Δεν είναι το μέρος, είναι οι άνθρωποι

"Θέα"... είναι οι φίλοι
«Θέα»… είναι οι φίλοι

Είναι κάτι που πάντα πίστευα, αλλά χαίρομαι την κάθε φορά που το επιβεβαιώνω πάλι και πάλι. Χαίρομαι, μα παράλληλα μελαγχολώ και λιγάκι, σκεπτόμενη ότι δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τη ζωή μας, χωρίς αρκετές φορές να ‘χουμε εμείς τη δυνατότητα να κάνουμε κάτι πέρα από το ν’ αποδεχθούμε την «αποχώρηση» τους. Ίσως γι’ αυτό κάποια μέρη καταγράφονται ως «αγαπημένα» μετά από  την επίσκεψη μας με συγκεκριμένη παρέα, ενώ άλλα μέρη θέτονται μονίμως προς αποφυγή, ίσως γιατί οι μνήμες μας από αυτά μας πληγώνουν, θυμίζοντας μας ότι κάποιος δεν είναι στη ζωή μας πια – τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που θα θέλαμε.

Στο παρελθόν έχω αναφερθεί πολλές φορές στους αποχωρισμούς, στη φιλία που δε χάνεται αλλά δυστυχώς διαφοροποιείται όταν οι άνθρωποι ζουν σε διαφορετικά μήκη και πλάτη της γης, στη μετανάστευση όχι από επιλογή αλλά κυρίως από ανάγκη, στις σχέσεις εξ αποστάσεως. Κι όμως πάντα ανακαλύπτω ότι η απόσταση που μπαίνει ανάμεσα στους ανθρώπους για οποιονδήποτε λόγο και με οποιονδήποτε τρόπο είναι ένα θέμα συζήτησης το οποίο δεν κλείνει και δε λήγει ποτέ: πάντα «καυτό» και επίκαιρο, δεν παλιώνει ποτέ. Ο λόγος νομίζω είναι πέρα για πέρα προφανής: κανένας άνθρωπος δε μπορεί να «χωνέψει» τη ζωή μακριά από αγαπημένα πρόσωπα, πρόσωπα αναγκαία για την προσωπική μας ευτυχία κι ηρεμία.

Κι αν δε μπορούμε να κάνουμε αλλιώς; Χμ, μάλλον την «Θεά» Υπομονή θα επικαλεστώ πάλι. Υπομονή, κουράγιο, προσαρμοστικότητα στη νέα κατάσταση και εντέλει αποδοχή αυτής. Στο κάτω-κάτω πάντα χρειάζονται τουλάχιστον δύο για έναν «πετυχημένο» αποχωρισμό: ο ένας φεύγει και ο άλλος μένει πίσω. Αν ήταν αλλιώς – δηλαδή αν ο ένας δεν έφευγε ή ο άλλος ακολουθούσε – τότε δε θα υφίστατο ο αποχωρισμός. Άρα για να «χωρίσουν» οι άνθρωποι πάντα απαιτείται ΚΑΙ οι δυο μεριές να το πάρουν απόφαση, όσο κι αν ίσως θέλουν να αποδείξουν, πρώτα απ’ όλα στον εαυτό τους, ότι δεν είναι έτσι. Όμως, η ανάληψη της μισής ευθύνης του αποχωρισμού, θα τους κάνει γρηγορότερα και πολύ πιο εύκολα να νιώσουν καλύτερα.

Έτσι, γι’ άλλη μια φορά ανέλαβα σήμερα το πρωί την ευθύνη της επιλογής του να μένω εδώ: στην Ολλανδία, στο Ρόττερνταμ, μακριά από την Ελλάδα, τη Θεσσαλονίκη, μακριά κι από το Μάαστριχτ πλέον. Αποχαιρέτησα τις φίλες μου και συμφοιτήτριες που ήρθαν να με δουν από το Μάαστριχτ, οι οποίες φεύγουν σε λίγες μέρες για Ελλάδα, να δουν τους δικούς τους, και κράτησα την υπόσχεση τους ότι από φθινόπωρο θα τα λέμε από κοντά, συχνά, πολύ συχνά. «Μακάρι» λέω και ξαναλέω. Να γεμίσει το σπίτι πάλι με φίλους. Να κάνω βόλτες στο Ρότερνταμ ξεναγώντας ανθρώπους που έρχονται για πρώτη φορά και περιμένουν από ‘μένα μια καλή και «γεμάτη» βόλτα. Και την άλλη φορά που θα ξανά έχω επισκέψεις να ξανακάνω το ίδιο. Πάλι και πάλι. Πλέον, μόνο με αυτή τη σκέψη καταφέρνω να βάλω τους ανθρώπους που αγαπώ στο τρένο. Μόνο έτσι τους «επιτρέπω» να φύγουν. Πιστεύω ότι θα ξανάρθουν πάλι σύντομα να κάνουν το μέρος όπου ζω όμορφο, ενδιαφέρον και «καινούριο». Μέσα από τα δικά τους μάτια θα βλέπω την πόλη που ζω και μαζί τους θ’ ανακαλύπτω από την αρχή καινούρια πράγματα. Γιατί τι είναι τελικά ένα μέρος, αν δεν έχεις τους σωστούς ανθρώπους να πας βόλτα;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s