Λίγη συγκίνηση για το αυριανό ταξίδι στην Ελλάδα

Πέρασαν λοιπόν οι μήνες, οι μέρες και τελικά ήρθε η ώρα που θα επιστρέψω – έστω και για λίγο – στα πάτρια εδάφη. Όλοι και όλα μου έχουνε λείψει σε απερίγραπτο βαθμό. Φτάνει η ώρα που θα ταξιδέψω και νιώθω τη νοσταλγία να με πλημμυρίζει, τη λαχτάρα μου να δω τους δικούς μου, τους φίλους μου και όλους όσους αγαπώ συνεχώς να μεγαλώνει. Ατελείωτη χαρά μα παράλληλα και λίγη ανησυχία. Να φτάσω, να προλάβω, να τους δω όλους, να κάνω όλα όσα θέλω, όσα σκεφτόμουν τόσο καιρό ότι πρέπει να κάνω γυρνώντας πίσω. Μακάρι να χωρέσουν μες στις επόμενες 10 μέρες όλες οι γεύσεις, όλοι οι φίλοι, όλες οι παραλίες που θέλω να δω. Μακάρι να περπατήσω τόσο πολύ στην παραλία της Θεσσαλονίκης που πια να μη μου λείπει….

Κατά βάθος ξέρω πολύ καλά ποια είναι η αλήθεια. Δε συγκινούμαι που πηγαίνω, αλλά ήδη λυπάμαι που θα πρέπει να γυρίσω πίσω. Επιλογή μου; Ναι, βεβαίως. Γι’ αυτό και ακούω λαϊκά στις 11 μισή το βράδυ. Για να παρηγορήσω εκείνη την πλευρά του εαυτού μου που νοσταλγεί την Ελλάδα και η οποία μονίμως έρχεται σε σύγκρουση με την άλλη, τη «σκληρή» μου πλευρά που έχει αποφασίσει ότι – για την ώρα τουλάχιστον – δεν υπάρχει γυρισμός.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s