Νέα πόλη, νέα ζωή (για μια ακόμη φορά)

Σοφίτα στο Ρόττερνταμ!
Σοφίτα στο Ρόττερνταμ!

Αλλαγές, αλλαγές, αλλαγές. Κάθε μέρα μπαίνω στον πειρασμό να τις ερμηνεύσω διαφορετικά. Ψυχολογικά, αστρολογικά, ακόμη και κοινωνιολογικά. Τελικά κάθε φορά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι κάποια πράγματα πρέπει να τα κατανοούμε και να τα ερμηνεύουμε, αλλά κάποια άλλα καλό είναι απλά να τα βιώνουμε χωρίς να προσπαθούμε να τους δώσουμε, σώνει και καλά, κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Η ανάλυση βοηθάει ένα μυαλό να φτάσει σε κάποια ασφαλή και λογικά συμπεράσματα, αλλά η υπέρ-ανάλυση «καίει» εγκεφαλικά κύτταρα και αυτό το γνωρίζω πλέον εκ πείρας. Ας αφήσουμε λοιπόν κάποιες στιγμές απλώς να υπάρξουν, απλά να μας προσπεράσουν και να μας πάνε παρακάτω. Χωρίς δεύτερες και πιο βαθιές σκέψεις ας μεταφερθούμε στο νέο μέρος όπου η ζωή μας οδηγεί – και η οποία αρκετές φορές ξέρει καλύτερα πού να μας πάει, ίσως γιατί εμείς σχεδόν ποτέ δε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για το «μονοπάτι» που διαλέξαμε.

Σε λιγότερο από ένα χρόνο βλέπω τη ζωή μου ν’ αλλάζει πάλι με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς. Νέες και άμεσες αποφάσεις, μετακινήσεις και μετακομίσεις, πλήρης αλλαγή της καθημερινότητας. Κι αν όλοι πίστευαν και μου το έλεγαν ότι θα γυρνούσα Ελλάδα, εγώ τελικά τους τη «σκάω» για μια ακόμη φορά και παραμένω στη νέα μαμά-πατρίδα Ολλανδία, μεταφέροντας τα πράγματα μου από το Μάαστριχτ στο πολύ μεγαλύτερο και πολύβουο Ρόττερνταμ. Άλλη πόλη, άλλο σπίτι και άλλος συγκάτοικος πια – μόνιμος αυτή τη φορά και γένους αρσενικού.

Αν πω ότι οι αλλαγές και μάλιστα τέτοιου είδους δε με τρομάζουν ή δε με τρόμαζαν ποτέ, θα έπεφταν 100 άτομα που με ξέρουν κάτω από τα γέλια. Πολύ απλά γιατί είμαι αλλεργική στις αλλαγές. Αν μπορούσα να βρω την ειδική φόρμουλα που σταματάει τη διαρκή εξέλιξη και αλλαγή των πάντων, θα ήμουν ο πιο χαρούμενος και ήρεμος άνθρωπος στον κόσμο. Τέρμα πια οι πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις, τέρμα το άγχος και ταλαιπωρία, τέρμα το άγνωστο μπροστά μου να με τρομάζει. Με λίγα λόγια ο άνθρωπος που θα μου έβρισκε τη λύση σ’ αυτό το ζήτημα θα ‘βλεπε γρήγορα τη φάτσα του τατουάζ στο μπράτσο μου! Την ίδια στιγμή όμως στο άλλο μου μπράτσο θα έκανα τατουάζ και το πρόσωπο ενός άλλου ανθρώπου: αυτού που θα μου μάθαινε να δέχομαι τις αλλαγές χωρίς να πανικοβάλλομαι πια. Ναι, σωστά υποθέτετε: όλοι οι άνθρωποι – ακόμη κι εγώ που να πάρει! –  μετά από μακροχρόνια ψυχική αντίσταση σε κάθε είδους αλλαγή και πολύ έντονη, εύλογα επακόλουθη, πνευματική δυσφορία συνειδητοποιούν την μεγάλη και σπουδαία αξία της αλλαγής των πάντων. Έτσι, φτάνουν κάτι φρικιά της σταθερότητας όπως εγώ να αποζητούν καμιά φορά την αλλαγή (απίστευτο;!;!) , να την αποδέχονται και να  μην λιποθυμούν μόλις ξεκινούν να τη βιώνουν ή όταν πια είναι μέσα στη «φουρτούνα» και πρέπει να κάνουν κουπί για όσο χρειαστεί. Και ναι, η αλλαγή είναι μια φουρτούνα και δε σηκώνω αντίρρηση σ’ αυτό. Την έχω βιώσει αμέτρητες φορές αυτή την «τρικυμιώδη εμπειρία» και ίσως εγώ και οι όμοιοι μου μπορούμε να την αναλύσουμε πολύ καλύτερα, ακριβώς γιατί θυμόμαστε λεπτό προς λεπτό τον πανικό και την «τρέλα» που αισθανόμασταν περιμένοντας να περάσει κι αυτό. Όταν σχεδόν προσεύχεσαι να βγάλει μπουνάτσα, θυμάσαι κάθε χτύπο που έκανε το φυλλοκάρδι σου μέχρι να πάψει να σφυροκοπάει.

Έτσι και την τελευταία βδομάδα μια φουρτούνα βιώνω – ευτυχώς ελεγχόμενη- η οποία πιστεύω ότι όπου να ‘ναι θα κοπάσει και απλά κατά διαστήματα θα κάνει ξανά αισθητή την παρουσία της μέσα μου. Την αλήθεια μου θα την πω: αν δεν είχα καλό συνταξιδιώτη σ’ αυτό το ταξίδι, μπορεί μέχρι τώρα να είχα γυρίσει τη βάρκα από την τσατίλα, την ανυπομονησία και την ματαίωση που με πιάνει ώρες-ώρες. Αλλά ευτυχώς οι αλληλοσυμπληρωματικοί μας άνθρωποι υπάρχουν γύρω μας για να μας υπενθυμίζουν ότι μπορούν να βοηθήσουν και ίσως να «σώσουν» κάποιες στιγμές την κατάσταση, ενώ δεν παύουν να αναφέρονται ξανά και ξανά στο πόσα έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα και πόσο πολύτιμα χρήσιμοι είμαστε ήδη, άρα δεν είναι καιρός τώρα ν’ αμφιβάλλουμε για τις ικανότητες μας. Κι εκεί ξεφυσάω από ευχαρίστηση και συλλογιέμαι δύο πράγματα: Ευτυχώς που δεν είμαι μόνη στον κόσμο αλλά κι ευτυχώς που δε ζω με ανθρώπους που μου μοιάζουν πολύ. Η γη θα είχε καταστραφεί τώρα!

Στην πραγματικότητα αυτό που πάντα με πανικοβάλλει στο θέμα της αλλαγής, ίσως  περισσότερο από το κάθε τι, είναι το γεγονός ότι η αλλαγή δεν έρχεται ποτέ μόνη της αλλά πάντα συνοδεύεται από κάποια άλλα υποχρεωτικά πραγματάκια – δηλαδή κάποιους επιπλέον παράλληλους παράγοντες άρρηκτα συνδεδεμένους μαζί της. Τι εννοώ; Ότι καμιά αλλαγή δεν περνάει απλά από τη ζωή σου, ανακατεύοντας λιγάκι τα πράγματα και φεύγοντας μετά χαριτωμένα. Οι περισσότερες αλλαγές έρχονται και σε βρίσκουν κλασσικά απροετοίμαστο και απαιτούν σχεδόν σε κλάσματα του δευτερολέπτου να αποδεχθείς αλλά και ν’ αντισταθείς, να ελέγξεις αλλά και να χαλαρώσεις, να φανείς δυνατός αλλά και ν’ αποδεχθείς την αδυναμία σου. Όλα αυτά ταυτόχρονα και υποχρεωτικά. Δεν έχεις επιλογή. Ήρθε η αλλαγή; Ξεκίνα την κλασσική συνταγή «βίωσης» μιας αλλαγής, μόνο που ακόμα και η συνταγή δε θα είναι πια η κλασσική( Εφόσον όλα αλλάζουν και τίποτα δεν ξανά γυρνάει στην αρχική μορφή, είναι ποτέ δυνατόν η συνταγή να παραμείνει ίδια κι απαράλλαχτη;).  Ίσως λοιπόν αυτό να είναι το πιο εκνευριστικό στοιχείο της κάθε αλλαγής για ‘μένα. Η υποχρέωση που «φέρνει» μαζί της για να δράσω αναλόγως ή και να μην δράσω. Όμως γιατί δε με ρωτάει; Το ενδεχόμενο να θέλω να τεμπελιάσω και για κάποιους μήνες ή χρόνια να μην συνειδητοποιήσω τίποτα ή να μη βιώσω καμιά περαιτέρω εξέλιξη δε μπορεί να είναι δικαίωμα μου; Ίσως να είμαι απλά μια τεμπέλα, αργόσχολη που να μη θέλει ν’ αντιμετωπίσει κάτι άλλο για τώρα… Δε γίνεται να δούμε κι αυτή την περίπτωση; Όχι, ε; Εντάξει, δεν πειράζει. Άλλωστε την ήξερα ήδη την απάντηση.

Την αλήθεια την ξέρω και όταν είμαι στις «καλές» μου τη λέω ακόμη κι εγώ: δεν γίνεται όλα και όλοι γύρω ν’ αλλάζουν και προς το θετικό και προς το αρνητικό κι εγώ να θέλω να «βολεύομαι». Είμαι ένα κομματάκι αυτού του σύμπαντος και όπως ήδη όλοι γνωρίζουμε εδώ και κάποια χρόνια (συγκεκριμένα από την εποχή του Ηράκλειτου)  το σύμπαν μόνο εξελίσσεται αναζητώντας πάντα την μία και αιώνια ισορροπία. Πώς λοιπόν να βρεθεί και να κατακτηθεί η απόλυτη συμπαντική ισορροπία, αν έστω και για μια στιγμή σταματήσει το αέναο ζύγισμα των πάντων;

Για τη  μετακόμιση, ενώ έχω να πω πολλά, δε θα πω τίποτα τώρα. Θα συγχυστώ άδικα και δε θέλω – καλά νιώθω ήρεμη εδώ και ώρα που μοιράζομαι τις σκέψεις μου! Μια συμβουλή μόνο γι’ αυτούς που δεν το ‘χουν κάνει ποτέ πραγματικά  – δηλαδή σε άλλη χώρα ή πόλη, σε άλλο σπίτι και όλα μα όλα να πρέπει να γίνουν από την αρχή – γιατί οι καλά γνωρίζοντες με νιώθουν ήδη και σίγουρα παρακαλάνε να μη τους θυμίσω δύσκολες στιγμές που με κόπο έχουν θάψει βαθιά μέσα τους. Η μετακόμιση και η «δημιουργία» ενός σπιτιού όσο κι αν υπέροχη, λουλουδένια, γρήγορη, εύκολη και ρομαντική μπορεί να δείχνει στους έγχρωμους καταλόγους του ΙΚΕΑ – παρεμπιπτόντως, να ‘ναι καλά αυτοί οι Σουηδοί εκεί πάνω και κακό ποτέ να μη τους βρει! – τόσο δύσκολη, σπαστική, κοπιαστική, χρονοβόρα και εντελώς αντί-ερωτική μπορεί να γίνει. Δώστε πολύ από τον χρόνο σας, τη γαϊδουρινή υπομονή σας, την ενέργεια σας, τον ύπνο σας και τη ψυχραιμία σας και τότε ναι, θα δείτε πως σιγά-σιγά το σπίτι σας θα γεμίσει και θα ομορφύνει. Όλοι τα περάσαμε, σαφώς στην αρχή ήταν δύσκολα και πιθανότατα τελείως παράλογα, αλλά εντέλει είμαστε ακόμα ζωντανοί και πλέον χαρούμενοι και ξεκούραστοι. Άρα μπορείτε να το κάνετε κι εσείς! Φτάνει, πάλι πολλά είπα και μ’ άρεσε που δε θα ‘λεγα τίποτε. Μια ζωή ίδια είμαι, δεν αλλάζω. Ουπς! Ή μήπως όχι;!;!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s