Χάνοντας το αεροπλάνο

Όταν βλέπω αεροπλάνο....
Όταν βλέπω αεροπλάνο….

Έζησα πολύ πρόσφατα τη συγκεκριμένη εμπειρία – πηγαίνοντας στη γενέτειρα μου – και πιστεύω ότι δε θα το ξεχάσω ποτέ. Ο αγώνας δρόμου για να φτάσω από το Ρότερνταμ στο νότιο Βέλγιο, στο αεροδρόμιο του Charlerois αποδείχτηκε ιδιαίτερα αγχωτικός και εντέλει μάταιος. Διακοπή των τρένων για ώρες κι εγώ μαζί με άλλα 500 τουλάχιστον άτομα να περιμένουμε στο Rooseland να ‘ρθει κάποιος να μας μαζέψει ώστε να περάσουμε τα σύνορα και να φτάσουμε Αμβέρσα. Κρύο, ταλαιπωρία, εκνευρισμός μα πάνω απ’ όλα ασταμάτητο άγχος για το χρόνο που περνάει και το αεροπλάνο που δε θα περιμένει εμένα για να πετάξει! Ίσως γιατί δεν είχε να κάνει με δικό μου λάθος, ίσως γιατί οφειλόταν ξεκάθαρα σε αστάθμητους παράγοντες, αλλά το όλο σκηνικό έμεινε με τραυματικό τρόπο μέσα μου.

Φτάνοντας στην Αμβέρσα μετά από ώρες, ήξερα ότι είχα χάσει το αεροπλάνο. Η πιθανότητα να έφτανα παρά τρίχα στην ώρα μου στο αεροδρόμιο και να ικέτευα να μπω στο αεροπλάνο δεν ήταν καθόλου παρηγορητική. Μηχανικά επιβιβάστηκα στο τρένο που κανονικά θα με πήγαινε ως το Charlerois. Μετά από κάποια τηλέφωνα στο σύντροφο μου δεν άντεξα, κατέβηκα στη μέση της διαδρομής, στις Βρυξέλλες. «Έχασες το αεροπλάνο, δέξου το και γύρνα σπίτι» είπα στον εαυτό μου κι αμέσως πήγα κι αγόρασα εισιτήριο για Ρότερνταμ.

Κάποτε μια φίλη μου ‘χε περιγράψει πως είχε χάσει στο τσακ ένα αεροπλάνο στην Πορτογαλία κι ένας γνωστός μου μιαν άλλη φορά είχε χάσει μια πτήση επειδή είχε ξεχάσει το διαβατήριο του στο σπίτι – φυσικά το κατάλαβε όταν πια ήταν πολύ αργά. Πάντα λοιπόν πίστευα ότι πρέπει να είσαι πολύ ανεύθυνος και ανοργάνωτος άνθρωπος για να χάσεις αεροπλάνο (δεν είναι λεωφορείο, είναι αεροπλάνο!) Ή αν συμβεί ποτέ κάτι πραγματικά κακό, τότε και μόνο τότε κάποιος δε θα πάρει την προγραμματισμένη πτήση του. Τελικά, όπως αποδείχτηκε, δεν είναι πάντα έτσι. Αρκεί λίγες ώρες να υπάρχει πλήρης αποδιοργάνωση στο σιδηροδρομικό σύστημα δυο χωρών για να χάσεις με άνεση ένα αεροπλάνο. Το πιο τραγικό βεβαίως είναι ότι πέρα από μια χαμένη πτήση και πολλά σπασμένα νεύρα, χάνονται πολλά λεφτά – για τον πολύτιμο χρόνο δε το συζητάω καν! Το να μπορέσεις να βρεις μια συμβιβαστική λύση με την αεροπορική εταιρεία που πετάς για την αξία του εισιτηρίου σου και την επόμενη πτήση, έχει να κάνει ξεκάθαρα με την πολιτική και τους κανόνες της κάθε αεροπορικής εταιρείας. Δύσκολα τα πράγματα αν πετάς με low cost εταιρεία (τύπου Ryan Air, Easy Jet κ.λ.π.), πιο εύκολα πιθανότατα με τις υπόλοιπες. Έχεις να χάσεις τίποτα αν ρωτήσεις; Φυσικά και όχι! Παρά τη μεγάλη απογοήτευση σου, μπες στη διαδικασία και ρώτα τι μπορείς να κάνεις από εδώ και πέρα. Αυτό έκανα κι εγώ.

Εντέλει με κάποια χρήματα παραπάνω, πλήρη ετοιμότητα αντιμετώπισης κάθε απροόπτου αλλά και την έγκυρη άφιξη μου 4 ώρες νωρίτερα στο αεροδρόμιο, η αποστολή επετεύχθη: έφτασα Θεσσαλονίκη στην ώρα μου – thanks God! – την Τρίτη το βράδυ. Πέρασαν κι άλλες μέρες και το τραυματικό σοκ που υπέστην άρχισε να εξασθενεί. Η διαστρεβλωμένη αίσθηση ότι όσο και να τρέξω ποτέ δε θα προλάβω να μπω στο αεροπλάνο, άρχισε σιγά-σιγά να χάνεται. Επιπροσθέτως, πλέον ξέρω ότι ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι ζω σε μια βόρεια χώρα. Άλλη ζωή, άλλος καιρός, άλλη πραγματικότητα. Εδώ το χειμώνα έχουμε πλημμύρες, χιόνια, τυφώνες, μπλοκαρισμένα σύνορα και ανθρώπους που δυστυχώς επιλέγουν να δώσουν τέρμα στη ζωή τους πέφτοντας στις ράγες των τρένων, δημιουργώντας πραγματικό κομφούζιο στο σιδηροδρομικό σύστημα μιας χώρας (ή και δύο χωρών). Οπότε ή που θα μάθω ν’ αφήνω το σπίτι μου υπερβολικά νωρίς, προκειμένου να έχω το χρόνο ν’ αντιμετωπίσω στη διαδρομή κάθε απρόοπτο ή που θα σταματήσω να κυνηγάω φτηνές πτήσεις σε διπλανά κράτη και θα δίνω κάτι παραπάνω για να πετάω από τα πλησιέστερα μου αεροδρόμια. Είναι που κανείς μας – ευτυχώς ή δυστυχώς – δε μπορεί να τα έχει όλα σ’ αυτή τη ζωή!

2 thoughts on “Χάνοντας το αεροπλάνο

  1. Αθανάσιος

    Θεωρίες, γνώσεις, εμπειρίες, βιώματα που προστίθενται στο είναι μας και γινόμαστε συν.

    Φάνη ….Πάλλη Πετραλιά καλώς ήρθες στα Πάτρια Εδάφη: Θεσσαλονίκη, Μακεδονία, Όλυμπος
    Συμπαντικά Σημεία Αναφοράς, τόποι ενέργειας.
    Καλή διαμονή. Πιστεύω πως ήρθες και για να συλλέξεις, κάποιους ανθούς από τον κήπο των αναμνήσεών σου. Εύχομαι ότι καλλίτερο.Δεν έτυχε να γνωριστούμε, αλλά το: της Φανής της φάνηκε ωραίο…. πέντε λεξούλες, ένας ολόκληρος κόσμος που αναπτύσσεται, ξεδιπλώνεται, γνωριζόμαστε. Καλές γιορτές.
    Ευχαριστώ σε

    1. Εγώ ευχαριστώ εσένα Αθανάσιε για το σχόλιο σου! Μέσα από τα σχόλια και την επικοινωνία μας, σίγουρα γνωριζόμαστε και μοιραζόμαστε ουσιαστικές σκέψεις.

      Καλές γιορτές και σ’ εσένα! Ό,τι καλύτερο σου εύχομαι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s