροντίσει – όσο είναι δυνατόν – οι καλεσμένοι της να περάσουν αξέχαστα.

Το ‘χω σκεφτεί αρκετές φορές και πιστεύω ότι η ανάγκη μου αυτή κρύβει κι έναν μικρό ψυχαναγκασμό μέσα της. Νιώθω δηλαδή ότι οι φίλοι μου ΠΡΕΠΕΙ να περάσουν καλά εφόσον ήρθαν να με δουν, σε όποια φάση κι αν βρίσκομαι με τη ζωή μου. Κουραστικό; Ναι, σίγουρα. Σχεδόν εξουθενωτικό κάποιες φορές. Κι όμως επιμένω να πράττω έτσι. Ίσως θέλω τόσο πολύ οι φίλοι μου να νιώθουν ότι περνάμε εξίσου καλά εδώ όσο και στην Ελλάδα που πραγματικά βάζω τα δυνατά μου για να μη χρειαστεί να κάνω πάλι αυτή τη μάταιη συζήτηση η οποία πάντα έχει ως αρχικό ερώτημα το «Πότε θα βρεθούμε ξανά μόνιμα Ελλάδα;» και καταλήγει πάντα σ’ ένα γκρίζο και μπερδεμένο «Δεν ξέρω». Κι εδώ που τα λέμε δηλαδή τι νόημα έχει η ψυχαναγκαστική προσπάθεια μου να κρατήσω το κλίμα εύθυμο αφού στο τέλος πάλι τις ίδιες συζητήσεις θα κάνουμε; Τελικά μήπως είχε δίκιο ο Ηράκλειτος; Η μεγαλύτερη απώλεια είναι αυτή της πατρικής γης; Δε θα πάψουμε ποτέ να το νιώθουμε και να το συζητάμε αυτό; Πολλές φορές σκέφτομαι ότι αν η πατρική γη είναι σημαντική εξαιτίας των ανθρώπων που αφήσαμε πίσω, τότε μάλλον ποτέ δε θα πάψουμε να νιώθουμε απώλεια μέσα μας.

Όμως αυτό κάνουν οι όσο το δυνατόν πιο συχνές επισκέψεις μας σε αγαπημένα πρόσωπα. Απαλύνουν τον πόνο και τη νοσταλγία της πατρικής γης. Η πατρική γη δε θα κουνηθεί από τη θέση της, όμως ευτυχώς που οι άνθρωποι ξεκινούν και πάνε όπου θέλουν. Με αυτό τον τρόπο ξεγελούν την αίσθηση της απόστασης και – γιατί όχι – και της μοναξιάς. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η κινητικότητα – όσο έντονη και μακροχρόνια κι αν υπάρξει – δε μπορεί ν’ αποτελέσει μόνιμη λύση. Εάν η πατρική γη είναι εκεί που είναι οι άνθρωποι μας, τότε μήπως νέοι σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μας μπορούν να σημάνουν μια νέα πατρική γη; Αυτό το ερώτημα μπορεί ν’ απαντηθεί καλύτερα αν σκεφτούμε ότι πολλοί μετανάστες – μεταξύ αυτών και η υποφαινόμενη – δεν έχουν καμιά ανάγκη να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα καθώς ξέρουν πως δε θα βρουν τίποτε εκεί. Οι άνθρωποι που αποτελούν την πατρική γη έχουν σκορπίσει κυριολεκτικά σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης και προσπαθούν στο μέρος όπου βρίσκονται να χτίσουν τη δική τους ζωή, άρα να βρουν μια νέα πατρική γη. Πώς λοιπόν χωρίς αυτούς τους ανθρώπους πια να είναι ποθητή η επιστροφή; Κάθε πατρίδα είναι άδεια χωρίς τους ανθρώπους που την αποτελούν. Και άδεια πατρίδα ισούται με σκέτο χώμα, κοινώς δεν υπάρχει, δεν υφίσταται πλέον ως πατρίδα. Γι’ αυτό και η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα είναι αναγκαστικά θετική. Ναι, οι νέοι σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μας μπορούν ν’ αποτελέσουν μια νέα πατρική γη για όλους μας. Μπορούμε πάντα να χαιρόμαστε που έρχονται παλιοί φίλοι να μας δουν και να θυμηθούμε τα παλιά. Όμως όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε ότι η δημιουργία νέων δυνατών σχέσεων θα δέσει τα πόδια μας στο νέο τόπο και θα μας «γαληνέψει» στη νέα μας ζωή, τόσο πιο εύκολα θα μάθουμε ν’ αντέχουμε το μακριά από ‘κει που κάποτε πιστεύαμε ότι θα μείνουμε για πάντα. Ίσως μάλιστα τότε η απόφαση μας να φύγουμε να μοιάζει λιγότερο αναγκαία και περισσότερο συνειδητοποιημένη.

One thought on “Περιμένοντας φίλους από την Ελλάδα

  1. Παράθεμα: Expecting friends from Greece | Της Φανής της φάνηκε ωραίο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s