Βλέπω την αγάπη

"Όταν αγαπάς"
«Όταν αγαπάς»

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,  θυμάμαι πάντα ν’ ακούω  από πολλούς γύρω μου ότι δεν υπάρχει αγάπη πια στις μέρες μας. Η συγκεκριμένη διαπίστωση  πάντα μου φαινόταν υπερβολική, γιατί αν και με τα χρόνια οι σχέσεις των ανθρώπων άλλαξαν και προφανώς συνεχίζουν να αλλάζουν, εγώ πάντα έβλεπα γύρω μου ανθρώπους ν’ αγαπούν, μα πάνω απ’ όλα ανθρώπους μόνους να θέλουν ν’ αγαπήσουν.

Εδώ και αρκετό καιρό ενημερώνομαι αποκλειστικά από το διαδίκτυο – το πιο ασφαλές μέσο ενημέρωσης πια – και μέσα στα τόσα που διαβάζω, πάντα «πέφτω» πάνω και σ’ εξομολογήσεις ανθρώπων που αγαπάνε, που πονούν, που ζητάνε κάτι παραπάνω, κάτι πιο αξιόλογο στη ζωή τους. Ειδικά τώρα, στην περίοδο της «κρίσης», η μοναξιά και η ανάγκη όλων για αγάπη και για κάθε είδους τρυφερότητα γίνεται εντελώς επιτακτική. Ίσως γιατί όταν όλα καταρρέουν γύρω μας, χρειαζόμαστε οπωσδήποτε ένα χέρι να μας κρατήσει υπενθυμίζοντας μας ότι σημαίνουμε κάτι για κάποιον ή για κάποιους. Ίσως πάλι αυτήν την περίοδο να το παρατηρώ ακόμη πιο έντονα κι εγώ. Βλέποντας πραγματικά τον κόσμο και τον πολιτισμό μας ν’ αλλάζει κάθε μέρα, τρομακτικά γρήγορα, έχω περισσότερη ανάγκη «ν’ ακούσω» τις ιστορίες άλλων ανθρώπων, να «δω» την επιθυμία τους γι’ αγάπη, για φιλία, για έρωτα, για διακοπές κι ας μην έχουν φράγκο, για ένα ποτό και λίγη όμορφη μουσική. Μένω άναυδη αρκετές φορές διαβάζοντας ανθρώπους να ζητούν από αγνώστους εντελώς βασικά – και ίσως γι’ αυτό δυσεύρετα – πράγματα και νιώθω να θέλω να επικοινωνήσω με όλους, με τον καθένα ξεχωριστά, για να τους δώσω ίσως λίγη από την πραγματική επικοινωνία που ζητούν. Τελικά επικοινωνώ με λίγους, με όσους νιώθω πως μπορώ πραγματικά να τους «βοηθήσω».

Γιατί λοιπόν συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως δεν υπάρχει αγάπη και ότι οι άνθρωποι δεν αγαπιούνται πια; Προφανώς, γιατί όλοι μας φοβόμαστε, κι ο φόβος καμουφλάρεται καταπληκτικά πίσω από τη μητέρα των ελαττωμάτων, τον εγωισμό. Φράσεις όπως «Όλα καλά. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα» κρύβουν τα πραγματικά και τα ουσιαστικά προβλήματα της ζωής. Και μια μέρα όλοι μας αποφασίζουμε πως δεν πάει άλλο, πρέπει να μιλήσουμε σε κάποιον για το πώς αισθανόμαστε. Πρέπει να εκφράσουμε τις ανάγκες μας ελπίζοντας ότι κάποιος θα «πλησιάσει», θα μιλήσει και εντέλει θα νοιαστεί ειλικρινά. Αυτό δε γυρεύουμε όταν ζητάμε παρέα; Κάποιον να νοιαστεί στ’ αλήθεια. Ε, ας το τολμάμε πιο συχνά λοιπόν. Ας φοβόμαστε λιγότερο, κι ας αγαπάμε περισσότερο. Όπως είχα διαβάσει παλιότερα και σε κάποιο βιβλίο (δε θυμάμαι πια σε ποιο): Δυο είναι τα βασικά ανθρώπινα συναισθήματα. Η αγάπη και ο φόβος. Όταν κάποιος αγαπά, παύει να φοβάται.  Μα όταν φοβάται, παύει ν’ αγαπά. Ας αποφασίσουμε ποιο συναίσθημα θα επιτρέψουμε να κάνει κατάληψη μέσα μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s