Γιατί μ’ αρέσει ν’ ακούω τον Ντίνο Χριστιανόπουλο να μιλάει

Δεν μπορώ πραγματικά να ξεχωρίσω τι μου αρέσει περισσότερο σ’ αυτόν τον ηλικιωμένο – πλέον – άνθρωπο. Το ύφος του που σχεδόν πάντα είναι αυστηρό και που τις ελάχιστες φορές που χαμογελάει είναι γιατί σκοπεύει να ειρωνευτεί το συνομιλητή του; Τ’ ότι δε βγαίνει συχνά να μιλήσει στην τηλεόραση, αλλά και όταν βγαίνει κάνει τους πάντες να θυμούνται τα λόγια του και την «έντονη» συμπεριφορά του; Ή μήπως τ’ ότι «επιβάλλει» σε όλους να σωπάσουν και να ακούσουν τον αργό ρυθμό ομιλίας του, χωρίς ποτέ κανένας να τολμά  να τον διακόψει; Ίσως πάλι να φταίει τ’ ότι κάθε φορά που τον ακούω νιώθω τη Θεσσαλονίκη να μου λείπει όλο και περισσότερο. Με νοσταλγία λοιπόν έκατσα και παρακολούθησα σήμερα αυτή την υπέροχη συνέντευξη του απολαμβάνοντας παράλληλα μερικά από τα ωραιότερα ποιήματα του.

Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “Γιατί μ’ αρέσει ν’ ακούω τον Ντίνο Χριστιανόπουλο να μιλάει

  1. Με βάζεις στον πειρασμό να σου στείλω ένα κείμενό μου από τον Φεβρουάριο 2012 που είχα γράψει με αφορμή την πρόσφατη τότε «αντίδραση» του ποιητή στο βραβείο που του είχε απονείμει το υπουργείο Πολιτισμού.
    Είναι ενδεικτικό της διαφορετικής «είσπραξης» από τον καθένα μας, των ίδιων συμπεριφορών ενός ανθρώπου, νομίζω. Είναι σχετικά μικρό οπότε κάνω περιορισμένη κατάχρηση του χώρου (άσε που δεν ξέρω πώς αλλιώς να σου το στείλω).

    [Ντίνος Χριστιανόπουλος- Βίος χωρίς πολιτεία

    Τον λες ιδιόρρυθμο; Τον λες και ταυτόχρονα σκέφτεσαι ότι η ιδιορρυθμία είναι το δεξί χέρι-ή το κουσούρι- του ποιητή.
    Μορφή και προσωπικότητα των Γραμμάτων ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Αυτός είναι, υποθέτω, ο λόγος της βράβευσής του από το Υπουργείο Πολιτισμού.
    Η είδηση «βραβεύτηκε ο τάδε…», θα μου προκαλούσε τόση βαρεμάρα ή αντιπάθεια που θα υποσκέλιζε την περιέργεια ή τη φιλομάθειά μου. Η άρνηση του βραβείου, έγινε αφορμή να διαπιστώσω ότι το έργο του είναι πιο γνωστό από τις δημόσιες εμφανίσεις του-ευτυχώς.
    Είναι χαρακτηριστικό του να πράττει και να αμφισβητεί, να λέει και να αναθεωρεί, να δηλώνει και να διχάζεται, υπάρχουν όμως και σταθερές στη ζωή και στις συνεντεύξεις του. Ένας σχετικά απόλυτος άνθρωπος; Μήπως ένας απόλυτα σχετικός γερούλης;
    Η βράβευση του εξασφαλίζει κάποιο απυρόβλητο ή διατηρούμε το δικαίωμα να τον χαρακτηρίσουμε με επιείκεια «λαϊκό φιλόσοφο» και με αυστηρότητα «προκλητικά γραφικό»; Γιατί επιμένουν να ενοχλούν έναν άνθρωπο που προτιμά την απομόνωση; Μήπως επειδή βλέπουν το «νάζι» πίσω απ’ τις δηλώσεις; Τύπου τραβάτε με κι ας κλαίω..;
    Συμφωνώ μαζί του ότι η απονομή βραβείων ενέχει ένα είδος αλαζονείας και πατροναρίσματος. Διαφωνώ σε ότι αφορά στην επιρροή της, ειδικά όταν πρόκειται για έναν ηλικιωμένο άνθρωπο που έχει αυτοπροσδιοριστεί κι έχει αποδειχθεί μάλλον συνεπής. Αφού μετά από τόσες εναντιώσεις, οι «αρμόδιοι» επιμένουν, πάρε το, άστο, κάνε ότι καταλαβαίνεις εκτός από κήρυγμα, δημόσιες σχέσεις όπως τις αντιλαμβάνεσαι και επανάληψη για να… γνωρίσουν οι νεώτεροι και να θυμηθούν οι παλαιότεροι.
    Σιγά που θ’ άφηνε να πάει χαμένη η ευκαιρία να δηλώσει, ακόμα μια φορά, την περιφρόνηση και την αντίθεσή του στα βραβεία. Ή αλλιώς, «πώς να εξοργίσεις ακόμα κι εκείνους που συμφωνούν μαζί σου.»]

  2. Πολύ ενδιαφέρουσα άποψη κι επειδή προσεγγίζεις το φαινόμενο «Χριστιανόπουλος» με αντικειμενικότητα, δε μπορώ να πω ότι διαφωνώ εντελώς με κάτι που έχεις γράψει. Την ιστορία με τα βραβεία την ξέρω και μου άρεσε το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος με το πέρασμα των χρόνων δεν άλλαξε αξίες και γνώμη σχετικά με το θέμα (κι ας έχει γίνει «κουραστικός» ίσως) και θεώρησα ότι με την συνεχόμενη άρνηση του να παραλάβει ένα βραβείο δίνει περισσότερο ένα διαχρονικό μήνυμα (αυτό που εκείνος θεωρεί τέλος πάντων) παρά δηλώνει μια άρνηση/απαξίωση προς τον οποιονδήποτε θεσμό. Βεβαίως ως καλλιτέχνης (γιατί οι ποιητές είναι από τους πιο εκκεντρικούς καλλιτέχνες) δε μπορεί ν’ αποφύγει τις όποιες παραξενιές αλλά και την αίσθηση μεγαλείου που νομίζω ότι πρέπει να έχεις έστω και στο ελάχιστο μέσα σου για ν’ αποφασίσεις να γράψεις. Αυτή η πεποίθηση λοιπόν μπορεί να κάνει έναν ποιητή επιτυχημένο αλλά και έντονα «παράξενο¨.

    Εντέλει όμως, αυτό που πάντα θα του αναγνωρίζω είναι η «μαγκιά» του να μη γλείφει κανέναν. Αν για το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο του τον αγαπούν τα κανάλια κι εκείνος απολαμβάνει να βρίζει στον αέρα, με γεια του με χαρά του… εγώ τον θεωρώ απολαυστικό μες την εριστικότητα του (και δυστυχώς σπάνια βλέπουμε πλέον στην τηλεόραση απολαυστικούς ανθρώπους και μάλιστα τόσο ηλικιωμένους!)

    Υ.Γ. Για ό,τι θες να μου στείλεις μελλοντικά να συζητήσουμε κ.λ.π. μπορούμε ν’ ανταλλάξουμε και e-mail 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s