Η ζωή της Αντέλ – Blue is the warmest color

La vie d' Adele
La vie d’ Adele

Χθες το βράδυ είδα αυτή την πραγματικά πολυσυζητημένη ταινία. “Ταινία της χρονιάς” για πολλούς κριτικούς, “Βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα” από το Φεστιβάλ Καννών, “Από τις πιο υπέροχες και έντονες ιστορίες λεσβιακής αγάπης” με βάση κάποιους άλλους ειδικούς κινηματογράφου, “Σκληρό πορνό” με βάση τη γνώμη πολλών θεατών. Επόμενο ήταν να έχω απίστευτη περιέργεια κι αρκετά μεγάλη ανυπομονησία να δω περί τίνος πρόκειται.

 

Πολύ μεγάλη ταινία, ας ξεκινήσουμε από αυτό. “Τι Τιτανικός!” αναφώνησα όταν διάβασα κάπου ότι πρόκειται για τρίωρη ταινία. Αναπόφευκτα μου ήρθαν στο μυαλό οι γνωστές επικές τρίωρες ταινίες του Τζέιμς Κάμερον, αλλά γνωρίζοντας ότι πρόκειται για ευρωπαϊκό κινηματογράφο – και δη για μια ταινία για τη ζωή μιας νεαρής Γαλλίδας λεσβίας – αναρωτήθηκα πόσο ενδιαφέρουσες μπορεί να είναι αυτές οι τρεις κινηματογραφικές ώρες. Τελικά, ήταν ενδιαφέρουσες κι αυτό ήταν μεγάλη έκπληξη για ‘μένα! Η ταινία σεναριακά τουλάχιστον δεν έκανε κοιλιά και δε μπορώ να πω ότι υπήρξε κάποια περιττή σκηνή. Αντιλαμβανόμουν ότι βλέπουμε “τη ζωή της Αντέλ” άρα χρειαζόμασταν όλα τα κομμάτια του παζλ για να καταλάβουμε τι βλέπουμε. Αυτό όμως που ένιωσα αρκετές φορές – δε θυμάμαι να το διάβασα σε κάποια κριτική ως τώρα – ήταν ότι η ταινία έχανε κάποιες φορές το ρυθμό της. Για παράδειγμα δε γίνεται στις σκηνές του καυγά, του αποχωρισμού ή του σεξ να υπήρχε τόση ένταση στο πανί – σε βαθμό που να νιώθεις αμήχανα σα θεατής που “κρυφοκοιτάς” την απελπισία των πρωταγωνιστριών, ενώ στη σκηνή της πρώτης προσέγγισης στο μπαρ, να χασμούρηθηκα δυο φορές! Σοβαρά δεν ξέρω τι συνέβη εκεί. Η σκηνή δε είχε κάποιο φανερό ελάττωμα, αλλά για ΄μένα ήταν αφάνταστα βαρετή. Ήθελα να τελειώσει και να πάμε παρακάτω. Σε μια-δυο σκηνές ακόμα ένιωσα το ενδιαφέρον μου να μειώνεται, αλλά από ένα σημείο κι έπειτα το δικαιολόγησα σκεπτόμενη ότι σε μια τρίωρη ταινία σίγουρα κάποιες σκηνές δε μειώθηκαν στο μοντάζ. Εξάλλου, ο σκηνοθέτης της ταινίας, Abdellatif Kechiche, “κατηγορήθηκε” από πολλούς για έλλειψη οικονομίας και καλού μοντάζ στην ταινία του.

Κατά τ’ άλλα οι ερμηνείες των δυο βασικών πρωταγωνιστριών είναι απλά συγκλονιστικές. Δεν αναφέρομαι μόνο στις πολυσυζητημένες ερωτικές σκηνές (θα γράψω αμέσως μετά γι΄ αυτές) αλλά για τις βαθιά συναισθηματικές, είτε αυτές εκφράζονται με ένταση στη συμπεριφορά, είτε με μελαγχολία στα μάτια. Οι σκηνές στις οποίες η Αντέλ συνειδητοποιεί ότι δεν αντέχει να κρύβει από όλους τον πραγματικό της εαυτό, η σκηνή του μεγάλου τσακωμού και οι δυο τελευταίες δραματικές σκηνές του αποχωρισμού και του τελεσίδικου χωρισμού μπορούν να κάνουν άνετα τον θεατή να περιπέσει σε βαθιά μελαγχολία και περισυλλογή – κυρίως γιατί τέτοιες στιγμές τις έχουμε ζήσει λίγο-πολύ όλοι – γκέι και στρέιτ.

 

Όσον αφορά τις ερωτικές σκηνές καταρχάς θεωρώ ότι δεν ήταν ιδιαίτερα πολλές. Τρεις μπορεί ν’ ανακαλέσει η μνήμη μου ως έντονες ερωτικές σκηνές – αυτό σημαίνει ότι αν υπήρξαν παραπάνω απλά δεν καταγράφηκαν ως κάτι το ιδιαίτερο και γι’ αυτό δεν ανακαλούνται. Η πρώτη και κεντρική ερωτική σκηνή, δικαιολογημένα είναι η σκηνή πρόκληση-αποκάλυψη της ταινίας. Η Αντέλ κάνει πρώτη φορά έρωτα με γυναίκα και φαίνεται στον τρόπο που φιλάει, αγκαλιάζει και ικανοποιεί την ερωμένη της ότι περίμενε χρόνια για να ζήσει κάτι τέτοιο. Η σκηνή για ‘μένα ήταν βαθιά συναισθηματική και τώρα καταλαβαίνω γιατί άρεσε τόσο πολύ, κυρίως στους άντρες! Το να βλέπεις δυο γυναίκες να κάνουν έρωτα τόσο απελπισμένα μόνο έντονα συναισθήματα μπορεί να σου προκαλέσει. Οι στρέιτ γυναίκες (εννοείται σε αυτή την περίπτωση διαφέρουν οι λεσβίες για ευνόητους λόγους) δύσκολα θα ταυτιστούν με αυτό που βλέπουν καθώς δεν υπάρχει κάτι να τις ερεθίσει άμεσα εγκεφαλικά. Οι άντρες όμως που καταλαβαίνουν και βιώνουν τον έρωτα πιο ενστικτωδώς εύλογα παρακαλούσαν να μην τελειώσουν οι ερωτικές σκηνές ανάμεσα στην Έμμα και την Αντέλ. Το ίδιο θα ζητούσα κι εγώ από τον Kechiche για να λέμε την αλήθεια κι ας είμαι γυναίκα. Η πρώτη εντελώς μοναδική ερωτική σκηνή κρατάει αρκετά αλλά και καθόλου για ‘μένα. Ίσως για παράδειγμα η διπλάσια διάρκεια να μου φαινόταν αρκετή για να καταλάβουμε ειλικρινά οι πάντες ότι αυτές οι γυναίκες αν μπορούσαν πραγματικά δε θα σταματούσαν ποτέ να κάνουν έρωτα.

 

Σα γενική εκτίμηση, “Η ζωή της Αντέλ” ήταν έντονη, τραγική, ευχάριστη, αστεία, λυπητερή, απελπισμένη, ερωτική, συγκινητική, συντηρητική, φοβισμένη, επαναστατική, ριζοσπαστική, άλλοτε λεσβιακή κι άλλοτε ετεροφυλοφιλική, μα πάνω απ’ όλα ανθρώπινη. Είναι μια ζωή που αξίζει να ιδωθεί από όλους.

 

 

 

 

2 thoughts on “Η ζωή της Αντέλ – Blue is the warmest color

  1. Παράθεμα: Αγαπημένες αισθησιακές ταινίες – Νο 2 – Της Φανής της φάνηκε ωραίο!

  2. Παράθεμα: Αγαπημένες αισθησιακές ταινίες – Νο 2 – Της Φανής της φάνηκε ωραίο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s