In time

"In time"
«In time»

Μόλις τελείωσε αυτή η υπέροχη ταινία και απορώ γιατί δεν την είχα δει νωρίτερα! To «In Time» βγήκε στους κινηματογράφους το 2011 και αδικήθηκε κατάφορα από τις κριτικές. Δεν την έθαψαν, αλλά για παράδειγμα το 6,6 στο IMDB το θεωρώ κάτι παραπάνω από άδικο. Η ταινία αξίζει ανετότατα ένα 7,5. Πιστέψτε με, είναι από τις καλύτερες ταινίες δράσης των τελευταίων χρόνων – κι έχω δει δεκάδες αηδίες τα τελευταία χρόνια για να έχω το δικαίωμα να το λέω αυτό!

Η υπόθεση θα μπορούσε να είναι από βιβλίο του Τζορτζ Όργουελ – στο λίγο πιο εμπορικό της βεβαίως: ένα σύστημα το οποίο υποδουλώνει τους ανθρώπους με σκοπό την αργή αλλά αποτελεσματική εξουδετέρωση τους. Ο χρόνος είναι χρήμα κυριολεκτικά, οι φτωχοί αγωνίζονται να βγάλουν τη μέρα τους και οι οικονομικά εύρωστοι πλουτίζουν κλέβοντας χρόνο μέσω των φόρων, της εργασίας, των τραπεζών. Στόχος τους να καταφέρουν να ζουν χωρίς ποτέ οι ίδιοι και τα αγαπημένα τους πρόσωπα να έχουν το άγχος του χρόνου, κερδίζοντας τη ψευδαίσθηση ότι είναι αθάνατοι και ανώτεροι από τους άλλους. Οι φτωχοί θα συνεχίσουν για χρόνια να ζητιανεύουν για μερικές ώρες και οι πλούσιοι θα συνεχίζουν να παίζουν πόκερ παίζοντας εκατοντάδες χρόνια σε μια γύρα!

Ταινία γεμάτη αλληγορίες. Η ζωή όπως ακριβώς είναι δομημένη σήμερα. Η κοινωνία χωρισμένη σε κάστες. Οι λίγοι ισχυροί σκοτώνουν τους πολλούς για να ζήσουν οι ίδιοι και οι οικογένειες τους περισσότερο. Το σύστημα που δείχνει ανίκητο και «ρουφάει» συνεχώς τη ζωή των απλών ανθρώπων. Ο όχλος που πρέπει πάση θυσία να ελέγχεται και να ζει περιορισμένα προκειμένου το σύστημα να μη γυρίσει ενάντια στους εξουσιαστές. Μα πάνω απ’ όλα η πεποίθηση του εξουσιαστή ότι χαρίζει έναν γρήγορο και ανακουφιστικό θάνατο στον κάθε ανήμπορο φτωχό συνάνθρωπο του. Αλλά και η βαθιά του ανάγκη να θεωρεί πως όλοι οι άνθρωποι θα σκότωναν εύκολα για να ζήσουν οι ίδιοι αφού στο θάνατο και στη ζωή δεν υπάρχει αρχή και τέλος, καλός ή κακός, νικητής ή χαμένος.

Φοβερό σενάριο, γρήγορη πλοκή, ούτε ένα δεύτερο της ώρας που μπορεί να κριθεί περιττό ή ασήμαντο. Ικανοποιητικές ερμηνείες – ειδικά με τον Τίμπερλεϊκ ενθουσιάστηκα. (Μια φίλη είχε φροντίσει προκαταβολικά να εκφράσει το πόσο δεν αντέχει να τον βλέπει να παίζει σε ταινίες. Μετά το τέλος της ταινίας άλλαξε γνώμη, αλλά δεν ήθελε να το γράψω σε αυτό το άρθρο. Συγνώμη που της το χαλάω, αλλά δε μπορώ να γίνω τόσο υποκειμενική!)

Το μεγάλο ατού της ταινίας – αν και δύσκολα γίνεται αντιληπτό λόγω της συνεχούς αγωνίας – είναι η μελωδία του «θεού» Craig Armstrong! Μερικές σκηνές με δυνατή μουσική, ειδικά στο πρώτο μισό της ταινίας, είναι τόσο έντονα και βαθιά συγκινητικές που χαράσσουν στο μυαλό σου μέχρι το τέλος. Επιπροσθέτως όμως η ταινία σ’ ένα γενικότερο επίπεδο προσφέρει άφθονες ρήσεις για έντονη περισυλλογή και συνεχή προβληματισμό. Δε μπορείς να μη ταυτιστείς με τους βασικούς ήρωες γιατί είναι σα να βλέπεις τη ζωή σου στην οθόνη. Το πιο απίστευτο; Δύσκολα θα έδινες άλλες απαντήσεις στα ερωτήματα που απαντούν εκείνοι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s