Ντοκιμαντέρ: «CATASTROIKA»

Πριν ένα χρόνο περίπου που ήμουν στην Ελλάδα ακόμη, αλλά ετοιμαζόμουν να ‘ρθω για σπουδές στην Ολλανδία, ένας φίλος με κάλεσε σε μια εκδήλωση στην Αίθουσα Τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Θα γινόταν η προβολή ενός νέου ντοκιμαντέρ που θ’ αφορούσε τόσο την κρίση των τελευταίων ετών, αλλά πιο ειδικά τις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων. Έχοντας μια θολή εικόνα ακόμα ως προς το τι πιστεύω ή τι θα ήταν καλύτερο για τη χώρα μας, πήγα να παρακολουθήσω – όπως και πολύς άλλος κόσμος – αυτό το ντοκιμαντέρ.

Μετά από πολλές συζητήσεις πάλι και πάλι γι’ αυτό το θέμα και ειδικά μετά το θάνατο της Θάτσερ (καλά έγινε σφαγή, το τι έχω διαβάσει μετά το θάνατο της, είτε υπέρ, είτε κατά της πολιτικής της, δεν περιγράφεται!!!) αποφάσισα να ξαναδώ το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ για μια ακόμη φορά. Έφτασα και πάλι πάνω-κάτω στα ίδια συμπεράσματα αν και το παζλ τώρα έχει σίγουρα πιο πολλά και πιο ξεκάθαρα κομμάτια.

Επειδή παρά τις όποιες αντιλήψεις μου, δε μου αρέσει να τοποθετούμαι ποτέ πολιτικά, ίσως γιατί έμαθα από τους γονείς μου ότι οποιαδήποτε προτίμηση πολιτική ή κομματική κι αν έχω, οφείλω σαν άνθρωπος να γνωρίζω ότι δεν είναι ποτέ η καλύτερη των καλυτέρων, ούτε η πιο πλήρης, ούτε η πιο σωστή ώστε ν’ αχρηστεύσει κάθε άλλη ιδεολογία. Με άλλα λόγια, εφόσον δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που να κατέχει την απόλυτη αλήθεια, σίγουρα δεν υπάρχει και μάλλον ούτε θα υπάρξει ποτέ κάποιος κομματικός συνδυασμός που να κατέχει το απόλυτο «σχέδιο» και τις βέλτιστες λύσεις. Υπό αυτό το πρίσμα, δηλώνω όχι πολιτικό, αλλά σίγουρα κομματικό αγνωστικισμό.

Για το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων τώρα, είμαι τόσο μα τόσο μπερδεμένη όχι για το αν είναι η καλύτερη λύση η ιδιωτικοποίηση μιας δημόσιας υπηρεσίας – είναι μάλλον η χειρότερη κι αυτό οφείλουν να το παραδεχθούν οι πάντες, όπου κι αν πρόσκεινται κομματικά – αλλά για το τι θα ήταν καλύτερο αυτή τη στιγμή για τη χώρα και τον κρατικό μηχανισμό. Εκεί σωπαίνω, γιατί όσο κατά της ιδιωτικοποίησης κι αν είμαι, δε μπορώ να μη παραδεχθώ την πιθανότητα να «συμμαζευτούν» πολλοί δημόσιοι οργανισμοί που σέρνονται εδώ και χρόνια – είτε με, είτε χωρίς τη θέληση τους – και μαζί τους σέρνονται και οι υπάλληλοι τους. Άρα το δίκιο όσων μου λένε «Φανή, η ιδιωτικοποίηση δεν είναι φυσικά ωραίο πράγμα, ούτε τιμά τον κρατικό μηχανισμό μιας χώρας, αλλά μήπως πρέπει ν’ αναρωτηθούμε αν είναι κάπου αναγκαία τουλάχιστον τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή;» δεν μπορώ να μην το αναγνωρίσω. Μια ιδιωτικοποίηση ενέχει πολύ ρίσκο σε κάθε περίπτωση, αλλά επιτρέψτε μου να πω ότι επειδή το ελληνικό μέλλον προβλέπεται μαύρο ούτως ή άλλως, το ενδεχόμενο κάποιοι οργανισμοί να λειτουργήσουν καλύτερα και με μεγαλύτερη συνέπεια σε ιδιωτικά χέρια πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψιν.

Σταματώ εδώ τη σκέψη μου, γιατί όπως είπα είναι αδιέξοδη και πλήρως διχασμένη και παραθέτω το ντοκιμαντέρ που μ’ έκανε να τα ξανά σκεφτώ όλα αυτά από την αρχή. Μακάρι εσείς να βγάλετε πιο ξεκάθαρα και ασφαλή συμπεράσματα από ‘μένα.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s